Boeken van 2021 van Anita

 

2021 was een toch wel vruchtbaar leesjaar!

Ik had het geluk en het genoegen om veel leuke en goed geschreven boeken te mogen lezen in opdracht van Thrillerlezers! Nou ja, opdracht?

Vermits ik vooral Vlaamse en ook wel Nederlandse auteurs lees, zitten ook mijn favoriete boeken bij deze auteurs.

Op één staat Jos Pierreux met ‘Russische Poppetjes’. Denk ik ‘beste boek’, poppen onmiddellijk deze auteur en titel op. Het decor (Knokke) is me welbekend en ik vind dat de auteur de sfeer van de badstad perfect vat. Luk Borré overtuigt als personage en komt mij heel écht over. De misdaad zou zomaar kunnen plaatsvinden in Knokke en het verloop van het onderzoek wordt heel realistisch uitgewerkt.

Op twee onthoud ik graag ‘Verdwaalde ziel’ van Sterre Carron. Van de boeken die ik van Sterre reeds las, vind ik deze de beste. Een mooi uitgewerkt plot en een verhaal dat naar de keel grijpt. Sterre toont zich alweer heel inventief wat het decor voor het verhaal betreft. De werking van de menselijke psyché weet zij heel goed te vatten.

Op drie zet ik ‘Oscar’ van Yvonne Franssen. De auteur vertelt een heel beklijvend verhaal en houdt je van begin tot eind aan het boek gekluisterd. Ze brengt heel precies in beeld wat onverwerkt verdriet en wraak kunnen doen met een mens!

Ik las uiteraard meer dan drie goede boeken. Laat dat duidelijk zijn!

Als beste buitenlandse boeken vernoem ik graag ‘De nimfen’ van Alex Michaelides en ‘Wie niet horen wil’ van Nicci French.

Daarnaast had ik ook een aantal minder prettige leeservaringen.

‘Mooie moorden Volkerak’ van Tica Morgan. Deze heb ik puur op karakter

uitgelezen. Echt geen boek voor mij! ‘De druppel’ van Frederik Baas heb ik aan de kant gegooid. Ik dreigde zelf waanzinnig te worden van de waanzin van het hoofdpersonage!

Tenslotte wil ik nog een voor mij ‘memorabel’ boek vermelden dat ik niet het etiket van ‘thriller’ zou geven.

‘De vuurvrouw’ van Meredith Van O is een boek dat me lang zal bijblijven. De wetenschap dat het verleden van de auteur er voor een belangrijk deel in is verwerkt, maakt ‘De vuurvrouw’ bijzonder. Tatsuo pleegt dan wel een aantal moorden, maar voor mij ligt de focus in het boek toch vooral op de uitwerking van de psychologie van de personages.

En nu op naar een nieuw leesjaar! Benieuwd wat 2022 aan moois zal brengen!

Anita

De boeken van 2021 van Wendy

 

Mijn top 3 van 2021:

Op 3 “De Nachtdienst” van Esther Verhoef.

Een spannende thriller waarin dierenarts Emma tijdens haar nachtdienst bezoek krijgt van 2 gemaskerde mannen. Ze eisen van haar dat ze de 3^e, zwaargewonde persoon, opereert… Het begin van een hoop narigheid.

Op 2 nek aan nek met de nummer 1 “Undercover 2” van Hugo Luijten.                                                         Ik heb genoten van wederom een spannend avontuur met undercover Bob Lemmens in de hoofdrol. Bob wordt als contactcoördinator ingezet om een collega te begeleiden in een zaak waarin op zeer gewelddadige manier plofkraken gepleegd worden. Als de collega verdwijnt, is Bob genoodzaakt om zelf undercover te gaan. Een spannende race tegen de klok volgt. De Vlaamse humor die door het hele verhaal verweven zit is een heerlijke kers op de taart.

En dan de nummer 1 “Oscar” van Yvonne Fransen. Een meer dan geweldige psychologische thriller. Tijdens het boodschappen doen wordt de grootste nachtmerrie van iedere moeder werkelijkheid. Op klaarlichte dat wordt de 4 maanden oude baby Oscar ontvoerd. Met Maxi-Cosi en al wordt hij meegenomen. Een grote zoektocht begint terwijl je als lezer steeds meer te weten komt over Ilse, de moeder van Oscar. Speelt Ilse zelf een rol in de vermissing?

2021 Een jaar waarin ik weer heerlijk heb kunnen lezen. Veel mooie boeken en sommige wat mindere boeken. Echt slechte boeken heb ik niet gelezen dit jaar. Een boek waar ik persoonlijk meer van had verwacht was ‘Verdwenen’ van Ingrid Oonincx. Onderzoeksjournalist Simone heeft haar vader nooit gekend. Totdat ze van haar stervende moeder de naam en een foto krijgt van haar vader. Simone duikt in het verleden van haar vader en stuit hierbij op gruwelijke feiten… Het verhaal was prima geschreven, alleen qua inhoud kon het mij niet echt pakken helaas.

Ik kijk uit naar 2022 waarin we hopelijk weer veel mooie nieuwe spannende thrillers mogen lezen.

Wendy

Win Oscar van Yvonne Franssen GESLOTEN

 "Mijn hart staat stil. Ik heb de tegenwoordigheid van geest om de motor uit te zetten. Daan kijkt verstoord op. 'Waarom rijden we niet?' Ik negeer hem. Ik staar via de achteruitkijkspiegel naar de plek op de achterbank waar ik twee minuten geleden de Maxi-Cosi met Oscar erin in de gordel heb vastgeklikt. De Maxi-Cosi staat nog keurig op zijn plek. Leeg. Op de achterbank ligt een spijkerjasje van Daan, meer niet." In de psychologische thriller Oscar verandert Ilse's leven in een ware nachtmerrie als haar vier maanden oude zoontje Oscar op klaarlichte dag verdwijnt. Een grootscheepse zoekactie wordt op touw gezet en al gauw lijkt er een verband te bestaan met een moordzaak en de mysterieuze verdwijning van een baby uit het verleden. Maar welke rol speelt Ilse zelf in deze kwestie? En wat heeft de rechercheur die de zaak onderzoekt te verbergen?

Wat staat er op de cover van Oscar? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Oscar

In gesprek met Yvonne Franssen

 

Zopas verscheen Yvonnes laatst geborene, ‘Oscar’.  Thrillerlezers! organiseerde een leesclub en de uitverkoren lezers gingen helemaal op in de rollercoaster die de psychologische thriller is.  Hoewel de auteur het momenteel heel druk heeft (bookpresentaties ed.), maakte Yvonne graag tijd voor de Thrillerlezers!.

 

• Dag Yvonne. Stel je je even voor?

Wie is Yvonne Franssen? Die vraag kan ik met een gerust hart overslaan, want als ik alle onderstaande vragen heb beantwoord weten jullie meer over me dan ikzelf. 😊

 

•  Hoe zou jij jezelf typeren (sterke en minder sterke punten) met enkele goed gekozen adjectieven?

 

Op mijn Tinderprofiel staat: spontaan, vrolijk, lief, enthousiast, sexy, zorgzaam, empathisch, creatief, jeugdig, passievol, stoer, gevoelig, impulsief.

Allemaal goede eigenschappen uiteraard. Je zou het als een minder sterk punt kunnen zien dat ik de meeste van die eigenschappen niet 24/7 in praktijk breng. Of wacht, allemaal niet!

 

• ‘Oscar’ is de opvolger van ‘Kamer 305’ (2019?)? Heb je die tijd nodig gehad om ‘Oscar’ te schrijven of werkte je ondertussen ook aan andere projecten? 

 

Dit is pas de derde vraag en ik sta op het punt op mijn hele levensverhaal prijs te geven! Ik ben bijna meteen na het verschijnen van Kamer 305 aan Oscar begonnen. Dat vlotte heel aardig, totdat er in de zomer van 2020 behoorlijk de klad in kwam. Niet alleen liep ik vast met het verhaal, ook met mijn privéleven. Een woelige tijd volgde, zó woelig dat ik in het najaar van 2020 aan een ander, losjes op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal ben begonnen. Op dat moment was het daar echter nog te vroeg voor, in januari 2021 heb ik daarom het manuscript van Oscar weer ter hand genomen en met een voortvarendheid die me zelf verbaasde voltooid. (de smeuïge details bewaar ik nog even voor Jinek of Umberto ;))

 

• Schrijf je enkel thrillers of beoefen je ook nog andere genres?

 

Ik schrijf ook gedichtjes. Die ik zelf liever versjes noem.

 

•  Kan je leven van jouw schrijven of heb je naast schrijven nog een andere baan?

 

Helaas kan ik met alleen maar schrijven niet mijn brood verdienen, laat staan de broodnodige wijn. Ik heb dus ook nog een reguliere baan.

 

•  Je lijkt mij een ‘gulle’ schrijfster.  Regelmatig trakteer je op social media op een leuk, mooi versje.  Wat haal je daar voor jezelf uit?  (ik veronderstel dat je dat helemaal gratis en voor niks doet?)

 

Wat mijn versjes betreft, daar ben ik in 2016 mee begonnen. Ook toen worstelde ik met een manuscript en om mezelf te dwingen om te blijven schrijven nam ik me voor om elke dag een versje te schrijven. Dat heb ik ruim twee jaar volgehouden, nu schrijf ik alleen nog maar een versje als het ‘vanzelf’ bij me opkomt. Ik vind het een fijne schrijfoefening, beleef er plezier aan en merk dat ik er ook veel anderen blij mee maak.

 

•   Met die versjes deel je lieve gedachten, wijsheden, vaak toch wel intieme ideeën.  Ben jij iemand die graag zieleroerselen deelt met anderen?  Krijg je veel (positieve) reacties?

 

Ja en ja! Maar tegelijkertijd is het voor sommige mensen erg moeilijk om te begrijpen dat mijn versjes - hoe persoonlijk ze vaak ook lijken - niet per definitie een exacte weergave van de werkelijkheid zijn. Dat heeft ook wel eens tot fikse ruzies geleid.

 

•  Vindt het verhaal van ‘Oscar’ zijn oorsprong in de realiteit?

 

Daar kan ik heel kort over zijn: (gelukkig) zeer beslist niet!

 

•  In het begin vraagt ‘Oscar’ toch een zekere mate van concentratie omdat de verschillende personages hun intrede maken in het verhaal.  Daarna speelt het verhaal zich af in de beslotenheid van dat groepje mensen (zo ook in Kamer 305!).  Hou je het aantal personages graag beperkt?  Waarom is dat belangrijk volgens jou?

 

Zoals in de vraag al wordt aangegeven vraag ik best een hoge mate van oplettendheid van mijn lezers door meerdere personages op te voeren die allemaal in de ik-vorm hun verhaal vertellen en daarnaast soms ook nog tijdsprongen maken. Het zou te hectisch worden als ik daarnaast ook nog eens een grote hoeveelheid personages zou opvoeren. Bovendien hou ik zelf erg van een ‘klein’ verhaal.

 

• In welke mate voelde je je betrokken bij het verhaal van ‘Oscar’?  Ik meende toch enige kritiek op het systeem te herkennen.  Of is alles louter fictie en dus verzonnen?

 

Een vraag waar ik tevreden om moet glimlachen omdat ze alleen maar door een oplettende lezer kan worden gesteld. Hier en daar uit ik met een enkele zin tussen de regels door wel eens mijn mening over bepaalde zaken.

 

• Tijdens het schrijven zit je natuurlijk met je neus bovenop de feiten die zich dag na dag, uur na uur voordoen.  Hoe voelde je je toen het verhaal eenmaal af was en je het in zijn geheel nalas?

 

Als een verhaal eenmaal af is en alle verhaallijntjes en details naar mijn mening netjes in elkaar passen geeft dat een heerlijk tevreden gevoel. Minstens een minuut lang. Daarna slaat meteen de twijfel toe: is het wel goed genoeg? Is het wel spannend genoeg? Heb ik wel aan alles gedacht? Gelukkig bleek dat tot nu toe telkens zo te zijn.

 

• Ben je zelf een thrillerlezer?  Haal je inspiratie voor jouw boeken uit het lezen van thrillers van andere schrijvers?

 

Ik lees graag thrillers. Voor mijn plezier, maar ook uit interesse. Hoe bouwen andere auteurs hun verhaal op? Wat vind ik daarvan? Wat de inhoudelijke kant van een verhaal betreft, die ontwikkelt zich bij mij terwijl ik schrijf. De verhalen die ik lees zijn immers al geschreven. ;)

 

•  De personages in ‘Oscar’ draaien voortdurend om elkaar heen en delen een hele geschiedenis.  Weet jij al van bij het begin wie en hoe ze echt gaan worden of bepaalt de evolutie van het verhaal ook de wording van de karakters?

 

Ik heb het al vaak verteld en het is echt waar: als ik aan een verhaal begin heb ik nauwelijks enig idee hoe het gaat verlopen. Het is nog nooit voorgekomen dat ik een verhaal schreef dat eindigde zoals ik dat van tevoren had bedacht. Zelfs de summiere ideeën waarmee ik aan de slag ga houden meestal geen stand. Het loopt altijd anders. De personages gaan een eigen leven leiden en ik mag meelezen terwijl ik typ.

 

•  Werk je ze allemaal tegelijkertijd uit, terwijl het verhaal zich ontwikkelt, of creëer je de personages eerst apart om hen daarna in te passen in het grote geheel?

 

Ik werk de personages uit zoals ze zich aan me ‘openbaren’.  Neem het verhaal van Oscar. Als ik lekker aan Ilse zit te werken en haar persoonlijkheid krijgt steeds meer vorm, onderbreek ik dat proces niet om met André verder te gaan. Pas als Ilse stilvalt, pak ik een ander personage op. Naarmate het verhaal vordert wordt dat overigens wel een meer en meer gestructureerd proces. Omdat ik de personages beter leer kennen wordt het gemakkelijker voor me om ze te ‘regisseren’.

 

• Zijn er personages die je niet moet?  Waarom?

 

Ik mag niet al mijn personages, maar ik heb wel altijd een zeker begrip voor iedereen. Hoe fout iemand ook handelt, ik meen te begrijpen (dat betekent niet goedkeuren) waar zijn of haar gedrag vandaan komt. Dat moet denk ik ook wel, anders zou ik een volkomen ongeloofwaardig personage hebben neergezet.

 

• ‘Oscar’ ligt nu in de winkel.  Ben je reeds met het schrijven van een nieuw spannend verhaal begonnen?  Kan je er al iets over kwijt?

 

1.     Er ligt al een half manuscript op de plank, zie mijn antwoord op vraag 3.

2.     Er zoemt een idee rond in mijn hoofd.

Ik ben op dit moment nog heel druk met de boekpromotie rond Oscar en heb me voorgenomen om deze maand (juli 2021) niet over een volgend verhaal na te denken. Maar eind augustus ga ik een weekje op vakantie en tegen die tijd hoop ik een keuze gemaakt te hebben uit bovengenoemde opties? Hebben de lezers een voorkeur?  

 

• Mag ik je tot slot een  paar dilemma’s voorleggen?  Motiveer je kort jouw antwoorden?

-      Een biertje of chocomelk?

 

In de zomer een biertje, in de winter warme chocomel mits er slagroom op zit. Bij geen slagroom ook in de winter liever een biertje.

 

-      Een open einde of een gesloten einde?

 

Een open einde. Omdat het veel meer ruimte biedt voor eigen invulling door de lezer. En omdat ik ontzettend geniet van jullie gefrustreerde NEEEEEE!!! als jullie het boek dichtslaan. 😊

 

-      Confrontatie of vluchten

 

Mijn dappere ik roept confrontatie! De mogelijkheid bestaat dat ik in werkelijkheid op de vlucht zou slaan.

 

-      Thriller of versjes

 

Allebei. Onmogelijk om te kiezen. Dat zou hetzelfde zijn als vragen in- of uitademen?

 

Yvonne, namens de Thrillerlezers heel veel dank dat je tijd wou vrijmaken voor dit gesprek.  We zijn nog volop aan het nagenieten en bekomen (!) van ‘Oscar’ en je krijgt ons alweer zover dat we reikhalzend uitkijken naar een nieuw spannend en beklijvend verhaal van jou!  Succes!

 

 

 

 

 

Oscar van Yvonne Franssen

 

In 1997 komt de kleine Lucas om het leven.  Een ongekende kilte daalt neer over het toch al liefdeloze gezin.  De moeder is er vast van overtuigd: dit was geen ongeluk. 

Dan maakt ‘Oscar’ een ferme sprong in de tijd.  Juni 2020.  Ilse en Alex bereiden de tiende verjaardag van zoontje Daan voor.  Na een bezoek aan het warenhuis verdwijnt het vier maand oude broertje van Daan, Oscar,  uit de auto van mama Ilse.  Wie o wie is er met Oscar vandoor en waarom?

De melding van Oscars verdwijning katapulteert rechercheur André Claessens terug in de tijd.  Gevoelens van schuld duiken op wanneer hij denkt aan Shirley Schoenmakers.  Op de plaats delict wordt Theo Heemskerk overvallen door paniek.  Hebben de asielzoekers een aandeel in de verdwijning?

Tien jaar geleden lijkt er iets te zijn gebeurd dat de levens van enkele van de personages voor altijd heeft veranderd.

In ‘Oscar’ wordt voortdurend geschakeld tussen heden en verleden.  De geur van narcissen die wiegen in de wind, de beelden van ongemeen veel bloed dat nog steeds niet opgedroogd lijkt, overleven de tien jaren die zijn verstreken tussen die ene noodlottige nacht of morgen en de vermissing van Oscar. Heel sterke geuren en beelden die regelmatig weerkeren en die je dan ook daadwerkelijk gaat ruiken en zien naarmate het verhaal je helemaal opslokt.

Als lezer bevind je je te midden van de actie.  De hoofdpersonages doen het verhaal vanuit de ‘ik-vorm’.  De perspectieven vloeien naadloos in elkaar over.  Een vraag gesteld door de ene brengt de focus naar het personage dat antwoordt.  Dezelfde acties worden belicht vanuit verschillende perspectieven.  De lezer zwenkt net als een camera tussen de verschillende personages en krijgt een genuanceerd beeld van wat gebeurt of is gebeurd.  Het maakt dat ‘Oscar’ leest als een film.

‘Oscar’ is een vat vol emoties.  Die gieren door het boek.  Het gevoel te hebben tekortgeschoten, arrogantie, boosaardigheid, wraak, verraad, totale ontreddering en eenzaamheid komen rauw en onversneden op het bord van de lezer.  De personages, elk met hun bagage en verleden, spelen hun rol met verve. Je wil ze ofwel tegen je gilet trekken ofwel ze in een raket naar de maan en ver daar voorbij sturen.

Het plot is ijzersterk opgebouwd.  De ongerustheid bij aanvang van de thriller gaat over in nagelbijtende spanning.  De spanningsboog blijft constant hooggespannen.  De ogenschijnlijk toevallig aanwezige personages bij aanvang van het boek draaien als in een draaikolk voortdurend om elkaar heen.  De vergaarde info zet aan tot speculeren.  Maar wat is echt en wat is waan?  Zijn alle personages wel zo eerlijk in het delen van de feiten? 

‘Oscar’ leest als een rollercoaster: je gaat steeds heftiger en moet de rit tot het eind uitzitten.  Almaar sneller brengen almaar meer stukjes van de puzzel je tot de climax van het verhaal.  Nog helemaal beduusd van de dolle rit trakteert de schrijfster nog op een twist die inslaat als een bom. Neee!

‘Oscar’ is een psychologische thriller die je naast een caleidoscoop aan emoties een zo hoge dosis aan spanning biedt, dat je meent een zucht van verlichting te mogen slaken aan het einde van het verhaal.  Of toch niet? 

vijf kraaien

Anita

Yvonne Franssen

 

Boekpromotie!

 

Het was zo’n ochtend waarop vóór 8:00 uur al zo’n beetje alles was misgegaan. Allereerst liep om 7:00 uur de wekker af. Nu had ik die natuurlijk zelf de avond tevoren op dat tijdstip ingesteld maar toch, een erg feestelijk begin van de dag is het niet, zo’n veel te opgewekt elektronisch deuntje. Uiteraard regende het, want dat doet het op dat soort dagen. Vroeger kon me dat niet veel schelen. Of de zon nou scheen of het regende, ik stapte voor de 900 meter die ik moest afleggen in mijn auto en reed naar kantoor. Sinds ik in de stad woon fiets ik. Niet zozeer omdat ik ineens van fietsen hou, het is simpelweg de snelste manier om op kantoor te komen. Het is tevens de reden dat mijn humeur onmiddellijk een paar graden keldert als het regent als ik ‘s ochtends als ik wakker word.

Toen ik boterhammen voor de lunch wilde gaan smeren, constateerde ik dat mijn oude brood gedurende de nacht te blauw was geworden om te negeren en dat ik vergeten was de vorige dag nieuw te kopen. Dan maar noedels en een banaan voor de lunch. Ik stopte het eten in mijn tas en toen bleef er nog nét genoeg ruimte over voor een bescheiden stapeltje stickers. Stickers? Inderdaad, stickers! Niet zomaar stickers natuurlijk, maar prachtige glanzende Oscar-cover-stickers!

Na eerdere meer en minder succesvolle boekpromotie-posterplakactiviteiten had ik besloten dat ik toe was aan iets nieuws: geen posters meer maar stickers! Sowieso een slimme zet voor het geval ik nog een keer op plak-expeditie zou gaan met uitgever Marcel, die eerder blijk had gegeven van de gave om op cruciale momenten de plakband te zijn vergeten. Dat zou vanaf nu onmogelijk zijn, stickers zijn zelfklevend. Omgevingsvriendelijk zelfklevend zelfs, want indien wenselijk zouden ze zonder beschadigingen te veroorzaken of lijmresten achter te laten weer kunnen worden verwijderd. Uitstekend geschikt voor een beleefde vorm van vandalisme dus. Ik stopte een stapeltje stickers in de resterende ruimte van mijn tas en ging op weg naar mijn werk. Onderweg fleurde ik enkele lantarenpalen op met Oscar-stickers, die zelfs op een natte ondergrond keurig bleven plakken. Ik maakte een kleine omweg door een voetgangersgebied en was juist bezig een lelijke groene prullenbak een fijne make-over te gever toen ik achter me een kuchje en een ‘goedemorgen’ hoorde. Nee hè, er zou toch niet nu al iemand mijn plakplezier gaan bederven? Ik draaide me om in de veronderstelling politie-uniformen en afkeurende blikken te zien, maar voor me stond een vriendelijke mevrouw in een fladderige regencape met twee kleine hondjes aan de lijn. ‘Mooi,’ zei ze. Verwonderd keek ik haar aan. ‘Mooi,’ zei ze nog een keer, en ze knikte naar de prullenbak. Ik volgde haar blik. Een groene prullenbak met een paar onduidelijke graffiti symbolen en tweeënhalve glanzende Oscarsticker. Had ik het sarcasme in haar stem gemist? Om me een houding te geven trok ik de plakstrip van de derde sticker en streek hem glad. ‘Mijn vorige hondje heette Oscar,’ vertelde de mevrouw. Ze glimlachte bij de herinnering. ‘Deze heten Philippe en Victoria. Ze zijn heel lief hoor, maar Oscar was mijn lieveling.’ Ik keek naar het teckeltje en de chihuahua die geduldig in de regen stonden te wachten. ‘Oscar was ook een teckeltje. Veel mooier dan Philippe,’ lichtte de mevrouw toe. Philippe hoorde het zonder blikken of blozen aan. ‘Is uw Oscar een boek?’ Ik knikte. ‘Over een verdwenen baby die Oscar heet,’ lichtte ik toe. De mevrouw keek geschrokken. ‘Niet waargebeurd hoop ik? Nee, vast niet, dan zou u er niet zo stralend uitzien,’ corrigeerde ze zichzelf. ‘Maar ik ga gauw verder. Philippe en Victoria moeten hun poepje nog doen. Veel succes met uw boek.’ Ik bedankte haar. Nu was het mijn beurt om te glimlachen. Om zomaar een vluchtige ontmoeting op een regenachtige dinsdagochtend.