Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton

Titel: Kleine zwarte leugens

Auteur: Sharon Bolton

Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers

416 pagina’s

Over de schrijfster:

Sharon Bolton woont in Londen, waar veel van haar thrillers zich afspelen. Ze weet als geen ander de sfeer van de donkerste kanten van deze stad te beschrijven. Bolton is winnaar van de Mary Higgins Clark Award en genomineerd voor de itw Thriller Award, de cwa Gold Dagger en de Barry Award. Kleine zwarte leugens is een standalone thriller.

Achterflap:

Wat is het ergste wat je vriendin je kan aandoen?

Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?

Wat ik van dit boek vind:

De cover is een echte blikvanger. Als ik in een boekwinkel loop, zou deze mij absoluut opvallen. De mooie zonsondergang (gok ik), het kleurgebruik en de manier waarop de titel op de cover staat, is voor mij een reden om hem op te pakken. Na het lezen van de achterkant, was ik heel benieuwd naar dit boek. Misschien is het iets van moeder zijn, maar het feit dat er kinderen verdwenen waren, deed mij iets.

Het verhaal speelt zich af op de Falklandeilanden en wordt verteld vanuit drie perspectieven: Catrin, Callum en Rachel. Het verhaal speelt zich af binnen een paar dagen tijd. Catrin en Rachel zijn al vanaf hun jeugd beste vriendinnen. Maar dit is veranderd sinds het noodlottige ongeluk waarbij Catrin’s kinderen omkwamen en Rachel hier de oorzaak van was. Catrin’s leven is niet meer hetzelfde als voorheen en zij wordt een schim van zichzelf. Ze heeft wraakgevoelens ten opzichte van Rachel en haar gedachten beginnen vaste vormen aan te nemen.

LAAT HEM NIET ALLEEN!

Dan verdwijnt er een kind, weer eentje. De gemeenschap is in rep en roer, want dit is het derde kind in drie jaar tijd. De andere twee kinderen zijn nooit gevonden. Dus wordt alles op alles gezet om het kind te vinden.

Callum Murray is een goede vriend van Catrin. Hij heeft onopgeloste geestelijke problemen die gerelateerd zijn aan de Falklandoorlog. Deze problemen uiten zich in black-outs en hebben grote gevolgen.

Als je moet kiezen tussen leven met verdriet en leven met een schuldgevoel, is verdriet toch een stuk makkelijker.

Rachel heeft het zwaar met het schuldgevoel naar Catrin. Ze mist haar vriendin enorm. Het zal nooit meer hetzelfde worden. En dat schuldgevoel leidt tot een daad die niemand voor mogelijk gehouden heeft.

De stukken waarin het verdriet van Catrin duidelijk was, hebben mij behoorlijk geraakt. Je beide kinderen verliezen is het ergste wat een moeder kan overkomen. Als je dan ook nog eens in een kleine gemeenschap woont waar iedereen elkaar kent en waar je de “dader” elke dag tegen het lijf kan lopen, is op zijn zachts gezegd geen pretje.

De schrijfster heeft wat mij betreft echt een topthriller afgeleverd. Ze geeft ons een kijkje in het hoofd van de drie hoofdrolspelers. Zo diep dat ik af en toe echt even moest slikken. Ik heb even moeten wennen aan de schrijfstijl. Ik geef meestal de voorkeur aan wat ik noem “conversatietaal”. Maar ik zat snel in het verhaal en er kwam al snel een punt waarbij ik eigenlijk niet meer kon ophouden met lezen.

Waardering:

Plot: 5

Schrijfstijl: 4

Originaliteit: 5

Psychologie: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 5

Ik kan echt niet anders dan dit boek een dikke 5 sterren geven.

Leontine

De leesweek van Leontine

Zo, dat was me het weekje wel. Je hebt gewoon van die weken dat je heel veel dingen moet, alsof alles in één week gepland moet worden. Nou, zo’n week was deze week.

We begonnen zaterdags nog heel rustig hoor. Zoonlief had zijn 2^e zwemles en ik heb bedacht dat ik dat uurtje gewoon eens lekker ga gebruiken om met een kopje thee te gaan lezen.

Vol goede moed begon ik in Kleine zwarte leugens van Sharon Bolton. Nu heb ik eigenlijk bijna een hekel aan boeken in de ik-vorm. Sommige mensen zweren erbij, ik vind het echt drie keer niks. Ik houd meer van de conversatievorm zoals ik dat noem. Net alsof je een gesprek aan het volgen bent. Maar goed, het was een recensieboek, dus die gooi je niet even zomaar aan de kant. En daar was ik toch wel blij om merkte ik later in de week.

Op zondagmiddag nemen mijn man en ik de week vaak even door. Wanneer ben jij thuis? Heb je vergadering deze week? Enzovoorts, enzovoorts. Wat bleek? Elke avond was er wel iets. Of ik was weg, of mijn man was weg. Nou, tot zaterdag dan hè? Gelukkig komen deze weken niet al te vaak voor.

Een drukke week is niet heel bevorderlijk voor mijn leeskwantiteit. Zeker bij een boek waar je je koppie erbij moet houden. Maar ik raakte toch in de ban van dit prachtige verhaal. Je kind verliezen lijkt me echt het ergste wat er is. En als dat dan veroorzaakt wordt door je beste vriendin, wauw! Ik zou serieus niet weten wat ik gedaan zou hebben. Nou ja, waarschijnlijk niets strafbaars, want ik ben echt het braafste meisje van de klas.

Op woensdag moest ik ongeveer nog 100blz. De laatste 100blz van het verhaal van Rachel. Helaas moesten de drukste avonden van de week nog komen. Op donderdag ga ik altijd naar de Weight Watchers. Ja, ik ben te zwaar…..niet een paar kg, maar eigenlijk nog 15kg. Dus dat “uitje” heb ik uitgebreid met het zijn van assistente. Dan moet je wel hè? En heb ik iets meer stok achter de deur dan als je dat niet doet. Tijdens het praatje heb ik nog wat bladzijden gelezen, maar of dat nou zo ideaal was?

Op vrijdag stond er een etentje gepland met vriendinnen. Super gezellig. Ik heb nog pijn in mijn buik van het lachen. Maar van lezen komt dan eigenlijk niets. Gelukkig voor mij is zaterdag mijn uitslaapochtend. En omdat ik gewoon echt niet kan uitslapen, heb ik daar mijn uitslaap-, c.q. leesochtend van gemaakt. En jawel, er was voldoende tijd om het boek echt helemaal uit te lezen.

Wat een ontzettend gaaf einde van een prachtig boek. Over verdriet en schuldgevoel, over machteloosheid en onschuld.

Deze week heb ik maar één boek gelezen. Ik ga nu beginnen aan In naam van de vader van Toni Coppers. Ik heb nog nooit iets gelezen van hem, dus ik ben heel benieuwd. Ook weer zo’n boek dat ik op basis van de cover nooit zou pakken. Ik dacht echt dat het een mannenboek was. Tot ik zag dat de hoofdpersoon een vrouw was.

Tot volgende week!

Leontine

Bianca's leesweek

Een productieve leesweek, heb drie boeken uitgelezen en tussendoor ook nog de Australian Open gevolgd. Jullie snappen natuurlijk wel dat het huishouden er een beetje bij ingeschoten is, maar dat pakken we gewoon in de nieuwe week weer op, loopt gelukkig niet weg.

Het eerste boek wat ik gelezen heb is Kleine zwarte leugens van S.J. Bolton. Wat een prachtig geschreven spannend boek is dit zeg, mijn recensie is inmiddels al op het blog verschenen dus als je er meer van wilt weten kan ik je zeker aanraden die even op te zoeken. Een boek wat ik met een diepe zucht heb dicht geslagen want vooral het plot was voor mij adembenemend goed.

Vervolgens ga ik verder met Daar zijn vrienden voor, een boek wat niet bekend is bij thrillerlezers want het is een feelgood, ik heb dit boek gekregen van Ellessy en heb een recensie geschreven voor Boekinkt.blogspot.nl, ik vind het gewoon prettig om af en toe even niet teveel na te denken en een zwijmelverhaal te lezen. Buiten dat dit boek lekker zwijmelde kwam er ook nog een maatschappelijk dilemma aan bod wat mij met momenten even boos maakte. Zoals bij elke feelgood komt alles op zijn pootjes terecht maar ik ben me wel bewust dat sommige problemen door mensen wel erg makkelijk weggewimpeld worden, ik hoop dat veel leraren dit boek onder ogen komt zodat ze toch eens 2x gaan nadenken voor ze ergens op reageren.

Na dit uitstapje is het weer tijd voor een thriller, ik twijfel even welke ik op ga pakken en Ink helpt mij een keus te maken. Zij weet inmiddels bijna feilloos van welke boeken ik enorm kan genieten en we besluiten samen dat ik aan de Britt Franken serie van Heleen van der Kemp ga beginnen. Dit was zo gezegd zo gedaan en ik begin in Blond 15, dit blijkt een boek van maar 122 bladzijden te zijn, het leest heerlijk, het verhaal spreekt me aan dus binnen vierentwintig uur is het uit.

Britt Franken is een sympathieke rechercheur met een druk bestaan en alleen verantwoordelijk voor de opvoeding van haar dochter Bo. Ik vertel er verder niet teveel over, want er komt nog veel meer over Britt Franken. Ben inmiddels al gestart in het tweede deel wat luistert naar de titel Afrekening, maar hierover dus later meer.

Dan rest mij jullie allemaal een hele fijne leesweek toe te wensen en tot volgende keer maar weer.

Groetjes Bianca

Kleine zwarte leugens – Sharon (S.J) Bolton

Over de schrijfster:

S.J. Bolton (Sharon J. Bolton) volgde een toneelopleiding en heeft een MBA. Ze begon een succesvolle carrière in PR en marketing en werkte onder andere voor de gemeente Londen. Tijdens een loopbaanonderbreking om tijd te maken voor haar gezin, raakte Bolton gefascineerd door de Britse traditionele folklore en begon ze met het schrijven van haar eerste boek.

Achterflap:

Wat is het ergste wat je beste vriendin je kan aandoen?
Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou.
Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?
Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?

Mijn mening:

Kleine zwarte leugens is een prachtige standalone die zich afspeelt op de uitgebreid beschreven Falklandeilanden. Het is een kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent. Rachel en Catrin zijn al van kinds af aan onafscheidelijk, ze delen hun hele leven lief en leed. Een paar jaar geleden komt aan deze vriendschap een abrupt einde als de zoons van Catrin door een ongeluk, veroorzaakt door Rachel, om het leven komen. Catrin verandert in een wraakzuchtige vrouw en is vast van plan revanche te nemen, ze beraamt een bizar plan om Rachel terug te pakken.

Je beide kinderen verliezen is een klap die geen enkele moeder te boven komt, een verschrikkelijke nachtmerrie waar je nooit aan wilt denken. Ik kan me de boosheid, het verdriet en vooral de machteloosheid van Catrin goed voorstellen, ondanks dat iedereen weet dat wraak nemen niet de oplossing is kan ik haar toch begrijpen, je raakt de controle over jezelf kwijt. Sinds de dood van Kit en Ned verdwijnen er ook regelmatig andere kinderen van het eiland, hierbij worden veel vingers naar elkaar gewezen en het is de taak van Josh Savidge, de rechercheur van het eiland, om de werkelijke dader te vinden. Alle eilandbewoners voelen zich betrokken en helpen mee om de zaak op te lossen.

Callum Murray, goede vriend van Catrin probeert haar ondertussen te helpen weer iets van het leven te maken, helaas is Catrin met hele andere zaken bezig en Callum speelt ook nog een belangrijke rol in het drama wat zich een aantal jaren geleden heeft afgespeeld, waardoor de situatie eigenlijk voor iedereen alleen maar ingewikkelder wordt.

Het verhaal is opgebouwd uit 3 delen en elk deel is geschreven vanuit een andere hoofdpersoon, hierdoor krijg je een goed beeld van de gedachten van de mensen waar alles om draait. Het is mooi te lezen wat gedachten met een mens doen.

De schrijfstijl is bijzonder te noemen, mooie zinnen met veel oog voor details, je kijkt zelfs af en toe in het hoofd van een dier.

Zij is de reden dat de wereld uit balans is geraakt. Als zij in de buurt is kantelt het universum en degenen aan de onderkant lopen de kans eraf te vallen rechtstreeks de hel in.

Het plot is wat mij betreft subliem te noemen, alle wegen naar de dader komen tot een bizar hoogtepunt met nog een extra verrassing als toetje.

Kleine zwarte leugens is een boek wat ik met veel plezier heb gelezen en wat me geen moment teleur gesteld heeft.

Originaliteit: 4

Plot: 5

Spanning: 4

Psychologie: 5

Schrijfstijl: 5

Kleine zwarte leugens krijgt van mij 4,5 ster.

Bianca

Bianca leest lekker door

Zoals beloofd kan ik jullie iets laten weten over De hitte van de hel van Gard Sveen, ik heb hem uit en wat een top boek is dit zeg! Waar ik in het eerste deel soms iets of wat moeite had met de vele namen, is dit in dit tweede deel totaal niet aan de orde. Het thema is totaal anders en ook als je het eerste deel niet hebt gelezen is dat in dit geval helemaal geen probleem. Tommy Bergmann krijgt vooral te maken met de psyche van een mens. Moet wel bekennen dat ik daar vanwege mijn werk een speciale voorkeur voor heb. Gard Sveen is wat mij betreft met vlag en wimpel geslaagd, hij heeft zowel de cliënt als de psychiater op geweldige wijze beschreven. Je komt tot de conclusie dat we allemaal mensen zijn en iedereen wel eens fouten maakt. De hitte van de hel is een reuze spannende thriller met veel aandacht voor de psychologie en passende verwijzingen naar de Griekse mythologie. 

Als ik deze week niet lees ben ik veelal aan het helpen bij mijn schoonouders die op het punt staan te gaan verhuizen, of kijk als trouw tennisfan naar de Australian Open. Ondertussen probeert mijn jongste dochter voorzichtig of er op de vele kleine watertjes bij ons in de buurt en beetje geschaatst kan worden, het kan helaas een keertje, daarna is het alweer te veel aan het dooien.

Na een dagje niet lezen start ik in Kleine zwarte leugens van Sharon Bolton, inmiddels zit ik alweer helemaal in het verhaal en ben zeer benieuwd wat me allemaal nog te wachten staat. Ik heb een aantal jaren geleden Zielsgeheim van S.J Bolton gelezen en dat boek is me prima bevallen, dus heb ook van dit boek wel hoge verwachtingen, ik hoop dat ze waar gemaakt worden.

Verder heb ik afgelopen zaterdag heerlijk gegeten met het team maar daar weten jullie inmiddels alles al van.

Nou.. na een dagje dozen uitpakken, duik ik lekker met mijn boek op de bank en horen jullie me volgende week weer.

Groetjes en fijne (lees)week allemaal

Bianca

Binnenkort: Kleine zwarte leugens

Er komt deze week weer een nieuwe thriller uit van Sharon Bolton. Eeen schrijfster die mij al regelmatig verraste met haar thrillers. Dus ik ben erg nieuwsgierig naar Kleine zwarte leugens. 
Waar gaat hij over?

Wat is het ergste wat je beste vriendin je kan aandoen?
Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou.
Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?
Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?