Op
het moment dat ik met samengeknepen billen, op een hoogte van 1860
meter, samen met mijn man en kinderen met de auto, een berg in
Noorwegen besteeg, waarbij diepe afgronden me als een gevaarlijke
roofvogels aankeken en het angstzweet me van het hoofd druppelde,
kreeg ik een bericht van Ink op m’n telefoon binnen of het me leuk
leek om een leesweek te schrijven.
Eventjes
was ik de diepte vergeten en kon ik mijn vastgehouden adem laten
ontsnappen.
Met
nieuw gevonden moed antwoordde ik dat me het erg leuk leek en dat de
timing weer magnifiek was, omdat ik inmiddels op eenzame hoogte
tussen de sneeuw was aangekomen.
Er
was nog een klein probleempje, ik moest ook weer met de auto naar
beneden. Ik denk dat ik ook wel lopend mocht van m’n man, maar dit
zag ik zelf niet zo zitten.
Ink
wenste me alvast veel succes en praatte me vooral veel moed in.
Gelukkig
is mijn man een ware coureur in de bergen en viel de rit naar beneden
achteraf best mee.
Inmiddels
was onze vakantie al een paar dagen oud.
Het
begon allemaal met een autorit naar Denemarken, die eigenlijk best
goed verliep; de kinderen vermaakten zich goed met hun tablet.
Mijn
man genoot van het autorijden en ik begon met het lezen van Een
stap te ver van Tina Seskis, een redelijk verhaal, maar waar
echte spanning ontbrak.
Ik
had me voorgenomen om op de Stena Line heerlijk verder te lezen.
Helaas
liep dit een beetje anders, op het moment dat het schip op open zee
kwam, was het ook met mijn oriëntatie gedaan en kreeg ik spontaan
zeemansbenen waarbij recht lopen plotseling niet meer kon, laat staan
een boek lezen. Na een vaartocht van elf uur, kwamen we aan in Oslo
en stond ik weer stevig op mijn benen.
Vanaf
hier konden we onze vakantie voortzetten en vervolgden we onze weg
richting ons eerste vakantieadres. Een fijn appartement met uitzicht
op de bergen en water en wat nog belangrijker en vooral niet
vanzelfsprekend in Noorwegen is, het was prachtig weer.
Na
een verkwikkende nachtrust en een goed ontbijt, besloten we dat het
de perfecte dag was om de Preikostolen te beklimmen.
Een
wandeltocht van 4 kilometer, met flinke stijgingen en heel wat
zweetdruppels later, kwamen we eindelijk op de magische plek aan en
dook een duizelingwekkende afgrond van 600 meter voor ons op.
Samen
met mijn zoon ben ik plat op mijn buik gaan liggen en hebben we over
het randje gekeken, wat voor een spontane kanteling van mijn maag
zorgde.
Nadat
we een poos hadden genoten van het uitzicht en onze lunch hadden
genuttigd, besloten we dat het tijd werd om terug te gaan.
Toen
we weer beneden waren, hadden we er een flinke wandeling opzitten van
5 uur, maar het was het meer dan waard.
Voldaan
reden we terug naar ons vakantieadres.
De
volgende dag kwam ik erachter dat mijn kuit een spier was en besloten
we een rustdag in te plannen. Nadat
ik mijn spieren even een dag rust had gegund, zagen we een mooie
wandelroute, die ons wel wat leek. Vol goede moed gingen we van
start, het was een bergroute van 9 km, dus best te doen. Toch werd
die route op de één of andere onverklaarbare reden ineens langer en
toen we terug kwamen bleken we 18 km te hebben gelopen.
Ik
moet er niet aan denken omdat hier in Nederland te moeten doen, maar
de natuur is in Noorwegen zo ongerept en mooi, dat die kilometers
voorbij vlogen.
De
kinderen vonden het prachtig en wilden eigenlijk de volgende dag wel
weer lopen, maar wij besloten dat we nu maar eens een autoroute
gingen rijden, waarbij we een prachtige waterval gingen bezichtigen
en vooral onze oude spieren wat rust te gunnen.
Na
een week op het eerste adres te hebben gezeten, was het tijd om een
deurtje verder te gaan en reden we via de prachtigste wegen naar ons
tweede adres.
Een
echte berghut bij een boerengezin, waar het uitzicht al weer zo mooi
was. Daar
begon ik ook te lezen in mijn tweede boek van de vakantie, Zusjes
van Chevy Stevens, een echte aanrader.
Al
moest ik tijdens het lezen wel af en toe denken aan de boer waarvan
wij het huisje huurden omdat ik enige overeenkomsten zag en de
rillingen liepen me over de rug.
Ook
op deze plek hebben we weer de prachtigste dingen gezien, zoals de
Briksdalsbreen, een zijarm van de Jostedalsbreen, de grootste
gletsjer van het vaste land van Europa, met een omvang van 487 m2.
Je
voelt je dan als mens zo klein en nietig als je geniet van deze
natuurverschijnselen en het zet je weer met beide benen op de grond.
Toch
hadden we tijdens de vakantie een regendag, wat meer regel dan
uitzondering is in Noorwegen, dus besloot ik dat het hoog tijd werd
om naar een boekwinkel op zoek te gaan. Ik kom al meerdere jaren in
Noorwegen maar was nog nooit in een boekwinkel geweest.
Na
wat navraag bij een Noor, kwam ik erachter dat er op een klein half
uurtje rijden eentje zat.
Met
enthousiasme sleepte ik mijn hele gezin mee in de auto en reden we
langs een regenachtig fjord richting de plek waar ik me als een vis
in het water voel; een echte boekwinkel.
Daar
aangekomen keek ik mijn ogen uit, wat zag ik veel boeken die ik
herkende omdat ik ze zelf gelezen had, bijvoorbeeld de boeken van
M.J. Arlidge en wat leuk om te zien dat ze daar hele andere covers
hebben.
Ook
zat er een prijsstickertje op, nieuwsgierig vroeg ik mijn man om eens
te kijken wat hier de boeken kosten, daar schrok ik wel een klein
beetje van, je betaalt daar namelijk zo 37,50 euro voor een boek!
Eigenlijk
had ik het ook wel een beetje kunnen verwachten omdat het
levensonderhoud behoorlijk duurder is in Noorwegen, maar het loon
ligt ook hoger, dus daar is het gewoon. Toch
vond ik het erg interessant om daar eens in een boekwinkel te
snuffelen, voldaan reden we weer naar huis.
De
laatste vakantiedag brak aan, ook deze was enigszins regenachtig, dus
konden we mooi op trollenjacht gaan. Ik had Ink beloofd een mooi
exemplaar voor haar te kopen, als ik er eentje tegen kwam en daar
stond hij; een echte trol. Mooie bijkomstigheid, het
waren er drie, met een boek in de handen, mooier kon niet. Deze ging
mee naar Nederland en binnenkort gaat hij aan zijn laatste reis
richting Brabant beginnen.
Maar
eerst ga ik zelf even bijkomen van de vakantie, waarbij lezen en
leuke dagjes weg afgewisseld werden en waar vooral volop genoten
werd.
Heidi
