De tragische eindes van Boris Bastarache van Koen Strobbe

 

Wat is dit een fantastische psychologische thriller!

 

Koen Strobbe was ooit reclamemaker en leeft nu in de Provence. In zijn vierde boek neemt hij me mee op sleeptouw in een afgrijselijke trip.

 

‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ is een beklemmende reis in een zieke geest.

 

In 1943 wil een groepje Franse jongeren waaronder Boris een heldhaftige daad stellen en zelf verzetsdaden uitvoeren. Jammer genoeg mislukt het plan en een nieuw zogezegd briljant idee heeft onvermijdelijke gevolgen voor de toekomst. Het geheim mag nooit uitkomen en daarvoor gaan de personages heel ver.

 

De ik- figuur Boris groeit in een klein dorpje op tijdens de oorlog en het lijkt alsof allerlei gebeurtenissen zijn leven overhoop gooien. Hij is het slachtoffer en natuurlijk kan hij niet anders. Ik had geen keuze wordt zijn mantra tijdens zijn hele leven.

 

Van eigenaardig en wreed jongetje ontwikkelt hij zich tot een voor niets terugdeinzende medewerker van een bank. Hij ontpopt zich steeds verder maar nee deze rups wordt geen vlinder. Bij elke bladzijde meer die ik omsla krijg ik meer respect voor deze auteur. Hij creëert immers een beklemmend en walgelijk portret van een psychopaat.

 

Boris lijkt wel de perfecte burger en komt met alles weg. Zijn verleden heeft zijn toekomst gehypothekeerd, althans zo denkt hij daarover, want hij wordt de speelbal van iemand anders. Hoewel het maar de vraag is of hij de pion is want Boris schaakt als de beste. Vanuit de schaduw kijkt hij toe, wikt en weegt en vermorzelt levens om zijn eigen hachje te redden.

 

Uiteindelijk wordt hij een bekende reclamemaker en jaren later is hij rijk, berucht en steeds machtiger.

 

Hoewel hij een onmenselijk sujet is, is hij een meesterlijke manipulator die enkel voor zijn kinderen en zijn moeder door het vuur gaat. Toch is dit het enige wat hem iets meer mens maakt en in tegenstelling tot de reacties van andere lezers krijgt hij van mij geen begrip.

 

Versta me niet verkeerd, in de overtuiging van Boris is alles wat hij doet noodzakelijk en onvermijdelijk. Nooit ziet deze waanzinnige zijn aandeel in de feiten. Helemaal in het begin stelt hij zich nog vragen maar over zijn gedrag bestaat nooit enige twijfel. Hij is koelbloedig en wordt hoewel het misschien soms anders overkomt steeds de meester van de situatie. Zelfs als hij de muis is verandert hij zichzelf ooit in de kat.

 

De monsterachtige dingen die hij zonder geweten of schuldgevoel uitvoert escaleren zelfs tot het onvoorstelbare.

 

De wijze waarop de auteur deze ideeën en de wereld van de gestoorde Boris neer weet te zetten is fenomenaal. In kernachtige zinnen laat hij mij ronddolen in dit krankzinnige universum.

 

Zal Boris de dans blijven ontspringen of volgt er toch gerechtigheid?

 

Het einde van het boek is voor interpretatie vatbaar en het is een magnifiek slotstuk in een drama dat uitmondt in een climax.

 

In het begin dacht ik wat een lange titel maar deze verwoordt de plot perfect. Het enige wat een raadsel blijft is waarom Boris een monster werd. Is hij zo geboren of is er iets gebeurd wat hem tot de psychopaat maakte?

 

‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ is een boek dat volgens mij veel meer waardering en bekendheid had mogen krijgen omdat het een geniale inkijk in het leven van een psychopaat is.  

 

Dit was mijn eerste boek van Koen Strobbe maar na dit wil ik veel meer.

 

4,5 Inktpotjes

Door Fany

 

Buiten zijn boekje met Koen Strobbe

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Hij schreef samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues, welk bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien kwam. Met zijn De wolf van Colombes pakte hij mij in als auteur om in de gaten te gaan houden en dat was terecht bleek uit zijn laatste boek De tragische eindes van Boris Basarache. Deze verscheen in april 2018. Wij vroegen de auteur wat hij zelf graag leest.



*Wat lees je momenteel?
La disparition de Stephanie Mailer, van Joël Dicker en München 1938 van Robert Harris.


*Welk boek heb je niet uitgelezen?
The Golden House van Salman Rushdie
Rushdie’s taalgebruik is zo rijk, maar tegelijk ook zo overdadig, dat ik het in de helft ‘enkele dagen’ terzijde legde en er niet opnieuw aan begon. Ik was daarenboven ook nog eens zo vermetel om het werk in het Engels te kopen... Maar in de winter begin ik er opnieuw aan!

*Welk boek geef je graag kado?
Rilke’s gedichten. Vooral ‘Der Panther’, vind ik fenomenaal ontroerend.

*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?
Harry Potter voor het geld, Kluun DJ voor de beleving.


*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu?
De brief voor de koning, van Tonke Dragt

*Welk boek las je vroeger stuk?
Ik heb Das Parfum van Süskind wel tien keer opnieuw gelezen. Het was voor mij, toen, een openbaring dat een spannend boek ook literair kan en mag zijn.

*Wat is jouw guilty pleasure op leesgebied?
Trash-magazines. Vanity Fair, dat soort dingen.

*Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen?
Ik heb nog nooit een boek omwille van een hype gelezen. Tegelijk heb ik ook nog nooit een boek écht tegenvallend gevonden.

De tragische eindes van Boris Bastarache door Koen Strobbe

Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden ‘verzet’ speelt in de Provençaalse bossen, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een onstuitbare lawine van fatale gebeurtenissen in het kielzog van een psychopaat.

In de tragische eindes van Boris Bastarache volgt de lezer het leven van Boris. Hij is de ik-persoon, wat maakt dat de lezer een heel directe kijk op zijn wereld krijgt. Waar in andere verhalen de hoeveelheid uitleg over hoe een hoofdpersoon naar een situatie kijkt of waarom hij een bepaalde keuze maakt, als informatiedump overkomt, heeft het in dit boek een functie en daardoor niet dat effect. Als lezer vat je juist sympathie op voor Boris, omdat je zijn gedachtegang volledig kunt volgen én de logica meekrijgt achter zijn keuzes.

Boris laat zich in dit verhaal in allerlei situaties manoeuvreren (in zijn ogen overkomen deze hem), terwijl hij ondertussen zelf ook andere mensen probeert te dwingen in wat hij wil. Daar is hij een meester in. Projectie en tegenprojectie. Wat al die tegenpolen in gedrag betreft, is Koen Strobbe geslaagd een gelaagd verhaal neer te zetten, dat in balans is.

Wat mij bijblijft is dat als een groot ego, zoals Boris heeft, nergens op gecorrigeerd wordt door zijn moeder en door zijn omgeving, en hij omgekeerd zijn omgeving ook nergens op corrigeert, dan gaat gedrag van kwaad tot erger. Op een gegeven moment ben je dan als hoofdpersoon het ultieme slachtoffer in de jas van een seriemoordenaar. Een soort wolf in schaapskleren, maar dan één waarbij de wolf zichzelf graag als schaap ziet.

De uitgever heeft dit boek geclassificeerd als literaire thriller, een classificatie die graag meegegeven wordt aan boeken. In dit geval een terechte classificatie. Als je eens in de huid van een psychopaat wilt kruipen, en op een subtiele manier wilt beleven waarom hij eigenlijk het slachtoffer is van zijn slachtoffers, pak dan dit boek op. Als je een gelaagd verhaal wilt lezen, goed en vlot geschreven, met voldoende spanning om te willen weten hoe het af zal lopen, pak dan ook dit boek op.

Vijf kraaien

~ Liane Baltus

Deze recensie is mits kleine aanpassingen conform de vormgeving ook te lezen op https://thespiritofwords.com/ 

De tragische eindes van Boris Bastarache

Boris is elf jaar en het dorp waar hij woont is door de Duitsers bezet. Elke dag komt het vriendengroepje van Boris bijelkaar en spelen ze verzetje. Ze proberen de Duitsers dwars te zitten, maar worden op een dag ook betrapt bij het proberen de spoorlijn te saboteren. Het loopt met een sisser af. Dan bedenkt Boris een geniaal plan, vindt hijzelf. Echter hier gaat iets gigantisch mis en dit is de opmaak tot alle andere bizarre gevolgen cq situaties in de verre toekomst.


Vanaf zijn jonge jaren lijkt zijn leven verweven met Leo. De andere vriendjes van toen verdwijnen van het toneel tot dat ze later bij terugkeer naar het dorp weer even in beeld komen. Zo kan Boris studeren op kosten van Leo zijn vader, zodat hij Leo kan helpen bij de studie. Hij leert daar  het echte leven kennen. Vooral de meisjes, waar hij graag "eentje met slanke benen en een vernuftig wit gezichtje wil".
Zo leert hij op een dag de liefde van zijn leven kennen, maar door zijn grote geheim komt er een bijzondere wijze een letterlijk einde aan deze liefde.
Dan trouwt hij en wordt door in het bedrijf van zijn schoonvader te starten een rijk man. Leo verdwijnt trouwens nu ook nooit heel ver uit het leven van Boris. En zorgt voor ongemakkelijke situaties.
Na pagina 130 komen er opeens stukken van politierapporten tussen de hoofdstukken door en denk je van waar gaat dit heen. Het zorgt voor een mooi afgerond, goed bedacht origineel en onverwacht einde.

Ik hou zo van de schrijfstijl van deze Koen Strobbe! Mooie filmische beelden vullen het verhaal en de veelvuldige gebruikte Franse woorden irriteren niet, maar geven juist meer kleur aan het verhaal. Valt bij Koen Strobbe voorheen altijd de term van Tarantino, dit keer vind ik het een ander soort verhaal. Echter wel een waanzinnig verhaal over een psychopaat die zo gek is als een deur. Voor de hele buitenwereld zit deze gekte verborgen onder een mooi charmant omhulsel. Koen Strobbe neemt je mee in het denken en doen van deze Boris. En, wat heel bijzonder is,  je kan deze Boris nog begrijpen ook. Dat het ene na het andere slachtoffer, als dominostenen lijken te vallen in het verhaal, kan je je voorstellen.  Nadat  ooit de eerste stap in de oorlog was gezet en zijn grote liefde verdween, kan hij bijna niet meer anders. Bizar bedenk je je hoe  je een psychopaat begint te begrijpen en nog bijna medelijden met deze gestoorde Boris gaat krijgen. Fascinerend!


De tragische eindes van Boris Bastarache is een boek met enorm veel onderhuidse spanning zoals een echt goede psychologische spannende roman behoort hebben. Het is absoluut -gelukkig niet zeg ik dan- geen mannen actieboek. Maar een boek waar je zelf meedenkt en je verbaast, maar ook heel vaak een grote grijns op je gezicht getoverd krijgt. Of zegt dat nu iets over mijn eigen psychopatische kantjes? De titel had mij trouwens bij de start iets in verwarring gebracht, maar was dus anders bedoeld dan het leek. Na het lezen, is het juist een perfecte titel.
Ik heb het boek bijna in 1 ruk uitgelezen. Het viel slecht weg te leggen. Probleem daarvan is alleen dat het nu weer wachten is op boek vier. Verdorie..

Ik geef dit boek 4,5 kraai
Ink

Nieuwe Koen Strobbe

Het 3e boek van Koen Strobbe is uit en is 1 van deboeken wara ik dit jaar naar uitkeek. Koen heeft een eigen stijl, ook al is hij met zijn twee vorige boeken vergeleken met Tarantino. 
Zijn boeken kenmerken zich door de mooi geschreven sfeerbeelden en de uitgewerkte personages, plus de aparte situaties die voor een glimlach en een huivering zorgen.

Inhoud:
Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden in de zomer van 1943 'verzet' speelt, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een reeks van gebeurtenissen in het Frankrijk van de jaren vijftig tot nu, in het kielzog van een gevaarlijke psychopaat. Een adembenemend verhaal in de traditie van de betere roadmovies.