Posts tonen met het label oorlog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oorlog. Alle posts tonen

zondag 25 december 2016

Vandaag geen oorlog...

Vandaag geen oorlog
Niemandsland, Kerst 1915
Een ijzige mist rolt over de loopgraven. 80 meter scheidt de aartsvijanden. Een onbegaanbaar stuk weiland, kapotgeschoten door artillerie dat vanachter de linies de vijand bestookte. Dikke Bertha’s die hun projectielen over de velden hebben uitgekotst en alles hebben vernietigd dat ooit menselijk was. Uiteengereten lichamen, verkoold, vergast, kapot geschoten. Soldaten in kleurige uniformen, esthetica voor functionaliteit. Gestorven met het hoofd omhoog, als er nog een hoofd was dat omhoog gehouden kon worden.
Stalen monsters, met uitstekende kannonen die dood en verderf joegen over de akkers, de vooruit gedreven vijand weggevaagd met vuurspuwende machines, geproduceerd om zo effectief mogelijk een einde aan leven te maken. Pure vernietiging, pure waanzin.
De eerste houten vliegtuigen hadden laag over het slagveld gevlogen om de voortgang in kaart te brengen. Of eigenlijk om het gebrek aan vooruitgang te rapporteren aan het hoofdkwartier, dat zich op kilometers afstand van de voorste linies bevond. Een veilig onderkomen voor de officieren in hun smetteloze uniformen die poppetjes over een landkaart schoven. Spelen met mensenlevens. Het leven van een mens niets meer waard dan de gemene deler. Leven zonder betekenis. Een opoffering hier, voor een doorbraak daar.
Deze keer was de ijzige mist geen mosterdgasaanval, de dodelijke gele mist. Gevreesd door militairen van alle rangen. De mist die niet discrimineerde, maar iedereen gelijk maakte in de dood. Hevige stuiptrekkingen, stikken in je eigen braaksel. Zonder bescherming gedoemd.
Wanneer de giftige wolk was weggetrokken, kreeg men het teken de vijand aan te vallen. De weg via Niemandsland was kort, maar vaak te lang om de overkant te halen. Zij die gek werden van angst, verstomd raakten door de onophoudelijke inslagen van de granaten, zij die hun vrienden voor hun ogen de dood ingejaagd zagen worden, lieten hun geweren vallen en draaide zich. Om neergeschoten te worden door hun eigen officier.
Maanden van gruwelijke veldslagen had 100 meter terreinwinst opgeleverd. 800.000 gesneuvelde soldaten, aan beide zijden. Hoeveel burgers en dieren er waren omgekomen, was niet bij te houden. Zij die konden, zochten hun heil ergens anders. Zij die niet konden, werden gedragen of op een houten kar gelegd om geduwd te worden.
De winter was net zo dodelijk als het gas. De keuze was wreed: ga ik hier dood aan het gas, ga ik daar dood door honger en kou. 
Honderdduizenden vonden een veilig heenkomen in een buurland dat neutraal was. Neutraal. Geen mening. Geen standpunt. Geen risico. Een vluchtelingenstroom die eindigde in kampementen in Zuid-Nederland. Een land zonder oorlog. Een veilig heenkomen. Steden die overspoeld werden door thuislozen, landlozen. Gedwongen vertrokken uit een verscheurd land.
Nederland, een goede buur, dat moest slikken dat sommige steden ‘opgezadeld’ werden met 100.000 vluchtelingen op een stad van 16.500 inwoners. Er zal vast veel over gepraat zijn, er zal best veel onvrede geweest zijn. Er zullen er zeker tussen hebben gezeten die zich niet aan de regels hielden, die van roven en moorden hun leven maakte.
Vanuit de loopgraven klinkt een zacht gezang. De snijdende kou is verlammend en zorgt ervoor dat er niet gevochten kan worden. Kleine vuurtjes houden de mannen warm. De rantsoenen worden verorberd om het lichaam dat kleine beetje energie te geven om het zichzelf warm te houden. Het gezang neemt toe, de melodie herkenbaar. Kerstliederen, in alle talen.
Gezworen vijanden haken in en roepen naar elkaar.
Voorzichtig komen ze uit hun graven en wandelen over Niemandsland om elkaar de hand te schudden, een schouderklop, een sigaret delen. Samen over kerst te zingen. Ook al versta je elkaar niet, je begrijpt als geen ander.
Vandaag geen oorlog.
De man die gisteren nog op je vernietiging uit was, die rustig een bajonet tussen je ogen had willen steken, is nu degene die vraagt een partijtje voetbal te spelen.
De Duitsers winnen het potje voetbal, in de laatste minuut. Uiteraard. 
Vandaag geen oorlog.
Vieren dat je leeft.
Een dialoog, gelach, heildronk,
Vrede voor een dag.
Morgen gaat de oorlog verder,
Bestoken we elkaar met granaten. 
Als ik je morgen tegenkom, 
Zal ik me niet inhouden. 
Ik zal je niet herkennen.
Morgen ben je de vijand.
Dan is mijn vriend mijn vijand,
Wanneer hij me veroordeelt voor de vrede van vandaag.

woensdag 18 maart 2015

Wilma Geldof schreef een zeer bijzondere roman

Voor je in het boek begint, valt je de mooie omslag op. Zwart wit foto's, ook aan de binnenkant . De foto's zijn intrigerend en laten je langer kijken dan je normaal naar een kaft doet.

Het boek vertelt het verhaal van Maarten. 

Maartens vader is fervent NSB-ER , ver voordat de Duitsers Nederland binnenvallen op 10 mei 1940. Algemeen belang gaat voor individueel belang en ieder moet offers brengen.
Maartens oudere broer Walter is de trots van pa en Maarten is een moederskindje volgens hem.
Maar Maarten wil dat zijn vader ook zo trots op hem wordt ! Net als op Walter.
Hij wordt enorm gepest op school omdat hij uit een NSB gezin komt.
Zijn beste vriend wil niet meer met hem gezien worden. Met een belangrijke reden blijkt later na de oorlog op de reünie van de HBS. Op school eet hij in de pauzes zijn brood in de wc. Regelmatig wordt hij hevig mishandeld.
Toch blijft hij geloven in het gelijk van zijn vader. Die legt dagelijks uit waarom Hitler goed is voor Nederland. En vertelt waarom de Joden naar werkkampen gaan: iedereen moet een steentje bijdragen en anders zouden de Joden niet willen werken.


"Over het weer of over de buren of het eten sprak zijn vader nooit. Alleen over grootse zaken. En hij vertelde alles zo dat zijn moeder en hij ademloos naar hem luisterden als naar muziek. Vaak luisterden Maarten alleen naar de klank van zijn vaders stem, naar de passie, het vuur, het ritme, en was het alsof hij de koning op zijn trompet hoorde blazen. Beloftevol en opzwepend."

Maarten gaat vervolgens naar de Reichsschule, waar hij met aanhangers onder elkaar is en men wordt opgeleid om later te kunnen vechten. Walter valt aan het front tegen Rusland. De oorlog komt ten einde.


Wanneer Maarten negentien jaar is, de oorlog is inmiddels voorbij, krijgt hij een relatie met Hanne. Zij is fel tegen de nazi's gekant en Maarten kan niet langer zwijgen over zijn verleden. Hanne blijft vragen stellen en Maarten vertelt steeds meer. Moeizaam gaat hij dingen inzien van de andere kant gezien.
Er is iets wat hij als dertienjarige heeft gedaan, wat hem mogelijk wordt nagedragen?

Mijn mening

Wat een boek! Je wordt heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens. Boosheid, verbijstering, verdriet, enzovoort.
Ik leefde ontzettend mee met Maarten. Je snapt echt waarom Maarten zo denkt en voelt als hij doet. Je snapt waarom hij bepaalde keuzes maakt.
Hoe de mensen in zijn omgeving met hem omgaan roept medelijden op.
Onlangs was ik bij de boekpresentatie van een anders oorlogsboek over NSB-kinderen waar Maarten van Rossem vertelde dat iedereen na de oorlog opeens in het verzet had gezeten. Terwijl er niet meer dan 25.000 werkelijk heldhaftig waren!
Zoals Hanne Maarten aanspreekt dat hij toch moest weten van de verschrikkingen en daar niks aan deed. Maarten kaatst de bal terug met de vraag wat zij nou helemaal deed aan de verschrikkingen? Ook niets. De Nederlanders leefden zo veel mogelijk hun gewone leven. Begrijpelijk: niet iedereen kan een held zijn.
Alleen als Nederland bevrijdt is komen de monsters in mensen naar boven. Mensen duwen de verdachte van NSB praktijken in de oude concentratie kampen en ze worden daar net zo behandeld als men zo verafschuwde aan de vijand. Er wordt verkracht, mishandeld, mensen liggen met velen in een klein strobedje enz., krijgen waterige soep. Maarten spreekt de gedachte uit dat als zijn bewakers al zo handelen, hoe zal het buiten dan wel niet zijn.

Wilma Geldof schreef een zeer realistisch boek welke ik op elke school bij geschiedenis zou willen aanraden. Een zeer mooi geschreven boek waar eens naar de andere kant gekeken wordt.
Maar dit boek is zeer toegankelijk ook voor ons volwassenen. Heel knap hoe de schrijfster dit heeft gedaan. Vaak is YA een te makkelijk leesbaar verhaal waar je vluchtig doorheen schiet. Dit boek zal je raken!
Echte aanrader die je moet lezen. Is mijn mening!


4,5 ster
Ink Kroon

vrijdag 6 maart 2015

Als je het licht niet kunt zien - Anthony Doerr

De jonge Marie-Laure is blind. Ze woont met haar vader in Parijs naast het Natuurhistorisch Museum, waar hij werkt als curator. Als Marie-Laure 12 is bezetten de nazi's Parijs en vader en dochter vluchten naar het Bretonse Saint-Malo. Ze hebben de grootste en meest waardevolle schat van het museum meegenomen.

In een Duits mijnstadje groeit Werner Pfenning op in een weeshuis samen met zijn jongere zusje Jutta. Werner belandt bij de Hitlerjugend en wordt naar het front gestuurd. Via Rusland komt hij tenslotte in Saint-Malo terecht, waar zijn verhaal en dat van Marie-Laure samenkomen.

Cover
De cover vind ik echt heel mooi en spreekt tot de verbeelding zeker met oog op de titel. Deze krijgt dan ook 4 sterren.

Het verhaal
In mooi beschreven hoofdstukken word je afwisselend  meegenomen door het leven van Marie-Laure en Werner.

Marie-Laure groeit op met alleen haar vader die met een grote liefde voor zijn dochter alles doet om haar zo zelfstandig mogelijk te laten leven ondanks haar blindheid. Als ze uiteindelijk moeten vluchten voor de nazi's en bij hun oudoom Ettienne komen, zet hij ook daar alles in het werk om haar daar zelfstandig en gelukkig te maken. Maar hij heeft een groot geheim en als hij probeert terug te keren naar Parijs om te zien of hij goed doet aan dat geheim wordt hij opgepakt en blijft Marie-Laure alleen achter bij haar oudoom en de huishoudster.
Met hulp van de huishoudster en tegen de wil van Ettienne komen ze in het verzet. Met een geheime zender op zolder dragen zij hun steentje bij.

Werner groeit in de zelfde periode op in Duitsland, hij en zijn zusje zijn wees en het enige vooruitzicht dat Werner heeft is dat hij op zijn 15de de mijnen in zal moeten, daar waar zijn vader is gestorven. Als Werner 8 is, vindt hij in het afval een oude en kapotte radio. Hoe jong hij ook is, hij repareert hem en samen met zijn zusje luistert hij avond aan avond naar een programma met een kinderverhaal en 1 muziekstuk.
Werner is erg pienter voor zijn leeftijd en kan zo wat alles maken.
Zo komt hij in contact met een hooggeplaatste Duitse officier die ‘regelt’ dat hij een toelatingsexamen kan doen voor de ‘Reichschule’. Hij wordt aangenomen en zo komt hij uiteindelijk op 16-jarige leeftijd aan het front terecht.
Hij twijfelt veel over of het allemaal wel klopt, maar hij heeft niet de daadkracht op die leeftijd om zich te verzetten.

Tussen deze twee verhalen komt af en toe het verhaal van sergeant-majoor Von Rumpel die met een grote vastberadenheid op zoek is naar een zeer waardevolle schat.

Mijn mening
Het verhaal is in mooie duidelijke, niet te lange hoofdstukken geschreven. De wisselingen van personages en tijden is totaal niet storend.
Het personage van zowel Marie-Laure en Werner zijn heel goed uitgewerkt. Je kunt je verplaatsen in hun gedachten.
Heel knap vind ik beschreven hoe het zou moeten zijn om blind te zijn en hoe dat andere zintuigen versterkt.
Ook de drang tot beschermen wordt heel goed beschreven zowel in het verhaal van Werner te opzichte van zijn zusje Jutta, als in het geval van de vader en later de oudoom van Marie-Laure.

Hoe de twee verhalen uiteindelijk bij elkaar komen, vind ik knap gevonden en erg mooi uitgewerkt. Je vraagt je best lang af hoe dat zou moeten gebeuren en ook al krijg je halverwege al wel een tipje van de sluier, dan is het toch verrassend. Dit geldt ook voor het verhaallijntje van de sergeant-majoor.

De liefde van een vader voor zijn dochter en het onwankelbare vertrouwen van een dochter in haar vader wordt ook heel mooi weergegeven. Net als de beschermingsdrang van een broer voor zijn kleine zusje.

Aan het eind van het boek komen bepaalde personages die eerder niet heel diep waren uitgewerkt nog even terug in een tijd na de oorlog en worden ze samen gebracht. Ook dit is mooi gedaan en totaal niet onbegrijpelijk, maar maakt het verhaal eigenlijk alleen maar nog meer af dan t al was.

Alle punten die je kan bedenken, scoren bij mij 5 sterren.

(oke de cover had er 4, maar die telt niet mee in het eindoordeel over het verhaal dus gewoon 5 hele dikke stralende sterren!!!!)

Corina Nieuwenhuis




Koop bij bol.com

dinsdag 17 februari 2015

Winactie: Elmer den Braber

GESLOTEN!

Corina is de oorlogsboekenexpert in ons team. Noem een titel en zij heeft hem wel gelezen. Toen Elmer den Braber zijn Mijn vader is een NSB'er uitkwam, had zij het boek al snel te pakken. Ze was zo onder de indruk van het verhaal dat ze in contact met hem kwam. Wat later stelde ze voor een interview te doen voor ons blog.
Deze week stelt Elmer een aantal exemplaren beschikbaar voor lezers van dit blog en leden van de facebookgroep.
Het gaat om twee papieren versies en om twee ebooks. Wij noemen dat een zeer gulle gift.
De vraag die bij deze prijsvraag hoort, is waar vindt op 27 februari Elmers boekenpresentatie plaats? Noem de stad en de specifieke plek in die stad. Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com.

Hieronder kan je lezen wat de korte inhoud van het boek is en enkele aanbevelingen.




De vader van de 17-jarige Elsa Aaldering is na zijn arrestatie onder onopgehelderde omstandigheden in het voormalige SS-concentratiekamp Vught om het leven gekomen. Bovendien is Elsa het contact met haar hartsvriendin Anna volledig kwijtgeraakt. 
Het gezin Aaldering blijft ontredderd achter, maar ondanks alles lukt het Elsa elders een nieuw leven op te bouwen met haar man Willem. Het geluk kent echter een hoge prijs: ze moet het verleden doodzwijgen.

Nu, vele jaren later en in de herfst van haar leven, houdt Elsa op een gewone maar prachtige zondagmiddag een familiefeestje. Ze beseft dat dit haar laatste kans is om de waarheid over haar 'foute' vader te onthullen. 

Mijn vader was een NSB'er is een adembenemende zoektocht langs de oevers van de waarheid en neemt de lezer mee in een stroomversnelling tussen heden, verleden en alles dat daarin wordt meegesleurd. Bovenal is het een spannend verhaal vol tegenstrijdige emoties over vriendschap, verraad en onmogelijke keuzes - de strijd van Elsa geeft een stem aan de zwaarbeladen erfenis van ruim 1 miljoen Nederlanders.



"Sommige kinderen van NSB'ers leefden in en na de oorlog in een hel.
Op het leven van een van hen baseerde Elmer den Braber deze roman.
Zeer de moeite van het lezen waard."
Ad van Liempt - journalist, auteur & historicus. Bedenker van de succesvolle TV documentaire reeks 'Andere Tijden'



"Prachtig beeldend verhaal dat je niet meer loslaat. 
Wat zou jij hebben gedaan?"
Emile Ratelband - ondernemer en mediapersoonlijkheid 
(zijn familiegeschiedenis is één van de vier waargebeurde verhalen achterin dit boek)



"Ontegenzeggelijk een hele bijzondere roman." 
Maarten van Rossem - historicus ¬en schreef het voorwoord voor dit boek