Reflectie van J. Sharpe

Likkebaardend lekker

Titel: Reflectie
Auteur: J. Sharpe
Uitgeverij: Zilverspoor
Publicatiedatum: 2 augustus 2018
Recensie door Ink
Kraaien: Vijf!

De geheime stiefzoon van Stephen King woont gewoon in Nederland!

Achterflap
Het idee was simpel: we zouden een filmpje maken voor ons YouTube-kanaal. Ik zou levend begraven worden. We zouden alles filmen en zo spectaculaire content maken voor onze kijkers.
Jezus, het is allemaal zo misgegaan. Nu zitten we vast. Om onverklaarbare redenen is de zeespiegel met bijna zeventienhonderd meter gestegen. Op vier andere bergtoppen na, staat verdomme heel het eiland – misschien zelfs wel de rest van de wereld – onder water!
We hebben hier vrijwel niets. Er is geen eten, drinken of stroom en we kunnen geen contact maken met de buitenwereld.
Er gebeuren hier afgrijselijke dingen, met name in het hotel. En ik heb het gevoel dat het niet zal stoppen voordat we allemaal de waarheid onder ogen hebben gezien. Iets speelt met ons en zorgt ervoor dat we langzaam gek worden. We worden in de gaten gehouden, ik weet het zeker.


Quote

"Er was opgehangen.
Meteen was de duisternis weer compleet.
Tiago hield het toestel voor zich uit. Hij zag niets.
Het schermpje stond uit.
Nee, hij was domweg nooit gebeld. Hij zat er doorheen. Zijn geest ging zich dingen inbeelden die er niet waren.
Het toestel lichtte opnieuw op.Ditmaal niet omdat hij werd gebeld, maar om dat er uit zichzelf een filmpje werd afgespeeld."

Mening
Het vorige boek van de auteur Syndroom behoort tot de favoriete boeken van 2018, dus begon ik voorzichtig aan zijn nieuwe boek Reflectie. Dat kon toch alleen maar tegenvallen? Ik was vorig jaar zo uit mijn sokken geblazen.
Maar dan start je met lezen en krijg je gewoon letterlijk kippenvel op je armen als een van de hoofdpersonen, Tiago, in een kist onder de grond begraven wordt. Tegen alle afspraken in wordt de kist dichtgeschroefd en een flinke berg aarde boven op de deksel gegooid. 
Sharpe zet zijn personages  keer op keer zo goed neer dat je helemaal meeleeft. Maar ook dat je gevoelens ambivalent worden. Dat de jongen van het begin eenzaam onder de grond  ligt en geen contact meer krijgt laat je diep medelijden voor hem voelen. Maar dat gevoel verandert als je de geschiedenis verderop in het verhaal leest. Je gevoelens gaan bijna naar een rechtvaardiging wat er met hem gebeurt.
Al de personen in het boek hebben een geschiedenis ,die je door de huidige gebeurtenissen in het verhaal, in kleine stukjes ervaart. Waar je soms van schrikt en even met verbazing herleest.

De wanhoop van het groepje mensen op die berg spoelt zich over je heen met daarbij alle vreemde gebeurtenissen, waar de groepsleden steeds weer twijfelen hoe echt het gene is wat een ander groepslid ervaart. 
Het is een gekmakend verhaal, want hoe zit dit toch in elkaar, wat is er aan de hand en hoe gaat dit aflopen? Zelden lees ik nog boeken waar ik naar het einde verlang om maar te willen weten wat de auteur bedacht heeft. Een boek niet weg kunnen leggen....? ...zelden overkomt mij dit nog. Maar deze Nederlandse auteur lukt het. Alweer! Mijn mond staat soms open en ik herlees, blader even terug en praat hardop.
Langzaam wordt het duidelijk wat er aan de hand is, waarbij jij als lezer meegaat in de alom aanwezige verwarring van alle hoofdrolspelers.En dan opnieuw pakt hij mij weer met zijn epiloog! Het verhaal is afgelopen, al die hoofdstukken vroeg je je af hoe het plot zou eindigen en dan tegen het einde snap je hoe het in elkaar steekt. En danzit je verdorie weer met grote ogen en open mond de laatste bladzijde te lezen. 

Wat zou deze J. Sharpe een hoop boeken verkopen als hij niet in Nederland woonde. Als hij toch eens echt de zoon van King was... Dan zou iedereen roepen dat de appel niet ver van de boom viel. Nu kan het noemen van King voor jou een aanrader zijn, maar ook zal het anderen wat tegenhouden. Ik zou van mijzelf niet snel zeggen dat ik van horror, bovennatuurlijk, fantasy of hoe je het wil noemen in boeken hou. In dit boek is het zo heerlijk verweven in een spannend verhaal dat je nog geen eens kan denken dat dit een ander soort genre is dan wat je normaliter leest. 

Veel te veel mensen kennen hem helaas nog steeds niet. Wat een talent!
 Man man man! Van zijn vorige boek genoot ik met volle teugen. Wat is daar dan een overtreffende trap van?
Weer komt zijn boek in het rijtje favoriete boeken van het jaar staan. Weer ga ik mensen aanraden om echt dit boek of de vorige te pakken.
Dit lijkt een reclamecampagne, maar als ik dan ergens een sticker met daarop mustread moet plakken dit jaar, dan is het bij Reflectie. De term mustread is voor dit soort boeken uitgevonden! Orgineel, fantastisch lekkere schrijfstijl, toppersonages, mooie sfeerbeelden, onverwachtse plotwendingen en het gaat onder de huid zitten.

Sharpe gaat door met duoschrijven.

Een van mijn favoriete boeken van vorig jaar was Syndroom van Joris van Leeuwen. Onlangs bracht hij samen met Melissa Skaye Meedogenloos uit.
 Vanwege de vele positieve reacties op Meedogenloos,  hebben de twee besloten nogmaals een poging te wagen samen een boek te schrijven, schrijft Joris. Zij zijn inmiddels al druk bezig met het plotten ervan  het wordt een losstaand verhaal , maar met personages die ook in Meedogenloos te vinden zijn.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het boek geleend heb en dus wel in huis heb ,maar er nog niet in heb durven beginnen, juist om de hele diverse reacties. De bevriende bloggers strooien als vanzelfsprekend met minimaal vier, maar dat doen ze bijna ongelezen al. In een spin-off van thrillerlezers gaf ene Jac zijn zeer negatieve reactie en werd vervolgens door een groep vaste kern fans afgeserveerd.
Smaken blijven verschillen zeggen we dan in boekenland, maar kritiek ontvangen is voor de meeste mensen lastig. Net als kritisch zijn moeilijk is, zeker als je iemand aardig vindt. Op Thrillerlezers verschijnt er komend weekend een kritische recensie over een ander boek,waarvan ik de auteur erg mag en het boek zelf juist wel goed vond. Maar we blijven eerlijk hier, hoe leuk iemand ook is.

Vlaamse Ann las Meedogenloos ook en was niet laaiend enthousiast, dus dat weerhoud mij extra met het te gaan lezen.  De auteur van een van de beste boeken van 2017... ik stel deze nog even uit. Er ligt genoeg te wachten. Maar als de stapel recensieboeken lager is, pak ik hem zeker op, want het blijft interessant om te gaan ervaren in welk kamp jezelf staat.


 Het samen schrijven is Joris schijnbaar bevallen. "Het belicht een hele andere kant van het schrijven en is leuk en leerzaam."  Zo hadden Joris en zijn uitgever Cocky van Dijk  al een hele tijd het plan het samen schrijven eens te proberen, maar nu hebben zij besloten door te zetten. De plot staat inmiddels al voor een groot deel. Het gaat om een YA.

Deel 6 van verwachte boeken maand februari

Op 20 februari

Iedereen denkt dat Alex in coma ligt en nooit meer wakker zal worden. Maar hij hoort alles wat er rondom zijn ziekenhuisbed wordt gezegd. Hij hoort dat er op zijn vriendin wordt ingepraat - ze moet hem vergeten en verder leven. Hij hoort zijn familieleden opperen dat een milde dood misschien het beste is. En dan hoort hij dat zijn noodlottige ongeluk misschien helemaal geen ongeluk was.
Alex duikt in zijn herinneringen en pijnigt zijn hersenen om te ontdekken wie de moordaanslag heeft gepleegd. Vanuit de gevangenis van zijn eigen lichaam moet hij het antwoord vinden voordat zijn behandeling wordt stopgezet, en voordat er nieuwe slachtoffers vallen. Want Alex is niet het enige doelwit...
In dit beklemmende, uiterst originele debuut schetst Emily Koch een onvergetelijke verteller die vecht tegen zijn eigen machteloosheid en tegen de tijd die wegtikt. De lezer wordt meegesleurd in een verhaal vol subtiliteit, verwarring, frustratie en bovenal spanning.
Emily Koch werkte jarenlang als journalist in Bristol, maar stopte met haar baan om een mastergraad in Creative Writing te halen aan Bath Spa University. Als ik doodga voor ik opsta is haar debuut.


Op 20 februari De sekte herrijst

Na twee turbulente jaren in de sekte ViaTerra probeert Sofia Baumann haar leven weer op de rit te krijgen. Maar dat is moeilijker dan ze dacht. Ze wordt geconfronteerd met veel vooroordelen en achterdocht en wordt gekweld door nachtmerries. Tegelijkertijd groeit haar verlangen naar vergelding.

Sekteleider Franz Oswald zit in de gevangenis, in afwachtig van zijn proces. Hij maakt zich echter geen zorgen en toont geen enkel berouw. Met behulp van zijn advocaat spint hij een web dat de muren van de gevangenis ver overstijgt. Hij heeft slechts één doel: wraak nemen op Sofia Bauman.






Op 20 februari  Op het spel

Een nieuwe thriller van bestsellerauteur Karen Rose, de koningin van Romantic Suspense. "Op het spel'is wederom doorspekt met spanning, erotiek, intriges, moord en bedrog. 

Wanneer een netwerk van mensenhandel wordt opgerold, realiseert "special agent' Kate Coppola zich dat dit slechts het topje van de ijsberg is. Haar collega Decker Davenport ontdekt dat er ook tieners worden misbruikt voor webcamseks en de twee slaan de handen ineen om de zaak op te lossen. Hun onderzoek naar het grimmige netwerk wordt met het uur moeilijker en gevaarlijker. Terwijl Kate en Decker dichter naar elkaar toegroeien, is de dader systematisch bezig alle sporen te wissen. Hij is nietsontziend, zelfs als dat betekent dat er mensen voor uit de weg geruimd moeten worden. Elke minuut telt…

Kleine zus op 21 februari (hier de cover nog met oude titel)

Een duistere psychologische thriller, voor de lezers van Alex Marwood en Gillian Flynn

Nadat ze elkaar zestien jaar lang niet hebben gezien, worden de zussen Jessica en Emily weer met elkaar herenigd. Nu ze hun lastige verleden achter zich hebben gelaten, keert de warmte tussen hen gelukkig terug. Algauw trekt Jess zelfs in bij Emily in haar comfortabele eilandhuis, waar ze woont met haar man en dochtertje Daisy. Pijn en oud zeer maken plaats voor harmonie en familieliefde. Eind goed al goed, zo lijkt het.

Maar als Daisy verdwijnt terwijl Jess op haar past, begint het perfecte leven dat Emily zo zorgvuldig heeft opgebouwd uit elkaar te vallen. Had ze haar zusje wel moeten vertrouwen, na alles wat er in het verleden is gebeurd?

Op 22 februari Meedogenloos

Nadat hun ouders zijn vermoord, slaan de zusjes Mandy en Lisa Peeters op de vlucht. Het belastende bewijsmateriaal dat ze bij zich dragen, maakt dat ook zij moeten vrezen voor hun leven.

Vier jaar eerder verdween de toen dertienjarige Californische India Johnston spoorloos. Ze duikt buiten het zicht van haar familie op in de gedwongen prostitutie in België. Dan is er een klant die zich haar lot aantrekt.

Tim Bosman en Suzanne Meyer hebben elkaar na het verbreken van hun relatie al ruim zeven jaar niet meer gezien. Tim heeft in de journalistiek te maken met uiteenlopende zaken, waarbij hij niet altijd vrienden maakt. Als de omstandigheden Tim en Suzanne weer bij elkaar brengen, staat hun leven op het punt voorgoed te veranderen.

Op het eerste gezicht lijken dit drie op zichzelf staande gebeurtenissen. Schijn bedriegt ...

Op 26 febr In de greep van de waanzin

Winter, 1974. Marlene is getrouwd met ex-nazi Herr Wegener, de meest gevreesde crimineel van Zuid-Tirol. Wanneer ze ontdekt dat ze zwanger van hem is, besluit Marlene te verdwijnen in een poging haar kind te beschermen en een betere toekomst te kunnen geven. 

Tijdens haar tocht wordt ze aangereden en wordt Marlene gered door een mysterieuze man, Simon, die op een boerderij midden in de bergen woont. Maar wanneer Wegener ontdekt dat zijn vrouw gevlucht is, stuurt hij een huurmoordenaar op haar af... Waar zijn Marlene en haar ongeboren kind veilig? Welk gevaar wacht op haar in de bergen? 

Met In de greep van de waanzin reis je af naar het donkerste van de menselijke geest, waarin goed en kwaad op scherp worden gesteld

Tromgeroffel....

Hopla, mijn derde blog alweer! Deze keer zit daar een heel tof nieuwtje in verpakt. Ja, ik vind het ontzettend leuk! Hopelijk jullie ook.

Een boek schrijven doe je moederziel alleen, wordt altijd gezegd.
Nou nee. Soms niet, lieve mensen en dat is dan een keuze die je maakt. Er komt iets op je pad, een gesprek leidt zomaar ergens naartoe, mij om het even wat, als iets goed voelt pak je dat met twee handen aan.

We schrijven 2011. Al eventjes geleden. Maar in dat jaar werd door een collega-auteur gevraagd hoe ik er tegenover stond om samen een thriller te schrijven. Nou, wauw, leuk, te gek! Vol moed begonnen we en vrij vlot hadden we aardig wat hoofdstukken en ideetjes in een Word bestand staan. We noemden het: ons project.
Nu hoor ik je denken: ik heb helemaal geen thriller zien verschijnen van jou en iemand anders?

Dat klopt. Want:
Ik had het destijds gierend druk met mijn eerste boekenkind: Jeremy Jago. Als je mijn allereerste blog op Thrillerlezers hebt gelezen, weet je wat een moeite en tijd hij heeft gekost. Met liefde hoor, absoluut! Na tijden worstelen, veel geld uitgeven door alles zelf te doen, het geloof hebben in wat je doet (mede door het enthousiasme van de uitgever die de reeks overnam) was er geen ruimte voor iets anders. Ik was in 2011 ook nog eens heel bedrijvig om de VT-reeks leven in te blazen. En o ja, de thriller In onschuld was er ook nog. Nou ja, het begin daarvan dan. Ook de andere auteur (naam volgt nog, niet stiekem scrollen) had het beredruk met eigen boeken en projecten. De tijd voor onze samenwerking was gewoon nog niet rijp. Het enthousiasme bleef. Ooit zouden we het weer oppakken.
Kortom: wat in het vat zit verzuurt niet.

We racen naar 2017. Dat kan, want de tijd vliegt, zoals we allemaal verdomd goed weten. Hoe sta ik er voor? Jeremy Jago is volledig afgerond, deel 4 van de VT-reeks is zo goed als klaar om in november het daglicht te zien. 13 april verschijnt, joepie de poepie, In onschuld. VT5 mag alle aandacht krijgen, maar kan ook best eventjes wachten. Ik denk plotseling aan die samenwerking in 2011 en verdomd, de andere auteur blijkbaar ook, want ik ontving een berichtje. Of ik het zag zitten ons project weer op te pakken. Het moest toch gewoon zo zijn dat we in dezelfde week beiden hetzelfde dachten? Toeval bestaat niet, hoe vaak ik ook beweer dat ‘iets’ zo stomtoevallig is.

We zijn dus weer begonnen! En o boy, wat wordt het retespannend! Onze ideeën sluiten naadloos op elkaar aan, het verhaal krijgt vorm, de wereld is niet lief en aardig, mensen ook niet en daar krijg je dus spannende thrillers door. Je kunt niet met iedereen samenwerken, maar schrijven is een proces dat veel denkwerk met zich meeneemt. Ik houd van sparren, dus dat zit dan meteen al goed. Toevallig houd ik van de boeken van deze auteur, van de fantasie en de schrijfstijl. Nou, dat scheelt, want anders was dit hele fijne project gedoemd te mislukken. Uiteraard ga ik er gemakshalve van uit dat het andersom net zo is. We kunnen beiden tegen kritiek, zijn geen betweters, luisteren naar elkaar. Steken elkaar aan en vullen elkaar aan als een jarenlang getrouwd stel. Dan zit het dus met samen een thriller schrijven wel snor.

Ja mens, vertel nu dan eindelijk eens om wie het gaat! Dat geouweneel. Goed, komt ie!
Zijn (ja, het is een man!) futuristische thriller Gebroken geheugen was genomineerd voor de Harland Award (beste fantasyboek van 2015) en kreeg een eervolle vermelding voor buitengewone originaliteit. Zijn volgende boek, Eden, werd genomineerd voor een Bastaard Fantasy Award.
Tromgeroffel…………
Ik heb het over J. Sharpe, pseudoniem van Joris van Leeuwen, auteur van diverse mysterieuze thrillers en fantasyboeken. De Stephen King fanclub loopt behoorlijk met hem weg, vele lezers trouwens ook. Dus ben ik blij met de samenwerking tussen een man die ik al jaren ‘maatje’ noem en mezelf? Met wie ik zulke gave plots verzin? Hell yeah!

Voorlopig zitten we nog wel even onder de pannen hoor, maar als je ooit een spetterende cover voorbij ziet komen met daarop: Sharpe & Skaye? Dat zijn wij 

Wat vind je van de cover?

Ik zag van de week de omslag van het nieuwe boek van J. Sharpe. Wat vinden jullie er eigenlijk van?
Wat roept het op bij je? Pak je hem op?

Achterflap:

Engelen: ze zijn onder ons. Ik kan het weten. Er zit er één in me gevangen. Maar het beeld dat je waarschijnlijk hebt over deze "helpers van God" is verkeerd, dat garandeer ik je. Het zijn maniakale klootzakken.

Anna Meisner ontwaakt, naakt en in de war, vastgebonden op een stoel in een donkere ruimte. Tegenover haar zit een vrouw die sprekend op haar lijkt. Met tranen in haar ogen zet de vrouw een pistool tegen haar slaap en schiet zichzelf dood. Anna wordt pas dagen later gevonden, onderkoeld en op sterven na dood. Maar als ze in het ziekenhuis wakker wordt, komt ze er achter dat de politie haar niet als slachtoffer ziet, maar als dader. Het is het begin van een reeks catastrofale gebeurtenissen waar zij onderdeel van lijkt uit te maken. Is dit het einde van de mensheid?