Vertrouw niemand – Jayne Anne Krentz

Over de schrijver:

Jayne Ann Krentz (1948) heeft al meer dan 50 New York Times-bestsellers geschreven. Er zijn ruim 35 miljoen van haar boeken in druk. Ze woont met haar man Frank in Seattle, Washington.

Achterflap:

Grace Elland is de toegewijde assistente van motivational speaker Sprague Witherspoon. Als ze zijn levenloze lichaam vindt, met een lege fles wodka ernaast, wordt ze teruggeworpen naar haar eigen donkere verleden. Grace keert terug naar haar geboorteplaats en probeert alles wat ze heeft geleerd over 'positief denken' in de praktijk te brengen - iets dat ze maar met moeite kan opbrengen tijdens de vreselijkste blind date ooit met investeerder Julius Arkwright. Grace en Julius hebben werkelijk niets met elkaar gemeen, maar de ex-marinier beschikt over diverse eigenschappen die haar wel eens van pas kunnen komen. Want is hij niet de perfecte man om haar te helpen als blijkt dat ze een stalker heeft?

Mijn mening:

Als liefhebber van boeken met zowel spanning als romantiek was ik best nieuwsgierig naar Vertrouw niemand. Het eerste boek van Jayne Ann Krentz wat ik lees en ik heb genoten.

Grace Elland komt door het overlijden van haar werkgever van de een op de andere dag samen met haar twee collega’s Millicent en Kristy zonder werk te zitten. De drie vrouwen hebben een goede band met elkaar opgebouwd maar als snel rijst de vraag of deze band wel zo goed is als hij lijkt? Julius probeert Grace te ondersteunen als blijkt dat ze rare mails ontvangt die erop duiden dat iemand haar stalkt. Samen gaan ze op onderzoek uit als blijkt dat er een link is naar het verleden van Grace. Grace is erop gefixeerd alles wat op je pad komt een positieve draai te geven en het lukt haar moeilijk om Julius dit ook in te laten zien. Julius is een voortvarend zakenman die van nature niemand vertrouwt, dit in tegenstelling tot Grace die juist iedereen het voordeel van de twijfel geeft.

Samen vullen ze elkaar prima aan en maken dankbaar gebruik van elkaars kwaliteiten.

Krentz heeft een prettige schrijfstijl waar je af en toe best een kriebel bij voelt. Er is echter ook voldoende aandacht voor een spannend verhaal, zeker niet te zoetsappig wat mij betreft.

Vertrouw niemand is zeker een aanrader voor de liefhebbers van Nora Roberts, het bevat voldoende spanning, liefde, is niet te ingewikkeld en heeft een mooi einde.

Originaliteit: ***

Schrijfstijl: ****

Plot: ****

Psychologie: ***

Spanning: ****

Vertrouw niemand krijgt van mij dik een verdiende 3,5 ster!

Bianca 

Naar huis - Harlan Coben

Auteur:
Harlan Coben (januari ’62) is de eerste auteur die alle grote Amerikaanse thrillerprijzen op zijn naam schreef. Zijn boeken zijn wereldwijde bestsellers. In 1990 verscheen zijn eerste thriller. Hij schrijft stand-alones en thrillers over zijn vaste personage Myron Bolitar en diens familie. Coben woont in New Jersey met zijn vrouw en vier kinderen.

Cover:
Een interessante cover. De naam van de auteur toch wat speels op de cover. Daaromheen regendruppels en onderin zie je in een zijspiegel van een auto een jongetje zitten. Is dat die jongen die al 10 jaar vermist wordt? Vanwege de cover zal ik het boek zeker oppakken.

Het verhaal:
De jongen die al tien jaar wordt vermist staat opeens recht voor hem…
Een decennium geleden werden twee zonen van twee welgestelde families ontvoerd. Er werd losgeld geëist, maar sindsdien is er niets meer van de jongens vernomen. Geen enkel spoor is er van hen terug te vinden.
Tien jaar lang hadden hun families niets dan pijnlijke herinneringen en hoopten ze radeloos op de dag die nu eindelijk aanbreekt: Myron Bolitar en zijn zakenpartner Win denken dat ze een van de gekidnapte jongens hebben gevonden. Waar is hij al die tijd geweest en wat kan hij zich nog herinneren van die cruciale dag? En misschien nog wel belangrijker: wat kan hij Myron en Win vertellen over het lot van zijn nog altijd vermiste vriend?

Mijn mening:
Van Harlan Coben ben ik eigenlijk al gewend dat hij heerlijke spannende thrillers kan schrijven en dat heeft hij dit keer weer gedaan. Als je nog niks van deze schrijver hebt gelezen zal ik het zeker aanraden om het toch eens te proberen.
Naar huis is van de serie rondom Myron Bolitar. Inmiddels deel 11 al, maar ik vind dat je ze zeker los van elkaar kunt lezen.
De schrijfstijl vind ik heerlijk. Hij kan zo mooi beeldend schrijven dat je echt in het boek zit. Niet alleen de acties laat hij goed naar voren komen. Ook de kleine details laat Coben goed naar voren komen.
Dit was ook zeker weer een ontzettend spannend boek. De actie begint al snel en je voelt de spanning van het begin tot het eind van verhaal. Wel voelde ik in het laatste hoofdstuk aan hoe het af zou lopen, maar toch kwam het in het totaal als een aangename verrassing. Tussen de spanningen door laat de auteur ook nog wat humoristische citaten tussen de regels vallen.

Big Cyndi’s make-up was doorgelopen, zodat haar gezicht er nu uitzag als een doos vetkrijtjes die te dicht bij de kachel heeft gestaan.

Het boek wordt verteld uit de hoofdpersonages Myron en Win. Ze wisselen zich goed af. Echt inleven gaat niet in deze personen, maar je zit gewoon in het verhaal. Je bent er eigenlijk gewoon bij als toeschouwer en zo beleef je ook het gehele verhaal tot het eind.
Harlan Coben heeft weer een verschrikkelijk goed verhaal neergezet. Ik heb nog niet alle boeken van hem gelezen dus ik heb nog genoeg te lezen van hem.

Plot: 5
Schrijfstijl: 5
Leesplezier: 5
Originaliteit: 4
Psychologie: 4
Spanning: 4

Naar huis krijgt van mij 4,5 sterren.


Brenda

Blijf bij me - Alison Gaylin

Titel: Blijf bij me

Auteur: Alison Gaylin
Uitgeverij Boekerij
Publicatiedatum: augustus 2016
Aantal bladzijdes: 335

Cover

Een aantrekkelijke cover, ik zou hem oppakken in de winkel om het boek nader te bekijken. Een meisje alleen op de weg, op blote voeten in een wit jurkje en een auto die haar tegemoet rijdt. De donkere lucht geeft het wat onheilspellends. De ondertitel doet vermoeden dat het een spannend boek gaat zijn: Haar dochter is spoorloos, net als haar zus.

Auteur

Alison Gaylin studeerde aan Northwestern en Colubia University’s Graduate School of Journalism. Ze werkt als journaliste en schrijfster. In Amerika verscheen haar eerste boek, Hide your eyes, in 2005 en werd hiermee genomineerd voor de prestigieuze Edgar Award. In 2013 ontving ze voor haar thriller En ze was een Shamus Award. Naast thrillers voor volwassenen schrijft ze ook thrillers voor jongvolwassenen.

Achterflap

Brenna Spector heeft een zeldzame neurologische afwijking waardoor ze geen enkel detail van haar leven vergeet: beelden, geluiden, smaken, geuren. Het begon in haar kindertijd, toen haar oudere zus in een vreemde auto stapte en nooit meer werd teruggezien, en het is van onschatbare waarde bij haar speurwerk naar vermiste personen.

In Blijf bij me probeert Brenna het mysterie te ontrafelen rondom haar zus Clea, die achtentwintig jaar geleden op zeventienjarige leeftijd verdween. Geobsedeerd door deze verdwijning raakt ze het contact kwijt met haar dochter Maya, die de laatste tijd erg geheimzinnig doet. Als ook zij verdwijnt, vreest Brenna dat haar ergste nachtmerrie is uitgekomen. Ze zal haar bijzondere gave ten volle moeten benutten voordat het te laat is…

Mening

Wees voorzichtig met wie je zoekt.

Bovenstaande quote dekt een heel groot deel van de lading van het verhaal. Blijf bij me is het derde deel in de serie met Brenna Spector, een privédetective, gespecialiseerd in vermissingen. De voorgaande twee delen heb ik niet gelezen en zeker in het begin van het boek heb ik hierdoor wel wat gemist. Met enige regelmaat wordt teruggeblikt naar gebeurtenissen die hier zijn voorgevallen, deze worden niet uitgebreid uitgelegd, waardoor ik toch iets miste in het verhaal. Jammer dat dit niet iets uitgebreider is uitgewerkt, zodat het makkelijker als standalone gelezen kon worden. Naarmate je verder in het verhaal komt raakt dit verder naar de achtergrond omdat we dan naar de gebeurtenissen in het heden gaan. Op sommige punten heb ik mij wel even geërgerd aan de aandoening van Brenna, wanneer ze ineens weer terug in de tijd ging naar herinneringen die niks met het verhaal te maken hadden. Deze stukken haalden de vaart wat uit het verhaal. Wel vind ik dat de emoties van Brenna en ook van de overige personages erg goed uitgewerkt zijn. Ze worden heen en weer geslingerd tussen angst, verdriet en haat. Je voelt mee met de verschrikking van de ontvoering van je kind en wat dit met een familie doet. Maya krijgt heel veel voor haar kiezen als jonge meid van 13 jaar en ik vind dat ze zich erg kranig houd in het verhaal.

Soms zie je je toekomst pas als je er recht op afstevent. Soms weet je pas dat je verliefd bent als het je helemaal verteert.

Aangezien dit het derde, en laatste, deel is van de serie rondom Brenna, merk je goed dat in de loop van het verhaal de lijntjes zo goed mogelijk naar elkaar toe worden geleid. Gezorgd wordt dat zo min mogelijk vragen onbeantwoord blijven en het verhaal afgerond aanvoelt. Persoonlijk denk ik dat dit behoorlijk goed gelukt is. Het verhaal kent niet in zijn geheel een gelukkig einde, maar is wel zo geschreven dat het een sluiting is van de serie. De opbouw hierdoor verloopt vrij soepel en gelijkmatig. Over de gehele linie is het verhaal redelijk spannend te noemen, je bent toch benieuwd wat er nu met Maya staat te gebeuren en wie haar ontvoerd heeft. Zoals eerder al is aangegeven zaten er wel een aantal stukken in die de vaart en hierdoor ook de spanning uit het verhaal haalden. Wat jammer is omdat vaak de spanningsboog op zo’n moment juist flink was opgebouwd.

Het leven is net een legpuzzel, als er een stukje zoek raakt, verliest heel de puzzel zijn betekenis.

Lange en wat kortere hoofdstukken wisselen elkaar af, waarin ook met enige regelmaat gewisseld wordt van personage. Zo zien we het verhaal door de ogen van Maya en Brenna, maar onder andere ook door dat van de ontvoerder van Maya. Hierdoor krijgt het verhaal meer diepgang en speling tussen de gedachtes van de personages. Ook wordt hierdoor de verdenking regelmatig verlegt, wat knap gedaan is. Gaylin heeft een prettige en vlotte schrijfstijl, het leest makkelijk en snel.

Blijf bij me is een spannend en vlot boek, een mooie afsluiting van deze driedelige serie. Al zal het verhaal misschien nog beter lopen wanneer de vorige twee delen eerst gelezen worden.

Spanning: 3,5
Plot: 3,5
Leesplezier: 3,5
Schrijfstijl: 3,5
Originaliteit: 3
Psychologie: 3

Ik denk dat Blijf bij me van Alison Gaylin met deze 3,5 sterren een prima thriller is om je een aantal uren in te verdiepen.

Amanda


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Zij die volgen - Ingar Johnsrud

Titel: Zij die volgen

Auteur: Ingar Johnsrud

Uitgeverij De Boekerij

Verschenen: augustus 2016

Over de auteur

Ingar Johnsrud (1974) werkt als journalist bij een van de grootste Noorse mediaconcerns. Hij is een geweldige, nieuwe stem in de Scandinavische crime en werd met Zij die volgen door critici geprezen als een schrijver die zijn lezers op het puntje van hun stoel houdt. Johnsrud woont met zijn vrouw en drie kinderen in Oslo.

Achterflap

Rechercheur Fredrik Beier wordt naar een uithoek van Oslo geroepen om een massamoord te onderzoeken. De slachtoffers waren allemaal lid van de apocalyptische sekte Het licht van God. Alles wijst op een religieuze wraakactie, maar Frederik en zijn jonge vrouwelijke partner Kafa Iqbal zijn sceptisch en al snel neemt het onderzoek een verrassende wending.

Fredrik en Kafa moeten jacht maken op een brute moordenaar en tegelijkertijd mysteries ophelderen rond de schimmige verledens van de sekteleiders. Ze hadden niet kunnen vermoeden dat hun onderzoek monsterlijke experimenten zou onthullen die terugvoeren naar de Tweede Wereldoorlog.

Er was geen pijn. Eerst was het alleen koud, toen warm en nat. Toen niets.

Rechercheur Fredrik Beier en zijn partner Andreas Figueras worden benaderd door politica Kari Lise Wetre. Haar dochter Annette heeft zich een aantal jaren geleden aangesloten bij de sekte Het licht van God en haar moeder kan al een hele tijd geen contact met haar krijgen. Ze maakt zich zorgen om haar dochter en haar kleinzoon William.

Dan komt er een oproep binnen dat er een massamoord is gepleegd op boerderij ‘Solro’. Een boerderij waar de sekte Het licht van God zich ophoudt. Wie zit achter deze moorden? Wat is het motief? En waar is Annette Wetre?

Frederik en Andreas worden tegen hun zin ‘opgezadeld’ met een nieuwe partner, de jonge Pakistaanse Kafa Iqbal. De massamoord op de boerderij wijst namelijk op een wraakactie in de religieuze sfeer. Maar is dit wel zo? Het drietal stuit op raadsel na raadsel en al snel blijkt dat er iets veel groters aan de hand is. Wie of wat is de Weense Broederschap?

Schuldgevoel is net als de maan. Het verblindt niet alles, maar het is er altijd. En de nachten zijn het ergst.

Frederik Beier wordt bij de lezer geïntroduceerd op het moment dat hij bij de psycholoog zit. Niet vrijwillig, maar het was óf naar de psycholoog óf een lang verlof. Hij is gescheiden, heeft een vriendin waarmee hij niet wil samenwonen én hij heeft het ook nog gezellig met zijn ex-vrouw. Je krijgt verder niet heel veel hoogte van deze man. Er is iets heftigs met hem gebeurd, dat wordt op een gegeven moment wel uit de doeken gedaan, maar Beier blijft een behoorlijk gesloten boek. Als lezer krijg je totaal geen grip op de (vele) personages. Ze blijven allen behoorlijk oppervlakkig en vlak en onder andere dat maakt dat je bij het lezen van Zij die volgen niet geniet zoals de quotes op de achter- en binnenflap beloven. Daar komt ook nog bij dat de schrijfstijl van Johnsrud erg stug is. Het is een complex verhaal met veel personages waar je je hoofd goed bij moet houden, maar als de schrijver dan (zeker in het begin) steeds van de hak op de tak springt, wordt de lezer het knap lastig gemaakt om het verhaal te kunnen volgen. Er ontbreken hier en daar ook nogal eens leestekens waardoor je soms niet altijd door hebt dat het stuk dat je leest nog bij een gesprek hoort bijvoorbeeld. De actiescènes daarentegen zijn wél dusdanig vloeiend geschreven dat het is alsof je het voor je neus ziet gebeuren.

Zij die volgen is qua verhaal interessant, boeiend en nodigt uit om het vervolg te lezen, maar de uitwerking ervan slaat wat mij betreft de plank mis en laat mij twijfelen om het tweede deel op te pakken. Jammer!

Spanning 3

Originaliteit 3

Leesplezier 2,5

Schrijfstijl 2,5

Psychologie 3

Plot 3,5

Net 3 sterren voor Zij die volgen.

Miriam

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Leesclub De weg van het water: de eindconclusie!

Aan het begin van dit jaar lazen twee Thrillerlezers De weg van het water van Trudi Rijks en genoten met volle teugen van het boek. Thrillerlezers besloot het boek weer eens in de spotlights te zetten en een leesclub was zo gevormd. 
De deelnemers aan deze leesclub waren Annemarie van Weelie, Jozef Bakker, Yvonne Hoogendijk, Annette Overvoorde en Miriam Bakker. Yfke Brandhout las mee met een eigen exemplaar. Uitgeverij De Boekerij verzorgde de recensie-exemplaren, waarvoor onze hartelijke dank!!

De Facebook-groep werd aangemaakt, waar schrijfster Trudi Rijks ook aan werd toegevoegd en de leesclub ging van start. De eerste reacties naar aanleiding van de cover stroomden binnen en de verwachtingen waren hooggespannen.

Tijdens het lezen borrelden hier en daar wat vragen op bij de lezers en die werden ook aan Trudi gesteld. Trudi nam de tijd en moeite om uitgebreid op de vragen in te gaan:

Hoi Trudi, heb de volgende vragen voor je. Hoe ben je geïnspireerd tot het schrijven van dit verhaal? Hoe werkt het schrijfproces bij jou? Wat zijn je ambities als schrijfster? Wanneer kunnen we een volgend boek verwachten? Er komen vast nog wel meer vragen boven borrelen, maar laat het even voor nu. (Annemarie)

Mijn inspiratie voor De weg van het water kwam tijdens een wandeltocht in Zwitserland. Een van mijn reisgenoten zei langs haar neus weg, dat ze belaagd werd door een oplichter. Tenminste, haar zus, die in een verpleeghuis zat. Zij was de bewindvoerder van haar zus, die ik ook nog van vroeger kende. Ze vertelde het hele verhaal van de dagvaarding, van het lege huis waar de oplichter zich had ingeschreven, en nog veel meer enge dingen. Het verhaal riep veel vragen op. Al heel snel vroeg ik of we van dit verhaal een roman zouden kunnen maken. En of ze me daar bij wilde helpen. Dat wilde ze wel. Ik had nog nooit een echt gebeurd verhaal geschreven, maar wist wel dat de werkelijkheid op zich nooit een goed verhaal is. 'Echt gebeurd is geen excuus', zei de grote schrijver Gerard Reve, en zo is het. We begonnen al meteen met brainstormen over de personages, die natuurlijk niet heel erg op de echte personen mochten lijken, want dat zou te delicaat zijn. Langzaam maar zeker ontstond de verzonnen wereld naast de echte wereld. Ondertussen zat de echte oplichter niet stil. Het gaf veel voldoening om onderzoek naar hèm te doen. Want dat had hij ook langdurig naar haar gedaan.

Je tweede vraag: hoe werkt het schrijfproces bij mij. Ik kan alleen 's ochtends schrijven, dus op dagen dat ik vrij ben. Mijn betaalde werk is bevredigend, maar ook vermoeiend, dus 's avonds krijg ik geen letter meer op papier. In de praktijk is dat: schrijven van vrijdag tot en met zondag. Dus mijn week bestaat uit 3 dagen schrijven, 4 dagen werken. Er moet wel brood op de plank komen! Gelukkig kan ik komend schooljaar een dag minder werken, dus wordt het 4 om 3. Meestal begin ik om 7 uur. Als het boek me erg in zijn greep heeft, word ik er al om 6 uur van wakker omdat ik niet te houden ben. Dat zijn de gelukkigste periodes. Maar vaak is het ook moeizaam ploeteren. In de 20 jaar dat ik schrijver ben heb ik geleerd om gewoon dit ritme aan te houden, inspiratie of niet. Net alsof het gewoon werk is.

Mijn ambities als schrijver: Elke schrijver ontwikkelt in de loop van zijn werk een literatuuropvatting. Een ideaalbeeld van een Goed Boek. Bij mij staat het Verhaal voorop. Daarnaast moet een boek op alle niveau's iets te bieden hebben. Naast spanning wil ik ook ontroering, humor, verbazing, etc. teweegbrengen. Nieuwe inzichten. Maar daarnaast vind ik dat er ook poëzie en symboliek tussen de regels door meegegeven moeten worden. Alleen, die stop je er niet zomaar per ons in. Die krijg je aangereikt door je Muze. Of door het Onderbewuste, of het Opperwezen, of Wu Wei, al naar gelang je geloofsovertuiging. Nou is het gekke, dat ambitie de neiging heeft om je muze te verjagen. De muze is net Sinterklaas: hij levert altijd de zak pakjes af als jij buiten aan het spelen bent.

Wanneer kun je een volgend boek verwachten? Zoals ik hierboven al schreef: je kunt de muze niet afdwingen. Zo heb ik na het voltooien van De Weg van het Water besloten om een poos niet te schrijven. En vanuit die leegte lukte het me om in 1 dag een hele nieuwe synopsis op te zetten. En dan gaat de 20/80 regel op: 80 procent van het werk zat in die eerste 20 procent inspanning. De resterende 20 procent van het werk: het eigenlijke schrijven, zal zeker 80 procent van de inspanning gaan kosten. Ik heb er geen haast mee. Voor de royalty's hoef ik het niet te doen. Ik geniet van de weg, niet van het doel. In die zin heeft het bestuderen van Taoistische geschriften voor De Weg van het Water me wel veel gebracht.

Wat voor soort boeken lees je zelf het liefst, en heb je ook een schrijver waar je naar opkijkt? Kun je leven van het schrijven en zo niet; zou je dat willen? Wat is je grote 'schrijversdroom'? (Jozef)

Ik heb een aantal favo schrijvers: David Mitchell, Ian McEwan, David Vann, Cormac McCarthy. Mitchell trekt zich niets aan van genres! Zijn laatste boek is een horror verhaal en toch voelt het als literatuur omdat hij zo'n meesterlijke schrijver is.

Leven van het schrijven is uitgesloten. Daarvoor heb ik nog een te klein lezerspubliek. Meer lezers zou wel fijn zijn, maar ik ben niet goed in zelfpromotie. ? Verder vraag ik me af of het wel fijn is om van je boeken te moeten leven, er komt dan een commerciële druk op het boek in wording. Als een boek succesvol is willen ze dat je meteen weer net zo'n boek schrijft. En mijn grote droom is om steeds iets nieuws te proberen. Steeds beter, gewaagder te schrijven.

Heel veel van mijn vragen zijn hierboven al beantwoord. Wat heb je het heerlijk overzichtelijk gedaan Trudi. Ik heb nog een vraag. Ben jezelf weleens overspannen geweest of komt het door je werk dat je het gevoel zo goed omschrijft. (Yvonne)

Inderdaad ben ik wel eens overspannen geweest, lang geleden. Maar je tweede zin vind ik interessant: '... of komt het door je werk dat je het gevoel zo goed omschrijft.' Dat heb je heel juist gezien, het is beide. Als schrijver doe je research: naar plaatsen, naar gebeurtenissen, je praat met mensen, etc. Maar een andere belangrijke vorm van research is het graven in je geheugen. Die enorme massa data die in je brein ligt opgeslagen, vol kleuren, geuren, gevoelens, geluiden, dat is de belangrijkste bron voor een schrijver. Je kunt het goed vergelijken met het werk dat een acteur doet wanneer die zich op zijn rol voorbereidt. Je kruipt in de huid van het personage. Je bestudeert het personage van binnenuit. Je verzint scènes waarin het personage optreedt, je laat hem met anderen praten, je improviseert. Op dit moment ben ik voor mijn nieuwe boek bezig met dit onderzoek. Het zijn nog lang geen echte scènes, maar ik leer ze kennen door te beschrijven hoe ze eten, hoe ze hun omgeving waarnemen, hoe ze op hun familie reageren, waar ze van dromen en vooral wat ze niet durven denken.

Het is trouwens veel minder mysterieus dan het misschien klinkt. Vrijwel alle kinderen doen dit spel. 'Ik was de moeder en jij was de vader.' Politie en dief. Cowboy en indiaan. En tijdens het spel zijn we bevrijd van onszelf, van de altijd tikkende tijd, van de alledaagsheid. Dat is het fijne aan schrijven. En je valt er niemand mee lastig.

Wanneer ben je begonnen met schrijven? Wist je dit al van kinds af aan? Hoe kwam dit zo tot ontwikkeling? (Annette)

Ik ben pas rond mijn 40e begonnen met schrijven omdat ik de neiging voordien altijd onderdrukte. Heb wel altijd zeer veel gelezen. Schrijven is een voortzetting van lezen met andere middelen. Als kind wilde ik altijd beeldend kunstenaar worden. Voor mij is schrijven ook een soort beeldende kunst. Want ik zie alles voor me. Het beeld is de kleinste eenheid van een verhalende tekst, niet het woord.

Beste Trudi, eigenlijk zijn mijn vragen hierboven al gesteld en beantwoord! Ik vraag me af of je het, net als Renate Dorrestein bijvoorbeeld, leuk vindt om je personages de meest vreselijke dingen aan te doen en te kijken hoe ze reageren (om hen te leren kennen) of niet. Met andere woorden, ben je als auteur zo wreed mogelijk, helemaal niet wreed, of iets anders/er tussen in? (Yfke)

Dat zijn heel goede vragen. Ik denk dat ik als auteur niet wreed ben en ik vind het ook niet 'leuk' om personages vreselijke dingen aan te doen. In elk goed verhaal worden de personages 'op de proef gesteld.' De beproeving is iets diep menselijks en komt in alle verhalen van alle volken voor. Direct schiet het bijbelverhaal me te binnen over Abraham die zijn zoon Izaäk moest offeren voor God. Kijk, dan heb je pas een beproeving. Frodo die de Ring in de Doemberg moet gooien. Ook geen kattenpis. Roodkapje die door een bos moet waar een vraatzuchtige wolf huist. Conclusie: zonder beproeving geen verhaal. Met een slappe beproeving -Zal het Mirjam lukken om die boodschappen van de Jumbo thuis te krijgen en in de koelkast te zetten- heb je een slap verhaal. Tenzij Mirjam hevige migraine heeft. Dan wordt het meteen weer een beetje spannend. Elke beginnende schrijver leert: 1. de held moet iets willen. En 2: hij moet daar steeds meer moeite voor doen.
Maar ik denk dat ik wel snap wat Renate bedoelt. Een goede schrijver verdiept zich zo in zijn personages dat hij daarmee de diepste duisternis van zijn eigen menselijkheid tegenkomt. Vreselijke wrede dingen die je in je normale dagbewustzijn niet toelaat. De dagelijkse harmonie doorprikken, onthullen wat daaronder ligt, dat is wat een lekker triomfantelijk gevoel kan geven. Omdat die duistere kant in ons allemaal zit, daar ben ik van overtuigd.
En dan snap je ook dat je als schrijver je daagse persoonlijkheid moet loslaten. Als ik schrijf verlies ik mijzelf, dan heb ik geen belang in de wereld. Geen interesse in verkoopcijfers of recensies of lezers. Ik verlies mijzelf in het verhaal en verwerk wat me ingefluisterd wordt. En dat lukt alleen door er heel hard aan te werken.

Maar daar bleef het niet bij. Trudi had zelf ook een tweetal vragen voor de deelnemers:

1. Floor besluit de dagboeken van haar zus niet te lezen. Wat zou jij doen? 

2. Helpt mindfulness als je door een crimineel belaagd wordt?

Annemarie: Ha ha, leuke vragen. Ik vind het in het boek heel mooi dat Floor de dagboeken niet leest. Zelf zou ik mijn nieuwsgierigheid vast niet kinnen bedwingen, vrees ik! Ik zie nog wel een vervolg voor me waarbij ze de dagboeken toch leest…

Hmmm, ik geloof echt dat mindfullness/meditatie etc helpt bij onrust/stress. Maar belaagd worden door een crimineel is wel zeer stressvol. Ik vond het wel echt heel grappig om te lezen hoe Floor zo vasthoudend was aan de technieken etc en de irritatie die dit wekte bij haar dochter. Dat zag ik helemaal voor me! Die humor in combi met de spanning in het verhaal vond ik bijzonder!

Annette: 1. Ja, die snap ik wel, als je net Burn-Out hebt gehad, of herstellende bent, zit je niet te wachten op nog meer..spanning of onrust. Ze laat het verleden van Bente voor wat het is. Het zijn de dagboeken van Bente.

2. Ook ja, door rustig te blijven, kan je de zaken beter aan. En kan je beheerst de zaken beter overzien.. Ze doet tenminste een poging...maar ik denk neit dat iedereen daar baat bij heeft, maar Wu Wei helpt Floor zeker wel.

Yfke: 1. Ik zou te graag willen weten wat er gebeurd is. Het was ook even diep inademen en uitademen toen ik besefte dat Floor de dagboeken niet ging lezen, ik dacht wel even: Toe nou! Uiteindelijk vind ik het juist fijn dat je niet alles te weten komt in het boek, maar in het echte leven ben ik waarschijnlijk te nieuwsgierig. ;-)

2. Mindfulness helpt vast heel goed, maar als je in een crisissituatie zit, is de werking ervan minder en heb je baat bij andere middelen, denk ik - tenzij je al langere tijd mindfulness beoefent, er echt een gewoonte in hebt. Misschien is dat laatste bij Floor het geval, bij haar lijkt het goed te werken!

Miriam: 1. Ik zou ze wel lezen. Floor weet in feite zo weinig van haar zus, dat die dagboeken duidelijkheid zouden kunnen geven. Als ik in haar schoenen zou staan zou ik wel willen weten hoe het zover heeft kunnen komen met mijn zus.

2. Als je ergens in gelooft, dan zal het jou wel helpen denk ik. Ik geloof niet zo in het wu wei, maar Floor heeft die houvast nodig en heeft er baat bij.

Jozef: 1. Ik was wel nieuwsgierig naar die dagboeken. Maar misschien niet zo netjes om ze te lezen. Ach, gewoon doen? 2. Ik geloof niet in dat buddha gedoe enzo. En als christen geloof ik dat dit soort dingen soms ook problemen kunnen veroorzaken in je leven. Maar goed, in dit boek leek het haar te helpen maar in real life moet ik er niks van hebben.

Trudi: Dank jullie wel voor jullie antwoorden. Het waren vragen die me tijdens het schrijven zelf ook bezighielden. De vrouw op wie Floor gebaseerd is, is door jaren meditatie zo onthecht, dat ze die dagboeken daadwerkelijk zou kunnen laten liggen. Ikzelf zou geen moment aarzelen! Maar ik vond het zelf een intrigerende kwestie: moet je altijd alles willen weten? En waarom eigenlijk? (Het hele detective genre is daar natuurlijk op gebaseerd!)

Jaren geleden verscheen er een boek getiteld: 'The gift of Fear', door Gavin de Becker. Ik heb kleine stukjes eruit gelezen, het betoogt dat angst juist heel belangrijk is voor je zelfbehoud. Wanneer je zoals Floor, al je angst weg mediteert, speel je gevaarlijk spel. Je negeert de signalen die je prikkelen om tot actie te komen. Uiteindelijk vat ze de koe bij de horens, en dat is een grote opluchting. Daarom ben ik sceptisch ten aanzien van meditatie/mindfulness als medicijn voor alles. Hoewel ik het wel praktiseer!

De recensies druppelden binnen, de leesclub liep ten einde. Hoe heeft Trudi Rijks de leesclub ervaren?

Ik vond het heel bijzonder om bij deze leesclub betrokken te zijn geweest. Mensen lezen nu eenmaal anders een boek wanneer ze er iets over zullen gaan schrijven, dan wanneer ze zo maar, voor de lol een boek lezen. Ik heb een paar prachtige reacties gehad van mensen die er precies dat aan hadden beleefd waar ik naartoe gewerkt had. Het extra aan emotionele lading en diepgang in de personages. Natuurlijk is het juist dat vertragende element dat de hardcore-thrillerlezer niet aanstaat. Die zal het daarom saai vinden. Ik ben me ervan bewust dat ik met De Weg van het Water het thrillergenre wat opgerekt heb tot een 'crossover' van genres. Na al die zogenaamd literaire thrillers mocht er wel weer eens wat leven in de brouwerij komen. Daarnaast vond ik het fijn dat ik een aantal van mijn vragen met de groep kon delen. Ik wil jullie allemaal hartelijk bedanken voor jullie interesse en inzet!

De meningen liepen heel erg uiteen van 3 tot 4,5 sterren. Gemiddeld komt de score voor De weg van het water uit op 3 sterren.

Deelnemers, hartelijk dank voor jullie enthousiasme en inzet en Trudi Rijks: bedankt voor De weg van het water en de tijd en moeite die je genomen hebt om de vragen te beantwoorden!