Lees je thrillers enkel om de spanning?

Twee driesterrenrecensies voor David Koepps Koelcel (HarperCollins, vertaald door Tasio Ferrand). Dat verbaasde me. Tuurlijk, smaken verschillen, maar het leek of de betreffende recensenten deze thriller enkel beoordeelden op zijn spanningswaarde.

Dat ik het boek briljant vond, kwam door wat er tússen de actie- en spannende scènes gebeurt; door hoe Koepp zijn personages tot leven brengt, psychologisch fileert, op de hak neemt en laat ontroeren. Door hoe hij zelfs een schimmel(!) tot leven brengt (in de derde persoon). En door hoe hij me zowel kippenvel als een klein aha-moment bezorgde.

Zo heb je Mike, die de verwachtingen van zijn diep christelijke gezin niet waar heeft kunnen maken en die gebukt gaat onder een gigantisch schuldgevoel.

Mike was een paar maanden geleden teruggekomen naar Atchison, was als held onthaald en opnieuw tegen de verstikkende boezem van zijn familie gedrukt. Hij had er bijna direct al spijt van gekregen dat hij was teruggekomen, zodra hij hun betraande en veroordelende ogen op zich voelde, ogen waaruit sprak dat ze hem alles hadden vergeven; zijn zwakte, zijn lafheid, zijn totale gebrek aan artistieke kwaliteiten.

In bovenstaande alinea gaat het mij om ‘vergeven’. Anderen hun zonden vergeven heeft dus een schaduwzijde waar ik nooit eerder bij stilgestaan heb: het kan hen confronteren mét die zonden (als je het niet waarmaken van verwachtingen al een zonde mag noemen) en dus averechts werken.

En je hebt Teacake, die een oogje heeft op Naomi, die bij dezelfde opslagunits werkt, en die haar gevolgd is naar haar huis, waar hij haar vanuit zijn auto observeert.

Teacake liet zijn raam wat zakken, een klein stukje maar. Hij was net dichtbij genoeg om een paar woorden op te vangen. Niet die van het kleine meisje – haar ratelende kleine-meisjesstem klonk zacht en gedempt vanuit de auto – maar hij kon horen hoe Naomi reageerde op het moment dat haar dochter even pauzeerde om adem te halen. ‘Ik begrijp je, lieverd. Dat is goed waardeloos.’ En daarna sloot ze het portier.

            Dat had hem zo ontzettend diep geraakt. Het was niet: ‘O, kom op, zo erg is het vast niet,’ of: ‘Schatje, alsjeblieft, we komen te laat,’ of: ‘Dat is stomme achterlijke bullshit, je moet je kop eens houden wanneer je met mensen praat.’ Het was: ‘Ik begrijp je, dat is goed waardeloos.’ Dat was het enige, echt het enige wat hij van mensen wilde wanneer hij met ze sprak. Gehoord worden. En dat gaf deze vrouw zelfs al aan een vierjarig kind, nadat ze de hele nacht op was geweest.

Goed, als dit niets bij je doet resoneren, kun je het boek óók nog gewoon lezen voor de spanning. Maar echt, lees je enkel dáárom thrillers?

Rob Steijger is veellezer en freelance redacteur. Zijn website: www.fzeven.nl

Over De ontdekking van Harlan Coben

Rob Steijger is freelance redacteur.  Over zijn werk schrijft hij regelmatig op een onregelmatig tijdstip blogjes over de boeken die hij redigeert.  Vanaf nu kan je zijn blogjes ook bij ons lezen. Hier is nummer 1.

Op LinkedIn deel ik nu en dan de titel van het boek dat ik persklaar heb gemaakt (uitgeversjargon voor redigeren). Dan betreft het ofwel een boek waar ik veel werk aan had, ofwel een boek waarvan ik vind dat iedereen het zou moeten lezen. En soms beide.

Vorige week leverde ik de persklaar gemaakte vertaling in van de nieuwe Harlan Coben, De ontdekking (die wat mij betreft De waarheid zou moeten heten). Een van zijn beste vond ik, en ik deelde hem als volgt op LinkedIn:

Dat ik zo met Harlan Coben dweep is niet alleen vanwege zijn kunst om personages tot leven te schrijven en zijn ingenieuze, onvoorspelbare plots. Het is vooral omdat hij met elk boek lijkt te willen zeggen: niemand is perfect, iedereen maakt misstappen, iedereen heeft zijn zwakheden en iedereen heeft zijn grenzen. Daar is niets fictief aan.

Boekerij: De ontdekking, Harlan Coben (linkje).

Als je op het linkje klikt dan zie je als eerste een ‘pluim’ van Stephen King: ‘geweldig’. Ben ik met hem eens, maar volgens mij is hij niet helemaal neutraal: King en Coben zijn waarschijnlijk vrienden. Dat denk ik omdat Coben een glansrolletje heeft in Kings De buitenstaander, die ik toevallig voor THB persklaar mocht maken (daar schreef ik eerder over), en in De ontdekking wordt een Stephen King-boek genoemd. Vast geen toeval, maar het kan zijn dat ik me door al die thrillers een detective begin te wanen en verbanden zie die er niet zijn.

Anyhow, hij verschijnt in maart. Inclusief twee woordgrapjes van mijn hand, mits de vertaler en bureauredacteur die erin laten staan.