Waarin een klein dorp Breda voorbij streeft...

Maandagmiddag half 3 .. een luid TOETTOET klinkt en voor de deur staat een zwart KA met een zwaaiende mevrouw achter het stuur. Mijn oud-collega en inmiddels lieve vriendin Anja haalt mij op om vervolgens naar Etten-Leur te rijden. Nu woon ik zelf in de stad Breda, dus wat zou een normaal mens dan in het onooglijke buitengebied moeten?
Een van werelds beste thrillerschrijvers was in het durpke om haar nieuwe boek te signeren. Anja die nog nooit eerder bij een signeeriets was geweest, leek het wel heel leuk om daarmee eens te starten en dan gelijk maar met Karin Slaughter.
The Read Shop was de gelukkige boekenplek en wat rondkijkend kon de winkel mijn goedkeuring wegdragen, want wat een hoop nieuwe thrillers waren aanwezig. Erg up-to-date.

Karin Slaughter en Anja

Karin zat druk te signeren, zoals gewoonlijk gekleed in het zwart maar met haar al aangekondigde knalrode Dutchkickies aan. Ik vind het bewonderenswaardig dat iemand die nogal introvert is, zo haar best doet om fans te ontmoeten en blij te maken. Voor iedereen altijd een vriendelijk woord over.
Anja vertelt stralend en enthousiast dat ze alle boeken heeft.
Ik zeg haar hoe fantastisch ik het vorige boek Een goede dochter vind en hoop dat deze net zo goed is. Zij ook, zegt ze met een glimlach. Volgend jaar komt er voor de liefhebbers dan echt weer een Will Trentboek. Ik vroeg er niet naar, maar dat vertelde ze. Ik denk dat ze gek wordt van die vraag wanneer er weer een Will Trent komt.
Nog even  Hollandse koeken gegeven en wat gekletst met de Karin Slaughtersquad. Over o.a de spannende boeken die de komende tijd uit gaan komen bij Harper Collins, over de drukte met signeren overal.
En dan zitten Anja en ik al snel te beppen, eerst nog over thrillers (zo vindt ze Ziva van John Winkel erg goed), maar dan gaat het al richting mattekloppers en wat dan ook allemaal ter tafel kwam.

Boekpresentatie Rio Grande

Zondag 8 oktober tijd voor een volgend boeken uitje!

Dit keer bij een temperatuur van 22 graden naar de boekpresentatie van Rio Grande van Nathalie Pagie.

Lydia rijdt Breda binnen om even het nieuwe monster in Huize Kroon te aanschouwen: kabouter Sjors en dan op weg naar Tillietown. Na een kopje koffie bij Gianotten Mutsaers ( niet alleen dus een supermooie winkel, maar ook top koffie wat voor een boekenwurm vaak op de tweede plek als belangrijk staat) nog maar even lekker naar buiten, het terras op. We waren namelijk keivroeg, omdat Lydia en Lilian nog kennis moeten maken (nadeel van een team dat door het hele land woont. Ons team woont zo divers uit elkaar: Van Friesland, Drente, Zuid-Holland, Brabant tot het buurland. Wat mij doet denken dat we nog een Limburger moeten..dus voel je je geroepen:mail.
Half uurtje van tevoren toch echt weer naar binnen. Nu is Gianotten Mutsaers nooit een straf, want wat een mooie boekhandel is het toch. Groot, uitgebreid assortiment en heel veel gadgets en rijen notitieboekjes: mijn verslaving. En naar bleek ook die van Lilian. Velen in handen gehad en bewonderd maar het is een wonder: we liepen een paar uur later de winkel uit zonder aankoop. Thuis hier was de verbazing groot. Ik heb nl. een verzameling notitieboekjes die mooi liggen, met maagdelijke lege bladzijdes want te mooi om te gebruiken. Ja serieus. Ja idioot, ik weet het.

Maar de boekpresentatie van Rio Grande was leuk. Marc Biezen van De Boekerij hield een praatje over marketing en de vier P's: Plaats, Product, Prijs.. Ik heb goed geluisterd, alleen boven de 50 stort je geheugen dan toch in, want de 4e komt niet bovendrijven. Dan neemt Nathalie zelf het woord en vertelt o.a. over dat ze 20 jaar geleden 1 dag bij een rondreis in Mexico geweest is. Ze heeft dus nu veel research moeten doen en heeft een docu van Joris Linssen van zijn reizen naar Mexico bekeken. Joris is bekend van het programma Hallo goodbye en hij Speelt met zijn band Caramba  Mexicaanse muziek met Nederlandse teksten. Zijn passie voor Mexico sprak haar erg aan
Een van zijn liedjes staat vooraan in haar boek.

In oktober laat Nathalie het inmiddels bekende duo Tara en Diego even los en komt met een stand alone. Volgend jaar april komt er weer een vierde deel.
Dan stelt Nathalie Michiel Eijsbouts voor die een ontzettend leuke quiz doet met allerlei vragen over Mexico en Nathalie, zoals het favoriete Mexicaanse gerecht van Nathalie. Uiteindelijk wordt team Thrillerlezers 2e. Weer geen medaille verdiend...

Tijd voor signeren, Desperadobiertjes en hapjes en kwebbelen. Nadat Lilian en ik toch weer de afdeling notitieboekjes bekeken te hebben sloten we af met een muntthee op het terras en roepend tegen elkaar dat we vaker moeten afspreken, smak smak, bye bye

Joyce Spijker signeert...

En jaaaaa hoor: Iris had weer geluk en mocht weer richting Tilburg rijden. Op de automatische piloot ging het al bijna. Naar wie had ze geen idee. Ze ziet het altijd wel, want kennen doet ze de schrijvers meestal toch niet. Nu was het wonder dat ze wel van Joyce Spijker had gehoord. Was dat niet van een van die leesclubs van jullie? Juist, je hebt de goede. Dus Joyce Spijker behoort nu tot het geheugen waar het niet veel verder gaat dan Sterre Carron, Nathalie Pagie en Linda Jansma die ze zou kunnen herkennen.

Als ik Joyce kletsend in de winkel ontdek, word ik bijna besprongen door een soort van pinguïn. In een mooi butlerpak word ik naar de tafel begeleid waar al een pot thee en prosecco klaar staat.
Even later snijdt Joyce een stuk vlaai voor me af. Terwijl ik geniet van de appelkruimeltaart bespringt mij de gedachte dat we al vier weken zo min mogelijk suiker eten. Oeps...morgen dan maar weer.

's Avonds eet ik namelijk ook nog eens een pizza met aardbeien en mascarpone. Wat zeg je? Ja, het is echt lekker. Als toetje dan he.

Joyce is een spontane, vrolijke, enthousiaste en supervriendelijke vrouw die op waanzinnige hakken rondloopt. Soms fantaseer ik wel eens hoe ik daar op zou lopen. Wordt de lachfilm van het jaar, alhoewel de film van een oud-teamlid die haar kunstgebit in een glas mojito gooide, na het drinken van vele mojito's, nog steeds met stip op 1 staat.

Sjoerd, de knappe butler, praat veel mensen naar de tafel met zijn charmante lach en die schuiven aan. Na een kopje thee verdwijnen de meesten ook weer met een gesigneerde In de familie. Sjoerd schenkt de thee en prosecco lekker bij en Joyce zit op haar gemak te kletsen met mensen die wildvreemd voor haar zijn. Ik zeg haar later dit knap te vinden hoe spontaan dat gebeurt en dat niet iedere schrijver haar dat na doet.

Het is een ideaal stel daar in die boekenwinkel, zij en haar man Sjoerd. Ook nog eens een mooi stel (ik hoor nu Sjoerd gewoon al praten als hij dit voorgelezen krijgt). Iris en jij hebben een mooi overeenkomstig iets, waar ze beiden nog trots op zijn ook: ze houden beiden niet van lezen. Nu heeft Sjoerd dan wel de eerste versie van In de familie gelezen en werd daar heerlijk steeds op het verkeerde been gezet. Iris heb ik nog nooit een boek zien lezen. Zelfs studieboeken bleven in het cellofaan zitten.

Terwijl de theetafel steeds lekker gevuld is, want Sjoerd vult de glazen wel, zie ik een oude bekende binnen wandelen: Silvia van Elzelingen. Net een dag daarvoor het boek dichtgeslagen, komt ze hem laten signeren.
Joyce vertelt in de tussentijd wat over het volgende boek waar ze nog aan moet beginnen. Ze twijfelt of ze een van de personen uit In de familie mee zal nemen en eventueel meerdere delen gaat schrijven. Maar het broeit allemaal nog in haar hoofd. Het kan nog alle kanten op. 
Sjoerd vertelt over gezamenlijke vakantiereizen naar Syrië bijvoorbeeld en hoe het er daar aan toe ging.

Nu weten mijn medesjeffie en ik dat intussen de ouderdom gigantisch toegeslagen heeft bij mij. Leuk dat Joyce dacht dat ik begin 40 ben, maar de vergeetachtigheid is helaas te vaak aanwezig. Om die reden hebben wij voor het blog dan ook een voicerecorder gekocht, zodat ik de gesprekken kan opnemen en later kan uitwerken. Was eerst nog het idee dat ik bij mooie dames wat van slag was en daardoor de gesprekken vergat, maar toen ik ook bij de mannen niet meer wist te reproduceren wat er gezegd was, werd het duidelijk. Ik kan op een filmpremière Monique Hendricx vragen naar wat ze leest en daar een poos over staan kletsen, ik draai me om en denk: euh ehm tja euh. Geen idee meer!
Je zou denken dat ik dan zo slim zou zijn om het apparaat mee te nemen..welnee...inderdaad vergeten. 
Als het wat rustiger is, ga ik mijn boek maar eens laten signeren. Als ik 's avonds de tekst lees ben ik onder de indruk van de mooie woorden die ze erin schreef (zal jullie er niet mee lastig vallen).

Na sluitingstijd van de winkel wordt ons toch wel verzocht om de spullen eens te gaan verzamelen. Het was zo gezellig dat de tijd van tot 16 uur ruim overschreden was. 
Zo mogen alle signeersessies zijn. Zelden zo enorm gezellige boekenmiddag gehad.



Enneh, Joyce's boek was die middag natuurlijk wel het best verkochte boek he!

Ink

Simon de Waal in Tillietown

C:Emma Verbaak

Simon de Waal zou in het kader van de spannende weken geïnterviewd worden in Gianotten Mutsaers in Tilburg en aangezien Breda vlak bij Tillie ligt bedachten we in Huize Kroon om maar eens aan te gaan rijden. Met de belofte na het boekending te gaan lunchen bij de favoriete Italiaan van Iris had ik mijn chauffeur en antiboekenmens geritseld.

Wat is het toch een mooie boekhandel daar in Tilburg. Bij binnenkomst zie je al een leuke boekencounter met echt lekkere, goede koffie. Een lange houten tafel in het midden en overal kasten met boeken ruim opgezet. Veel plekken met leuke boekendingetjes waar je verlekkerd tussen staat te neuzen.

Gelukkig staat Iris er dan bij met de opmerking: "Wat moet je ermee?" Anders was er een tas vol naar Breda terug gegaan. Ga met een andere boekenfreak en je steekt elkaar alleen maar aan. 
Ik raak intussen in gesprek met een studente aan de School voor journalistiek: Emma. Ik begin vol enthousiasme te kletsen over ons mooie blog en zij vertelt over haar laatste jaar school en wat ze graag wilt gaan doen.
Het wachten is op Simon die iets verlaat is. Hij past zich vast aan het Brabantse aan: het Brabants kwartierke.
Intussen maak ik ook kennis met Maartje van de uitgeverij. 

Daar is de grote man samen met Gerlof Leistra. Deze laatste gaat het interview doen met Simon de Waal. We krijgen allemaal een hand van Simon.
En het is een leuk interview: Simon vertelt vol enthousiasme over zijn werk qua politie en schrijven. 
Zijn nieuwe boek Nemesis komt aan bod. Hij vertelt in twee maanden een boek te schrijven. En dan js het ook nog gewoon ready om gedrukt te gaan worden. Jaloersmakend moet dat zijn voor schrijvers die maanden tot een jaar worstelen. Na het interview geef ik aan dat ik erg uitkijk naar zijn nieuwe boek. Zijn eerste twee Cop versus killer en Pentito behoren voor mij tot de favoriete boeken van De Waal. Ik weet dat De Waal en Baantjerboeken populair zijn, maar ik heb er niet heel veel mee. Dus was ik heel blij toen hij mij vertelde dat er in juli een echte De Waal, een stoer hard verhaal, uit gaat komen.

C: Emma Verbaak

Het geschenkenboekje Vector schreef hij in 3 weken tijd. Ik vind het een van de best gelukte geschenkenboekjes van de afgelopen jaren. Een boekje van 95 bladzijdes waar het verhaal echt mooi af is. Heel knap! En dan ook een verhaal eens zonder rechercheurs maakt het extra bijzonder.

Met De Waal en Baantjer is hij tijdelijk gestopt. Hij had even zin in wat anders. De anekdote die ik wel al eerder hoorde over hoe Appie Baantjer en hij elkaar pestten tijdens het schrijven. Een voorbeeld is dat Simon schreef over een jongen die enig kind was en in het volgende hoofdstuk (ze schreven om en om) schreef Appie dat de zus van de jongen kwam binnenlopen. "Hallo , wat doe jij nou!", zei Simon. Los het maar op, was het antwoord van Baantjer.
Op de vraag hoeveel er uit zijn recherchewerk in een serie of boek belandt is het antwoord dat er nooit letterlijk een zaak in voorkomt. Dat is een principezaak voor Simon.

C: Emma Verbaak

Ook vindt hij  het te makkelijk om in boeken gebruik te maken van zaken met kinderen. Te makkelijk wordt er dan op het sentiment gespeeld. Iedereen vindt dat erg en dus is het makkelijk scoren.
Simon benoemt nog even dat de interviewer een boek schreef over de Bijlmerbajes. Hij stelt wat vragen aan Gerlof hem een paar vragen en we zo horen dat hij 3 jaar lang veel tijd doorbracht in de Bijlmerbajes. Nieuwsgierig gemaakt koop ik zowaar eens een boek. Een mooie boekhandel mag gesponsord worden. 

C: Emma Verbaak

Helaas was het niet heel druk dus het signeren duurde niet superlang. Emma moet een goede foto hebben voor een opdracht voor school ,dus wordt Simon op een plek gedirigeerd waar ze wat mooie plaatjes kan schieten. De geplaatste foto's zijn door haar gemaakt.

Simon is een leuke enthousiaste man die ook lezingen schijnt te geven en waar iemand van het team heen was gegaan en heel enthousiast over was. Tip voor jullie dus. De spannende weken zijn alweer afgelopen, maar ik zou proberen nog een exemplaar van Vector te krijgen. Een echt goed boekje! En volgende maand horen jullie hoe zijn nieuwe boek is. Die gaat  bij uitkomen bovenaan de lijst van recensieboeken.

Ink ontmoet haar idool

Zaterdagochtend 19 maart...ietwat nerveus pak ik de cameratas in. Meestal te veel gesleep om hem mee te nemen naar boekendingen, maar ik wil vandaag wat mooie pica's schieten.
De vrouw die ik ga zien, heeft mij geraakt met haar boeken en interviews die ik las.
Maar daarnaast vind ik haar verdomd aantrekkelijk. Dat lachje en dat accent... damn..
Iedereen die mij enigszins kent weet dat ik overal wel klets en het mij niet uitmaakt wie het is. Had ik vroeger al: of het nu de directeur van de Raad Voor De Kinderbescherming was of de werkster, met iedereen dronk ik een bakkie en kletste over welk onderwerp dan ook.
Maar nu...deze dag? Ik stel mij er maar op in dat ik geen woord ga zeggen tegen de vrouw die ik die middag ga zien.
Wat vriendinnen porden dat ze 's avonds wel een nieuwe profielfoto verwachtten... Ja daaaaag. Ga ik echt niet vragen.

Lekker op tijd arriveren Juul en ik bij Paagman. He een van de eersten? Front row maar dan. Front row kon niet meer front zijn. Een stap verder en ik stond naast de lessenaar.
Yfke kwam tussen ons in ter bescherming dat Juul straks tegen me aan kletst terwijl Griet voorleest. Soms moet je veiligheid inbouwen.
En daar staat ze links opeens en wordt ze aangekondigd.
Ze besluit al snel lekker los op het podium te staan en niks achter de lessenaar. Ja hoor, kom maar nog dichterbij. Oh men...
Spontaan vrolijk, enthousiast en grappig vertelt ze over het ontstaan op latere leeftijd van het schrijven van boeken. Ze durfde gewoon niet eerder. Onzeker. Vertelt over haar jeugd heel open. Met een verhaal waar ik wel van schrik. En wat een wonder dat deze vrouw zich ontwikkelt heeft tot de persoon die ze nu is. 
Ze staat daar als schrijfster een hele zaal in te pakken met haar inspirerende woorden. Schaam u niet, doe wat u graag wilt: de uitkomst zal niet altijd precies zijn wat je verwacht. Stop met schamen. Stop met de dingen niet durven aangaan. Ze vertelt haar tapijtverhaal: mensen gaan het vaak niet aan. Stoppen alles onder het tapijt en stampen er het liefst op. Ga het juist aan en pas daarna kan je vrij leven.
Op haar 38e stuurde ze naar twee uitgevers haar manuscript. De eerste mailde 's avonds al dat ze na 100 pagina's gelezen te hebben het graag wilden uitbrengen. Nummer twee mailde de volgende dag: snapten dat waarschijnlijk meerdere uitgeverijen enthousiast zouden reageren maar dat ze er voor wilde vechten.
Zo vochten ipv twee mannen twee uitgeverijen om haar.

Ze vertelt een leuke anekdote over het gebruik van biografische elementen. Bij positieve stukken herkent iedereen zich daarin. Haar exen dachten allen dat zij de Oscar uit het boek waren. Toen ze voor een verhaal voor een literair tijdschrift, wat toch amper gelezen wordt, een verhaal schreef met een ex met al zijn slechte dingen en iedereen om haar riep dat is die en die, kwam de ex naar haar toe dat hij de persoon in het verhaal een enorme kwal vond! Hij had zich zelf niet herkend dus!
Ze leest een groot deel van het eerste verhaal uit Gij nu voor. Niks saai voorlezen maar smakelijk. Met enthousiasme maakt ze de zaal aan het lachen.
Helaas veel te snel voorbij begint het signeren. Ik kwebbel inmiddels weer stoer een slag in de rondte en Yfke is zo slim vast in de rij te gaan staan. Langzaam naderen we het signeertafeltje. Oef...ik spreek mezelf van binnen toe dat ik toch niet zo'n ei ben dat ik alleen mijn boekje ga neerleggen... Altijd stoer doen en dan nu dodelijk verlegen zijn? Kom op grote kneus!

Ik durf niet, ik durf niet, ik durf niet...

Slik

Hoiiiiiii

Ah jij zat vooraan...

En ja hoor da Inkel praat...wat een lief vriendelijk mens is het!
Wat niet hielp om de hele zaterdagavond niet aan haar te denken. Zoals een vrouw achter ons zei: ik wou dat ik haar in een doosje kon doen en mee naar huis kon nemen.

Femke Halsema bij Paagman

Het is maandag 14 maart. Sinds ik er compleet bij toeval achter kwam dat Femke Halsema vanavond bij mij in de buurt een lezing zou geven ter ere van haar nieuwe boek (Pluche – politieke memoires) heb ik naar vandaag uitgekeken. Femke (ik heb na lang wikken en wegen besloten dat ik Femke mag zeggen) is sinds het begin van mijn politieke bewustwording al een heldin. Ik vind haar een sterke en inspirerende vrouw (dat is de korte samenvatting) en wil haar graag eens van dichtbij meemaken – zeker als daar ook nog een boek en een potentiële handtekening bij komen kijken.

MAAR. Op de dag zelf heb ik, laat ik het zo zeggen, mijn dag niet. Zodanig dat ik twijfel of het hele feest überhaupt wel doorgaat. De buikgriep of voedselvergiftiging die ik vrijdag opgelopen heb (wat het nou is weet ik nog steeds niet, behalve stomvervelend dan) is nog steeds niet helemaal over en als ik er dan toch in slaag om van mijn werk naar het centrum van Den Haag te komen, blijkt dat ik niet alleen nog ziek ben, maar ook nog eens verdwaald. Het is dat ik (lichtelijk in paniek) naar mijn steun, toeverlaat en navigatiehulp-op-afstand kan bellen (we noemen hem Alex), anders had ik de hele lezing waarschijnlijk gemist. Dat er een taxistandplaats is tegenover het Binnenhof helpt trouwens ook, want de tram die ik volgens Alex moet hebben, rijdt net voor mijn neus weg.

Ik word gelukkig door mijn (ogenblikkelijk) favoriete taxichauffeur ter wereld tot aan de deur van boekhandel Paagman gebracht en snel me lichtelijk hyperventilerend naar binnen. Het meisje achter de kassa wijst me richting de muziekafdeling. “Veel mensen, podium, voormalig politica, je kunt het niet missen.”

En inderdaad. Op een estrade, bij een spreekgestoelte, staat Femke herself. Er is genoeg volk op af gekomen, dat niet alleen de netjes opgestelde rijen stoelen vult maar ook aan de aantal tafeltjes van het restaurantgedeelte is aangeschoven en langs de kanten staat te luisteren. Ik probeer gepast schuldig te kijken terwijl ik me zo soepel mogelijk naar een vrij plekje beweeg naast een stapeltje David Bowie cd's, waar ik Femke goed kan zien en horen. Terwijl ik rondkijk, zie ik dat ik misschien een van de jongere gasten ben, maar zeker niet een van de allerjongsten (en ook niet een van de weinigen). Niks vergrijzing. Hooguit wat CKV'ers.

Ik ben midden in een vraag uit het publiek binnengekomen – blijkbaar is de lezing niet zozeer een lezing als een vraag-en-antwoordspel (of ik heb meer gemist van het begin dan ik denk). Een medewerkster van de boekhandel loopt rond met de microfoon voor wie een vraag wil stellen. Leuk idee, misschien krijgt Femke zo een beetje een nostalgisch Tweede Kamer-gevoel?

Er komen verschillende onderwerpen voorbij; de oorlog in Irak, bijvoorbeeld, maar ook haar wetsvoorstel om het toetsingsbeleid uit de Grondwet te halen, vrouwen in de politiek (toen en nu), de relatie met de parlementaire pers, en ook haar debatten met Geert Wilders. Veel zal terugkomen in haar boek en zal ik dus niet woord voor woord citeren, wel kan ik zeggen dat Femke de indruk geeft dat ze als een vis in het water is zo op het podium. Ja, logisch natuurlijk, als je jarenlang in de politiek gezeten hebt. Je bent wel wat gewend. Maar ook op een avond waar je waarschijnlijk meer fans dan critici zult ontmoeten, beantwoordt Femke de vragen die gesteld worden gewoon eerlijk, helder en met de nodige zelfkritiek. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik gewacht heb met het kopen van Pluche tot vanavond en het boek dus nog niet heb gelezen, maar als ze schrijft zoals ze spreekt, heb ik meteen zin om te beginnen. Zeker als er ook een plek voor humor is. Bij een vraag over een boek uit de jaren 70, Pak Mee, voegt de vrager toe 'u was toen nog heel jong, meen ik'. Femke antwoordt: “U beledigt mij, u had moeten zeggen 'toen was u nog niet geboren'.”

Het daadwerkelijke schrijven was tot op ongeveer driekwart van het boek wel een strijd, overigens. Haar editor heeft echt geleden, volgens Femke. Pas toen ze het boek (op driekwart) ging teruglezen, besefte ze dat het toch eigenlijk best een goed verhaal was. Dat stemde haar een stuk vrolijker tijdens het schrijven.

Ik word er zelf een beetje nostalgisch van als ik Femke hoor praten, maar dat heeft ze zelf misschien ook. Na een vraag te hebben beantwoordt over het toetsingsbeleid, lacht ze: “Jeetje, ik krijg weer helemaal de smaak te pakken. Mooi werk was dat.”

“Toch weer de politiek in?” roept iemand uit de zaal. Om haar onmiddellijke uitroep van ‘Neu!’ wordt hartelijk gelachen. “Das war einmahl.” Zegt ze. Nee, ze is om duidelijke beweegredenen uit de politiek gestapt en wil blijven doorgaan, niet stagneren.

Het kan aan mijn eigen late aankomst liggen, maar het vragenuurtje is veel te snel voorbij voor mijn gevoel. Voor ik het weet wordt de laatste vraag aangekondigd en even later staat iedereen op om een rij te vormen voor het signeren. Dan krijgt Femke nog eens te kans om te laten zien wat ze kan, dit keer wanneer iemand zich met microfoon en cameraman tussen haar en de zich vormende rij in wringt.

“Kijk, zelfs Castricum leest mijn boek!” roept ze onmiddellijk. De naam zei me niks, maar ik herkende de man uiteindelijk wel – die het boek overigens niet gelezen had, wat hij riep alsof het iets was om trots op te zijn. “Maar je gaat het wel kopen, toch?”
“Jááá.” antwoordde hij, terwijl de 'journalist' bij goed geluk een boek van een nabije stapel griste (het bleek Pluche te zijn). De rest van het 'interview' was voor mij niet te verstaan, maar Femke wist er redelijk snel en met elegantie een eind aan te breien.

Later (nadat ik iets heb gestameld, een boek in Femke's richting stekend voor een handtekening) sta ik achter dezelfde Castricum bij de kassa. Met de camera er weer bovenop, natuurlijk, om maar te bewijzen dat hij het boek daadwerkelijk gekocht heeft. De medewerkster achter de kassa zat daar ook niet bepaald op te wachten, maar ja, daar gaat het natuurlijk niet om.

Misschien leer ik ooit ook nog wel om met zulke diplomatie te reageren als ik met mensen zoals Castricum geconfronteerd word. Geen idee of Pluche hier een handleiding voor zal vormen, maar ik denk dat ik wel zeker ga genieten van het lezen.

Yfke