vrijdag 8 april 2016

De crypte - Amanda Stevens

Amanda Stevens groeide op in de Ozarks, een gebied dat bekend staat om zijn meren, bergen en – wat voor haar ontwikkeling veel belangrijker bleek – een sterke hang naar folkore en bijgeloof. Nadat Amanda in de jaren tachtig tot de conclusie was gekomen dat een carrière bij de Amerikaanse belastingdienst toch niet helemaal was wat ze in gedachten had, ging ze Engelse taal- en letterkunde studeren aan de universiteit van Houston. Niet lang daarna verscheen haar eerste boek.
Vele jaren en boeken later, en op zoek naar inspiratie voor een nieuw project, las Amanda iets over een zeldzaam beroep: het restaureren van oude begraafplaatsen. Dit trok onmiddellijk haar aandacht, en gecombineerd met haar voorliefde voor thrillers en spookverhalen was het fundament voor de Dodenrijk-trilogie snel gelegd.  (www.harpercollins.nl).

Cover
Een mooie cover. Het heeft iets mysterieus en past perfect bij de titel. Je ziet het maar weinig dat de Nederlandse versie dezelfde cover heeft als de originele uitgave. 

Achterflap
Een jonge vrouw is op gruwelijke wijze vermoord en achtergelaten in een graf dat niet het hare is. Voor rechercheur John Devlin, die op de zaak wordt gezet, roept vooral de plek waarop ze is aangetroffen vragen op. Een historisch kerkhof in Charleston dat al tientallen jaren niet wordt gebruikt. Hij besluit de hulp in te roepen van Amelia Gray. Zij restaureert historische begraafplaatsen en kent het kerkhof goed. Daarnaast is zij de enige die meer weet over de symbolische betekenis van de inscripties op het graf – teksten waarvan Devlin hoop dat ze naar de dader zullen leiden.
Amelia, die al jong vertrouwd was met de geesten die onder de mensen dwalen en geleerd heeft ze op een afstand te houden, beseft dat ze zich op gevaarlijk terrein begeeft. Met de teksten leidt de moordenaar haar niet alleen naar andere slachtoffers die hij heeft gemaakt, hij lokt haar ook in een val. Omdat zij – door haar gave – zijn uiteindelijke doelwit is…

Laat nooit blijken dat je de doden kunt zien.
Ga nooit ver uit de buurt van gewijde grond.
Blijf weg bij mensen die door een geest worden achtervolgd.
Tart nooit, maar dan ook nooit, het lot.

Deze vier regels leerde Amelia Gray van haar vader toen ze nog heel jong was. Toen ze samen op het kerkhof waren, waar Amelia haar eerste geest zag. Hij drukte haar op het hart deze regels te handhaven, hoe dan ook. Dat gaat haar jarenlang goed af totdat ze John Devlin ontmoet, een rechercheur in Charleston die haar om hulp vraagt bij een moordonderzoek. Het lijk is gevonden op een graf op de Oak Grove begraafplaats waar Amelia aan het werk is en Devlin is van mening dat Amelia hem verder kan helpen in zijn zoektocht naar de dader.
Vanaf het moment dat Amelia Devlin voor het eerst ziet, voelt ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht, maar er is ook gevaar….Devlin wordt gevolgd door twee geesten. Hij heeft er geen weet van, maar Amelia ziet ze en vraagt zich af wat het verhaal is achter de vrouw en het meisje dat hem volgen.
Terwijl Amelia vecht tegen haar gevoelens voor Devlin (want in strijd met regel 3) worden er meer lijken gevonden en komt een moordenaar steeds dichterbij…

Ik zak weg in een diepe sluimering, zo diep dat ik niets merkte van het krakende tuinhek, het gejank van de hond van de buren, en de ogen die glanzend van waanzin door mijn slaapkamerraam gluurden terwijl ik sliep.

Mijn mening
Na het lezen van de achterflap werd ik nieuwsgierig. Ik hou er wel van, boeken over geesten en het bovennatuurlijke. Als er dan ook nog een beetje griezelen bij komt kijken, is dat extra leuk.
De crypte is een spannende roman waarin Amelia Gray centraal staat. De moordzaak waarbij zij betrokken raakt verdwijnt soms wat meer naar de achtergrond als zij worstelt met haar gave. Op hele jonge leeftijd komt zij erachter dat zij geesten kan zien. Haar vader heeft dezelfde gave en vertelt haar wat zij vooral niet moet doen. Hij heeft vier regels die zij te allen tijde in acht moet nemen. Amelia heeft het gevoel dat hij haar niet alles vertelt. Ze zet hem niet onder druk, maar hoopt dat hij haar ooit uit zichzelf vertelt wat zij nog dient te weten.
Amelia is een wat onzekere jonge vrouw, erg op zichzelf en voelt zich gek genoeg het meest thuis op een begraafplaats, net als haar vader. Zij restaureert oude, vervallen begraafplaatsen en heeft daarmee een goede reputatie opgebouwd. Ze wordt ook wel de ‘Graveyard Queen’ genoemd. Haar gave is een last, maar ze heeft er in de loop der jaren mee leren omgaan. De ontmoeting met John Devlin brengt haar aardig van haar stuk en in het begin is dat begrijpelijk en leef je mee, maar op een gegeven moment wist ik het wel. Het om elkaar heen draaien. Ik vond het jammer dat dit erg de boventoon ging voeren, ik vond de moordzaak een stuk interessanter! Alle overige personages blijven vlak en worden niet of nauwelijks uitgediept.
Amanda Stevens heeft een fijne schrijfstijl, zij het dat ze soms erg dingen kan ‘ondertitelen’. Ik kan het niet anders omschrijven. Veel bijvoeglijke naamwoorden, te uitvoerig in situaties waar kort en bondig beter is. Het haalt de vaart uit het verhaal en dat was jammer. Op sommige momenten had ik het idee een verhaal uit de bouquetreeks te lezen. De uitvoerige omschrijvingen waren wèl goed wat betreft de omgeving waar het verhaal zich afspeelt, je kon daardoor alles heel erg goed voor de geest halen.
De spanning tussen Amelia en Devlin wordt opgevoerd, maar ook de spanning wat betreft het moordonderzoek. Je wil dan toch weten wie er achter de moorden zit en het hoe en waarom: dat wordt meer dan prima uitgewerkt. Als je van bovennatuurlijke romances houdt, dan beleef je een aantal fijne leesuurtjes met De crypte.

Spanning 2,5
Plot 3
Psychologie 2,5
Leesplezier 3
Schrijfstijl 3
Originaliteit 3

3 sterren voor De crypte

Miriam

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen