Schemerzone van J. Sharpe en Cocky Van Dijk

Titel: Schemerzone

Auteurs: J. Sharpe en Cocky Van Dijk

Uitgeverij: Zilverspoor

Recensie door Martijn

Zoë leeft voorbij de schemerzone, op het gedeelte van de wereld waar de orizon al in geen eeuwen meer heeft geschenen. Ze is een Afvallige, omdat ze het lichtgen mist. Op haar zestiende verjaardag wordt ze uit het weeshuis gezet en moet ze voor zichzelf zorgen. Met gevaar voor eigen leven besluit ze naar de schemerzone te gaan om te jutten, zodat ze wat spulletjes heeft om te verkopen.

Als ze tijdens het jutten op een lijk stuit en een chip vindt, wordt haar wereld op zijn kop gezet. Op de chip staan filmpjes die de vrede tussen de donkere en de lichte kant van de planeet aan het wankelen brengt. Zoë wordt door de regering gedwongen om onderzoek te doen.

Doordat ze Christiaan ontmoet, een jongen van de lichte kant van de planeet, komt ze meer en meer in de problemen. Ze heeft geen idee hoe ze hier ongeschonden uit moet komen. Het leven van haar vrienden hangt als een molensteen om haar nek, net als het voortbestaan van haar land.

Recensie:

Dit boek was mijn eerste kennismaking met beide auteurs. Voor en na het lezen heb ik me laten inlichten over wie zij zijn en wat zij in het verleden al geschreven hadden. Beide namen zie je regelmatig wel eens voorbijkomen op sociale media en beide auteurs zien er zeer twee vriendelijke, aangename mensen uit. Een samenwerking is altijd fijn en als het dan nog is tussen twee auteurs die beiden toch wel erkend worden in hun genre – fantasy – is dat absoluut een meerwaarde.

Net omdat ik beiden nog niet ken, had ik ook geen referentiemateriaal naar hun vorig werk. Zo kan ik dus ook niet uitmaken wie wat geschreven heeft en hoe zij die samenwerking tot stand hebben gebracht. Wat ik wel heb gemerkt, is dat hun schrijfwerk er vloeiend en netjes uitziet, dat er geen haperingen in zitten en dat je nergens kan merken dat persoon A dit schreef of persoon B dat. Dat op zich is al een mooi stukje werk, waarvoor proficiat aan beide auteurs.

Het verhaal dan: net als in vele fantasy verhalen zitten hier een aantal terugkerende elementen in die herkenbaar zijn voor fantasy-lezers, op een mooie manier neergezet. Dit boek is zeker een aanrader voor lezers van fantasy, zowel de lichtere vorm als zogenoemde “high” fantasy, voor een publiek dat van het zwaardere werk houdt.

Met korte hoofdstukken en verteld vanuit verschillende perspectieven, is er voor elk wel wat wils. De personages werden goed uitgewerkt, maar er had toch nog wat meer in kunnen zitten. Af en toe ging het wat te snel en voelde het afgehaspeld aan, waardoor je soms onbevredigd blijft. Hier had gerust nog wat meer werk in gestoken mogen worden.

Verder absoluut geen klagen over dit werk. Het was een zeer aangename kennismaking met beide auteur en voldoende om me te doen reiken naar hun vorige werk.

4 verdiende kraaien.

Reflectie van J. Sharpe

Likkebaardend lekker

Titel: Reflectie
Auteur: J. Sharpe
Uitgeverij: Zilverspoor
Publicatiedatum: 2 augustus 2018
Recensie door Ink
Kraaien: Vijf!

De geheime stiefzoon van Stephen King woont gewoon in Nederland!

Achterflap
Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.
Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!
We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld.
Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.


Quote

"Er was opgehangen.
Meteen was de duisternis weer compleet.
Tiago hield het toestel voor zich uit. Hij zag niets.
Het schermpje stond uit.
Nee, hij was domweg nooit gebeld. Hij zat er doorheen. Zijn geest ging zich dingen inbeelden die er niet waren.
Het toestel lichtte opnieuw op.Ditmaal niet omdat hij werd gebeld, maar om dat er uit zichzelf een filmpje werd afgespeeld."

Mening
Het vorige boek van de auteur Syndroom behoort tot de favoriete boeken van 2018, dus begon ik voorzichtig aan zijn nieuwe boek Reflectie. Dat kon toch alleen maar tegenvallen? Ik was vorig jaar zo uit mijn sokken geblazen.
Maar dan start je met lezen en krijg je gewoon letterlijk kippenvel op je armen als een van de hoofdpersonen, Tiago, in een kist onder de grond begraven wordt. Tegen alle afspraken in wordt de kist dichtgeschroefd en een flinke berg aarde boven op de deksel gegooid. 
Sharpe zet zijn personages  keer op keer zo goed neer dat je helemaal meeleeft. Maar ook dat je gevoelens ambivalent worden. Dat de jongen van het begin eenzaam onder de grond  ligt en geen contact meer krijgt laat je diep medelijden voor hem voelen. Maar dat gevoel verandert als je de geschiedenis verderop in het verhaal leest. Je gevoelens gaan bijna naar een rechtvaardiging wat er met hem gebeurt.
Al de personen in het boek hebben een geschiedenis ,die je door de huidige gebeurtenissen in het verhaal, in kleine stukjes ervaart. Waar je soms van schrikt en even met verbazing herleest.

De wanhoop van het groepje mensen op die berg spoelt zich over je heen met daarbij alle vreemde gebeurtenissen, waar de groepsleden steeds weer twijfelen hoe echt het gene is wat een ander groepslid ervaart. 
Het is een gekmakend verhaal, want hoe zit dit toch in elkaar, wat is er aan de hand en hoe gaat dit aflopen? Zelden lees ik nog boeken waar ik naar het einde verlang om maar te willen weten wat de auteur bedacht heeft. Een boek niet weg kunnen leggen....? ...zelden overkomt mij dit nog. Maar deze Nederlandse auteur lukt het. Alweer! Mijn mond staat soms open en ik herlees, blader even terug en praat hardop.
Langzaam wordt het duidelijk wat er aan de hand is, waarbij jij als lezer meegaat in de alom aanwezige verwarring van alle hoofdrolspelers.En dan opnieuw pakt hij mij weer met zijn epiloog! Het verhaal is afgelopen, al die hoofdstukken vroeg je je af hoe het plot zou eindigen en dan tegen het einde snap je hoe het in elkaar steekt. En danzit je verdorie weer met grote ogen en open mond de laatste bladzijde te lezen. 

Wat zou deze J. Sharpe een hoop boeken verkopen als hij niet in Nederland woonde. Als hij toch eens echt de zoon van King was... Dan zou iedereen roepen dat de appel niet ver van de boom viel. Nu kan het noemen van King voor jou een aanrader zijn, maar ook zal het anderen wat tegenhouden. Ik zou van mijzelf niet snel zeggen dat ik van horror, bovennatuurlijk, fantasy of hoe je het wil noemen in boeken hou. In dit boek is het zo heerlijk verweven in een spannend verhaal dat je nog geen eens kan denken dat dit een ander soort genre is dan wat je normaliter leest. 

Veel te veel mensen kennen hem helaas nog steeds niet. Wat een talent!
 Man man man! Van zijn vorige boek genoot ik met volle teugen. Wat is daar dan een overtreffende trap van?
Weer komt zijn boek in het rijtje favoriete boeken van het jaar staan. Weer ga ik mensen aanraden om echt dit boek of de vorige te pakken.
Dit lijkt een reclamecampagne, maar als ik dan ergens een sticker met daarop mustread moet plakken dit jaar, dan is het bij Reflectie. De term mustread is voor dit soort boeken uitgevonden! Orgineel, fantastisch lekkere schrijfstijl, toppersonages, mooie sfeerbeelden, onverwachtse plotwendingen en het gaat onder de huid zitten.

Joris van Leeuwen ondervraagd

J.Sharpe blies mij om ver met zijn boek Syndroom en de recensie vindt je hier:
https://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/10/syndroom-van-j-sharpe.html

Zijn echte naam is Joris van Leeuwen en Thrillerlezers stelde hem wat vragen:

*Vertel eens hoe je op dit geweldige idee kwam van dit boek?


Zoals eigenlijk al mijn ideeën ontstaan: Ik zag de beginscène voor me en wilde weten wat daar aan de hand was. Wel heb ik een jar geleden een docu gezien over het Syndroom van Kleine-Levin en ik besloot om die erin te verweven. Daar is uiteindelijk dit idee door ontstaan. 

*Hoe zou je het zelf het idee in een paar zinnen beschrijven?
Oef. Dat is lastig zonder teveel weg te geven, niet waar? Eigenlijk is het antwoord op die vraag hetgeen er op de achterflap staat.

*Houd je zelf van deze mindfuck verhalen. Kan je een voorbeeld noemen welk jij heel goed vond? En waarom die?
Ontzettend. Daarom schrijf ik ze ook. Ik wil meteen door een verhaal gegrepen worden. Een voorbeeld heb ik niet meteen bij de hand, maar dat komt omdat ik een heel slecht geheugen heb voor die dingen. 

*Ik roep het niet snel maar dit boek zou verfilmd moeten worden, wie zie je in de rol van Peter?
Ha, leuke vraag. Het zou zeker tof zijn. Degene die Peter moet spelen kan niet te oud zijn. Misschien die jongen van de nieuwe Spider-man films?

*Is Syndroom een goed voorbeeld van jouw soort schrijven? Dit is nl jouw eerste boek pas wat ik las
Ja, dat denk ik wel. Zeker Gebroken geheugen en Eden zijn in dezelfde trant. 


*De eerste recensies zijn erg goed, loop je stralend rond?
Zeker. Het is altijd spannend wat mensen weer van je hersenspinsel vinden. Dat blijf ik trouwens een fascinerend fenomeen vinden; dat mensen niet alleen graag mijn verhalen lezen, maar er zelfs op wachten.


*Hoe oud was je toen je ontdekte dat je een bijzonder talent hebt?
Ik schrijf al vanaf mijn achtste, maar ik dacht er eigenlijk nooit zo over na. Een talent? Meer doorzettingsvermogen en een harde huid hebben. Ik ben van origine dyslectisch, dus ik heb extra hard mijn best moeten doen om mijn schrijven naar het gewenste niveau te krijgen. Ook heb ik in het begin veel meegedaan met schrijfwedstrijden om beter te worden.

  

*Wat doe je naast het schrijven voor werk?
Ik ben 9 jaar banketbakker geweest. Momenteel ben ik rij-instructeur.

*Lees jezelf graag?
Dat kan niet anders als schrijver. Zonder de één, kun je nooit goed worden in de ander.

Dan een paar andere vragen om je te leren kennen:

*Waar knap je op af bij mensen?
Dat ze denken dat ze alles zijn.

*Wat is jouw quilty pleasure?
Chocola

*Wat is jouw slechtste eigenschap?
Ik ben af en toe iets te makkelijk met dingen.

*Met wie zou jij wel eens een avondje willen doorzakken?
Met Ryan Reynolds. Een van de leukste acteurs op dit moment. Of anders Stephen King.

*Welk muzieknummer heb jij het meest afgeluisterd in je leven?
Vast iets van de Kenny Wayne Shepherd band.

*Je mag 3 dingen meenemen naar een onbewoond eiland. Welke worden dat?
Een rubberboot (zodat ik niet vast kom te zitten) genoeg eten en drinken en schrijfgerei.  

Syndroom van J. Sharpe

Titel: Syndroom
Auteur: J. Sharpe
Uitgever: Zilverspoor
Jaar van uitgave: augustus 2017

Samenvatting
HIJ IS OVERAL...
Hoe vind je iemand die volgens anderen niet bestaat?
Na een ongeluk ligt Peters moeder in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, gebeurt het ondenkbare. Ze worden achtervolgd. En de achtervolger is niet van deze wereld...
Als ze even later een kledingwinkel binnenstappen, overtuigt Peter zichzelf ervan dat de achtervolging een hallucinatie was. Maar als zijn zusje het pashokje in verdwijnt en er niet meer uitkomt, wordt hem al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis is. Zeker als niemand zich haar nog kan herinneren. Zelfs zijn vader beweert geen dochter te hebben. Het is alsof ze nooit heeft bestaan...


Mening
Ik hou van prologen. Het schijnt niet meer te horen maar van mij mag een spannend boek lekker starten met een vette proloog. Even de verbazing van 'wat is dit en dan het verhaal laten starten in een rustig tempo. Maar zo rustig is dat niet in Syndroom. Het begint met vaart en eigenlijk stopt dat niet.
Peter haalt zíjn zus van school om te winkelen en al snel denkt zijn zus dat ze achtervolgd worden. Hij denkt dat zijn zus fantaseert,  maar  als zijn zusje figuurlijk en letterlijk in een pashokje verdwijnt, wordt het voor hem en zeker ook voor jou als lezer dat dit een verhaal gaat worden waar je je heel vaak gaat afvragen welk gedeelte nu juist echt is of niet echt gebeurd.
De verkoopster zegt namelijk dat er helemaal niemand bij hem was. Als hij stennis maakt en de politie arriveert, kan hij geen foto's van zijn zus vinden op zijn telefoon. Ook zijn vader ontkent het betsaan van Aisha. 

De manier hoe Sharpe schrijft bevalt mij erg; spannend, vaart, twijfels strooiend.

Syndroom: combinatie van samenhangende verschijnselen waarvan de oorzaak (nog) niet bekend is.

Je gaat mee in de totale verwarring van Peter de hoofdpersoon. Maar wanneer droomt hij echt?   Welke situaties vinden binnen of buiten de vele dromen plaats. Kundig weeft hij een spinnenweb waarbinnen zo ontzettend veel gebeurt en je dus niet weet in welke dimensie in het verhaal jezelf zit.
Zeer origineel bedacht en durfallerig om met zo'n einde het verhaal te laten stoppen. Zoals joris zelf zegt wilde hij ons als lezer prikkelen zelf te bedenken wat er aan de hand is.
Zo'n einde en voorop de omslag zelf  'een geweldige mindfuck' schrijven , iets wat je alleen kan beamen, laat al zien wat een begenadigd schrijver J. Sharpe is. 
Een verhaal wat alle kanten lijkt op te stuiteren, maar zeer ingenieus inelkaar steekt. Wat je niet kan of wil wegleggen: door door en door. Je wilt weten wat er nu toch aan de hand is.
J. Sharpe, een schrijver die mij afschrikte met het vooroordeel dat fantasy altijd elfjes en trolletjes zijn. Horror, fantasy en thrillerelemeneten zijn gemixed in dit boek en doen mij zo ontzettend smaken naar veel meer J. Sharpe. Ik heb echt een nieuw schrijver toe te voegen aan mijn lijstje om in de gaten te houden en eens op zoek te gaan naar een vorig boek. Terwijl ik nu al weet dat ik dit boek binnen een half jaar ga herlezen. Benieuwd hoe ik het dan ervaar.

Deze kerel is zo ontzettend goed...

Spanning 5
Originaliteit 5
Leesplezier 5
Plot 5
Psychologie 5

Absoluut 5 sterren voor dit Syndroom
Een van de beste boeken die ik dit jaar las!

Diabolik van Tom Thys

Titel: Diabolik
Auteur: Tom Thys
Uitgeverij: Zilversspoor
370 pagina's

Tom Thys debuteerde met de verhalenbundel “Volmaakt monster”, gelauwerd door internationaal gepubliceerd auteur Thomas Olde Heuvelt (Hex, Harten Sara) en horrorschrijver Anthonie Holslag. Inmiddels werden verschillende van Thys’ verhalen vertaald naar het Engels en gepubliceerd in magazines als Massacre, Under the Bed en Night to Dawn.
Met het titelverhaal van zijn nieuwe bundel, Diabolik, sleepte Thys een nominatie voor de prestigieuze EdgeZero award in de wacht.


Diabolik is een afspiegeling van onze duistere verlangens, onze verborgen obsessies, de ware kleur van onze ziel, zonder maskers, zonder grenzen. Deze observatie valt uiteen in twaalf verhalen waarin de personages in een neerwaartse spiraal van geweld, seks, middelenmisbruik en normvervaging terechtkomen. Kunst en expressie blijken telkens de drijfveer die hen naar de afgrond van de samenleving dwingt.’

Diabolik is een bundel van 12 verhalen, die er niet om liegen, waarbij je vanaf het eerste verhaal de smaak van bloed al in je mond proeft.

Zo waan je je in het eerste verhaal meteen in een psychologische verwikkeling van je eigen mindset. Met de totale verwarring alom.
In het verhaal ‘sterven op celluloid’ wordt je meegenomen naar de schaduwwereld die elke stad heeft, maar die nooit in beeld wordt gebracht. Noah is de personage die je laat meekijken door het oog van de camera in deze lugubere wereld. Gelukkig ligt dit verhaal niet open en bloot op straat, want dan zou je geregeld een los hoofd tegenkomen midden in een woonwijk.

In het verhaal ‘voor eeuwig’ lijkt de kunst de realiteit te overtreffen, of de realiteit de kunst.
Een meeslepend verhaal over een man die,  zijn obsessie om een realistisch kunstwerk neer te zetten, tegengehouden moet worden. Om dit te realiseren zal nog één iemand slachtoffer moeten worden  om zijn kunstwerk compleet te maken.

Zo heeft elk verhaal zijn eigen setting, zijn eigen personages, zijn eigen kunstzinnige en expliciete beschrijvingen. Als horrorliefhebber ga je zeker van dit boek smullen.
En voor menigeen is dit een absolute aanrader, wil je eens iets out of the box lezen.
Elk verhaal is los van elkaar te lezen. En stop niet totdat je bij de laatste bladzijde bent gekomen, want met als afsluiter ‘Diabolik’  zou je  dan absoluut de kers op de slagroomtaart missen.
Tom Thys heeft me in een verhalenbundel getrokken waarvan ik niet los kon komen, de drang naar elk volgend verhaal bleef aan me kleven. Dit smaakt naar meer, hoe luguber dit ook moge klinken.


Plot: 4
Spanning: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4,5
Psychologie: 4,5


Danielle