zondag 21 januari 2018

Column Terrence Lauerhohn

De schrijver versus zijn huisdieren (op gezette tijden)

Een boek schrijven neemt veel tijd in beslag, wat mijn huisdieren slechts tijdelijk kunnen verdragen. Toegegeven, in hun belevingswereld zit de baas erg vaak als een zombie op de bank, met een ding (laptop) op zijn schoot, waaraan niks te zien is en wat voor hen totaal nutteloos is. Waar je niet eens mee kan kroelen en wat evenmin terug kroelt. Dus ik kan begrijpen dat ze menen dat zij mijn aandacht meer verdienen dan het ding. Zij proberen dan ook op alle manieren waartoe ze in staat zijn, mijn aandacht voor het ding te verstoren.
Allowies
De eerste methode is er een die ze allemaal tot in de puntjes beheersen, de aandoenlijke methode. Kopjes geven, tegen me aan kruipen, een natte neus of aaiende snavel tegen mijn hand drukken, op mijn schoot kruipen; het zijn uiterst gewiekste manieren, waartegen ik weinig weerstand kan bieden. Al is het exploiteren van de aaibaarheidsfactor voor mijn papegaai nogal moeilijk omdat Allowies (zo heet hij) meestal achter tralies zit, voor zijn eigen bestwil en onder andere om te voorkomen dat mijn twee katten, Ebbie en Solo, een kleurrijk maaltje in hem zien.
Ebbie en Solo
Hij hanteert daarom graag en vaak een tweede en zeer eigen methode om alle aandacht op te eisen. Daar zijn zelfs de allerbeste oordopjes ter wereld niet tegen bestand, en slechts af en toe helpt een pinda om hem het zwijgen op te leggen, voor heel even.
Indien mijn trance alle gekroelde verleidingen en zijn gekraai overtreft, beheersen de katten nog een andere, redelijk trefzekere aanpak. Mijn broekspijpen zijn daar vooral de dupe van, en de huid op mijn benen.
Zeuren kan echter evengoed meehelpen mijn aandacht te verschuiven. En in zeuren is Shuffel, mijn hond, een kei. Naast me gaan liggen, mij met trouwe hondenogen aankijken en steeds zieliger gaan piepen, wekt mijn schuldgevoel, weet hij. Mocht dat toch niet
Shuffel
voldoende helpen, dan heeft hij nog een bal, die hij dan zogenaamd ineens kwijt is, waarna hij blaffend duidelijk maakt dat hij er erg graag mee wil spelen, samen met mij.
De enige vorm van verzet die doeltreffend is tegen de aandachttrekkerij van mijn huisdieren, is mijn hardnekkigheid. Maar vooral mijn katten zijn echter erg inventief. Zelfs de baas moet zo af en toe naar de wc, en ze weten dat ik dan vaak niet de moeite neem om de laptop even keurig af te sluiten.
Dat zijn momenten waarop zij een poging wagen mijn verhaal af te maken. Hun idioom is helaas erg beperkt, tot ttttttttttttttttttttttttttttt, of mmmmmmmmmmmm, of kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk, of andere letterherhalingen die zes, zeven of meer regels doorgaan. Ze nemen niet eens de moeite om hun zinnen met een keurige punt af te sluiten. Ik bedank ze daarna wel met een aai over hun bol of achter hun oren voor hun bijdrage.
Gelukkig kan ik lezen en haal ik alle t’s, m’s, en k’s gewoon weer weg, waarna ik sto├»cijns doorga met mijn eigen tekst.
Maar na een aantal uren sluit ik de laptop altijd af voor de rest van de dag en krijgt elk dier van mij meer dan genoeg kroelen, volgt er een lange wandeling met Shuffel, en ‘s avonds dien ik met heel veel liefde een lekkere maaltijd voor iedereen in huis op. Vervolgens genieten zowel zij als ik van elkaars gezelschap, inclusief wederzijdse kroelen en dutjes op mijn schoot, terwijl Allowies tussen het oppeuzelen van een pinda door, mij zijn verhalen opdist. Hij lult als Brugman, maar gelukkig is hij op een gegeven moment ook wel uitgeluld en wijdt hij zijn aandacht daarna liever op wat er op tv te zien is.
De rust en vrede breken dan aan.
Totdat ik mijn laptop de volgende morgen weer op mijn schoot zet.

Foto’s van de daders (bijgesloten)
url website Terrence: http://www.123website.nl/lauerhohn


Geen opmerkingen:

Een reactie posten