Arsène Lupin, Gentlemen inbreker van Maurice Leblanc

 

Arsène Lupin 1
Arsène Lupin, Gentlemen inbreker - Maurice Leblanc (Uitgeverij Oevers)

Een serie op Netflix wat in mijn omgeving rond ging als een serie die je echt moest gaan kijken. Ik heb niet zoveel met tv, laat staan met Netflix. Genoeg geduld voor een boek, maar te ongeduldig om programma's af te kijken. Soms staat hij dagen niet aan. Maar daar kwam gelukkig deel 1 op papier uit. Laat ik eens gaan lezen wat er zo leuk aan deze Lupin is.

De 9 verhalen in 1 bundel zijn opnieuw uitgebracht door uitgeverij Oevers. De verhalen kwamen namelijk al uit in 1907. Oude meuk? Integendeel! Het zijn tijdloze verhalen waar ik echt van genoten heb. Elk verhaal in deze eerste bundel is Bam, een schot in de roos.

Soepeltjes door gemakkelijke en leesbare schrijfstijl wordt je meegezogen in de verhalen die deze bundel bevat.

Lupin: een gentleman inbreker die vooral erg charmant kan zijn, waarbij hij zich elke keer weer in allerlei vermommingen verkleedt en op een niet agressieve wijze zorgt voor ontsnappingen en diefstal. Het verhaal hoe hij ontsnapt uit de gevangenis is subliem.
Deze Lupin heeft een uitzonderlijk talent voor korte verhalen. Scherp met to the point humor.
Er verschenen na deze bundel toendertijd nog 21 boeken. Wanneer die verhalen allemaal het niveau van dit boek hebben, dan heb ik nog wat te lezen. Hopelijk gaan ze allemaal in de vertaling.
Deel 2 en deel 3 zijn dat in ieder geval. Wat baalde ik dat ik het boek uit had maar kan springende naar het volgende exemplaar, dat natuurlijk al klaar ligt.

4,5 kraaien

 

De kooi van Josh Maleman

De Kooi – of hoe een boek toch nog steeds een reeds goeie film serieus kan overtreffen

Auteur – Josh Malerman

Misschien was ik wel de enige, maar ik geef grif toe dat het boek De Kooi me echt volledig ontglipt is de afgelopen paar jaar. Tot ik op Netflix steeds maar aangeraden werd om de Sandra Bullock-film Bird Box te zien. En toen ik die zag, zat ik met zoveel vragen dat ik het boek ben gaan lezen. En ik heb er geen spijt van.

Het officiële verhaal

Aanvankelijk negeerden de mensen de bizarre getuigenissen op het nieuws. Maar er kwamen er steeds meer en ze kwamen van steeds dichter bij huis. Algauw hoorden we dat het bij ons op straat gebeurde, om de hoek. De televisie ging op zwart, de radio zweeg en het internet viel uit. Telefoons stopten met overgaan. En we konden niet meer naar buiten. Want daar zijn zij. En zij mogen niet gezien worden…

Malorie voedt haar kinderen binnen op. Iets anders is ondenkbaar. Nog nooit zijn ze buiten geweest. Het huis is stil, de deuren zijn vergrendeld, de gordijnen gesloten. De ramen zijn afgedekt met matrassen, vastgespijkerd in de kozijnen. 

De kinderen slapen. Straks zal ze hen wakker maken en hen blinddoeken. 
Vandaag zullen ze het huis verlaten. Vandaag zetten ze alles op het spel.

Bird Box, de film, was vrij bijzonder. Sandra Bullock (wel zwaar gebotoxed dezer dagen!) bewees moeiteloos dat ze nog altijd een erg sterke actrice is die haar kijkers kan meeslepen. Het verhaal was sterk, het acteerwerk oké (op enkele kleinere rollen na) en iedereen kent intussen de Bird Box-challenge wel (geblinddoekt over straat lopen omdat zij dat voortdurend doet in de film). Toch bleef ik met heel veel vragen zitten. Er klopten een aantal zaken niet, er waren personages die verdwenen zonder iets, waar nooit meer over gesproken werd, en het geheel voelde wat afstandelijk aan. Bovendien had ik het regelmatig moeilijk met het personage Malorie, omdat ze zo koel van instelling was.

Dus ging ik op zoek naar meer informatie over de origine van deze film en kwam zo bij het boek terecht. Een van de eerste recensies die ik las, overtuigde me al snel dat het boek veel ingewikkelder in elkaar zat en veel meer details vertelde over het gebeuren + de personages veel meer uitwerkte.

Dat bleek al snel ook zo te zijn. De Malorie in het boek is veel sympathieker, overtuigt ook veel meer en sleept de lezers ook mee in het gebeuren.

Het verhaal: Vreemde gebeurtenissen leiden tot vreemde zelfmoorden van mensen over de hele wereld. Al snel blijkt dat er buitenaardse wezens mee gemoeid zijn die wereld overnemen. Alleen, niemand kan hen zien zonder gek te worden. Zodra je met hen in aanraking komt, pleeg je zelfmoord.

De zwangere Malorie eindigt samen met een groep onbekenden in een huis, waar ze maandenlang moeten overleven. Zolang ze hun ramen, deuren dichthouden en alles afstoppen met doeken zodat ze niet naar buiten kunnen kijken, overleven ze. Maar zodra ze naar buiten gaan, moeten ze dit geblinddoekt doen. Want zodra ze de wezens zien, gaan ook zij sterven.

Vijf jaar later – “nu” – vertelt hoe Malorie al jaren twee kinderen alleen opvoedt, waardoor je als lezer uiteraard meteen beseft dat alle mensen met wie zij in dat huis samenleeft, het niet zullen overleven. Of wel? Nu moet Malorie samen met de twee kinderen die zij opvoedt een gevaarlijke tocht maken over een rivier om bij een groepje overlevenden te geraken die haar willen opvangen. Maar daarvoor moeten zij geblinddoekt die gevaarlijke tocht maken.

De flashbacks en het heden worden netjes afgewisseld – het is geen enkele keer verwarrend om te weten wat wanneer gebeurt, waardoor de vakkundigheid van de auteur duidelijk naar boven komt. Hij slaagt er bovendien om mooie karakters neer te zetten, het verhaal spannend te houden en te zorgen dat je als lezer echt wel op het puntje van je stoel zit.

Voor een mooi geschreven, sterke thriller, moet je zeker bij De Kooi zijn. Een aanrader die ik zeker nog eens terug wil lezen. En beter dan de film.

4,8 kraaien.

Sandra

Jij van Caroline Kepnes

Titel: Jij

Auteur: Caroline Kepnes

Publicatiedatum: oktober 2014

Uitgeverij: Xander Uitgevers

Waardering: 2 kraaien

Caroline Kepnes is een Amerikaans auteur die al een reeks bestsellers op haar naam heeft. Van dit boek werd een Netflix-reeks gemaakt (You).

Achterflap

Als een adembenemende vrouw Joes boekwinkel op Manhattan binnenloopt, weet hij het zeker: hij wil haar. Guinevere is perfect: mooi, stoer, slim en supersexy. En ze hebben ook meteen een leuk gesprek. Joe raakt totaal geobsedeerd: hij bespiedt haar, wil alles over haar weten, wil haar lichaam bezitten en haar gedachten beheersen. Joe gaat tot het uiterste om zijn verlangens werkelijkheid te maken. Hij hackt haar smartphone, leest al haar berichten en e-mails en komt zo achter haar diepste geheimen. En haar geheimen en obsessies zijn heftig en pijnlijk. Is Guinevere wel zo perfect als Joe zou willen? En is Joe wel zo voorkomend als Guinevere denkt?

Mening

Ik geef eerlijk toe dat dit absoluut geen positieve recensie zal zijn. Ik geef ook eerlijk toe dat ik bijna altijd het boek beter vind dan de film. Dit is een uitzondering op die regel – een uitzondering gebaseerd op het feit dat ik het zo moeilijk had met dit boek, dat ik erbij in slaap viel. Letterlijk. Toen ik ontwaakte, heb ik een poging gedaan om verder te lezen, maar ik heb het uiteindelijk toch opzijgelegd.

Lees deze recensie dus niet als ‘jij’ JIJ goed vond. Lees hem wél als je de Netflix-reeks hebt gezien en goed bevonden. Want die vond ik dus echt wél goed.

Misschien lag het aan het feit dat dit boek helemaal anders werd geschreven dan de meeste boeken. Het hoofdpersonage Joe, is een stalker. Een giftig personage die niet doorheeft dat hij giftig is. Een man met behoorlijk wat geheimen, ontzettend veel complexen en vooral een afwijking die hem doet geloven dat hij over het leven en de dood van Guinevere Beck, zijn ‘grote liefde’ (ook al weet dat zij aanvankelijk niet eens) en haar vrienden mag beslissen.

Op een dag maakt Guinevere (Beck genoemd door haar vrienden), de fatale fout om in Joe’s oude boekhandel binnen te stappen en daar onbewust zijn aandacht te trekken. Dat is vanaf pagina één het enige motief van Joe om meteen als een blok voor haar te vallen. Ze is (uiteraard) aantrekkelijk, lief, charmant, prachtig – kortom, perfect. En Joe besluit op dat moment om haar te beginnen volgen.

Eerst lijkt het allemaal onschuldig, maar het escaleert al snel in ware stalker-modus. Alleen duurt het heel lang voor Beck zelfs maar doorheeft dat er iets aan de hand is. Joe handelt immers vanop afstand. Hij is toevallig in de buurt wanneer zij bijna voor een trein valt en redt zo haar leven, waardoor hij meteen toegang krijgt tot haar leven. Hij ontvoert de man waarvan hij dénkt dat die slecht voor haar is. Hij infiltreert bij haar vriendinnen en begint ook een van hen te terroriseren. En zo benadert hij Beck alsmaar meer, wurmt hij zich in haar leven en wordt hij pas echt angstaanjagend.

Dit verhaal – als je het zo bekijkt – is sterk, net omdat het geschreven werd vanuit het standpunt van de stalker. Maar het is ook meteen het grootste probleem. Joe is geen aardige man. Hij is een wreedaardige kerel, die zich telkens weer wijsmaakt dat Beck voor hem valt en hem aardig vindt. En zij? Zij beseft niet eens wat er echt aan de hand is. Als lezer voel je geen sympathie voor Joe. Je vindt hem raar, koel, kil, moordlustig. Hij is een anti-held genre Mr. Ripley, genre Dexter, maar het verschil met die verhalen – vooral met de Mr. Ripley-boeken – is de vorm van dit boek.

Joe vertelt immers voortdurend tegen Beck. Hij vult ellenlange passages met gesprekken die hij voert met haar – alleen vinden die gesprekken nooit echt plaats. Hij bespreekt haar, spreekt haar aan met jij en jou, noemt haar, maar laat haar niet toe om haar eigen mening te vormen. De zinnen zijn zo lang dat je ze soms drie keer moet lezen. Ze zijn verwarrend, net als Joe. De auteur wilde duidelijk dat je in de geest van Joe zou kruipen, dat je een idee en beeld zou krijgen van hoe die man praat en reageert en redeneert. Die keuze begrijp ik, maar het maakt dit een ontzettend moeizaam boek. Je moet je worstelen door de vele passages, de woordenstroom en de manier waarop er nauwelijks dialoog is in het verhaal. Alles wordt immers vanuit Joe’s standpunt verteld, waardoor iedereen erg oppervlakkig blijft. Ik betrapte me erop dat Beck me niets kon schelen – maar dat deed Joe ook niet.

JIJ is een boek dat je geweldig vindt – of niet. Ik behoor helaas tot die laatste categorie.

En net dat is zo jammer, want de reeks is wél interessant, goed gebracht en geweldig geacteerd. De Joe van de serie heeft vlees en bloed gekregen, net als Beck, Peach en de andere personages die om haar heen draaien. Je weet wie zij zijn, wat hen motiveert en hoe ze het leven bekijken. In de serie vertelt Joe evengoed – hij spreekt Beck ook aan met jij en jou, hij verhaalt over haar net als in dit boek. Maar, daar wordt het netjes verwerkt in het visuele. Daar zie je hem tot leven komen, zie je de blik in zijn ogen, weet je hoe hij denkt.

Het enige positieve is de waarschuwing rond het gebruik van sociale media. Want dat punt wordt wel met verve neergezet én is realistisch. Het is zo eenvoudig iemands leven binnen te dringen dat het angstaanjagend wordt.

Zoals ik al zei: dit is een van de zeldzame keren dat ik een serie/film boven het boek verkies. You was een uitstekende serie. Jij is vermoeiende – en vaak ook heel saaie – lectuur.

Ik kan dus niet anders dan 2 kraaien geven – waarvan 1 kraai voor de originaliteit en de moedige keuze van de auteur om dit verhaal op deze manier te schrijven, en de andere omwille van de sociale media waarschuwingen.

 Er komt een tweede reeks uit op Netflix – ik ga het boek waarop deze gebaseerd werd aan me voorbij laten gaan en gewoon geduldig wachten op de reeks.

Phoebe Locke ondervraagd

Phoebe Locke is het pseudoniem van  Nicci Cloke. Waarom ze voor een pseudoniem koos, kan je lezen in onderstaand interview. Haar boek De Schaduwman verscheen onlangs bij Harper Collins. Wij mochten de enthousiaste en superaardige auteur interviewen.

*Wie is Phoebe Locke ?  Welke vijf woorden beschrijven jou het beste en waarom ?

Oeh goede vraag ! Ik zou zeggen dat ik creatief ben, emotioneel, bedachtzaam, zorgzaam en beetje een geek !  Ik hou van lezen, koken en lopen. Ik kijk graag naar waargebeurde misdaaddocumentaires en horrorfilms maar ook naar romantische komedies. Voordat ik een gepubliceerde schrijver werd, heb ik veel jobs gedaan – ik was serveerster bij een bar, kinderoppas en een kerstelf (wat niet zo leuk is als het klinkt!)




*Waarom gebruik je een pseudoniem ?

Ik heb al andere romans gepubliceerd onder mijn echte naam (Nicci Cloke) maar deze waren voor tieners. Aangezien dit mijn eerste thriller voor volwassenen was, wou ik een pseudoniem gebruiken om de twee genres gescheiden te houden.



*Hoe kwam je op het plot voor dit eerste boek ?

Ik heb lang aan een roman over de Banner-familie gewerkt – ik wist dat Sadie, de moeder, verdween toen haar dochter Amber een baby was en dat ze terug kwam toen Amber 16 was. Maar ik wist niet waarom Sadie zo bang was of waar ze van weggelopen was. Toen las ik een artikel over twee 12-jarige meisjes in de VS die zo geobsedeerd waren door een internet meme, Slender Man, dat ze probeerden hun vriend te doden om hem te plezieren.  Ik was gefascineerd door het verhaal – het is
verschrikkelijk en ongelooflijk triest – en ik wist direct dat ik wilde dat een soortgelijke jeugdlegende Sadie zou kwellen en dat dit uiteindelijk zou leiden naar Amber, die terecht staat voor moord.



*Welk personage in het boek heeft het meeste van jou ?

Ik denk dat ze allemaal een klein stukje van mij hebben maar ik hoop dat Greta, de filmproducer die werkt aan een documentaire over Amber, het meest op mij lijkt. Ze is de meest sympathieke van de personages, diegene die probeert in Amber het beste te zien terwijl iedereen anders gelooft dat Amber slecht is of een crimineel. Amber is waarschijnlijk het personage dat het minst op mij lijkt maar dat maakte haar wel het meest interessante om te schrijven.



*The Tall man/De schaduwman is je eerste boek en is verkocht aan verschillende landen: hoe voel je je hier hierbij?

Het is geweldig ! Ik kan het nog steeds niet geloven. Het is een droom die uitkomt en ik voel me heel, heel gelukkig.



* Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke?

Nee, niet echt – ik merk zelfs dat het helpt als ik niet elke dag hetzelfde doe.  Dus sommige dagen  schrijf ik ’s morgens, andere dagen ’s avonds. Soms zit ik graag aan mijn bureau, andere keren ga ik graag schrijven in een koffiehuis.  Het enige wat ik altijd moet doen, is ervoor zorgen dat ik een grote kop koffie naast me heb voordat ik begin!



* Wat was de soundtrack terwijl je aan het schrijven was? Luister je tijdens het schrijven naar muziek?

Soms doe ik dat wel, maar meestal kan ik geen muziek hebben met woorden - ik vind het te storend.

Dus ik luister graag naar filmsoundtracks. Ik merk dat ze echt helpen om de stemming te bepalen. Mijn favoriet toen ik The Tall Mann aan het schrijven was , was de soundtrack van Gone Girl van Trent Reznor en Atticus Ross. Het is echt griezelig en spannend - perfect!
Soundtrack Gone girl


*Plot je je boek van begin tot einde en schrijf je het op of laat je je personages het verhaal leiden en zien waar ze je naartoe brengen?

Een beetje van beide. De eerste 10.000 woorden schrijf ik het liefst zonder te veel te plannen in mijn hoofd - ik wil graag de personages leren kennen en enthousiast worden over het verhaal dat ze misschien  te vertellen hebben. Maar dan stop ik en plan ik de rest. Ik vind het gemakkelijker om een eerste concept vrij snel te schrijven als ik een gedetailleerd plan heb, en het is gemakkelijker om te zien waar het verhaal meer actie nodig heeft of waar een wending in het verhaal kan werken.



*Wat kan jou afleiden van schrijven ?

Het internet ! Vooral twitter en instagram. En eten – ik sluip constant naar de keuken voor snacks!



*Wat genre boeken lees je zelf graag ?

Ik hou van alles, echt waar ! Thrillers, natuurlijk, maar ik hou ook van literaire fictie, komedie, romantische dingen en dystopische verhalen of SF.  Ik heb altijd een grote stapel boeken die ik niet kan wachten om te lezen.



*Wanneer ontdekte je dat je een schrijver wilde worden ?

Al vanaf ik klein was schreef ik graag verhalen, maar toen ik afstudeerde op de universiteit, dacht ik dat ik in de uitgeverij wilde werken. Ik hield zo veel van boeken dat het de beste carrièremogelijkheid voor me leek – ik dacht niet dat gewone mensen auteurs zouden kunnen zijn ! Toen ik echter begon, besefte ik dat dat niet waar was en ik realiseerde me ook dat schrijven mijn droom was. Ik begon in het geheim aan een roman te werken en uiteindelijk vond ik de moed om te proberen er een agent voor de vinden.




* Kun je enkele boeken noemen die we moeten lezen?

Ik hou van alle boeken van Megan Abbott – ik vind haar een geweldige schrijfster. The Three (De drie) van Sarah Lotz is een van mijn meest favoriete boeken en het beste wat ik vorig jaar las, was Bad Apple van Zoje Stage (in sommige landen ook Baby Teeth genoemd).  Ik hield ook erg van Birdbox (De kooi) van Josh Malerman– ik heb net de Netflix-serie gekeken en die is goed, maar het boek is beter vind ik.




*Ben je al aan een nieuw boek aan het werken ?

Ja ! Het heet The July Girls en het gaat over een moordenaar die elk jaar op dezelfde dag toeslaat en een jong meisje dat denkt dat het haar vader zou kunnen zijn.

Michael Berg ondervraagd

C: KW Kaldenbach

Michael Berg is het pseudoniem van Michel van Bergen Henegouwen. Hij werd geboren in Heerlen, studeerde Nederlands in Amsterdam en was leerling aan de Kleinkunstacademie. 
Eens kijkend naar hoe vaak hij genomineerd werd met zijn boeken voor bekende prijzen in Thrillerland, blijkt daar wel uit hoe men zijn boeken waardeert:

Het meisje op de weg shortlist Diamanten Kogel 2015 en shortlist Gouden Strop 2016

Heller shortlist Hebban Crimezone Thriller Award 2014 en tiplijst voor de Diamanten Kogel 2014

Nacht in Parijs winnaar De Gouden Strop 2013 voor het beste Nederlandstalige spannende boek van het jaar.
Hotel du Lac shortlist voor De Diamanten Kogel  en voor de Crimezone Thriller Award.
Een echte vrouw werd genomineerd voor Beste Nederlandse Vrouwenthriller van 2010

Ik las onlangs zijn nieuwste boek Broertje en kan niet anders zeggen dan dat ik genoten heb. Broertje was voor mij een enorme pageturner. Ik mocht Michael een aantal vragen stellen: 

*Bedankt voor dat ik dagenlang ABBAliedjes in mijn hoofd had! Draaide je zelf ABBA tijdens het schrijven van Broertje?


O nee. Ik draai nooit muziek als ik schrijf. En zeker geen Abba.


*Waarom ABBA trouwens? En wek nummer zou je nu luidkeels mee kunnen zingen?


Verstandelijk gehandicapten zijn vaak fan van een artiest. Mijn broertje, die verstandelijk gehandicapt is, houdt bijvoorbeeld heel erg van Frans Bauer. Als het maar vrolijke muziek is. De muziek van Abba is ook geschikt. Het leek me een aardig idee om Felix, de hoofdpersoon van Broertje, helemaal gek te laten zijn van Abba. Tijdens het tikken heb ik natuurlijk af en toe een liedje meegezongen. Maar heel zacht en nooit erg lang. Niet mijn muziek.


*Tijdens het lezen van Broertje vond ik het ongelofelijk hoe je Felix neergezet had. Je laat op een bijzonder goede wijze zien en voelen hoe het kan werken in het hoofd van een autistische jongen. Ik werd tijdens het lezen soms gewoon medekriegelig als Lotte antwoorden wilde of haast had. Ik begreep dat jouw broer autistisch is. Hoe geduldig was jij vroeger thuis met hem?


Ik was vroeger heel ongeduldig met mijn broertje. Behalve dat hij natuurlijk alle aandacht kreeg – en terecht – was hij soms een blok aan mijn been. Zeker als ik met vriendjes buiten speelde en ook nog geacht werd een oogje in het zeil te houden op mijn broer. Die situatie is nu anders. Na de dood van onze ouders ben ik samen met mijn jongste broer curator. Dat betekent dat we ons best doen om te achterhalen of onze broer gelukkig is of dat hij specifieke wensen heeft. Meer dan ooit moet ik proberen te achterhalen wat hij denkt en voelt. Dan loop je tegen grenzen aan. Heel lastig. Dat proces om te proberen te communiceren heb ik natuurlijk goed kunnen gebruiken voor Lotte en Felix.


* Heb je eventueel nog een zogenaamde expert mee laten lezen bij de scenes van Felix?


Nee. Iedere autist is anders. En als auteur ben je de baas over je materiaal. Maar ik kom wel vaak bij de instelling waar mijn broer woont en dan zie ik andere autisten en verstandelijk gehandicapten en hoor genoeg verhalen van de leiding om te weten dat wat ik beschreven heb realistisch is.


*Het verhaal speelt zich af in Frankrijk. Zoals de meesten bekend heb je jarenlang daar gewoond. Hoe is het om weer in Nederland te wonen?

Anders. Heel anders. Ik heb weer een sociaal leven. In Frankrijk leefden we erg afgelegen. Daar kwam ik achter toen Anna, mijn vrouw, overleed en ik daar erg in mijn eentje zat. Ik wilde weg uit het gehucht. Naar de kust, naar Amsterdam of misschien naar een ander land. Geen idee. Maar toen kwam ik tijdens een lezing in mijn geboorteplaats Heerlen een vrouw tegen die ik kende van 40 jaar geleden en die een paar maanden daar voor weduwe was geworden. Het klikte. Wat heet: we zijn heel snel gaan samenwonen. Eerst nog met twee woningen en na de verkoop van Frankrijk in haar huis, in Heerlen.


*Welke vervelende gewoonte viel je het meest op toen je weer dagelijks hier verbleef?

Het rijgedrag. Nederlanders moeten zonodig op je bumper rijden. Heel irritant. En mensen zijn over het algemeen behoorlijk onbeleefd.


*Wat mis je vooral van de gewoontes van de Fransen?


De pastis voor het middageten.


*En wat absoluut niet?


Fransen kunnen geen nee zeggen. Dat is heel vervelend. Je weet eigenlijk nooit wat je aan iemand hebt. Uitzonderingen daargelaten.


*Wat maakt Broertje anders dan al jouw vorige boeken?


Ieder boek is weer anders. Tenminste dat mag ik hopen, anders zou het wel heel saai zijn. Ik denk dat lezers het verschil met ander werk het beste kunnen aangeven.


*Hoelang schreef je aan het boek?


Lang. Anderhalf jaar.


*Nu is het enorm in dat thrillerschrijvers overstappen op het schrijven van een roman? Heb jij ook plannen daar toe?


Ik heb geen zin om een onderscheid te maken tussen romans en thrillers. Goed, ik ben officieel thrillerauteur en wil dat ook blijven, al was het alleen maar om de boekhandel niet in verwarring te brengen, maar feitelijk zijn al mijn thrillers gewoon spannende romans. Verhalen waar spanning of een mysterie een belangrijke rol speelt, maar waar de personages en de psychologie ook belangrijk zijn.


*Wat las jij dit jaar zelf en wat is of zijn wel aanraders vind jij?


Ik ben erg enthousiast over ‘Het dossier’ van Anya Niewierra en ‘Vrije val’ van Pierre Lemaitre. Momenteel lees ik ‘Vrienden voor het leven’ van Astrid Harrewijn, deel 3 van een drieluik. Een heerlijk, hilarisch boek. Kopen zou ik zeggen.


* Even wat andere vragen:


Voor welk Frans gerecht mogen ze jou wakker maken?

Gratins


Voor welk Nederlands gerecht trouwens?

Zuurvlees met frites


Hoe ziet jouw ideale vrije dag er uit?

Lang ontbijten, papieren krant (Volkskrant) , sporten (tennis) , borrelen met mijn lief en vrienden en daarna met z’n allen een goed restaurant in


Welk nummer hoor je het vaakst voorbij komen op Spotify?

Ik heb geen spotify


Wat verslind je op Netflix?

Ik kijk nooit Netflix


Wat gaat mee naar een onbewoond eiland waar je een jaar moet blijven?

Mijn nieuwe lief.

Ondervraagd: Max van Olden

Max van Olden (1973) is advocaat en voert een civielrechtelijke praktijk, voornamelijk met betrekking tot de creatieve industrie. Met zijn debuut Lieve edelachtbare won hij de Schaduwprijs 2016. Onlangs verscheen zijn tweede boek De juiste man.

Je hebt voorin je nieuwe boek  De juiste man een stukje uit een lied van Bob Dylan; ben je een groot Dylanfan? Komt dit uit een van je favoriete songs?

Now I've always been the kind of person that doesn't like to trepass but sometimes 
you just find yourself over the line
Oh if there's an original thought out there I could use it right now

 https://www.youtube.com/watch?v=ZbKlABsChiA&list=RDZbKlABsChiA

Ik ben niet een enorme fan, maar dit nummer vind ik toevallig erg mooi. Het is een nummer van elf minuten waarin je als het ware wordt meegenomen op een soort roadtrip door Amerika. Er wordt een heel verhaal verteld, begeleid door een achtergrondkoor. Ik vind het een prachtig, raadselachtig nummer. En die paar zinnetjes passen ontzettend goed bij het boek.  

Luister je überhaupt veel muziek? Welk nummer hoorde je de laatste tijd het vaakst op Spotify of andere bronnen?

Ik luister iedere dag naar muziek, bijna uitsluitend pop, soms jazz. Ik houd een afspeellijst bij op Spotify die langer en langer wordt. Het nummer dat ik de laatste tijd vaak draai is 'I feel it coming', van The Weeknd. Heerlijk nummer met zo'n 'Daft Punk-feel good' sound.

https://www.youtube.com/watch?v=4Kx-ke9RKww
 

De juiste man is het tweede boek na een prijswinnende debuut. Hoe grote druk leverde dat op?

Het levert wel wat extra druk op, maar tegelijk geeft het natuurlijk ook zelfvertrouwen. Dat versterkt elkaar en geeft energie. Ik heb De juiste man in elf maanden geschreven.

Hoe anders is De juiste man in vergelijking met Lieve edelachtbare?

In De juiste man wordt de hoofdpersoon voortgestuwd door een allesoverheersende drang tot vergelding. Het beheerst zijn hele leven en uiteindelijk, nadat hij een kansje ziet, besluit hij heel doelgericht in actie te komen. Dat maakt dit boek anders dan Lieve edelachtbare, waarin de hoofdpersoon juist een speelbal is van externe krachten.

Er is ook een duidelijk thema, namelijk de vraag wanneer je onrecht moet aanvaarden en wanneer je er juist tegen moet vechten. Oscar maakt daar een hele duidelijke keuze in en ik ben benieuwd of lezers die keuze kunnen begrijpen en goedkeuren.

Als een boek eenmaal uit is, zoals Lieve edelachtbare, blader je het dan zelf nog wel eens door?

Soms doe ik dat inderdaad, maar niet vlak na de lancering. Dan ben ik namelijk bang dat ik fouten tegenkom waardoor de feeststemming zou worden bedorven. Verder lees ik soms voor uit eigen werk. 

Schrijf je De juiste man eerst helemaal af voor je het thuis laat lezen of vertel je tussendoor stukjes?

Tijdens het schrijven praat ik er alleen inhoudelijk over met mijn redacteur. Zij kent de personages en de plot en zij is natuurlijk een professional. Als het manuscript in een vergevorderd stadium is laat ik het door mensen lezen die ik heb geraadpleegd voor research. Mijn partner, familie en vrienden mogen pas lezen als het boek gedrukt is... Het is overigens heel bijzonder om de reacties van je partner te horen of te zien terwijl hij het leest. Je kunt dat maar één keer meemaken en daarom wil ik graag dat hij het gepolijste eindproduct leest.

Hoe lastig is het om de eerste versie los te gaan laten en op te sturen? Baal je van de eerste  opmerkingen, ook al weet je dat het uiteindelijk een beter boek zal gaan worden?

Eigenlijk valt dat wel mee omdat ik eerst een hele losse, ruwe versie schrijf en ik er rekening mee houd dat er nog behoorlijk aan gesleuteld moet worden. Er mogen desnoods hele hoofdstukken uit het manuscript verwijderd worden, dat is jammer maar niet erg. Alleen wanneer mijn redacteur met haar opmerkingen de fundamenten onder de plot weg zou slaan zou ik wel een slechte dag hebben, maar dat is gelukkig nog niet gebeurd. 

Hoe wacht je nu de kritieken af? Laat je het eerst een ander lezen om te kijken of ze te kritisch of durf je ze aan?

Nee ik lees de recensies meteen. Ik probeer ervan te leren. Je moet het eigenlijk zo zien: iemand heeft de moeite genomen om zich misschien wel acht of tien uur lang onder te dompelen in jouw creatie en vervolgens ook nog eens een verslag daarvan te schrijven. Bovendien zijn recensenten echte boekenliefhebbers, die meters en meters boeken hebben gelezen en dus over veel vergelijkingsmateriaal beschikken. Dan is het eigenlijk fantastisch dat zo iemand daar een onderbouwde mening over geeft. Je moet je daar als schrijver echt voor openstellen vind ik. Het zou kinderachtig en arrogant zijn om zo'n mening niet serieus te nemen. 

Hoe waren de kritieken op je eerste boek? Hoe vond je de eventuele kritische geluiden?
De jury van de Schaduwprijs had het over een goed doordacht plot met sublieme verhaallijnen, maar zei ook dat het verhaal wat langzaam op gang kwam. Andere kritiek gold juist de snelheid waarmee het verhaal eindigde: sommige mensen hadden liever gezien dat die laatste hoofdstukken wat langer zouden duren. Ik begrijp de kritiek wel en heb er ook iets mee gedaan. In De Juiste man zit de lezer, als het goed is, meteen in het verhaal. Ik heb veel aandacht besteed aan die opbouw en afgaande op de eerste geluiden heeft dat ook goed uitgepakt.

Welk boek van wat je in je leven las had jij zelf graag geschreven willen hebben?

Het Gouden ei van Tim Krabbé vind ik in alle opzichten een juweeltje. De plot is om jaloers op te worden, het einde is verpletterend en dan zit er ook nog een mooie thematiek in. Het Parfum van Patrick Süskind is ook prachtig, zo ongelooflijk origineel, poëtisch en toch spannend: zo'n boek wordt maar een keer per eeuw geschreven. 

Nu nog wat ander soort vragen om jou beter te leren kennen:

Welke foto staat er als achtergrond op je telefoon? 

Haha, geen enkele! Maar als ik een foto zou moeten uitzoeken dan zou ik die van mijn dochter nemen. 

Huil je bij films. Welke was een echte tearjerker?

Ik huil niet snel bij films, eerder bij zo'n programma als All you need is love. Zoals afgelopen kerstavond: die zieke man die zijn kleinkind voor het eerst ziet, ja dan pink ik wel een traantje weg.

Welke Netflix serie is jouw favoriet?
Ik moet nog steeds dat fantastische Breaking Bad afkijken maar vind er de tijd niet voor. Het zijn ook zo veel afleveringen. Stranger Things heb ik wel afgekeken: lekker mysterieus en geweldige eighties muziek eronder. 

Voor welk eten mogen ze jou wakker maken?
Voor Butter Chicken, mijn favoriet uit de Indiase keuken. 

Wat kocht je van je eerste salaris?
Van mijn eerste loon als vakkenvuller kocht ik de LP met de muziek uit Rocky IV.

Wat was jouw favoriete speelgoed vroeger? 
Het piratenschip van Playmobil!

Als je de loterij zou winnen, wat zou je dan als eerste kopen?
Ik zou mijn tien beste vrienden trakteren op een lang weekend New York. 

Bij welke gebeurtenis in het verleden zou je graag bij hebben willen zijn?
De eerste vlucht van de gebroeders Wright, in 1903.

Naar wie stuurde je je laatste appje?
Naar mijn goede vriend Emmanuel aan wie ik het eerste exemplaar van mijn boek ga uitreiken.

Kies een van de twee:

Advocaat/rechter

Advocaat

Zomer/winter

Zomer 

Wijn/bier

Bier. Bij eten: wijn.

Klassiek/pop

Pop

Barbie/Ken

Ken 

Kolonisten van Catan/schaken

Ik ken beide spellen niet goed, maar kolonisten van Catan lijkt me wat gezelliger. 

Zwemmen/schaatsen

Zwemmen 

Sushi/biefstuk

Sushi 

Boek/netflix

Boek 

Boekenprijs/hoge verkoop

Boekenprijs 

Hotel/camping

Lastig. Ik kan erg genieten van de luxe van een goed hotel, maar doe mij in de zomer maar een tentje op een rustige camping in de natuur. En een stoeltje. En een boek. 

Wat Making a murderer je niet vertelde... In de brievenbus

De afgelopen maanden hoorde ik van veel Netflixkijkers dat ik ook Netflix moest gaan nemen, want Making a murderer moest ik gaan zien. Een bizarre documentaire over hoe iemand er ingeluisd wordt door justitie.

Nu komt eind deze maand De onschuldige moordenaar uit. De schrijver was de openbaar aanklager in de zaak van Steven Avery. .

Amper twee jaar na zijn vrijlating uit de gevangenis waar hij achttien jaar had gezeten voor een verkrachting waar hij niet bij betrokken was, staat Steven Avery terecht voor de moord op journaliste Teresa Halbach. Heeft hij het dit keer wel gedaan, of probeert de lokale politie hem te framen?

Geen serie werd dit jaar zo veel besproken als ‘Making a Murderer’ – de misstanden in het Amerikaanse rechtssysteem en de tragische persoon Steven Avery, maar bovenal de partijdigheid in de zaak: van de betrokken strafpleiters, rechters en juryleden, én van de documentairemakers. De onschuldige moordenaar vertelt hoe het wél zat en vult de hiaten die de documentaire achterliet.

‘Ben ik de enige die geobsedeerd is door het verhaal van Steven Avery? Als ik dit als een plot voor een thriller zou gebruiken, zou niemand het geloven.’ – Karin Slaughter

Michael Griesbach was een van de openbaar aanklagers in Steven Avery's verkrachtingszaak in 1985. Met zijn boek geeft hij inzicht in het Amerikaanse rechtssysteem en onderzoekt hij of de Amerikanen nog steeds vasthouden aan jet bekende gezegde: "innocent until proven guilty". Hij woont in Manitowoc County met zijn vrouw en vier kinderen.