Beeldrecensie van De wraak van Vondel

De afgelopen week stuitten wij op iets erg leuks en origineels: iemand maakt recensies in de vorm van tekeningen. Na op haar pagina Leesenteken terecht te zijn gekomen, benaderden wij haar of wij af en toe een van de getekende recensies zouden mogen plaatsen. Zoals je dan hier kan zien, mag dat.

Binnenkort deze dame eens wat vragen stellen naar het hoe, wat en waarom.
Als je net zo enthousiast bent als wij dan kan je naar haar Facebookpagina gaan voor meer beeldrecensies.
Emma Ringelding facebook.com/leesenteken.

Verwacht in maart - deel 1

24 dagen - Guillaume Musso (verschijnt 22 maart 2016)
Lisa en Arthur zien elkaar maar een keer per jaar. Hij is altijd naar haar op zoek. Zij kan niet anders dan op hem wachten… 
Lisa Ames werkt in een bar in New York, hopend op haar doorbraak als actrice. Op een avond ontmoet ze Arthur Costello, een jonge arts. De twee voelen zich direct met elkaar verbonden. Maar Arthur is niet als andere mannen. Hij biecht al snel aan Lisa op dat hij nooit van haar zal kunnen houden. Door een bizarre speling van het lot, die alles te maken heeft met een oude vuurtoren, lijkt er een vloek op hem te rusten: ‘Wat er met mij gebeurt is onvoorstelbaar, maar waar…’ Tegen beter weten in besluiten ze om samen de strijd aan te gaan met de meest genadeloze vijand die er bestaat: de tijd. 
Reserveer hier op Bol.com

Blow-up - Belinda Aebi (verschijnt 25 maart 2016)
Een enorme knal. Metaal op metaal. Een fiets die door de lucht gekatapulteerd wordt. Een lichaam schuift over het wegdek, botst tegen de vangrail en blijft roerloos in de grasberm liggen. Saskia, een jonge amateurfotografe, gelooft haar ogen niet wanneer ze rond middernacht getuige is van een afschuwelijk verkeersongeluk. Op het moment van de aanrijding zit ze met haar vriend Ruben in de uitkijkpost van een oude watertoren om beelden te schieten van een vos en haar welpjes. Maar wat ze door haar lens ziet is iets helemaal anders. Een donker silhouet, zwalpend en duidelijk onder invloed van drank, stapt uit de wagen. Klik. Totaal verbijsterd zoomt Saskia in op zijn gezicht. Klik. Haar ogen sperren zich open van herkenning. Haar blik glijdt naar zijn wagen. Klik. En dan scheurt hij ervandoor…. Maud Gelderman en haar team staan voor een raadsel. Wie heeft het slachtoffer, een jonge studente uit Gent, voor dood achtergelaten? Wat heeft de dader nog meer te verbergen? Het bewijs bevindt zich op de geheugenkaart van een Canon. Maar waar blijft Saskia?
Reserveer hier op Bol.com

De handelaar - Camilla Grebe (verschijnt 1 maart 2016)
In het tweede deel van de serie `Moskou Noir van Grebe & Leander, `De handelaar , wordt de Zweedse ambassadeurszoon op een zomernacht dood gevonden in Moskou. Naast hem ligt een zwaargewonde callgirl, die tegen alle verwachtingen in weet te overleven. Rechercheur Skoerov wordt op de zaak gezet. Hij laat zijn vriend Tom Blixen solliciteren op de baan die de overledene had bij het Russische bedrijf Maratech. Tom ontdekt algauw dat Maratech een dekmantel is voor illegale wapenhandel en vermoedt een complot dat reikt tot in de allerhoogste politieke kringen. Ondertussen werkt Rebecka Hägg, Toms vriendin, aan de grootste financiële deal van haar leven. De verkoop van aandelen aan de Amerikaanse bank Lehman Brothers zal haar in één klap miljonair maken. `Moskou Noir. De handelaar van Grebe & Leander geeft een prachtig beeld van de duistere kanten van Moskou. Schrijfster Camilla Grebe verdiende haar sporen als thrillerauteur samen met haar zus Åsa Träff. Paul Leander-Engström heeft de Russische zakenwereld van binnenuit leren kennen. Voor `Moskou Noir bundelden ze hun krachten.
Reserveer hier op Bol.com

De onbeminde vrouw - Nele Neuhaus (verschijnt 15 maart 2016)
Door een lading hagel uit zijn eigen jachtgeweer komt de Frankfurtse hoofdofficier van justitie op een snelle, maar weinig fraaie manier om het leven. De mooie jonge vrouw die levenloos onderaan een uitkijktoren in de Taunus ligt, heeft zo weinig verwondingen dat een val eigenlijk niet de doodsoorzaak kan zijn. Hoofdinspecteur van de recherche Oliver von Bodenstein en zijn nieuwe collega Pia Kirchhoff zijn het met elkaar eens: bij de eerste dode was het zelfmoord, bij de tweede was het moord. Al gauw wemelt het van motieven en verdachten. Maar wat heeft de officier van justitie de dood in gedreven?
Reserveer hier op Bol.com

De vermisten en de doden - Stuart MacBride (verschijnt 3 maart 2016)
Als je een gestoorde moordenaar vangt, zou dat toch op z'n minst beloond moeten worden. Niet voor brigadier Logan McRae. Hij mag 'zich verder ontwikkelen' bij de regiopolitie, waar hij - terug in uniform - achter drugsdealers, winkeldieven en soms zelfs ontsnapt vee aan moet. Totdat in het slaapstadje Banff het lichaam van een jong meisje aanspoelt. Hoofdinspecteur Steele wil McRae terug bij Moordzaken, maar Logan heeft zijn handen vol aan zijn eigen B-divisie. Terwijl zijn oud-collega's het platteland afstruinen, raakt hij toch in het onderzoek verstrikt. Eén ding is algauw duidelijk: de provincie herbergt allerlei gevaarlijke criminelen - en niet iedereen zal levend naar de stad terugkeren... 
Reserveer hier op Bol.com

De violiste - Patricia Snel (verschijnt 21 maart 2016)
Violiste Amber Kaufmann wordt op het hoogtepunt van haar roem geconfronteerd met een mysterieuze verdwijning, Het heeft er alle schijn van dat haar man en manager meer weet van het lot van de destijds achttienjarige Lena Miller. De golf van negatieve publiciteit die volgt, heeft desastreuze gevolgen voor Ambers carrière en relatie: om het tij te kunnen keren, moet ze de waarheid achter de verdwijning van Lena zien te achterhalen. Een waarheid met verstrekkende gevolgen... 
Reserveer hier op Bol.com

Amanda's lees (maar meer verhuis)week

Mijn lees- nou ja, vooral verhuis week!

Wat heb ik de afgelopen twee weken zoal gedaan? Nou, juist ja: verhuisd! 15 februari kregen wij de sleutel van ons huis en zijn daarna direct aan de slag gegaan met poetsen, klussen en verhuizen. Hier een likje verf, daar een laminaatje er in. Stiekem kom je dan toch meer werk tegen dan ja van tevoren van plan geweest bent. Want ja, als ze rondom de kledingkast gesaust hebben… dat is toch maar een raar zicht als je er zelf geen kast gaat zetten! 

En al dat poetsen.. DRAMA! Ik hou niet van poetsen. Maar ja, alles moet toch lekker schoon en fris zijn voordat je er in kunt. Gelukkig kreeg ik hulp van mijn schoonmoeder en een paar vriendinnen.

En wat een rommel.. ik wist niet dat een mens in een paar jaar tijd zoveel spullen bij elkaar kon verzamelen! Zoveel mogelijk proberen op te ruimen, weg te geven of weegooien! Schoon schip maken. Maar we zijn er, bijna twee weken hard werken zijn we een eind, al zal er voorlopig altijd wat te doen blijven.

Door al dat gesjouw en gepoets ben ik erg weinig aan lezen toegekomen helaas. Ik heb Een vlaag van waanzin van Corine Hartman uitgelezen voor de duo-recensie met Corina. Deze heeft ook al op het blog gestaan. Ik vond hem toch een beetje tegenvallen, ik had er meer van verwacht. Vooral het begin kostte mij enorme moeite. Einde daarin tegen was wel erg sterk.

Ik ben nu bezig in De Kolibrie van Kati Hiekkapelto. Leuk boek! Alleen die persoonsnamen en straat/plaatsnamen in het Fins! Verschrikkelijk! Nog erger dan de thriller uit Noorwegen of Zweden. Daar valt nog iets van te maken. Maar dat Fins… Maar goed, daar proberen we dan maar zoveel mogelijk overheen te lezen! Het verhaal begint goed, met een hardloopster die op een hardlooppad is doodgeschoten, van haar hoofd is weinig tot niks over. Anna Fekete is net nieuw bij de politie op de afdeling Geweldsmisdrijven en mag deze zaak, samen met haar norse en chagrijnige partner Esko oplossen. Anna is een immigrante uit voormalig Joegoslavië en er komt een zaak binnen van een jong meisje, ook een immigrante, waarbij gedacht wordt aan eerwraak en uithuwelijking. De familie ontkent alles.
Tot nu toe een er vlot lezend boek (exclusief namen dan) en ik ben erg benieuwd waar het naartoe gaat. Ik ben over de helft, dus hoop het boek vandaag uit te lezen! Even een rustdag tussen al dat geklus door.
Daarna volgen er, als het goed is, nog twee nieuwe boeken die ik mag gaan lezen maar die moet ik eerst nog op gaan halen a.s. dinsdag bij Chef Inkel! 

Daarnaast nog een super leuk boekenuitje deze week, lekker high teaen! Verslag en de rest van dit boekenuitje volgt later op het blog! Maar ik heb er zin an! :-D

Tot de volgende ronde!

Groetjes,

de “Freule” (a.k.a. Amanda :-p)

30 jaar na de moord op Olof Palme

Olof Palme, 30 jaar later

Vandaag is het dertig jaar geleden dat de Zweedse premier Olof Palme op straat werd doodgeschoten. De moord op de socialistische premier is nooit opgelost en wordt beschouwd als het nationale trauma van Zweden. 

Ik las pas voor het blog het boek: 10 Redenen waarom Zweden de moord op Olof Palme niet oplost van Marc Pennartz.

In dit boek legt hij uit hoe het onderzoek is verlopen en welke fouten er zijn gemaakt.

Hoewel inmiddels al 133 mensen de moord hebben bekend en 11.000 mensen als

verdachten zijn aangemerkt, kan de Zweedse politie nog steeds niet bewijzen wie het heeft gedaan. Daar komt misschien verandering in, want deze week liet de recherche weten de betrokkenheid van een oude bekende te gaan onderzoeken.

Afgelopen donderdag werd een persconferentie gehouden. Daarin noemde de politie de naam van Christer Andersson, een man van wie al eerder is gedacht dat hij iets met de moord te maken had. Andersson zou Palme hebben gehaat.

De Nederlandse journalist Marc Pennartz verdiept zich al jaren in het mysterie rondom de dood van Palme. Hij vertelt in Met het Oog op Morgen dat Andersson twintig jaar geleden al eens werd ondervraagd. Hem nu oppakken kan niet meer, want de man is zeven jaar geleden overleden. "Maar men heeft wel veel belangstelling in datgene wat hem in beeld bracht, namelijk de revolver die hij bezat", vertelt Pennartz.

De journalist schreef een boek over de moord op Palme en opperde daarin Andersson als verdachte. Nu wil de Zweedse politie zijn rol verder onderzoeken. "Kort na de moord besloot men alle revolvers van het type dat de dader gebruikte op te sporen. Dat waren er 450. Die zijn toen allemaal ingeleverd. Behalve het wapen van Christer Andersson. Dat is nooit teruggebracht."

Ongeloofwaardig

Pas zeven jaar na de moord moest de man zich hierover verantwoorden bij de politie. "Hij heeft een of ander verhaal opgehangen dat hij het wapen had verkocht", vertelt Pennartz. "Een tamelijk ongeloofwaardig verhaal." 

Andersson beroofde zichzelf van het leven toen in 2008 de politie bij hem voor de deur stond. De broer van Andersson had de politie gebeld, omdat hij al een tijd niks van zijn broer had gehoord en bezorgd was.

Iemand anders werd wel veroordeeld voor de moord. Doordat er in het begin veel fouten in het onderzoek zijn gemaakt, ontstond er volgens Pennartz druk vanuit de samenleving om de dader te vinden. 

In 1988 pakte de politie Christer Pettersson op, een alcoholist die eerder al eens de cel in moest voor doodslag. "Op basis van een twijfelachtige identificatie van de vrouw van Olof Palme, die ten tijde van de moord bij haar man was, werd Pettersson aangemerkt als de schuldige." Meer bewijs was er echter niet en dus werd Pettersson in hoger beroep vrijgesproken.

Veel Zweden geloven tegenwoordig dat de binnenlandse veiligheidsdiensten verantwoordelijk zijn voor Palmes dood. Ook bestaan er een hoop andere theorieën. Zo zou de Koerdische afscheidingsbeweging PKK achter de moord zitten of de Zuid-Afrikaanse geheime dienst. Die laatste mogelijkheid wordt overigens serieus genomen door de politie.

Dertig jaar na de dood van Olof Palme heeft het verhaal dus nog steeds geen bevredigend einde. Voer voor speculatie is er nog genoeg. 

Ondertussen gelooft de familie van Palme nog steeds dat Pettersson de moord heeft gepleegd. Ook een oud-medewerker van Palme is daarvan overtuigd. Vorige week liet hij weten dat Pettersson voor de moord leden van Palmes kabinet had benaderd om meer te weten te komen over de premiers gewoontes en agenda.

Zou ooit de waarheid boven tafel komen? Eerlijk gezegd betwijfel ik het....

( grote delen van deze tekst heb ik overgenomen van NOS.nl )

Seance - Kevin Valgaeren

Al heel jong was Kevin Valgaeren (Turnhout, 17 december 1979) bezeten door film en literatuur. Hij studeerde Nederlandse en Engelse Taal- en Letterkunde aan de KU Leuven, waarna hij zich specialiseerde in Westerse Literatuur en de Editiewetenschap. Zijn grootste passie echter is de griezelliteratuur. Na zich gevoed te hebben met de (bekende) werken van o.a. Bram Stoker, Anne Rice, Oscar Wilde en Mary Shelley, waagde hij de stap en schreef zijn debuut De Ziener, welke in 2011 werd uitgegeven en prompt de Schaduwprijs won – de prijs voor het beste Nederlandstalige debuut. Een jaar later verscheen Bloedlijn, het vervolg. Seance is Valgaerens derde boek.

“Francis Whitman was de naam van de beroemde wetenschapper die geboren werd op 12 januari 1839 en tachtig jaar later, tijdens de namiddag van 4 april 1919, op gruwelijke wijze van ons heenging.” 

Zo lezen we op een van de eerste pagina’s van Seance. Gedurende de rest van het boek volgen we een groot deel van het volwassen leven van Dr. Francis Whitman, chemicus en fysicus. Al jong ontdekt hij een nieuw element – Thallium, nummer 81 in het periodiek systeem – wat hem een behoorlijk aanzien oplevert en flink doet stijgen op de sociale ladder.

Twaalf jaar later raakt Whitmans carrière enigszins in het slop. Behalve de ontdekking van het nieuwe element is er niets noemenswaardigs meer wat hij presteert. Hierdoor belandt hij uiteindelijk in een diepe depressie, die gepaard gaat met onverwachte zenuwaanvallen.

Zijn leven bevindt zich op een dieptepunt als hij gevraagd wordt wetenschappelijk aan te tonen dat een spiritueel medium – Elizabeth Archer – geen oplichter is. De dame in kwestie blijkt tijdens seances de geest op te roepen van een jongedame, die tweehonderd jaar eerder overleed en die het evenbeeld is van genoemd medium, maar nooit samen in één ruimte worden gezien. Dit laatste zou Whitmans werk vrij eenvoudig moeten maken, maar hoe meer hij bij de seances betrokken raakt, hoe dieper hij lijkt weg te zinken in een poel van duistere gebeurtenissen.

En dan valt er een dode…

In zijn eigen stijl, soms in prachtige bewoordingen, vertelt Valgaeren over een wereld waarnaar iedereen nieuwsgierig is, maar tevens angst voor voelt. Wie weet wat er zich tussen hemel en aarde bevindt wat het menselijk oog niet kan aanschouwen? Dr. Francis Whitman is een wetenschapper en staat, net als veel mensen, sceptisch tegenover een leven na de dood. Toch wil hij zien te bewijzen dat geloof en wetenschap hand in hand kunnen gaan. En juist dat fenomeen – het willen weten, liefst met wetenschappelijk bewijs – vinden we terug in het hele boek.

Op een rustige en ingetogen manier schetst Valgaeren het Londen van eind negentiende eeuw, met al zijn gebruiken, tradities en gewoonten, waardoor duidelijk wordt dat hij weet waarover hij schrijft. Plaatsen en straten komen voorbij, waardoor de omgeving gaat leven en je het gevoel hebt zó naar binnen te kunnen lopen in het huis van Dr. Francis Whitman aan 17 Gough Square.

Niet alleen de beschrijvingen zijn levensecht, ook de taal die gehanteerd wordt, doet denken aan de Engelse klassiekers als Dickens en Austen.

Het verhaal zelf lijkt af te stevenen op een voor de hand liggend einde, maar niets is minder waar. Een onverwachte wending zorgt uiteindelijk voor een sublieme afloop, die zowel verrast, alsook wel een beetje schokt, waardoor je na het dichtslaan van het boek beseft dat niet alles hoeft te zijn zoals het lijkt.

Valgaeren heeft met Seance een dijk van een gothic novel geschreven. Het is geen boek dat je even in een middagje uitleest, maar dat hoeft ook niet. Het is namelijk een buitengewoon spannend verhaal, prachtig verteld, waarvoor je het beste de tijd kunt nemen om er ten volle van te genieten.

Linda Jansma

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Gekkenhuis

De laatste paar maanden ben ik niet zo heel erg sociaal aanwezig…ik ben in mijn vrije tijd voornamelijk thuis op mijn eigen ‘eiland’ op 1 hoog. Het zit namelijk zo, ik heb een dementerende kat…Gekkenhuis heet hij en daar gaat veel van mijn tijd en al mijn energie naar toe. En begrijp me goed, ik klaag er niet over…ik doe het graag…alles voor mijn lieve mafkees, maar ik heb daardoor wel minder tijd om sociaal te doen en ook, en dat is dan wel weer een fijne bijkomstigheid, minder tijd en behoefte aan bullshit…je vriendenkring schift zichzelf zeg maar ;-)

Gekkenhuis is al bijna 19 jaar bij me en hij is het laatste half jaar flink aan het achteruit gaan. Hij ziet en hoort niet zo heel veel meer, maar gelukkig vindt hij zijn weg nog steeds door het huis en naar de kattenbak. Op de plekken waar hij nu het liefste ligt heb ik bedjes voor hem gemaakt. Plekken waar hij voorheen nooit lag eigenlijk, maar wat nu ineens zijn favoriete plekjes zijn, zoals voor de slaapkamerdeur en op de mat in de keuken….ook ligt hij sinds kort graag op een stoel waar hij jaren niet naar om heeft gekeken.

Soms ging mijn mafkees ook weleens in een tas van Ikea zitten om vervolgens niet meer te weten hoe hij er in kwam en hoe hij er uit moest. Doordat hij slecht ziet springt hij niet meer echt hoog, maar soms klom hij via de stoel op de vensterbank en gaf dan hard miauwend aan dat hij niet meer wist hoe hij er af moest komen. Sinds een aantal weken is het miauwen nagenoeg helemaal gestopt, net zoals het eten.

Tot een maand geleden begon hij ’s morgens vroeg en ’s avonds rond een uur of 6 te miauwen om eten…om er niet eerder mee op te houden als zijn bakje met voer voor zijn neus stond…dan begon hij enthousiast te eten, om er na ongeveer een halve minuut er weer mee te stoppen…helemaal vergeten wat hij ook alweer aan het doen was. Vervolgens begon hij dan hij weer te miauwen om eten…ik bracht hem dan weer naar zijn bakje en…ow ja…eten. Meestal deed ik dan de keukendeur dicht en liet hem een tijdje met rust. Als het meezat had hij na een half uurtje zijn bakje wel leeg…als het tegen zat waren er slechts een paar hapjes uit…dan kreeg hij ’s avonds een paar extra brokjes en dan was het oké.

Dat is een half jaar goed gegaan…en ineens stopte hij dus een maand geleden helemaal met eten, wat ik ook voor hem neerzette…hij rook er aan en liep vervolgens weg. Alles heb ik die dag geprobeerd…niks hielp. De dag erna ben ik met Gekkenhuis naar de dierenarts gegaan, een kat kan niet langer dan een dag zonder eten, daarna begint de lever te vervetten. De dierenarts kon niks vinden, de bloedwaardes waren goed, hij had geen koorts, ze voelde geen rare bobbels of knobbels…alles zag er normaal uit voor een kat van die leeftijd. Ze gaf hem een prik tegen de misselijkheid en met pilletjes daartegen en ook met eetlustopwekkende pillen vertrokken we weer.

De pillen deden de dagen erna weinig, Gekkenhuis viel af waar je bij stond en lag een beetje zielig te kijken op zijn kussen. Het enige dat er nog een beetje inging waren kattensnoepjes, maar ja daar kon hij natuurlijk niet op leven…aan het einde van die week ging ik in tranen een afspraak maken voor thuiseuthanasie. Dat weekend besloot mijn oude mafkees ineens weer vol enthousiasme te gaan eten…de thuiseuthanasie heb ik die maandag erna gelijk afgeblazen.

Sinds die tijd gaat het op en af. Er zijn dagen bij dat hij zijn voer zowat met bak en al opeet en er zijn dagen bij dat hij wel naar zijn bakje ‘rent’ en er een schorre miauw uitperst, maar besluit dat wat ik ook in dat bakje doe…het niet zijn ding is. Wat hij de ene dag lekker vindt, lust hij de dag erna niet meer. Mijn keuken lijkt wel een kattenvoertestlab…ik heb, denk ik, alle merken, soorten en smaken in huis…van de supermarkt en van de dierenarts. En brokjes vindt hij al helemaal niet meer lekker…alleen dus die kattensnoepjes…Whiskas Temptations, Vitacraft Yums en Feliz Twists…het gaat er in als koek…op de lastige dagen meng ik er een beetje voer bij…maar hij laat zich natuurlijk niet altijd foppen.

Het is dus elke dag weer een verrassing of Gekkenhuis gaat eten of niet…maar zolang hij nog door het huis dreutelt, zichzelf wast en overal achter me aanloopt, neem ik aan dat hij zich nog oké voelt. Als ik in de keuken bezig ben breek ik ongeveer 20x mijn nek over hem, want dat is niet veranderd…hij volgt me nog steeds als een schaduw. Mijn nek breek ik dan wel met liefde want ik besef heel erg goed dat mijn lieve oude moppie in bonustijd leeft, dat elke dag er een is. Als het echt niet meer gaat dan laat ik hem waardig vertrekken…in mijn armen en gewoon in zijn eigen huis.

Ann

Toneelstuk Advocaat van de duivel

Bekende strafpleiters als Gerard Spong en Peter Plasman zijn binnenkort te zien in de theatervoorstelling Advocaat van de duivel, waarin Victor Löw en Waldemar Torenstra de hoofdrollen spelen. Het theaterstuk sluit elke avond af met een bekende advocaat die de rechter speelt.

In het DeLaMar Theater in Amsterdam verschijnen in de eerste week van maart bij toerbeurt Gerard Spong, Jan Vlug, Peter Plasman, Jan-Hein Kuijpers en Oscar Hammerstein op het toneel.

Op 1 maart begint Gerard Spong. Na afloop blijven de advocaten voor een discussie over de advocatuur, onder leiding van Ursul de Geer.

Advocaat van de duivel is de Nederlandse toneelbewerking van de film The Devil's Advocate. En natuurlijk naar het boek van John Grisham.

Door: BuzzE

Een waardeloze leesweek

Zoals de titel al aangeeft, is dit niet echt een leesweek geweest. Het lukt gewoon niet. Ik heb het concentratievermogen van een stoeptegel. En dat is niet echt heel veel. Ik lees braaf elke dag voor het slapen gaan een hoofdstuk uit Middernachtzon en aan het boek ligt het niet, want ik vind het echt een heel fijn boek, maar meer dan dat hoofdstuk lukt gewoon niet. Nou ja, beter iets dan niets denk ik dan maar. Ik ben over de helft, dat dan weer wel, maar jullie moeten nog heel even geduld hebben voor de recensie. 

De schaduwen van de wolken gleden als rendieren over het monotoon golvende landschap, kleurden de lichtgroene vegetatie even donkergroen en schakelden de reflectie van het zonlicht op de meertjes in de verte en het glinsteren van de sneeuwkristallen op de kale bergen even uit. 

Mooi is het in ieder geval :-)

Hopelijk trekt het snel een beetje bij, dat lezen, want het is toch wel een van de fijnste manieren om de tijd te verdrijven. Niet dat ik me verder verveel ofzo. Het heeft een oorzaak die waardeloze concentratie. Toen ik twee weken geleden in Noorwegen was, kreeg ik daar een niet zo heel leuk nieuwtje te horen. Vanaf 1 augustus a.s. heb ik namelijk geen baan meer (en met mij nog veertien andere collega's en het heeft niets met ons functioneren te maken) en dat is een behoorlijke domper, om mezelf maar eens even heel voorzichtig uit te drukken. De grond zakt wel even onder je voeten vandaan, zeker als je het niet aan hebt zien komen. Op zoek naar een nieuwe uitdaging dus. Dat vind ik het engste van alles. Weer ergens opnieuw beginnen na elf jaar. Nieuwe mensen leren kennen en daar weer je plekje tussen zien te vinden. 
Mocht je ergens ter ore komen dat er een (juridisch) secretaresse gezocht wordt...hier ben ik!

Gisterenochtend ging ik aan de wandel met het draakje. Mijn auto stond bij de garage voor de jaarlijks terugkerende aderlating: de APK-keuring. Autootje was weer goedgekeurd, dus die kon worden opgehaald. De garage is niet heel ver hier vandaan en het was mooi weer, dus een stukje wandelen was wel even lekker. Tien minuten lopen in mijn eigen tempo, minimaal 30 minuten met de draak erbij, want die stopt bij elke grasspriet. Het ging relatief snel moet ik zeggen. We kwamen een man tegen die zijn hond uitliet en terwijl ik een onderonsje had met de man, had het draakje er eentje met zijn Rhodesian Ridgeback. Hij snuffelde, zij aaide, hij snuffelde nog wat meer. Heel leuk, totdat het draakje een stukje ging rennen. Toen wilde de RR ook en dat vond zijn baasje dan weer geen goed idee, 'dan moet ik ook rennen'. Op naar de eendjes dan maar. Hey kijk, een waterhoen. 'Ja mama, een wanerhoer!!'. Prachtig vond ze 'm, die wanerhoer. 
Dus... 


Inmiddels heb ik weer twee nieuwe boeken klaarliggen die aan de beurt zijn zodra ik Middernachtzon uit heb. Seance van Kevin Valgaeren en, waar ik echt heeeel erg veel zin in heb, Magnus Chase en de goden van Asgard: boek 1: het verdoemde zwaard van Rick Riordan. Ik ben een enorme fan van zijn boeken en ik kan niet wachten om in dit boek te beginnen. 

Fijne week!

Miriam

Damse dagen - Raymond Rombout

De omslag

Op de donkere cover prijkt in erg aantrekkelijke kleuren een mannenhoofd met een Borsalino/Gleufhoed op, in het silhouet zie je in het licht van koplampen een verlaten landweg afgebeeld en ook een blik op een voetpad volgens mij? Ik was gelijk gepakt door de omslag toen ik het boek in handen kreeg. Het heeft een mysterieuze uitstraling en nodigt zeker uit tot lezen.

Achterflap

Arturo Dias belandt in het onooglijke stadje Damme, op zoek naar zijn dochter Sara. Hij heeft ontdekt dat ze als undercover journaliste het imperium onderzoekt van de Nederlandse zakenman en witteboordcrimineel Herwig Verduyn. Daardoor dreigt ze in grote moeilijkheden te geraken. Al bij het eerste kopje koffie in het eerste het beste café geraakt Dias in de clinch met John Trappeniers, de luitenant van Verduyn. Trappeniers is expert Hapkido, tevens uitvinder van de dodelijke Ji Pangi, een geprepareerde wandelstok met uitschuifbaar mes. Vooraleer hij verdere brokken kan maken wordt Dias manu militari opgepakt door de federale politie. Commissaris Van Wanrooy overtuigt Dias dat hij de geknipte man is om te infiltreren bij het databedrijf van Verduyn. Dias wint het vertrouwen van Verduyn. Hij is aanwezig bij een drugstransactie, waarmee ook de bende van de Kletskoppen in het vizier komt, groothandelaars in cocaïne, van vader op zoon. Intussen speurt Sara, zich onbewust van haar vaders aanwezigheid, in de bestanden van Verduyn. Dat zal haar duur te staan komen. Dias moet het onmogelijke met het niet realiseerbare verzoenen. Hoe laat hij Verduyn in de val lopen? Hoe redt hij Sara uit diens klauwen?

Mijn mening

Eerst, Daarvoor & wat later … Zo worden de hoofdstukken verdeeld door Raymond Rombout, een unieke manier om duidelijk te laten weten waar je je bevindt in het verhaal. Staat me wel aan, want zo wordt het geen zoekplaatje en terugbladerverhaal.

Al bij het eerste hoofdstuk heeft Raymond mij te pakken: de actie waarbij de pink van één van de meisjes van Verduyn net onder het tweede kootje wordt afgeknipt, maakt dat ik de knip gewoon hoor en voel. De rillingen over mijn lijf, maar toch gelijk gepakt door de echtheid van de details. De manier van schrijven staat me aan, hij is levendig en bijna zichtbaar. Het is een grove manier van schrijven met veel oog voor details en gruwelijke duidelijkheid, er wordt niet om heen gedraaid, nee, het wordt gewoon geschreven zoals het is:

Met een korte knik wordt de pink onder het tweede kootje geamputeerd. Knakt als een lucifer. Het meisje gilt het uit. Dias ziet het bloed uit het stompje stromen, dan houdt iemand er een hete soldeerbout tegen. Gesis en geur van verbrand vlees, het meisje valt flauw op haar ijsblok.

De ingewikkelde verhoudingen tussen Arturo en zijn dochter Sara die undercover is bij de meest machtigste Nederlander in het Belgische Damme, Herwig Verduyn, worden gaandeweg het verhaal steeds duidelijker en interessanter. Juist de diepgang van de details maken het boek interessant. De schrijfstijl is fijn leesbaar, Rombout beschrijft het net even anders als de gangbare boeken, er zijn meer details, er is meer kleur aan de zinnen gegeven, een gebouw wordt bijvoorbeeld op een bijna poëtische manier beschreven waardoor ik het helemaal voor me zie, dit maakt het lezen erg plezierig.

De Belgische taal is voor mij zeker geen straf om te lezen, soms moet je een zin even tweemaal lezen omdat ik de context even kwijt ben maar dit komt natuurlijk vanwege de andere zinsopbouw en woordkeuze van de schrijvers uit ons buurland, ik persoonlijk heb er wel wat mee.

De hoofdpersonage Arturo Dias, een in mijn ogen een hele eigengereide man, staat me wel aan eigenlijk, zijn botte zelfverzekerde houding maakt hem heel intrigerend om meer over te lezen. Hij lijkt onverschrokken en deinst voor niets of niemand terug. Maar ook de andere personages zijn erg goed beschreven, zo krijg ik al de kriebels van John Trappeniers. een man met een missie maar zeker geen goeds in de zin. De dochter van Dias, Sara, die met haar speurwerk toch wel erg veel van haar vader weg heeft.

Damse Dagen is het eerste boek dat ik van Raymond Rombout lees, maar de beschrijving van de hoofdpersoon Arturo maakt me nieuwsgierig naar eerdere boeken. Ik wil weten wat er allemaal aan vooraf is gegaan. Je kunt dit boek zeker op zichzelf staand lezen, maar het maakt je wel benieuwd naar de eerdere verhaallijnen.

De spanning in Damse dagen is zo opgebouwd dat je elk hoofdstuk afsluit met een opening, waardoor je door wilt lezen, door het elke keer net niet te weten blijft dit boek je vastzuigen naar het einde.

Rombout heeft je lekker gemaakt met het eerste hoofdstuk en werkt op een vasthoudende manier toe naar de climax van het hele verhaal. Je leeft langzaam toe naar het plot, naar het einde, en ook hier zie ik weer mogelijkheden naar meer, ik verwacht dan ook nog zo'n mooi verhaal van Raymond Rombout; hij staat vanaf nu op mijn lijst van favoriete schrijvers. De manier waarop hij schrijft pakt me, het maakt me één met het verhaal en zuigt me mee in de avonturen van de aparte, maar zeer interessante Arturo Dias.

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Cover van de week

De nieuwe omslag van het nog te verschijnen boek van Ilse Ruijters. Wat vinden jullie er van? Oppakken of laten liggen? Mooi of saai?

Scully en Mulder krijgen ieder hun jeugdboek

De hoofdpersonages uit de populaire science fictionserie The X-Files krijgen hun eigen boeken. In twee boeken worden Mulder en Scully in hun tienerjaren beschreven.

In de twee boeken die de Engelse titels Agent of Chaos en Devil's Advocate krijgen, worden er gebeurtenissen uit 1979 beschreven waarin Fox Mulder  en Dana Scully  nog tieners zijn, meldt Entertainment Weekly. De twee personages worden gevolgd terwijl ze gebeurtenissen in hun leven meemaken, waardoor ze eruiteindelijk voor kiezen om FBI-agenten te worden.

Agent of Chaos wordt geschreven door Kami Garcia, die onder tieners bekend is door het boek Beautiful Creatures en Dangerous Creatures. Het boek zal gaan over Mulder.

In Devil's Advocate wordt het verhaal van Scully beschreven. Jonathan Maberry, die schrijft voor Marvel, zal het boek gaan maken.

De twee boeken moeten tegelijk uitkomen in januari 2017.

Nieuwe Toni Coppers in de brievenbus

Net leverde de postbode een doosje af uit België met twee exemplaren van de nieuwste van Toni Coppers. Tijd voor een duorecensie binnenkort dus.
Waar gaat het nieuwe boek over? 

Zo zagen we Liese Meerhout nog nooit: een tevreden, ja zelfs gelukkige commissaris die volop aan het verhuizen is. Klaar om aan een nieuw hoofdstuk in haar leven te beginnen. Tot ze een oproep krijgt die een keten van zorgwekkende gebeurtenissen in gang zet. Een vrouw wordt gevonden in het Galgenweel, het uitgestrekte zeilmeer op de Antwerpse Linkeroever. Ze is gewurgd en misbruikt. De zaak wordt nog gruwelijker wanneer de politie ontdekt dat haar hart koelbloedig is verwijderd. Vergelijkbare misdaden duiken op in Spanje en Duitsland. De moordenaar lijkt ongrijpbaar. Het enige wat hij telkens achterlaat is een sneeuwwitte veer die geheimzinnig naast het lichaam ligt. Als in haar privéleven een drama plaatsvindt en in Antwerpen een tweede slachtoffer valt, moet Liese Meerhout haar team op zoek naar een man die ervan geniet te doden. Een geschokte, rouwende Liese tast in het duister en moet dieper gaan dan ooit in de jacht op haar eerste seriemoordenaar...

Voorlezen

Nu nog staat mij vaag bij dat ik als kind voor het slapen gaan wel eens werd voorgelezen. Bijvoorbeeld sprookjes uit de typisch jaren '70 verzamelboeken van Lekturama met alle klassieke kinderverhalen: Klein Duimpje, De Gelaarsde Kat, Het Meisje Met De Zwavelstokjes, Assepoester, Sneeuwwitje, allemaal kwamen ze aan bod. Fantastische werelden waar ik als kind in kon verdwalen en wat elk kind eigenlijk nodig heeft. Een stimulans voor de hersenen en de geboorte van mijn interesse in verhalen. Ook de prachtige illustraties in de boeken vond ik prachtig. Al snel bleek dat ik een fantasierijk kind was, compleet met imaginaire vriendjes, ik weet zeker dat het voorlezen hier extra aan heeft bijgedragen.

Als de verhalen niet werden voorgelezen zat ik ze zelf te lezen, of eigenlijk meer de plaatjes te kijken natuurlijk. Ik vond ze geweldig. Het was midden jaren '70, je wist ook niet beter. We hadden alleen Nederland 1 via de handmatig verstelbare antenne op de zwart-wit tv en Hilversum 3 bestond nog niet, dus wat kon je anders doen als je op een regenachtige dag niet kon stoepranden in de lege straat? Het was dat of met je Lego spelen.

Toen ik eenmaal op 19-jarige leeftijd het ouderlijk huis verliet, zijn de sprookjesboeken en de Lego dan ook met mij meeverhuisd, aangezien er geen kinderen achterbleven die voorgelezen konden worden en omdat de boeken voor mij een mooie herinnering waren. 20 kilo aan boeken sleurde ik mee naar mijn eigen 16m², een verbouwde schuur waarin de woonkamer, slaapkamer en keuken een en dezelfde kamer was. Sindsdien ben ik nogal wat verhuisd en bij elke verhuizing gingen de boeken weer een verhuisdoos in om in de nieuwe woning een plekje in een kast te krijgen of verstopt te worden op zolder. Ik kreeg het maar niet over mijn hart om de boeken weg te gooien (sorry voor het vloeken), of naar de kringloop te brengen.

Niet ontzettend lang nadat ik de wijde wereld in was gegaan met mijn knapzak (met 20 kilo aan sprookjesboeken en 30 kilo Lego), werd ik vader. De uitgelezen kans om zelf herinneringen te creëren, zou je denken. Helaas pakte dat net even anders uit. Wegens een vroege scheiding werden onze werelden op zijn kop gezet en ik werd meer een zaterdag- of zondagvader. Ik raakte in een depressie en het knulletje had het er erg moeilijk mee om van huis te slapen. De schaarse momenten dat er overnacht werd, hadden we het er allebei erg moeilijk mee, van voorlezen is het nooit gekomen,

Als je echt wilt kan alles natuurlijk, zeg ik nu kort door de bocht. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat er toen ook een stukje schaamte bij kwam kijken. Ik schaamde me ervoor om voor te lezen, een onderbuikgevoel waar ik me op dat moment niet overheen kon zetten. Achteraf bekeken had het meer met de ontstane situatie te maken (gescheiden van je kind leven, te horen krijgen dat hij liever niet bij mij is, etc.) dan echt met het voorlezen.

Als klein kind las ik mijn broertje ook voor

Bij toeval, als dat bestaat natuurlijk, ving ik onlangs een gesprek op met een soortgelijke strekking. Uit schaamte voor eigen problemen, of door je eigen problemen boven het kind te stellen, wordt het voorlezen overgeslagen of zelfs helemaal niet gedaan doordat mensen zelf moeite hebben met lezen, niet geïnteresseerd zijn in het lezen, dyslexie, culturele verschillen of problemen binnen het gezin. Het is niet alleen een kwestie van willen, soms is een dieperliggend probleem de oorzaak.

De een heeft misschien wat meer gevoel bij het voorlezen en vindt het leuk en belangrijk om voor te lezen, een ander ziet het meer als een verplichting of tijdverspilling.

Het is niet dat het een noodzaak is, maar ik denk zeker dat je een kind een voorsprong geeft door het voor te lezen. Het prikkelt de fantasie, stimuleert het plezier in lezen en helpt met het uiten van gevoelens.

Een goed voorbeeld van iemand die het leuk vindt om voor te lezen, is mijn schoonvader.

Onuitputtelijke energie steekt hij in het voorlezen van de meest fabelachtige sprookjes en kinderverhaaltjes. Elk karakter heeft zijn of haar eigen stem, met hoge en lage uithalen die moeiteloos worden afgewisseld. Het nichtje en neefje rennen al naar bed als ze weer eens logeren zijn en opa de leesboekjes tevoorschijn haalt. Schatergelach klinkt vanuit de slaapkamer als hij dezelfde rare stemmetjes voor de zoveelste keer opvoert. ´Nog een keer´ of ´Nee joh, dat kan toch helemaal niet´ klinkt het meerdere malen als het verhaaltje voor de derde keer die avond wordt voorgelezen.

Of een verhaal nu voor de eerste keer wordt voorgelezen of voor de vijftigste keer, het maakt de kinderen niets uit. Of je nu een half uur de tijd neemt of elke avond maar een paar minuten, ik weet zeker dat ze er jaren later met veel plezier en warme gevoelens op zullen terugkijken, net zoals hun ouders dat doen.

Vanwege het plezier in het voorlezen, deed hij onlangs mee aan de Voorleesaudities tijdens de Nationale Voorleesdagen. Kinderen uit alle windstreken zaten aandachtig in een kring te luisteren hoe hij voorlas, begeleidt met de hoge en lage stemmetjes en theatrale handgebaren. Ze beleefden het verhaal alsof ze er zelf onderdeel van waren en deelden hun eigen herinneringen met hem als ze zich herkenden in het verhaal. Het is voor mij dan ook niet verwonderend dat hij werd uitgeroepen tot beste voorlezer. Volkomen terecht. Ik mag hopen dat ik later als ik (groot)oud(er) ben net zoveel plezier mag beleven in het voorlezen.