Opgeruimd staat netjes

2016 stond voor ons in het teken van de grote opruiming. Omdat mijn partner en ik al 2 jaar wisten dat we zouden gaan verhuizen, verslofte het onderhoud aan het huis waar we in woonden op bepaalde punten, je doet toch gewoon iets minder je best als je weet dat je binnenkort vertrekt. Aangezien het huis van de woningbouwvereniging was, kijk je er toch anders tegenaan dan wanneer het je eigen woning betreft. Voor de eerste keer in 43 jaar snap ik hoe dat voelt.

Het lijkt net op een slechte relatiebreuk; je weet dat het voorbij is, maar je moet het nog met elkaar uitzingen totdat je een eigen woonruimte hebt gevonden. Je bent op elkaar uitgekeken, gaat met tegenzin naar 'huis', wilt eigenlijk het liefst zoveel mogelijk weg zijn en de seks gaat zonder gevoel - als we er dan toch zijn, of haal ik nu iets door elkaar. Vreselijk. Sommige kunnen dat jaren volhouden, ik moet er niet meer aan denken.

Niet dat de relatie erg slecht was, daar niet van. Het was een prima relatie - voor zover je een relatie met een huis kan hebben. Het voelde als een thuis voor 6 jaar; het was warm als we thuis kwamen, we gaven het dure vloerbedekking, het behang zat er strak op en we zorgde dat er een mannetje kwam die wist wat het nodig had als het zich niet lekker voelde; een getrimde heg hier, een likje verf daar, een doekje tegen het lekken. Pappen en nathouden. De provisorische reparaties die we zelf aan het huis deden waren prima om het leefbaar te houden, voor een tijdje. Maar ja, elke nieuwe reparatie stelden we uit; moet dat nu echt, kan dat niet wachten, nu even niet hoor. Op een gegeven moment werkt dat tegen je. Je krijgt alleen nog maar meer een hekel aan elkaar. Genegenheid voor elkaar slaat om in een hekel aan elkaar krijgen. Je scheldt wat af en smijt wat harder met de deuren.

Maar op een gegeven moment weet je dat het over is, dat het niet langer kan. De relatie - hoe kort die ook was - is voorbij. De heg staat er verloren bij, de insecten lopen verend over een dikke laag stof, alle krullen zijn door de kat van de trap gekruld, het gescheurde doek van de markies klappert moedeloos in de wind. Het mooie is er vanaf, de rimpels en kraaienpoten springen in het glazuur. Niet zo vreemd voor een huis van 65 jaar oud, dat al door tientallen anderen is uitgewoond. Een beetje ervaring is niet erg, maar het voelt toch wat ongemakkelijk wanneer je die penetrante geur van je voorgangers niet weg kunt krijgen. Als je kokhalzend de trapkast uitkomt, ga je toch vreemde dingen denken. Hoogtijd dus om de boel op te ruimten en in te ruilen voor een jonger exemplaar. In dit geval misschien twijfelachtig jong, nog niet eens ingewerkt. Een aantal onderdelen nog vers in de verpakking.

Tijd om nieuwe herinneringen te maken, om in een opgeruimd huis te wonen. Waar alles nog werkt, zonder het gezucht van 65 jaar dienst. Onbevlekt, geen achtergebleven bagage van voorgangers.

De wierook verwelkomt de geesten die ons stukje land hebben bewoond, we komen in vrede. Laat de nachtmerries van ons vorige leven de achtergebleven bagage zijn voor de nieuwe bewoners, wij hebben er lang genoeg mee rondgelopen.

2016 stond niet alleen in het teken van afscheid nemen, er moest ook schoongemaakt worden op geestelijk gebied. Bagage die al jaren met elke verhuizing meeging, en als een loden last op mijn rug hing, vond dit jaar een plekje. Net als het huis, heb ik op een aantal punten het onderhoud laten versloffen, uitgesteld in de hoop dat er wel iemand langskwam die verstand van zaken had. Ik kocht wat mooie kleding, een ander uiterlijk, maar vanbinnen moesten er nodig wat reparaties gedaan worden.

Al met al was 2016 een uitdagend jaar. Draken genoeg om te temmen, draken doden doe ik niet - zonde van die prachtige beesten.

Een fantastisch schrijfjaar; een geweldig schrijfweekend met Marja West, top 50 gehaald in een schrijfwedstrijd van Heel Nederland Schrijft, gepubliceerd, tof verhaal voor De Pennen Zijn Geslepen, 2 vervolgverhalen bij Thrillerlezers en heerlijke kleine verhaaltjes geschreven. Toffe auteurs ontmoet zoals Pjotr Vreeswijk en Max van Olden, en mijn doel van 1 boek per maand, bijna, gehaald. Het is misschien niet veel voor de gemiddelde lezer, maar ik ben er blij mee. Echte barkeepers heten Henk, De weg van het water, De verzamelaar, Falco en de gestolen Stympha's en Drijfzand zijn mijn favorieten van het afgelopen jaar.

Voor nu neem ik het er nog even een paar dagen van, even uitrusten en bijkomen. De Alex-vormige afdruk in de bank zit - en ligt - past mij perfect. Ik ga nog even een paar dagen genieten van ons nieuwe huis, mijn eerste kilometers maken van het nieuwe jaar op de racefiets en leuke verhaallijnen verzinnen.

2017 wordt mijn schrijfjaar: begonnen met een minicursus van Marelle Boersma en in mei staat ons een schrijfweek met Marlen Beek-Visser te wachten, dus voor die tijd flink sleutelen aan mijn verhaal. Of gewoon slapen. Heel veel slapen...mmmmmm...slapen.

Een fijn 2017, maak er wat mooiers van.

Wanneer wordt een huis je thuis?

Binnenkort komt het er dan toch echt van. Op de kop af twee jaar geleden hebben wij een huis gekocht in een nieuwbouwwijk in Noordwijkerhout. Nu is het dan eindelijk bijna zover. Twee jaar lang dagdromen over ons eigen huisje: gelegen aan een kabbelend beekje - nou ja, afvoerslootje naast de provinciale weg -, met uitzicht op de Noordzee - als je in de slaapkamer op de eerste verdieping op het bed staat kun je net over het geluidsscherm de zon achter het bos in de zee zien zakken -, in een rustige wijk - behalve dan de provinciale weg achter het geluidsscherm. Alles wat we nu niet hebben. Nu wonen we 5 kilometer van de zee, aan een drukke 30 kilometer weg en het enige water dat we hebben, is als de tuin blank staat door een flinke stortregen.

Omdat we het huis al twee jaar eerder hebben gekocht en de bouw pas vorig jaar begon, is het altijd een ver-van-mijn-huis-gevoel geweest. De eerste kriebels van wel of niet een huis kopen - zullen we, kunnen we - tot de kriebels tijdens het plaatsen van een handtekening op een papiertje waar je 30 jaar van je leven last van hebt en minstens 30 grijzen haren extra, zijn in de tussentijd wat weggezakt.

Als je eenmaal bent bijgekomen door het vlugzout onder je neus nadat de handtekeningen zijn gezet, komt het ‘plezier’ van kleurtjes kiezen en budgetteren - het oog wil zoveel meer dan de portemonnee wil loslaten. Met volle overgave worden kleurenschema’s gemaakt, materiaal uitgezocht en uitgaven uitgesteld om te voorkomen dat het budget nog verder slinkt. 2 jaar lang terughoudend leven om straks ieder geval geld over te hebben voor wat sanitair. Een dixie is leuk, maar daar is de lol snel vanaf, denk ik. En aangezien ik ook niet in het programma ‘Help, Mijn Man Is Klusser’ wil eindigen heb ik maar een extra gaatje in mijn riem geslagen en het boodschappenbudget wat afgeslankt.

Uithoudingsvermogen is niet een van mijn sterkste eigenschappen, dus na een aantal maanden zakt het enthousiasme wat weg, zeker als je niet direct wat omhanden hebt: klussen kan nog niet, inkopen ook nog niet, je weet niet eens wanneer je de sleutel krijgt. Dus dan maar storten op de voorbereiding: nadat ik in de eerste paar maanden ons huis heb gemodelleerd in mijn tekenprogramma, elk hoekje van het huis heb getekend, elk plintje heb berekend en elk stopcontact op zijn plek heb geschoven – het voordeel en nadeel als je zelf de bouwaanvraag en werktekeningen hebt gemaakt – was ik er wel klaar voor. Virtueel door je huis wandelen geeft niet hetzelfde gevoel als met je hand over het aanrechtblad strijken, dus kom maar op met die sleutel.

Maar we moesten uiteindelijk nog 1,5 jaar wachten. We hadden dan wel iets gekocht, maar we konden nog niets aanraken. Een braakliggend stuk grond voelt nog niet als thuis; je kunt nog niets zien, niets voelen. Ik had natuurlijk over het bouwhek kunnen klimmen en alvast op ons stukje Nederland kunnen gaan liggen, om alvast een binding te krijgen, maar dat je dan toch weer niet.

Als de bouw eenmaal op gang is, zie je het huis langzaam groeien: de funderingspalen gaan erin, de fundering en vloer komen erop. Tijd voor een feestje: een hapje, drankje en ballonnen met de wethouder, de eerste kennismaking met de buren en voor het eerst je eigen stukje huis van dichtbij zien en zelfs op staan. Een verkooptekening is een mooi plaatje, maar kan ik de meubels hier echt op kwijt, passen onze fietsen wel in de schuur? Waar is de schuur eigenlijk? Waar is de rest van het gebouw, het leek veel groter op papier, als dit maar goed gaat.

Bij de tweede schouwing is het huis voor je gevoel al bijna klaar. De woonkamer en keuken zijn duidelijk te zien, de verdieping is ingedeeld (waarom heet het eigenlijk nog steeds een verdieping, ik ga toch juist omhoog met de trap?), het dak zit erop, het glas zit erin. Voor het eerst krijg je een gevoel van een huis en zie je wat een jaar geleden hebt getekend. Heel vreemd. De lege ruimtes lijken ook ruimer dan ik dacht. Bij het verlaten van het pand zit het gevoel wel goed.

Na bijna een jaar bouwen staat er opeens een huis, sterker nog: er staat een hele wijk. De straat ligt er, het terrein is ingericht met slootjes en vijvers, de straatlantaarns branden al. De wijk lijkt is bijna klaar om de bewoners te ontvangen.

Afgelopen week zijn de achtergebleven verjaardagsslingers omgedoopt in de jippie-we-gaan-verhuizen-slingers. Nog 52 dagen, dan gaan we verhuizen. De nervositeit ontwaakt, na bijna 1,5 jaar rust. De woonkamer staat al vol met verhuisdozen, onze kat Abby zijn we voorzichtig aan het voorbereiden op de grote verhuizing. Voor hem zal het helemaal een verandering worden. Hoelang zal het duren voor hij zich weer thuis voelt?

Amanda's lees (maar meer verhuis)week

Mijn lees- nou ja, vooral verhuis week!

Wat heb ik de afgelopen twee weken zoal gedaan? Nou, juist ja: verhuisd! 15 februari kregen wij de sleutel van ons huis en zijn daarna direct aan de slag gegaan met poetsen, klussen en verhuizen. Hier een likje verf, daar een laminaatje er in. Stiekem kom je dan toch meer werk tegen dan ja van tevoren van plan geweest bent. Want ja, als ze rondom de kledingkast gesaust hebben… dat is toch maar een raar zicht als je er zelf geen kast gaat zetten! 

En al dat poetsen.. DRAMA! Ik hou niet van poetsen. Maar ja, alles moet toch lekker schoon en fris zijn voordat je er in kunt. Gelukkig kreeg ik hulp van mijn schoonmoeder en een paar vriendinnen.

En wat een rommel.. ik wist niet dat een mens in een paar jaar tijd zoveel spullen bij elkaar kon verzamelen! Zoveel mogelijk proberen op te ruimen, weg te geven of weegooien! Schoon schip maken. Maar we zijn er, bijna twee weken hard werken zijn we een eind, al zal er voorlopig altijd wat te doen blijven.

Door al dat gesjouw en gepoets ben ik erg weinig aan lezen toegekomen helaas. Ik heb Een vlaag van waanzin van Corine Hartman uitgelezen voor de duo-recensie met Corina. Deze heeft ook al op het blog gestaan. Ik vond hem toch een beetje tegenvallen, ik had er meer van verwacht. Vooral het begin kostte mij enorme moeite. Einde daarin tegen was wel erg sterk.

Ik ben nu bezig in De Kolibrie van Kati Hiekkapelto. Leuk boek! Alleen die persoonsnamen en straat/plaatsnamen in het Fins! Verschrikkelijk! Nog erger dan de thriller uit Noorwegen of Zweden. Daar valt nog iets van te maken. Maar dat Fins… Maar goed, daar proberen we dan maar zoveel mogelijk overheen te lezen! Het verhaal begint goed, met een hardloopster die op een hardlooppad is doodgeschoten, van haar hoofd is weinig tot niks over. Anna Fekete is net nieuw bij de politie op de afdeling Geweldsmisdrijven en mag deze zaak, samen met haar norse en chagrijnige partner Esko oplossen. Anna is een immigrante uit voormalig Joegoslavië en er komt een zaak binnen van een jong meisje, ook een immigrante, waarbij gedacht wordt aan eerwraak en uithuwelijking. De familie ontkent alles.
Tot nu toe een er vlot lezend boek (exclusief namen dan) en ik ben erg benieuwd waar het naartoe gaat. Ik ben over de helft, dus hoop het boek vandaag uit te lezen! Even een rustdag tussen al dat geklus door.
Daarna volgen er, als het goed is, nog twee nieuwe boeken die ik mag gaan lezen maar die moet ik eerst nog op gaan halen a.s. dinsdag bij Chef Inkel! 

Daarnaast nog een super leuk boekenuitje deze week, lekker high teaen! Verslag en de rest van dit boekenuitje volgt later op het blog! Maar ik heb er zin an! :-D

Tot de volgende ronde!

Groetjes,

de “Freule” (a.k.a. Amanda :-p)

Een leesweek genaamd gevalletje spoorloos

Hola!

Bedrijf verhuisd: check

Paarden verhuisd: check

Het appartement van pa en ma schiet ondertussen mooi op maar ik denk dat deze afgevinkt gaat worden in onze afwezigheid. Erg jammer, maar niet zomaar.

We vliegen binnenkort naar….La Palma! Ik ga niet teveel over de details uitweiden maar het gaat een bijzondere hereniging worden.

La Palma

Onlangs kwam de uitnodiging van mijn (halve) biologische familie dat ze het zo mooi zouden vinden als we met ons vieren langskwamen. Negen jaar geleden alweer dat Karel en ik die kant opgingen. Sjemig, waar blijft de tijd.

Een iets waar ik mijn hele leven mee geworsteld heb viel daarna echt op de plaats en sindsdien is het eindelijk volledig verwerkt. Contact is gebleven maar het goede moment daarna om nog eens terug te gaan kwam eigenlijk niet, tot nu :-)

Gevoelsmatig is mijn familie hier gewoon mijn familie, niks half, gewoon hartstikke heel, en het houdt me en ons ook niet meer bezig maar het doet heel wat met je dat ze daar nog oprecht die interesse in jou als persoon en mijn gezin hebben en tonen.

Bladibla, mijn familie vindt het superleuk, ik vind het leuk, spannend, bijzonder enzovoort en ga me er steeds meer op verheugen. Na alle drukte met ons viertjes erop uit en dan naar dat prachtige eiland is natuurlijk sowieso al  helemaal geweldig.

In de 20 graden, i can live with that!

Dus de boeken en reader gaan mee in de richting van Afrika.

Over Afrika gesproken: ik las Offerlam van Chanette Paul uit en de recensie is ondertussen geplaatst. Jongus wat een goed en fijn boek vond ik dat. Ik hou zó van uitgediepte personages en familiare ontwikkelingen!

Daarna las ik Weigering van Felix Francis. Dat paarden een rol spelen is natuurlijk voor mij extra leuk maar dit boek heeft me werkelijk blij verrast. Ik las hem in twee dagen uit, goed verhaal, prachtpersonages, recensie volgt ;-)

Ik ben nu begonnen in Geen tijd om te sterven van Steve Cavanagh. Ik kan er nog weinig over vertellen, ik heb de eerste bladzijden net omgeslagen. Volgende keer dus weer meer over deze.

Lieve mensen, een hele fijne week met veel leesplezier toegewenst!

Groetjes Karin.

Het leven van een verhuisdoos

Hola leesvrienden!

Je hebt van die weken dan heb je het gewoon drukdrukdruk. Het thema verhuizen is aan alle kanten aanwezig.

Ons bedrijf TerraCarta is vorige week verhuisd naar een nieuw pand. Waar we in 2008 met zijn drieën begonnen, zijn we nu uitgegroeid tot een stabiel en te leuk team van zo’n 30 mensen.

We groeiden ons oude kantoor dus uit, kippenhok ten top en wat zijn we nu blij met dit meer dan mooie pand. Heel veel ruimte en ik ben gewoon apetrots op man Karel en zijn compagnon. Dit hebben ze toch maar even geflikt!

En dan mijn ouders, ze stonden acht jaar ingeschreven en nu is ze dan zowaar een gelijkvloers appartement toegewezen in ons dorp. Mijn vader woont sinds ’53 in ons ouderlijk huis, maar wat zijn ze blij.

Op pad dus, vloeren, gordijnen enzovoort zijn al uitgezocht, gezellie en de verhuisdozen staan klaar!

Kom ik tenslotte weer aan met de paarden. Omg wat luxe, we gaan verhuizen naar stallen met een binnenbak! Deze week alle spullen bij elkaar zoeken. Het was best lastig beslissen. Waar we nu stonden beviel erg goed maar onze keuze werd volledig begrepen. “Jullie zijn niet alleen fijne klanten maar ik had het ook echt leuk met jullie. Mocht het niet bevallen dan staat de deur altijd open en mogen jullie te allen tijde terugkomen!” Hoe mooi wil je het hebben?
 

Tussendoor las ik verder in Offerlam van Chanette Paul. 500 bladzijden, geen idee wat te verwachten maar wat een goed boek! Wat een prachtige uitdieping van de personages, de schrijfstijl is vlot en waar ik richting het midden dacht, het kakt misschien een beetje in, kwamen de wendingen. Ik ga richting einde, recensie volgt en ik geniet echt van dit verhaal.

De volgende voor recensie ligt blinkend op me te wachten. Weigering van Felix Francis. Vorig jaar las ik met plezier Bloedlijn van zijn hand. Thema: jaaaaa paarden!

Best fijn om een Thrillerlezerteamlid te zijn ;-)

Mensen een hele fijne week toegewenst en tot de volgende keer maar weer!

Lieve groet Karin.

Leesweek van Amanda

De nieuwe leesweek van Amanda

Als eerst even het goede nieuws delen: Mijn moeder is sinds afgelopen dinsdag weer lekker thuis, na 4,5 week in het ziekenhuis te hebben gelegen! Afgelopen maandag was DE grote dag, de pacemaker mocht erin. Dit zou om half 10 gebeuren. Helaas, ze hebben de avond ervoor nog een spuitje tegen trombose gezet. Die had ze niet meer mogen hebben.. Shit! Gelukkig mocht het toch maandag nog, eerst om half 3, uiteindelijk werd het natuurlijk half 4. Stel je voor dat ze eens op tijd zijn in het ziekenhuis. Alles is goed gegaan en de nacontroles waren ook prima. Dus afgelopen dinsdag mocht ik haar eindelijk meenemen. Fijn hoor, niet meer dagelijks naar het ziekenhuis op en neer.

De oplevering van ons huis komt steeds dichterbij.. Spannend! A.s. maandag is het zover, dan krijgen wij de sleutel van ons nieuwe stulpje! Dat betekend inpakken, inpakken en rommel weggooien. Jeetje wat verzamelt een mens toch veel in een paar jaar.. De verhuizing betekend wel dat er volgende week waarschijnlijk geen leesweek van mij zal verschijnen. Dat lezen zal ook niet erg opschieten vrees ik!

 

Maar wat las ik de afgelopen week. Ik heb Richting het kwaad van Viveca Sten uitgelezen. Wat een heerlijk boek! Recensie heeft al op het blog gestaan (die Ink is zo snel!), maar ik ben erg benieuwd geworden naar haar vorige boeken en de volgende uiteraard!

Verder mocht ik voor LS Sterrenthrillersleesclub de debuut thriller van Ruth Ware, In een donker donker bos lezen. Wat een super

boek zeg! Heeft alle goed ingrediënten van een heerlijke spannende thriller die je niet weg kan leggen. Boek was in 2,5 dag uit.      Het boek gaat over het vrijgezellenfeest van Clare. Nora kent Clare van de middelbare school, ze was daar haar beste vriendin. Maar na een vervelend voorval is Nora haar geboortestadje ontvlucht en heeft nooit mee contact gehad met Clare. 10 jaar later krijgt ze ineens een uitnodiging voor het vrijgezellenfeest en Nora vraagt zich af of ze in de maling genomen wordt. Ze weet daarom ook niet of ze er nou wel naartoe zal gaan.. Na afgesproken te hebben met een andere jeugdvriendin, besluiten ze toch te gaan. Maar of dit zo’n goed beslissing is?

Lezen! (Wel nog even geduld, hij komt pas in april uit!)

Daarna gelijk begonnen in Piep zei de muis van M.J. Arlidge het vervolg op Iene Miene Mutte met Helen Grace in de hoofdrol. Ben ondertussen alweer over de helft van het boek, leest heerlijk vlot.

Na de verschrikking die Helen in het vorige boek heeft meegemaakt, zijn we nu een jaar verder. Ze is weer aan het werk en krijgt een bizarre, gruwelijke moord als nieuwste zaak. Een man ligt vastgebonden op het, door bloed doorweekte, bed met een kap over zijn hoofd. Een dag later dient zich nog zo’n gruwelijk schouwspel aan.. Helen moet alles op alles zetten om de moordenaar te vinden.

Ik hoop hem vandaag nog uit te kunnen lezen.

Hierna ga ik beginnen in Een vlaag van waanzin van Corine Hartman. Dit zal als trio (jaja!) recensie met da Inkel en Corina verschijnen op het blog. Ik ben super benieuwd naar dit eerste boek na de Jesscia Haider serie. Hier was ik fan van!

 

Nou, ik ga mijn haren nog eens in de verf laten zetten, kan nog net voor de verhuizing! En dan weer verder met dozen inpakken. Joepie.. Een heel fijn weekend en fijne week, tot de volgende ronde!

Liefs,

Amanda