De boekenkast van Bianca Nederlof

In 2014 verscheen Bianca Nederlofs thrillerdebuut Ongrijpbaar welk genomineerd werd voor de Schaduwprijs. Binnenkort komt haar tweede thriller uit, genaamd Ondenkbaar. Maar wat heeft de auteur zelf in haar boekenkast staan? Wij mogen meekijken.

*Hoe divers is jouw boekenkast?

Redelijk divers. Thrillers, romans, literatuur, fantasy, kinderboeken, jeugdboeken, non-fictie. Er is van alles wat te vinden.

 *Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

Ik heb mijn boeken ingedeeld in verschillende categorieën per plank, zoals;

-      Boeken van mensen die ik ken.

-      Boeken waaraan ik heb meegewerkt (redactie of correctie).

-      Boeken die ik echt heel tof vond en nog een keer wil lezen.

-      Boeken die ik nog niet gelezen heb.

En dan nog wat genres bij elkaar, zoals non-fictie en fantasy.

Per plank heb ik ze dan weer op hoogte gesorteerd, om ‘rust’ in de kast te creëren.

*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Dat zijn er eigenlijk 9, namelijk de drie eerste trilogieën van Robin Hobb. De boeken van de Zieners, de boeken van de Levende Schepen en de boeken van de Nar.

Ik ben vooral blij dat ik deze boeken heb, omdat ze nu niet meer verkrijgbaar zijn. Inmiddels is de hele vervolgtrilogie op deze boeken al uit en die ‘mag’ ik alle drie nog gaan lezen. Als ik een keer een lange vakantie heb, denk ik. (Stiekem wil ik er niet aan beginnen omdat ik het dan zo jammer ga vinden dat ik ze uit heb.)

*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Ik heb niet echt één favoriet boek aller tijden, maar die van Robin Hobb zijn wel mijn favorieten in het fantasygenre.

Verder zijn favorieten Alles is verlicht van Jonathan Safran Foer (de film ervan is ook puur genieten), De Boekendief van Markus Zusak (de film heb ik nog niet gezien) en De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Zafon.

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Boeken die ik tweedehands gekocht heb en niet meer opnieuw hoef te lezen, doe ik makkelijk weg. Vorig jaar ben ik verhuisd, toen heb ik veel op Marktplaats gezet, maar ook veel aan een lokale vereniging weggegeven die elk jaar een boekenmarkt houdt.

*Lees je veel?

Vooral voor mijn werk als redacteur. Het is jammer dat ik weinig nog echt met een boek in een hoekje van de bank wegduik om mezelf in het verhaal te verliezen. Zou ik toch weer meer moeten doen. Maar na een hele dag met geschreven woorden bezig te zijn geweest, is Netflix vanuit datzelfde hoekje van de bank wel erg verleidelijk…

Voor 2017 had ik twaalf boeken uit mijn ‘nog te lezen’-lijst gekozen die ik per se dat jaar wilde lezen en dat is ook gelukt. Misschien toch voor 2018 ook weer doen.

*Waar lees je het allerliefste?

In het hoekje van de bank. 😉 Of in bed. En in de zomer buiten in de tuin op de ligstoel.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

Ik was heel erg onder de indruk van de Thule-trilogie van Thea Beckman. Ik las de boeken in groep acht en kwam daardoor tot het besef dat een maatschappij er ook totaal anders uit kan zien. Dat wat je voor vanzelfsprekend aanneemt, dat niet hoeft te zijn. Die boeken bezit ik niet, maar ik zou ze eigenlijk wel weer eens willen herlezen.

En dan zie ik nu in mijn kast het boek van Bambi staam. Een dik boek, een omnibus met vier verhalen van Felix Salten: Bambi, Bambi’s kinderen, Perri en Vijftien hazen. Ik zit er nu even in te bladeren en krijg dat hele gevoel dat ik als kind had weer terug. Die verhalen lieten me voor het eerst verliezen in een andere wereld.

*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Mijn moeder leest veel, nog steeds. Mijn vader niet zo. Er werd vaak voorgelezen bij het naar bed gaan en mijn leeshonger werd in geval goed gevoerd met genoeg boeken die ik kreeg of kon lenen bij de bibliotheek.

*Leen je wel eens boeken uit?

Zelden. Het duurt vaak jaren tot je uitgeleende boeken weer terugkrijgt, als je überhaupt nog weet dat er een boek bij iemand anders ligt. Ik geef liever boeken weg, dan houd ik zelf mijn eigen exemplaar in de kast.

De vakantiekoffer van Lupko Ellen

Vakantieboeken Lupko Ellen

Tijdens een vakantie lees ik meestal weinig. Mijn vrouw en ik wandelen graag, bergje op, bergje af, vandaar. Maar deze keer hadden we een huisje gehuurd, in Zuid-Frankrijk. Op een berg, dat wel. Het huis had een open haardvuur, wat goed uitkwam omdat het de eerste week zelfs daar stervenskoud was.
Omdat we op een en dezelfde plek zouden blijven namen we deze keer echte boeken mee, uit de kast getrokken bij een kringloopwinkel. Lezen tijdens de vakantie blijkt nadelen te hebben. Als je leest kan je niet wandelen bijvoorbeeld. En als een boek je pakt besta je niet meer voor je omgeving. 

'Zullen we iets gaan doen?'
Stilte.
'Een eindje lopen?'
Stilte.
Na een tijdje:
'Zei je iets?'
'Of je nog koffie wilt.'

Het eerste boek dat ik las was 'De druiven der gramschap' van John Steinbeck. Wilde ik altijd nog een keer lezen, en dat kwam er nu van. Het boek beschrijft de reis van een boerengezin dat vanuit Oklahoma naar Californië reist, in een aftandse kleine vrachtauto. Ze moeten wel, want ze zijn failliet. Het is de tijd van de 'Grote Depressie' in de jaren dertig van de vorige eeuw. Bovendien is er in Oklahoma al jaren geen regen gevallen. Ze zijn niet de enigen: dik een miljoen mensen maken dezelfde duizenden kilometers lange reis langs Route 66 naar het beloofde land: Californië. Want daar is werk, zegt men. Daar vallen de sinaasappelen vanuit de bomen zo in je hand, daar moeten druiven worden geplukt. Als het gezin na veel tegenslag eindelijk aankomt blijkt het met het werk nogal tegen te vallen. En de plaatselijke bevolking ziet ze niet graag komen, om het zacht uit te drukken.
Het boek loopt slecht af. Geen hoop. Hongersnood. Dood.

Wat mij het meest trof waren de grote overeenkomsten van wat er daar en toen gebeurde met de huidige vluchtelingenproblematiek. 
De plaatselijke bevolking die de vluchtelingen uitscheldt voor 'Oki': want afkomstig uit Oklahoma. De plaatselijke bevolking die er niet voor terugdeinst de vluchtelingenkampen in brand te steken, en de doden die daar bij vallen, inclusief kinderen, voor lief neemt. De plaatselijke bevolking die vindt dat de Oki's hun werk inpikken, hun dochters verkrachten. Die vindt dat Oki's niet veel meer zijn dan beesten. 
De uitzichtloosheid. 
De onderliggende oorzaak van alle ellende: een economische crisis die veroorzaakt is door beursspeculanten.
Toen ik het boek uit had merkte ik dat het gevoel van ellende in me was gekropen. De gedachte dat alle problemen die er nu zijn er al -veel- vaker waren. Dat we met zijn allen niets leren. Op naar de volgende crisis, veroorzaakt door de rijken, betaald door de armen.
Gelukkig gingen we de volgende dag wandelen, dan loop je dat soort gedachten eruit.

Ik begon met frisse moed in een volgend boek: 'Alles is verlicht' van Jonathan Safran Foer. Dat boek vertelt het verhaal van een Joodse New Yorkse jongeman die in Oekraïne met behulp van een tolk op zoek gaat naar de vrouw die ooit zijn familie hielp, zodat die aan de nazi's kon ontsnappen. 
Het boek bestaat uit de briefwisseling tussen die tolk en de 'held' zoals de New Yorker wordt genoemd. In het begin is dat boek erg komisch, omdat de tolk nogal gebrekkig Engels schrijft (wat dan weer mooi wordt vertaald in gebrekkig Nederlands): hij neemt veel dingen net iets te letterlijk. En waarom moet je 'African American' schrijven als het om een neger gaat? Ik schoot regelmatig in de lach. Naarmate het boek vordert, en dichter bij de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog komt, neemt de lol af, om het zacht uit te drukken. 
Maar wat een goed boek. Ik geloof dat de schrijver ergens begin twintig was toen hij dit schreef.

Al met al: deze twee boeken hebben mijn vakantie behoorlijk beïnvloed. Ik heb gelachen, ben somber geworden, heb nagedacht. Om door een boek in spanning te worden gehouden hoef je niet per se een thriller te lezen, dat ook. Elk goed boek is spannend. 

Maar ik kan me ook voorstellen dat je tijdens je vakantie lekker onbekommerd een goed geschreven spannend boek wilt lezen. Dus weet wat je meeneemt!