Boeken van 2021 van Anita

 

2021 was een toch wel vruchtbaar leesjaar!

Ik had het geluk en het genoegen om veel leuke en goed geschreven boeken te mogen lezen in opdracht van Thrillerlezers! Nou ja, opdracht?

Vermits ik vooral Vlaamse en ook wel Nederlandse auteurs lees, zitten ook mijn favoriete boeken bij deze auteurs.

Op één staat Jos Pierreux met ‘Russische Poppetjes’. Denk ik ‘beste boek’, poppen onmiddellijk deze auteur en titel op. Het decor (Knokke) is me welbekend en ik vind dat de auteur de sfeer van de badstad perfect vat. Luk Borré overtuigt als personage en komt mij heel écht over. De misdaad zou zomaar kunnen plaatsvinden in Knokke en het verloop van het onderzoek wordt heel realistisch uitgewerkt.

Op twee onthoud ik graag ‘Verdwaalde ziel’ van Sterre Carron. Van de boeken die ik van Sterre reeds las, vind ik deze de beste. Een mooi uitgewerkt plot en een verhaal dat naar de keel grijpt. Sterre toont zich alweer heel inventief wat het decor voor het verhaal betreft. De werking van de menselijke psyché weet zij heel goed te vatten.

Op drie zet ik ‘Oscar’ van Yvonne Franssen. De auteur vertelt een heel beklijvend verhaal en houdt je van begin tot eind aan het boek gekluisterd. Ze brengt heel precies in beeld wat onverwerkt verdriet en wraak kunnen doen met een mens!

Ik las uiteraard meer dan drie goede boeken. Laat dat duidelijk zijn!

Als beste buitenlandse boeken vernoem ik graag ‘De nimfen’ van Alex Michaelides en ‘Wie niet horen wil’ van Nicci French.

Daarnaast had ik ook een aantal minder prettige leeservaringen.

‘Mooie moorden Volkerak’ van Tica Morgan. Deze heb ik puur op karakter

uitgelezen. Echt geen boek voor mij! ‘De druppel’ van Frederik Baas heb ik aan de kant gegooid. Ik dreigde zelf waanzinnig te worden van de waanzin van het hoofdpersonage!

Tenslotte wil ik nog een voor mij ‘memorabel’ boek vermelden dat ik niet het etiket van ‘thriller’ zou geven.

‘De vuurvrouw’ van Meredith Van O is een boek dat me lang zal bijblijven. De wetenschap dat het verleden van de auteur er voor een belangrijk deel in is verwerkt, maakt ‘De vuurvrouw’ bijzonder. Tatsuo pleegt dan wel een aantal moorden, maar voor mij ligt de focus in het boek toch vooral op de uitwerking van de psychologie van de personages.

En nu op naar een nieuw leesjaar! Benieuwd wat 2022 aan moois zal brengen!

Anita

Interview met Jos Pierreux

 

Het is een vaste traditie geworden: elk jaar mogen we een nieuwe ‘Luk Borré’ verwelkomen.  De Knokse speurder en geesteskind van misdaadauteur Jos Pierreux is de spilfiguur in de misdaadromans die zich afspelen tegen het decor van de Belgische badstad.  Ik sprak met Jos Pierreux, geheel coronaproof uiteraard, en mocht hem honderduit vragen stellen over zijn nieuwste thriller ‘Russische poppetjes’ en natuurlijk ook over Luk.

Heel leuk om weten:  ‘Russische poppetjes’ is aan een tweede druk toe! 

 

Elke leeftijd heeft zijn speelgoed. Wat zijn volwassenen meer dan grote kinderen die spelen met échte poppetjes?    Jos Pierreux

 

• Jos Pierreux, het is alweer een jaar geleden dat we elkaar voor het eerst ‘spraken’.  Hoe gaat het ondertussen met jou?

Op persoonlijk vlak zijn er geen problemen, dank je. Gezond en wel – op een paar coronakilo’s na die ik er moeizaam af probeer te fitnessen. Ik kreeg gisteren het bericht dat 'Russische Poppetjes' na een maand aan een tweede druk toe is, dus ook dat zit snor. Wat de maatschappij betreft, zie ik het somberder in. De burger voelt zich niet meer veilig bij de politicus, de politicus is bang van de kiezer – en niemand vertrouwt nog de democratie.

• De werktitel waar je het toen over had, is de titel van jouw nieuwste ‘Luk Borré’ geworden.  Hoe kwam je op het idee van die Russische poppetjes?  (Het is toch niet onmiddellijk iets wat we regelmatig zien of gebruiken in het dagelijkse leven?)

Ik vond het een ‘catchy’ titel maar dacht dat hij al meermaals gebruikt zou zijn geworden. Toen ik ‘Russische Poppetjes’ googelde, bleek echter van niet. Vanaf dan heb ik niet langer getwijfeld.

• Luk is heel neerslachtig in dit deel van de serie.  Je zet dat treffend om in beeld.  Kan je je verplaatsen in zijn somberheid?

Jammer genoeg wel. Gelukkig zijn er de (zelf)spot, de relativering en het cynisme om beroep op te doen.

• Komt het ooit nog helemaal goed met hem?

Wie last heeft van somberheid leert daarmee leven – of maakt er een eind aan. Het gevoel van ‘tristesse’ raakt Luk nooit kwijt, vrees ik.

• Denk je dat zijn relatie met Rena blijft duren?  Op een gegeven moment denkt Luk zelf: ‘RIP de hormonen die het huis verlaten.’.  Gaat Rena dat accepteren?

Hun liefde is die van twee eenzamen die moeizaam mét, maar absoluut niet zónder elkaar kunnen. Die relatie is totterdood. Dat kan ik met vrij grote zekerheid zeggen. Rena en Luk zijn onvolledige mensen en hebben elkaar nodig – in slechte en in goede tijden.

• Heel ontroerend is het beeld van Luk die pootje gaat baden en troost zoekt bij de zee.  Zoek je zelf ook de zee op om na te denken, om problemen in perspectief te plaatsen?

Fietsen. Een lange, eenzame autorit. Fitness en muziek zijn ook ‘probleemoplossers’. Maar het strand en de zee zijn er inderdaad niet enkel om te zonnen en te ontspannen. Dat merkte ik gisteren nog.

• Je kaart heel wat serieuze onderwerpen aan via het personage van Luk.  De wereld aan het puberinfuus met Anuna en Greta, genderkwesties, partnergeweld, om er maar enkele te noemen.  Onderwerpen die jou als Jos Pierreux ook bezig houden?

Meer en meer. Mijn generatie heeft gevochten voor een vrijheid die nu aan ijltempo weggegeven wordt. Ik begrijp het niet. Ik begrijp het écht niet.

Dezelfde politici die op geen enkel moment op een coherente manier de coronacrisis konden beheersen, gaan nu de klimaattoestand aanpakken?!  Ik hou mijn hart vast.

Volgens mij is het probleem de overbevolking. Intussen blijft men mensen geld geven/aanmoedigen om zich voort te planten.

• Is boeken schrijven een uitlaatklep voor jou?

Dat is duidelijk.

• De toon is vrij pessimistisch.  Is dat jouw eigen toon?  Het sarcasme en het cynisme mogen we ook aan jou toeschrijven?

Het Vrije Westen gaat naar de verdoemenis, een zwalpend Europa staat op springen en België op ontploffen. We staan op het dek van een Titanic die niet tegen één maar tegen verschillende ijsbergen dreigt te varen.  ‘Let the music play on.’ Wat anders?

• De Knokse immowereld tekent ook present.  Ben je ooit zelf al van dichtbij of van veraf in contact gekomen met de agressieve praktijken van de immowereld?

Dat de bouwwereld mij niet vreemd is, is een understatement. Ik verdiende er meer dan dertig jaar mijn kost. Het is een wereld van en voor haaien – maar, weet je, de culturele wereld is zeker niet beter.

• De Daxjes knallen dat het een lieve lust is in de straten van Knokke.

Ook in het Zoute?  Zijn zij echt zo’n plaag als beschreven in ‘Russische poppetjes’?

Ieder zijn ding maar ik heb last van tinnitus en die krengen maken een afschuwelijk lawaai. Aan de andere kant vind ik een zwerm 49cc-motors die tussen een rij dreamcars wriemelt best een grappig beeld. Ook hebben de Dax-Boyz aanzet gegeven voor Russische Poppetjes (de ‘inspiratie’). Waardoor ze bij mij nog weinig fout kunnen doen.

• Ben je ooit zelf de trotse jonge eigenaar geweest van zo’n knallend transportmiddel?  Ik meen toch enige nostalgie te bespeuren.

Ik had jaren ‘80-’90 zeer nauwe banden met een motorclub (inclusief colours en emblemen) en schreef jarenlang verhalen voor hun clubblad. 

Met zo’n tweewieler heeft dit mietje echter nooit gereden. I’m a writer, not a fighter.

• In ‘Russische poppetjes’ komen nogal wat meldingen binnen van ongelukjes/misdrijven allerhande.  Fictief allemaal of moeten de Knokkenaars zich echt zorgen beginnen te maken?

Knokke is naar het schijnt een van de veiligste steden van het land. Zelfs mocht dat niet waar zijn, dan slaagt men er toch uitstekend in om het zo voor te stellen. Een veiligheidsgevoel is voor de burger zeer belangrijk. Dat schatten onze plaatselijke politici goed in.

Maar ik gebruikte inderdaad voortdurend plaatselijke faits divers. Soms zijn dat dingen uit het verleden, dikte ik een en ander aan of verhuisde gebeurtenissen naar een ander deel van de stad.  De verbindingen die ik gelegd heb, komen echter uit mijn ziek brein.

• Luk en Walter trekken één enkele keer het binnenland in.  Kom je zelf nog graag naar het binnenland?

Om de vrienden te zien. Anders hoeft het niet.

• ‘De gemakkelijkste manier om Romein te worden, is in Rome gaan wonen.’  Jij wou dus Knokkenaar worden?

Inderdaad. Ik voel hier de verwondering van het jongetje over hoe het leven kan zijn.

• ‘Knokke is een merkwaardige stad’ is te lezen in ‘Russische poppetjes’.  De Zoutenaren zijn een ‘raar volk’.  Blijf je toch steeds de badplaats en zijn inwoners als een ‘aangespoelde’ bekijken?  Beschouw je jezelf net als Ziggy als een ‘migrant light’?

Als je ergens gaat wonen, moet je een beetje moeite doen, vind ik. Het West-Vlaams zal ik nooit beheersen maar mede door mijn boeken word ik hier goed aanvaard. Ook heeft een toeristische trekpleister veel gezichten. In de zomerdrukte gaan alle Knokkenaren op in de massa om toerist te worden in hun eigen stad.

•  Er duikt ook een enkel Frans zinnetje op als het gaat over de rijken in Knokke.  Is dat ook de reden waarom de papieren vlinder is uitgeknipt uit een Franstalige krant?  Een verband met de rijken die het zich kunnen veroorloven vastgoed te kopen in Knokke?

De tijd dat alle ‘rijken’ veelal Belgicistisch en Franssprekend waren, is (gelukkig) voorbij.

De ‘bebloede vlinder’ kreeg ik als verjaardagskaartje van Luc Claessens, de artiest die wel vaker op mijn omslagen voor een beeld zorgt. In werkelijkheid is het ding maar een paar centimeter groot. De vlinder kroop zo diep in mijn hoofd dat ik een tiental pagina’s schrapte en herschreef. Dat Luc hem uit een Franstalige krant knipte, zagen we pas toen we het ding vergrootten. Eerlijk? Ik had het liever anders gezien maar een kunstwerk is wat het is.

• ‘Poen gedraagt zich als een luis en kruipt van hoofd naar hoofd.’  Wie wil er nu luizen, zou je denken? 😊

Mocht jeuk een teken zijn van weelde, Vuitton zou geen handtassen maken maar krabbers.

• Op een bepaald moment opper je het idee dat misschien zelfs Antoine de Saint-Exupéry zich ooit moet verantwoorden voor seksisme of racisme.  Denk je dat we met zijn allen een beetje te overgevoelig aan het worden zijn? 

AB-SO-LUUT. Wat mij betreft is vrije meningsuiting heilig. Als iemand onzin wil verkopen, dan is dat zijn verdomd recht. Censuur is veel en veel gevaarlijker. Dingen niet mogen zeggen of schrijven? Ik gruw ervan. Seksisme en racisme bestaan, laat dat duidelijk zijn. Maar het is niet door mensen de mond te snoeren dat problemen opgelost geraken. Noch door op elke denkbeeldige slak zout te leggen.

• Ben je bang dat jou dat zou kunnen overkomen?

1984 ligt niet in het verleden maar in de nabije toekomst, vrees ik.

Het overkomt mij regelmatig. Zo had ik in een vorig boek ‘een zwangere vrouw’ een ‘toekomstige moeder’ genoemd. Een bepaalde pers vindt dat ‘verdacht’.

Ik behoud mij nochtans het recht voor om te beledigen en beledigd te worden. Niemands meester, niemands knecht!

Tegelijk besef ik dat de kans erin zit dat binnen afzienbare tijd boeken omwille van hun politiek incorrecte inhoud weer op een index terecht komen. Stel je voor!!!

• De metaforen, de taal van de zee, onverwachte combinaties maken ‘Russische poppetjes’ tot een feest om te lezen.  Vorig jaar noemde je het een ambacht.

Hoe kom je er toch bij om het beeld op te roepen van Moeder Teresa in bikini!?  Waar blijf je al dat moois vandaan halen?

Werken, wroeten, zoeken, niet te snel tevreden zijn.

• Russische poppetjes is weer genieten van begin tot eind. 

Wie ben ik om je tegen te spreken. Dank je wel.

Staat er ondertussen al een nieuwe ‘Borré’ in zijn beginschoenen?  Wil of kan je er al iets over kwijt?

Omdat ik ‘De Postbode belt altijd tweemaal’ (James M. Cain) had herlezen, werd ‘Een bootje in en dan de zee op’ de werktitel. Het boek speelt zich af tijdens de eerste lockdown. De ik-persoon is iemand buiten het team en het duurt een tijd eer Borré op de proppen komt.

Ik ben halverwege. (Denk ik, want soms gooi ik een manuscript alsnog helemaal om).

Zullen we gewoon weer afspreken volgend jaar? 😊

Bij leven en welzijn: graag.

‘Een bootje in en dan de zee op’ heb ik alvast genoteerd.  Jos, Thrillerlezers! en ik wensen jou nog heel veel schrijfplezier.  We zijn alvast begonnen met aftellen.  Dank je wel voor jouw openhartige antwoorden en jouw bereidwillige deelname aan dit ‘interview’.

Jij bedankt, Anita!

Russische poppetjes van Jos Pierreux

 

   

Kwade vloek

Naar goede gewoonte komt Jos Pierreux ook dit jaar met een nieuwe ‘Luk Borré’.  ‘Russische poppetjes’. 

Jos Pierreux draagt het boek op aan Graaf Burgemeester Leopold Lippens.  De burgervader en fenomeen in Knokke en ver daarbuiten is onlangs overleden.  Terwijl zijn geest hoogstwaarschijnlijk nog rondwaart in de badstad is ook Jos hem nog niet vergeten.  Door het boek aan hem op te dragen wil de schrijver zijn nagedachtenis eren.

De titel van het boek en de uit krantenpapier geknipte bebloede vlinder op de cover vallen niet onmiddellijk samen te rijmen.  Tegelijkertijd eenvoudig en mysterieus.  Verzekerd van de wetenschap dat de keuze van de auteur inzake boekcovers nooit gratuit is, duik ik het boek in.

De opbouw van ‘Russische poppetjes’ rust op pijlers uit ‘Het Grootboek der Decimalen’.  Elk deel is een decimaal dat wordt ingeleid door een fragment uit een ‘cursus’ die gespeend lijkt van enige beroepsethiek.  Die passages die qua lay-out wat weg hebben van een gedicht maar dat allesbehalve zijn, situeren zich in het verleden (zo’n jaar vóór de bizarre voorvallen in Knokke), maar ‘orchestreren’ de gebeurtenissen in ‘Russische poppetjes’.

‘Russische poppetjes’ pikt de draad op daar waar ‘Het tweede skelet’ eindigde.  ‘Het tweede skelet’ vooraf lezen is niet echt noodzakelijk voor een goed begrip van deze misdaadroman, maar het geeft wel meer inzicht in de gevoeligheden die spelen binnen het Knokse politiekorps en in het leven van Luk Borré. 

Theofiel Mangels heeft zijn troon terug ingenomen en het is wellicht moeilijk te geloven, maar hij is onuitstaanbaarder dan ooit.  Luk Borré heeft de flop waarop de cold case in ‘Het tweede skelet’ is uitgedraaid nog niet verteerd.  Hij maakt als inspecteur opnieuw deel uit van het speurdersteam, maar of hem dat enige rust brengt is maar de vraag.

In de Van Steenestraat komt de ene na de andere melding binnen: geweld op straat, homejacking, home invasion, … .  Bovendien lijkt er een bendeoorlog te zijn uitgebroken tussen jonge Daxers en berijders van zware motoren.  Geen enkele gedupeerde wenst echter klacht indienen.  Bij de Knokse politie rijzen hoe langer hoe meer vragen.    

‘Russische poppetjes’ volgt deze keer van heel dichtbij Luk Borré en zijn nieuwe brigadier Walter Bekaert.  De zorg en de tact die Jos Pierreux aan de dag legt in de uitwerking van het personage van zowel Luk als Walter geven diepgang aan deze misdaadroman. 

Brulaap/Bullebak Theofiel Mangels heeft Luk Borré helemaal in het verdomhoekje gedreven.  Gevolg: in de Van Steenestraat wordt Luk helemaal links gelaten, bang als zijn collega’s zijn om ook door Mangels door de mangel te worden gehaald.  Tot overmaat van ramp verloopt ook zijn relatie met echtgenote Rena heel stroef. Luk plooit helemaal terug op zichzelf.    

De nieuwe brigadier heeft zo zijn eigen katten te geselen.  Hij begint heel gemotiveerd aan de job en is bereid tot grootse daden binnen het korps.  Volgens ome Freddy is hij nu een echte rockster.  Kan hij het gevecht met zijn eigen demonen winnen?

De voortgang van het verhaal drijft vooral op hun gedachten en hun beleving van de gebeurtenissen.

Jos Pierreux beschikt over veel inlevingsvermogen naar zijn personages toe.  Hij kijkt en luistert naar hen.  Hij kruipt onder hun huid en in hun hoofd; vertaalt in beeldende taal hun gevoelens en gedachten.  Resultaat: treffende Pierreux-eigen beelden en metaforen met de zee in de hoofdrol.  Als lezer ben je in de badstad, baad je pootje in het zeewater en kruipt het zand tussen je tenen; in de binnenstad knallen de uitlaten van de Daxjes en shop je mee in de drukke winkelstraten. 

Jos Pierreux noemde zijn taalkunstenaarschap eerder (interview 2020) een ambacht, maar zelfs na een jarenlange studie is het weinigen gegeven om zo natuurlijk en beeldend met taal om te gaan!  Zijn one-liners rollen van de bladzijden! En wie bedenkt zoiets als Moeder Teresa in bikini?  In Pierreux’ wereld ‘trilt’ een mond ‘als een uitgerekt elastiekje’; is een hoofd ‘intrekbaar als de kop van een suffe schildpad’. Stel je een ‘dierenactivist’ voor op een ‘zeehondenknuppelfeest’ of een ‘groene pleister op een openbouwwonde’, … Onverwachte associaties verpakt à la Pierreux leveren leuke en verrassende zinnen en passages op.

‘Russische poppetjes’ staat garant voor een grote portie sérieux.  Kleine en grote ergernissen veraf of dichtbij, de wereld aan het ‘puberinfuus’ met Greta en Anuna’, pesten, genderneutraliteit, partnergeweld, het tekort aan geschikte kandidaten bij de politie, de macht en gulzigheid van de immowereld in Knokke, …  Dit is maar een greep uit de bekommernissen die Luk Borré bezighouden, overgoten met een flinke dosis sarcasme en cynisme van de auteur.

De Russische poppetjes alsook de vlinder op de cover onthullen gaandeweg hun rol en betekenis.  Ontdek zelf hoe de vork aan de steel zit.  ‘Russische poppetjes’ mag niet ontbreken in jouw bibliotheek!

Anita