Gespleten van Karin Slaughter

Titel: Gespleten

Auteur: Karin Slaughter

Uitgeverij: HarperCollins

Bladzijde: 417 (e-book)

Auteur:

Karin Slaughter (Georgia, 1971) is een Amerikaanse thrillerauteur. Ze verwierf bekendheid met haar zesdelige Grant County-reeks, waarin kinderarts en lijkschouwer Sara Linton haar hoofdpersonage is. Het eerste deel Blindsighted  (Nachtschade ) verscheen in 2001, het laatste deel Skin Privilege  (Onaantastbaar )  in 2007. Slaughter schreef ook de tweedelige Atlantis-reeks met special agent Will Trent in de hoofdrol. Ze verweeft haar beide protagonisten in de in 2009 gestarte Georgia-reeks, waarvan het eerste deel Genesis  onder de gelijknamige titel in Nederland werd uitgebracht.

De Zweedse filmmaatschappij Yellow Bird kocht de filmrechten van de Will Trent-thrillers, met de bedoeling dat Slaughter zelf het script zou schrijven en tevens als executive producer zou optreden.

Slaughters werk werd een aantal malen genomineerd met onder andere de Edgar Allan Poe Award, CWA Ian Fleming Steel Dagger en de CWA New Blood Dagger. Voor haar boek The unremarkable heart  ontving ze in 2013 de Edgar Allan Poe Award voor Best short story. In 2015 werd ze wederom genomineerd voor de Edgar Allan Poe Award voor Coptown  (Veroordeeld).

Haar thrillers worden wisselend ijzingwekkend, weergaloos spannend en gruwelijk genoemd. Ze werden in achtentwintig landen uitgegeven en verschijnen steevast op de nationale en internationale bestsellerslijsten. In totaal werden van haar boeken alleen al in Nederland meer dan twee miljoen exemplaren verkocht. Slaughter verwierf internationale faam, de titel 'Queen of suspense', een grote schare trouwe fans en veel lof van haar collega-misdaadschrijvers.

Achterflap:

Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Ze weet dat Laura een onopvallend maar tevreden bestaan leidt en nooit iets voor haar verborgen zou houden.

Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura elke week lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag verandert in een bloedbad, ziet Andrea een heel andere kant van haar. Een kant die mijlenver verwijderd is van de kalme zachtmoedigheid die ze van haar moeder kent. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea.

Dan blijkt dat de schutter het op haar moeder gemunt had. De politie wil weten waarom, maar Laura weigert elke medewerking. Ze vraagt Andrea zelfs om haar te helpen allerlei sporen uit te wissen. Zo ontdekt Andrea dat haar moeder zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is.

Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En kun je iemand nog vertrouwen als die een volslagen vreemde blijkt te zijn ook als diegene je moeder is?

Mijn mening:

Als geen ander weet Karin Slaughter met woorden een sfeer te creëren die voelbaar is in elke vezel van je lijf. Dit boek was eigenlijk niet weg te leggen, maar ja, een mens moet toch eten en slapen!

Hieronder een aantal citaten, om je de sfeer te laten proeven.

“Ze hield het niet uit in deze ruimte, in dit ziekenhuis, in deze emotionele achtbaan waarin de band werd verbroken waarmee ze altijd aan haar moeder vastgekluisterd was geweest”

“Het nummer van de unit is je geboortedag. Twintig-één. Herhaal eens.’Twintig-één,’ zei Andy hardop, maar opeens raakte ze in de war. Ze was gisteren jarig geweest, twintig augustus.”

“En daarom vroeg Andy zich ook af welke Laura haar echte moeder was: de vrouw die had gezegd dat ze met rust gelaten wilde worden, of de vrouw die had gezegd dat alles wat ze in haar leven had gedaan voor Andy was geweest?”

“Ze wist alleen dat ze het meer dan zat was om van de ene ramp in de andere te drijven, als een amoebe in een petrischaaltje.”

Het mag duidelijk zijn dat Karin wederom een fantastisch, meeslepend en bloedstollend boek heeft weten af te leveren.

Je leeft als lezer mee met Andy die een rustig en zelfs wat saai leven lijdt. Tijdens haar wekelijkse lunch met haar moeder, veranderd haar hele leven compleet. Het is haar moeder gelukt om een schutter op bizarre wijze te overmeesteren en te doden. Als blijkt dat dit niet de enige persoon is die het op hen gemunt heeft komt Andy in een achtbaan terecht die haar hele leven op haar kop zet. Ze weet niet wie en of ze überhaupt nog iemand kan vertrouwen. Wie is haar moeder? De altijd zo rustige vrouw, die aan de betere hand is na een ziekbed en tijdens een lunch opeens veranderd in een moordmachine. Wat is er aan de hand? Wie is ze eigenlijk?

De verhaallijn van Andy, speelt zich af in het heden en word afgewisseld met een verhaallijn die zich ongeveer dertig jaar eerder afspeelt. Als lezer krijg je redelijk snel het vermoeden hoe deze twee verhaallijnen met elkaar te maken hebben. Dat klinkt niet spannend, maar juist deze aanname zuigt je nog dieper het verhaal in. Het zorgt ervoor dat je in de personages wilt duiken en ze beter wilt leren kennen. Door de schrijfwijze van Karin komen de personage tot leven, er zijn er een paar bij, die ik wel wat zou kunnen doen. Het inleven in het verhaal en de personages gaat vanzelf, hoe verder het verhaal zich vormt en de geheimen ontrafelen, hoe meer je als lezer meeleeft.

Het verhaal draait om vriendschap, vertrouwen, psychologische spelletjes, spanning en geeft je een inkijkje in het brein van een manipulatieve, charismatische man. Naast de karakterbeschrijvingen zijn ook sommige gebeurtenissen zo omschreven dat je het als een film aan je voorbij ziet gaan. 

Te snel veranderen de zinnen in gelezen bladzijdes, in gelezen hoofdstukken en voor je het weet/wilt is het boek uit. Altijd weer lastig om na zo’n topper weer een nieuw boek op te pakken.

Ik kan niets andere zeggen dan dat dit boek een aanrader is! Bloedstollend, spannend en vol met psychologisch spelletjes, ik hou ervan!

Beoordeling:

Originaliteit: 5

Leesplezier: 5

Psychologie: 5

Spanning: 5

Plot: 5

Vijf dikke kraaien krijgt: Gespleten van Karin Slaughter.

Lilian

Grafstilte - Amanda Stevens

Amanda Stevens groeide op in de Ozarks, een gebied dat bekend staat om zijn meren, bergen en – wat voor haar ontwikkeling veel belangrijker bleek – een sterke hang naar folkore en bijgeloof. Nadat Amanda in de jaren tachtig tot de conclusie was gekomen dat een carrière bij de Amerikaanse belastingdienst toch niet helemaal was wat ze in gedachten had, ging ze Engelse taal- en letterkunde studeren aan de universiteit van Houston. Niet lang daarna verscheen haar eerste boek.

Vele jaren en boeken later, en op zoek naar inspiratie voor een nieuw project, las Amanda iets over een zeldzaam beroep: het restaureren van oude begraafplaatsen. Dit trok onmiddellijk haar aandacht, en gecombineerd met haar voorliefde voor thrillers en spookverhalen was het fundament voor de Dodenrijk-trilogie snel gelegd. (www.harpercollins.nl).

Cover

Mooie cover, past perfect bij het eerste deel in de serie, De crypte. Mysterieus en nodigt uit om even op te pakken als ik het in de boekhandel tegen zou komen.

Achterflap

Als ze nog maar net bekomen is van de gruwelijke ervaringen bij haar vorige opdracht, wordt Amelia Gray gevraagd voor een nieuwe begraafplaatsrestauratie, ditmaal in Asher Falls. Maar vanaf het begin heeft ze het gevoel dat deze opdracht een dekmantel is en dat ze met een heel ander doel naar Asher Falls is gelokt. Een gevoel dat wordt versterkt wanneer blijkt dat er naast het te restaureren kerkhof nog een begraafplaats bestaat – diep verzonken op de bodem van een meer – en Asher Falls zelf zo goed als verlaten blijkt.

Dan stuit ze op nog iets vreemds: één enkel graf – midden in een laurierbos en ogenschijnlijk liefdevol onderhouden. Waarom ligt dat daar? Al snel wordt haar duidelijk dat ze het nooit had mogen vinden. Ze heeft voortdurend het gevoel dat ze in de gaten wordt gehouden, en bovendien probeert iemand haar bang te maken. Blijkbaar heeft ze met haar ontdekkingen iets duisters opgerakeld…

Het is moeilijk om de geesten uit je verleden los te laten als zij jou niet laten gaan.

Mijn mening

Grafstilte vindt plaats ongeveer een jaar na De crypte. Amelia Gray heeft zo goed mogelijk haar leven weer opgepakt na de gebeurtenissen in Charleston. John Devlin spookt nog steeds door haar hoofd, haar gevoelens voor hem zijn niet weg, maar het contact is zo goed als verbroken.

Ze wordt gevraagd om de begraafplaats in Asher Falls te restaureren. Vanaf het moment dat ze in het plaatsje aankomt, heeft ze het gevoel dat er iets niet klopt. Het dorpje is op een aantal mensen na zo goed als verlaten. Waarom is dat? Wat heeft de bewoners doen besluiten om te vertrekken?

Er was iets ernstig mis in dit stadje. Ik had het al gevoeld zodra ik Bell Lake was overgestoken. De schaduwen leken dieper, de nachten langer, de geheimen ouder. Zelfs de wind voelde hier anders.

En dan vindt Amelia een graf op een afgelegen, beschutte plek waar je maar moeilijk kunt komen. Wie ligt daar begraven en waarom zo afgezonderd van de rest? De sfeer in dit boek is duisterder, beklemmender, grimmiger. Als lezer vraag je je net als Amelia af wat er aan de hand is en wat zij met het stadje te maken heeft. Bepaalde personages vertrouw je vanaf het begin af aan al niet en hun rol in het verhaal ligt er net te dik bovenop, waardoor het verhaal jammer genoeg iets voorspelbaar wordt. Toch wordt je nieuwsgierigheid genoeg gewekt waardoor die voorspelbaarheid wat meer naar de achtergrond verdwijnt. De schrijfster heeft in dit verhaal de nadruk meer gelegd op het mysterie dan de romantiek, wat ik persoonlijk erg prettig vond. Niets mis met romantiek, maar in De crypte was me het bouquetreeksgehalte iets te hoog.

Zet een pot thee, kruip lekker op de bank en laat je meeslepen in de wereld van geesten, begraafplaatsen en eeuwenoude geheimen.

Ik had echter enorm veel vragen en zou geen rust vinden voordat ik de antwoorden had gevonden.

Spanning 3,5

Plot 3

Psychologie 3

Leesplezier 3,5

Schrijfstijl 3,5

Originaliteit 3

3,5 sterren voor Grafstilte

Miriam

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De crypte - Amanda Stevens

Amanda Stevens groeide op in de Ozarks, een gebied dat bekend staat om zijn meren, bergen en – wat voor haar ontwikkeling veel belangrijker bleek – een sterke hang naar folkore en bijgeloof. Nadat Amanda in de jaren tachtig tot de conclusie was gekomen dat een carrière bij de Amerikaanse belastingdienst toch niet helemaal was wat ze in gedachten had, ging ze Engelse taal- en letterkunde studeren aan de universiteit van Houston. Niet lang daarna verscheen haar eerste boek.

Vele jaren en boeken later, en op zoek naar inspiratie voor een nieuw project, las Amanda iets over een zeldzaam beroep: het restaureren van oude begraafplaatsen. Dit trok onmiddellijk haar aandacht, en gecombineerd met haar voorliefde voor thrillers en spookverhalen was het fundament voor de Dodenrijk-trilogie snel gelegd.  (www.harpercollins.nl).

Cover

Een mooie cover. Het heeft iets mysterieus en past perfect bij de titel. Je ziet het maar weinig dat de Nederlandse versie dezelfde cover heeft als de originele uitgave. 

Achterflap

Een jonge vrouw is op gruwelijke wijze vermoord en achtergelaten in een graf dat niet het hare is. Voor rechercheur John Devlin, die op de zaak wordt gezet, roept vooral de plek waarop ze is aangetroffen vragen op. Een historisch kerkhof in Charleston dat al tientallen jaren niet wordt gebruikt. Hij besluit de hulp in te roepen van Amelia Gray. Zij restaureert historische begraafplaatsen en kent het kerkhof goed. Daarnaast is zij de enige die meer weet over de symbolische betekenis van de inscripties op het graf – teksten waarvan Devlin hoop dat ze naar de dader zullen leiden.

Amelia, die al jong vertrouwd was met de geesten die onder de mensen dwalen en geleerd heeft ze op een afstand te houden, beseft dat ze zich op gevaarlijk terrein begeeft. Met de teksten leidt de moordenaar haar niet alleen naar andere slachtoffers die hij heeft gemaakt, hij lokt haar ook in een val. Omdat zij – door haar gave – zijn uiteindelijke doelwit is…

Laat nooit blijken dat je de doden kunt zien.

Ga nooit ver uit de buurt van gewijde grond.

Blijf weg bij mensen die door een geest worden achtervolgd.

Tart nooit, maar dan ook nooit, het lot.

Deze vier regels leerde Amelia Gray van haar vader toen ze nog heel jong was. Toen ze samen op het kerkhof waren, waar Amelia haar eerste geest zag. Hij drukte haar op het hart deze regels te handhaven, hoe dan ook. Dat gaat haar jarenlang goed af totdat ze John Devlin ontmoet, een rechercheur in Charleston die haar om hulp vraagt bij een moordonderzoek. Het lijk is gevonden op een graf op de Oak Grove begraafplaats waar Amelia aan het werk is en Devlin is van mening dat Amelia hem verder kan helpen in zijn zoektocht naar de dader.

Vanaf het moment dat Amelia Devlin voor het eerst ziet, voelt ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht, maar er is ook gevaar….Devlin wordt gevolgd door twee geesten. Hij heeft er geen weet van, maar Amelia ziet ze en vraagt zich af wat het verhaal is achter de vrouw en het meisje dat hem volgen.

Terwijl Amelia vecht tegen haar gevoelens voor Devlin (want in strijd met regel 3) worden er meer lijken gevonden en komt een moordenaar steeds dichterbij…

Ik zak weg in een diepe sluimering, zo diep dat ik niets merkte van het krakende tuinhek, het gejank van de hond van de buren, en de ogen die glanzend van waanzin door mijn slaapkamerraam gluurden terwijl ik sliep.

Mijn mening

Na het lezen van de achterflap werd ik nieuwsgierig. Ik hou er wel van, boeken over geesten en het bovennatuurlijke. Als er dan ook nog een beetje griezelen bij komt kijken, is dat extra leuk.

De crypte is een spannende roman waarin Amelia Gray centraal staat. De moordzaak waarbij zij betrokken raakt verdwijnt soms wat meer naar de achtergrond als zij worstelt met haar gave. Op hele jonge leeftijd komt zij erachter dat zij geesten kan zien. Haar vader heeft dezelfde gave en vertelt haar wat zij vooral niet moet doen. Hij heeft vier regels die zij te allen tijde in acht moet nemen. Amelia heeft het gevoel dat hij haar niet alles vertelt. Ze zet hem niet onder druk, maar hoopt dat hij haar ooit uit zichzelf vertelt wat zij nog dient te weten.

Amelia is een wat onzekere jonge vrouw, erg op zichzelf en voelt zich gek genoeg het meest thuis op een begraafplaats, net als haar vader. Zij restaureert oude, vervallen begraafplaatsen en heeft daarmee een goede reputatie opgebouwd. Ze wordt ook wel de ‘Graveyard Queen’ genoemd. Haar gave is een last, maar ze heeft er in de loop der jaren mee leren omgaan. De ontmoeting met John Devlin brengt haar aardig van haar stuk en in het begin is dat begrijpelijk en leef je mee, maar op een gegeven moment wist ik het wel. Het om elkaar heen draaien. Ik vond het jammer dat dit erg de boventoon ging voeren, ik vond de moordzaak een stuk interessanter! Alle overige personages blijven vlak en worden niet of nauwelijks uitgediept.

Amanda Stevens heeft een fijne schrijfstijl, zij het dat ze soms erg dingen kan ‘ondertitelen’. Ik kan het niet anders omschrijven. Veel bijvoeglijke naamwoorden, te uitvoerig in situaties waar kort en bondig beter is. Het haalt de vaart uit het verhaal en dat was jammer. Op sommige momenten had ik het idee een verhaal uit de bouquetreeks te lezen. De uitvoerige omschrijvingen waren wèl goed wat betreft de omgeving waar het verhaal zich afspeelt, je kon daardoor alles heel erg goed voor de geest halen.

De spanning tussen Amelia en Devlin wordt opgevoerd, maar ook de spanning wat betreft het moordonderzoek. Je wil dan toch weten wie er achter de moorden zit en het hoe en waarom: dat wordt meer dan prima uitgewerkt. Als je van bovennatuurlijke romances houdt, dan beleef je een aantal fijne leesuurtjes met De crypte.

Spanning 2,5

Plot 3

Psychologie 2,5

Leesplezier 3

Schrijfstijl 3

Originaliteit 3

3 sterren voor De crypte

Miriam

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!