Marja West: columnist en verhalenmaker

En toen werd ik op oudejaarsdag digitaal lief aangekeken door Ink Kroon: of ik scherpzinnige columns zou willen schrijven. Ik schrijf nooit columns, laat staan scherpzinnige columns, maar ik ben bereid om alles in het leven een keer te proberen, dus ook dit.

Voor een scherpzinnige column heb je natuurlijk een onderwerp nodig. Voor iedere column trouwens, anders wordt het al snel een saaie verhandeling over een onderwerp als “de spijsvertering van uw hond”.

Op 1 januari ligt het voor de hand om iets over oud en nieuw op papier te zetten. Wellicht verontwaardigingsverslaafd, hét woord van 2017; dan weten jullie dat maar vast, te steigeren over vuurwerkmisbruik of agressie jegens hulpverleners. Maar ik heb de verontwaardiging ingeruild voor verwondering. Prettig zweverig en het levert meer inspiratie op dan woede.

Ik voel mij geen thrillerschrijver en snap ook niet hoe het stempel “thriller” op mijn omslagen terecht is gekomen. Soms vermoed ik dat het een fout van de drukker is geweest. Toch heeft 2016 mij op de valreep geleerd dat ik een donkere kant heb.

Met enige verwondering bracht ik de afgelopen oudejaarsavond door, althans, zo begon het. Tegen zessen togen manlief en ik met dampende schalen naar de buren, drie hutten verderop. Even een stapje terug; ik woon dus in een chalet. Geen chaletje, dat klinkt namelijk alsof een vakantiewoning van 250 vierkante meter grondoppervlakte wordt gebagatelliseerd door een aan champagne nippende Gooise op een Larens terrasje, pumpje achteloos bungelend aan de teen. Nee: een chalet.  Wij begonnen de avond met een heerlijke, zelfbereide maaltijd, kaarsje aan, Top 2000 op. Maar daarna ging het mis, met mij dan.

Oudejaarsavond 2016 heb ik namelijk drieënhalf uur zitten rummikuppen. Een dodelijke vorm van tijdverdrijf waarin ik mij zó graag verontwaardigd wilde voelen dat ik bijna bereid was vandaag deze hele column over het populisme binnen de politiek en het argumenteren middels stemverheffing, te schrijven. Uiterst saaie onderwerpen die al zo uitgekauwd zijn, dat verder kauwen onsmakelijk wordt.

Over rummikuppen kan ik een thriller schrijven, van rummikuppen krijg ik namelijk moordneigingen. Niet eens gericht, dan zou er nog een zeker begrip kunnen zijn voor mijn daden, maar willekeurig. Na drieënhalf uur rummikuppen ben ik bereid met een kettingzaag door het bos te struinen en niet om openhaardhout te oogsten. Na drieënhalf uur rummikuppen voel ik de onstuitbare behoefte dingen te doen die onherroepelijk tot verontwaardiging op social media zullen leiden, en terecht.

Volgend jaar ga ik oud en nieuw vieren in een trendy hotel in willekeurig welke buitenlandse stad, het liefst op een plek waar ik zonder kippenvel een nieuwjaarsduik kan nemen, zodat ik mij weer helemaal mens kan voelen.

Nu ga ik een kort verhaal schrijven over een vrouw die verplicht drieënhalf uur heeft zitten rummikuppen, over veertien dagen mag Ink dat op deze site publiceren. Dat zal mijn eerste echte thriller worden, vermoed ik.

Marja West

Uitgeteld (Ambo|Anthos 2015), Echte barkeepers heten Henk (Ambo|Anthos 2016), schrijfster van twee Storytel originals (publicatie 2017) en De laatste zomer van Wouter Bolhuis.

Duorecensie: Echte barkeepers heten Henk - Marja West

Titel: Echte Barkeepers Heten Henk
Auteur: Marja West
Uitgever: Ambo|Anthos
Pagina’s: 272
Gepubliceerd: 7 april 2016

De Auteur
Marja West is geboren en getogen in het Noord-Hollandse Bakkum. Naast het behalen van haar typediploma studeerde zij rechten aan de Open Universiteit. Na wat omzwervingen in binnen- en buitenland woont zij thans met haar man, dochter, kater en twee Engelse Bassets in Groningen en vult zij haar dagen met het schrijven van literaire romans, theater en cabaret voor bedrijven.
(Bron: marjawest.nl)
Ook geeft zij schrijfcursussen, samen met Nicolet Steemers, en schrijft ze filmscripts.

Het Verhaal

Wanneer de weinig succesvolle Paul na een bomaanslag wordt geïdentificeerd als de steenrijke Vincent van Heer besluit hij de vergissing in stand te houden. Het geeft hem de kans opnieuw te beginnen en een riant leven te leiden. Vol overgave stort hij zich in zijn nieuwe bestaan. Maar wanneer je het leven van een ander overneemt, krijg je ook al zijn problemen erbij. En Van Heer blijkt bepaald geen lieverdje te zijn geweest...

De omslag
Yfke: Net als bij Uitgeteld, de eerste roman van Marja West, is de keus voor Echte Barkeepers Heten Henk op een primaire kleur gevallen. De titel laat weinig ruimte over voor meer dan een eenvoudige doek en een schrobborstel. Hou ik wel van; het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld (de titel is pakkend genoeg, laten we wel wezen) – en het springt er lekker uit.

Titel

Alex: Toen ik hoorde dat de nieuwe Marja West Echt barkeepers heten Henk zou gaan heten, wist ik dat ik dit boek wilde lezen. Briljant, wat een titel. Gewaagd, pakkend en eigenwijs. Wanneer anderen om je heen je afraden deze titel te kiezen, is dit de ultieme lange neus.

Onze meningen:
Yfke: Paul kan er eigenlijk niks aan doen (of misschien wel, maar hij weet gewoon niet hoe); hij is een kneus. Zijn broer is een geslaagde zakenman, maar voor Paul hoeft het allemaal niet zo nodig; hij is al gelukkig als hij gewoon zijn trouwe bonsai (Benjamin) kan snoeien en patat mag bakken bij de McDonalds. Hij dobbert maar een beetje mee op de golven die mensen uit zijn omgeving maken, om dan zijn kont af en toe wat tegen de krib te gooien. Zo komt hij in verschillende situaties terecht, vaak pijnlijk hilarisch door hoe hij ze helemaal niet of helemaal wel naar zijn hand weet te zetten. Ik heb regelmatig achter mijn hand zitten gniffelen tijdens het lezen. Heerlijk hoe Paul alles wat hij denkt en doet volslagen logisch en normaal vindt en hierin volhardend blijft, ook al is het tegendeel voor jou als lezer duidelijk. (Nou ja, wie zegt dat ik zelf in het dagelijks leven anders ben dan hij?)

Alex: Net als in Uitgeteld, ook een absolute aanrader, neemt Marja West je mee in de stellige absurditeit van een hoofdpersoon. De overtuigende manier waarmee de schrijfster Paul beschrijft en ons meeneemt in zijn gedachtegang, zorgt ervoor dat het karakter zo geloofwaardig overkomt dat je amper twijfelt aan zijn motieven. Sterker nog, de wereld om hem heen is juist verantwoordelijkheid voor de stappen die hij noodgedwongen moet ondernemen.
Vooral de gewaagde wisselwerking tussen eerste persoon en derde persoon werkt in dit geval perfect. Je ziet hoe Paul moeiteloos de rol van Vincent op zich neemt en van een traumatische ervaring handig gebruik maakt om een nieuw te beginnen. Hoewel het niet altijd even makkelijk is afscheid van zichzelf te nemen.
Al lezende kun je het niet helpen om gniffelend pagina na pagina om te slaan en onverwachts verstrikt te raken in een achtervolging, die toch duidelijk begon als een onschuldig bezoekje.

Yfke: De levensinstelling van Paul is een soort schouderophalende acceptatie, ook wanneer hij als Vincent van Heer wordt geïdentificeerd. Hij neemt bijna zondermeer zijn nieuwe identiteit aan en besluit die naar zijn hand te zetten. Dat gaat zelfs zo ver dat hij niet langer in de ik-persoon denkt, maar in de derde persoon. Komt er een keer een herinnering of feitje boven dat alleen van Paul kan komen, dan wordt dat de kop weer ingedrukt met een ‘hoe weet hij dat nou weer? Dat moet Paul hem eens verteld hebben’. De vraag is natuurlijk, hoe goed kan iemand de identiteit aannemen van iemand die totaal anders is dan hij; tenslotte moet ‘Vincent’ het doen met het beeld dat hij heeft van een succesvol zakenman, zonder ervaring uit de eerste hand.

Alex: Absurde vanzelfsprekendheid lijkt het handelsmark van Marja West te zijn, en als geen ander beheerst zij dit. 'Verkeerd' geplaatste bomaanslag of niet, het doet in mijn ogen totaal geen breuk af aan de leesbeleving.
Enige punt van kritiek zou kunnen zijn dat, hoewel de verhaallijnen en karakters niet dezelfde zijn, afgezien dat Esther uit Uitgeteld ook hier een rolletje heeft en het plot in Henk minder voor de hand liggend is, wat in Uitgeteld ook de opzet was, de overtuigende afwijkende wereld van de hoofdpersonen sterke overeenkomsten vormen. Toch is het juist dit gegeven dat de boeken zo ongelooflijk lekker laat lezen. Ik kan niet wachten tot 7 april 2017.

Yfke: Terwijl vanaf pagina 2 van Uitgeteld wel zo’n beetje duidelijk is wat er uiteindelijk zal gebeuren (wat de reis daar naartoe trouwens niet minder leuk maakt), werd ik bij Echte Barkeepers Heten Henk wèl verrast. Mede door de afwisseling van heden en verleden blijft het nooit saai en de weg naar de ontknoping is er een van hilariteit en plaatsvervangende schaamte. Erg origineel, en het leest als een trein. Iedereen zou een Henk moeten hebben!

Omslag: 4
Plot: 4
Originaliteit: 4
Psychologie: 5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 4.5

Conclusie: 4.5 sterren

Yfke (die normaal nooit zo vaak 5 sterren geeft, pfff)

titel: 5

plot: 4
leesplezier: 5
spanning: 3
schrijfstijl: 5

Conclusie: 4 sterren

Alex

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De chef leest lekker door

Ik had een verveelweekend. en wat ga je doen als je je verveelt? Televisie kijken...en aan het eind denk ik dan weer goed te weten waarom ik maar zelden kijk. Ik heb weer even genoeg Gordon, Angela Groothuizen en Chantal Janzen gezien. In al die zangprogramma's zitten gewoon dezelfde mensen steeds weer. Alleen de ene keer presenteert iemand het die de volgende dag in de jury zit. Mensen die zich zelf net een tikje belangrijker vinden dan degene die zijn kunnen laat zien, in plaats van het zelfde kunstje wat de juryleden steeds opnieuw laten zien. Het enige wat mij deed lachen was Waylon die altijd lekker zich zelf is; boos, blij, enthousiast, sikkeneurig. dingen doet waar van anderen vinden dat die niet kunnen. Maar he we hebben al genoeg grijze muisjes die allemaal in hetzelfde rijtje lopen. Laat Waylon maar lekker het ratje zijn. Een mooi ratje trouwens.
Wat me doet denken aan een bericht op iemands tijdlijn. De desbetreffende man begon zijn betoog dat hij hartstikke hetero is, maar de muziek van George Michael goed vindt. Lees de vorige tekst nog eens een keer...
Dus omdat George Michael homo is, zou je zelf ook homo moeten zijn om die muziek te moeten waarderen? Eigenlijk is het namelijk een beetje raar om als hetero een homo goed te vinden? Dus benoem je vooral heel duidelijk als eerste dat je hartstikke hetero bent...????
Ehmmmm...ik ben hartstikke lesbisch, maar vind Waylon een lekker ding...is er nog hoop??? Dat ik lesbisch blijf, niet dat ik alsnog gered word he.

Ondanks al die mooie tv programma's las ik lekker door deze week. Ik sloeg Echte barkeepers heten Henk dicht van Marja West over een mand die een andermans identiteit over kan nemen na een bomaanslag en in van alles belandt. Hilarisch geschreven, maar met een duidelijke boodschap.
Ook las ik het verhaal van Xandra Brood over haar Herman. Ze wilde graag de totale Herman laten zien en niet alleen de junk. Herman werd er voor mij na het lezen van het boek alleen maar onsympathieker door: wat een egoïstische man. En waarom doet een vrouw het zich aan om met iemand te zijn die amper thuis is, je bedondert, liegt en liever seks heeft met meisjes die tientallen jaren jonger zijn dan jij? "Hij had zoveel charisma"...Dank je de koekoek. 

Ik heb nu dit jaar 36 boeken uit en in mijn lijstje van de Reading challenge komt wat schot.
Ik kan het boek afstrepen waarin geen rechercheduo zit, want namelijk Relikwie van Bart Debbaut gaat over een seriemoordenaar en zijn slachtoffers. Wat een keigoed boek vond ik dat zeg! 4,5 ster gaf ik het.
Alecto van Xena Kasper is door een bekende Nederlander geschreven, dus streep door die. Henk van Marja west is door een schrijfster uit een van noordelijke provincies geschreven dus streep.

Verder las ik 30 messteken, een boek waarin een vader vertelt over de moord op zijn dochter. Een waargebeurd verhaal en waarvan je achterover valt hoe de politie handelt en behandelt. Ook sloeg ik zondag het nieuwe boek van Vlaming Christian de Coninck dicht. IJverig begon ik diezelfde dag ook nog eens aan een sloot recensies. Ik ben weer bij.

De komende dagen ga ik met Miriam lekker naar de Dag van de Jonge Jury in Utrecht. Vooral om de heerlijke Mel Wallis de Vries weer eens te gaan treffen.
De dag erna naar de boekpresentatie van Linda Janssen. Met Juul en Lydia ga ik daar eens rondkijken. .. Ik ga als gewone bezoeker heb ik besloten. Eens geen aantekeningen of foto's maken, maar gewoon eens lekker rond kijken. Lydia en/of Juul maakt/maken een verslag. Dan weten ze dat vast haha. 
En dan even een pauze met boekafloopdingen. Anders word ik zelf nog moe van al die boekenfeestjes cq uitjes. Soms ook nog eens een normaal leven leiden met gewone dagelijkse dingen, zoals...ehm wassen, schoonmaken. Blergh: in mijn volgende leven kom ik terug als vent. Een heterokerel, die hoeven niet zoveel te doen thuis. En dan draai ik George Michael......

In de brievenbus de nieuwe van Marja West

Bij sommige boeken kijk je echt uit tot hij in de gang ploft en dat is dus met Echte barkeepers heten Henk van Marja West. Haar vorige boek Uitgeteld heb ik veel mensen aangeraden, omdat ik er echt van genoten had. Nu snel eens starten in Henk.

Marja West schreef met Echte barkeepers heten Henk een unieke en spannende satire over je leven leuker liegen via social media, de zoektocht naar erkenning en je ontworstelen aan een opgelegde rol in het leven. Als de weinig succesvolle Paul na een bomaanslag wordt geïdentificeerd als de steenrijke Vincent de Heer besluit hij de vergissing in stand te houden. Hij raakt echter compleet verstrikt in zijn gelogen leven.

Marja West schreef eerder Uitgeteld, dat vergeleken werd met Roald Dahl en mooie recensies kreeg. NRC Handelsblad noemde Uitgeteld een debuut dat naar meer smaakt en vond het vlot en geestig. Ook Echte barkeepers heten Henk is weer zeer origineel en met gevoel voor humor geschreven.

Op kraamvisite bij Henk

Sinds afgelopen donderdag staat onze relatie op scherp. Er is een nieuwe man in ons leven en we strijden allebei om hem: om Henk. Jong, strak lijf (271 pagina’s), een stoere rode kaft – kortom, onweerstaanbaar.
“Ik wil hem eerst lezen!”
“Nee, ik!”
“HIER met dat boek!”
“Henk is van mìj!”
Afijn, je kunt je er wel een voorstelling van maken. Zucht. Hadden we nou toch maar twee exemplaren gekocht.

Echte Barkeepers Heten Henk (we noemen hem Henk) is het tweede boek van Marja West en zag op donderdag 7 april j.l. officieel het feestelijke levenslicht in boekhandel De Vries in Haarlem. Bij het zien van de gevel van De Vries zou je denken ‘goh, klein boekhandeltje?’ maar wacht maar tot je binnen bent. Er zijn diverse ruimtes gevuld met verschillende genres en oké, per genre is het aanbod niet per se compleet, maar het is toch een fijne boekhandel om doorheen te dwalen.
Wat er sowieso wel in overvloed aanwezig was, was Henk. Henk lag in verschillende uitdagende posities op de toonbank uitgestald - liggend, staand, verleidelijk, ontspannen. Henk ging gretig door de handen van de toegestroomde aanwezigen.

Marja West zelf heette ons van harte welkom en zag er duidelijk opgelucht uit, een last van haar schouders nu het tweede kindje dan eindelijk de wereld in zou gaan. Alex had een kleine reünie met enkele deelnemers van de schrijfcursus die Marja een aantal weken terug had gegeven en we herkenden wat gezellige dames van andere blogs. Het feest kon beginnen!

De eigenaar van boekhandel De Vries nam als eerste het woord en was Marja zeer erkentelijk dat zij opnieuw had gekozen voor deze locatie, net als voor de presentatie van haar eerste boek, Uitgeteld (een boek dat je ook zeker gelezen moet hebben). Hij maakte na deze dankbetuiging snel plaats voor de uitgever van Ambo|Anthos.

Door een zware griep kon redacteur Sanne van der Bruggen helaas niet aanwezig zijn (die zien we bij de volgende boekpresentatie – en die komt er op zeker), maar Wanda Gloude viel met veel enthousiasme voor haar in. Ze opende met een korte samenvatting van het afgelopen jaar, de periode die lag tussen het uitkomen van Uitgeteld en Echte Barkeepers Heten Henk: een mooi jaar met lovende kritieken èn een plek op de longlist voor de Diamanten Kogel. Als het aan Marja had gelegen was Henk al minstens een half jaar eerder uitgekomen, maar hier was hij dan eindelijk, na ‘een goede zwangerschap en een uitermate vlotte bevalling’.
Bij het lezen van Henk werd Wanda herinnerd aan het volgende gedicht van Christopher Poindexter:

“I am madly in love
with humans.
Especially the strange ones.
For it is ever so beautiful to
be strange. To do things differently
than others. To see things in a rare
light. To me; that is such gold to carry.”

Laat dit nou inderdaad een perfecte beschrijving zijn voor de personages uit Marja West’s boeken.

Overladen met lovende woorden nam Marja zelf het woord. Naar eigen zeggen een vreselijk slechte voorlezer, maar dat viel in werkelijkheid reuze mee: met Henk in haar handen las ze een aantal passages voor waar de toehoorders vreselijk om moesten lachen, waarna ze het boek opdroeg aan haar dochter Anna, die ze nogmaals plechtig beloofde nooit naar Gloria Vanderbilt te zullen gaan stinken.

Hiermee was de geboorte van Echte Barkeepers Heten Henk dan echt een feit. Felicitaties alom: van de uitgever, dochter Anna, man Gé en hond, Nicolette Steemers, Tim Notten, etcetera.

Bij een standaard kraamvisite is het dan tijd om beschuit met muisjes te verorberen en cadeaus te overhandigen, maar voor ons was het tijd om onze maagdelijke Henken te laten voorzien van persoonlijke teksten en een fotomomentje met Marja te scoren.

Eigenlijk hadden wij ons geen leukere kraamvisite kunnen indenken: een superleuke boekpresentatie in een sfeervolle boekhandel, met een talentvolle auteur. 

En Henk, die krijgt een mooi plaatsje in onze relatie.

Yfke & Alex