Format van Willem Groeneveld

 

Titel: Format

Auteur: Willem Groeneveld

Uitgeverij: Palmslag

Publicatiedatum: november 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2 kraaitjes maar

 

Robert Bergman is een jonge architect die in zijn vrije tijd televisieformats bedenkt. Hij is vastberaden, maar zijn ideeën worden elke keer afgewezen. De producenten schepen hem af met steeds dezelfde smoezen. Robert blijft volhouden en ontwikkelt zijn beste idee tot nu toe: ‘Father’.
Nadat hij het format aangeboden heeft aan een groot mediabedrijf lijkt het wat hoopvoller, maar een radiostilte volgt. Weken later gebeurt er iets vreemds: Robert ontvangt een bericht van ‘Father’ op zijn smartphone. Kort daarna volgen er meer opdrachten, die zich tevens als een olievlek verspreiden over de smartphones in Nederland. Het format blijkt gestolen en gaat viral. De massagekte die daarop volgt, leidt tot een levensgevaarlijke situatie, waarin veel Nederlanders het slachtoffer dreigen te worden van hun eigen smartphone-verslaving. Robert moet uitvinden wie ‘Father’ is en wat hij van plan is. Maar heeft hij genoeg tijd?

 

“Twee derde van de deelnemers bleek bereid te zijn om zelfs hun medemens te doden.”

 

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik de cover echt GE-WEL-DIG (!!!!!)  vindt! Een persoon met een zaklamp (?) met op de achtergrond schimmige figuren. Dit zijn de covers waar ik van hou! De flaptekst heeft mij ook enorm aangetrokken en, ondanks dat ik geen fan ben van Nederlandse auteurs, ben ik vol enthousiasme begonnen.

 

Het verhaal komt eigenlijk meteen snel op gang en gedurende het boek blijft de schrijfstijl simpel zonder teveel poespas en moeilijke woorden.

 

Maar al snel verliest het boek mijn aandacht. Niet door de schrijfstijl, maar door sommige ongeloofwaardige passages.

Ik vergeef de auteur dat hij ‘Father’ in één dag tot een groot succes heeft gemaakt, dat mensen bij de eerste opdracht al bijna hun verstand verliezen.

 

Maar ik kan niet geloven dat een getrainde vechter tegelijk moe en verzwakt raakt van een vechtpartijtje met iemand die NIET getraind heeft en ook nog eens gewond is!

Of dat Robert een schok krijgt van een defibrillator en bijna gelijk weer opstaat. Het duurt wel even voordat je weer wat kan. (Lang leve Google!!)

 

Of dat ze op 31 januari om 20.00 uur richting Noorderdijk rijden en Eva haar ogen uit kijkt.... Hoe dan?? Het is aardedonker! (En nee, het is niet in de ochtend, aangezien eerder in het hoofdstuk wordt verteld dat het avond is en dat ze na een uur besluiten de volgende dag verder te zoeken. Al is het wel verwarrend aangezien de auteur over 8.00 uur spreekt.)

 

Je zou ook verwachten dat een bunker waar in het topgeheim experimenten worden uitgevoerd iets beter beveiligd zou zijn. Als in bewakers of op zijn minst dat een deur op slot zit.

 

Ik wil Groeneveld ook echt aanbevelen om zijn afsluiting van scenes iets beter af te werken. Zo zitten ze in een verhit gevecht en een zin later lopen ze door de gang... Alsof het gevecht niet wordt afgemaakt. Geef de moordenaar dan een klap en dat ze hem voor dood achterlaten i.p.v. te controleren, dat idee.

Oh, en een moordenaar niet steeds een beest of onfortuinlijke moordenaar noemen.

 

Maar wat mij nog het meest verbaasde.... Nee, irriteerde is een beter woord. Is het feit dat het boek op het racistische af is. Ik vind het echt op het randje om alle allochtonen naar 1 plek te sturen en die te laten vermoorden. En woorden als “Kaaskoppen” en “witte autochtonen” …... nope, nee, niet doen! En dat al helemaal niet samengaan met Duitsers. Dan mag het dan nog wel een boek zijn, een verzonnen verhaal.... Dit had anders gekund!

 

Al vraag ik mij nu ook echt af... Hoe kan zo'n format nu weten welke gebruiker een niet Europees achtergrond heeft en diegene die wel Nederlands is.... 

 

Maar goed..... Mocht dit alles wat ik getypt heb, voor jou geen bezwaar zijn en je kunt het geweld ala Sylvester Stallone wel waarderen.... Dan kan dit boek voor ongetwijfeld hoger in kraaien komen dan voor mij.

 

Spanning: 2

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 2

Leesplezier: 2

Schrijfstijl: 2

Plot: 2

Zoutzuur van Peter J.M.L. Bernink

Titel: Zoutzuur

Auteur: Peter J.M.L. Bernink

Uitgeverij: Palmslag

Publicatiedatum: december 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 1

In het najaar van 1994 wordt de 24-jarige Doortje van Capel op weerzinwekkende wijze vermoord. Verminkt, overgoten met zoutzuur en levend begraven. De moord wordt nooit opgelost en raakt vervolgens als cold case in de vergetelheid.

Twintig jaar later wordt oud-neuroloog en speurder Bert Koch door de ouders van Doortje gevraagd een allerlaatste poging te doen de moord op hun dochter op te lossen. Dan blijkt dat in 2004 in Deventer een identieke moord heeft plaatsgevon­den. Eveneens onopgelost. Koch bijt zich vast in beide moorden ondanks tegenwerking van de politie. Het onderzoek leidt naar de schimmige wereld van afpersing, identiteitsfrau­de en cybercriminaliteit. Als nog twee moorden plaatsvinden en Koch inmiddels het doelwit van de moordenaar is geworden, is een oplossing verder weg dan ooit.

“Daarna, tijdens het gillen, met het waterpistool zoutzuur in haar ogen spuiten.”

Ik ben inmiddels al een half uur bezig om de eerste zin neer te zetten. Hoe ga ik dit goed aanpakken? Aan de hoeveelheid kraaien (of beter gezegd 1) kan je al wel zien dat dit geen topper is geweest voor mij! Ik zal het zo kort mogelijk proberen te verwoorden waarom ik dit boek niet zal aanbevelen...

Om met iets positiefs te beginnen: De cover is ontzettend mooi gevonden. Je kijkt omhoog met om je heen aarde en boven je hangt een schep met aarde.

En dan nu het verhaal. Het verhaal zelf zit stikvol fouten. Zowel spelfouten als slordigheidsfouten in het verhaal.
De personages zijn vlak en komen totaal niet tot leven. Ook omdat er veel namen voorkomen in het boek, is het nog wel eens lastig onthouden wie nu precies wat deed. Ook krijgen sommige personen een halve pagina aan podium en verdwijnen dan weer.

Het idee dat een simpele neuroloog is aangesteld als adviseur van de politie, vind ikzelf erg ongeloofwaardig. Eentje die zich volledig stort op de zaak, onderzoekt de simpelste dingen die een recherche standaard hoort uit te voeren.

Bij zijn secretaresse kreeg ik een zwaar dejavu gevoel. Zij werd neergezet als een mengelmoesje van Lisbeth Salander (Stieg Larson) en Holly (mr. Mercedes).

Het verhaal was op sommige punten een beetje op het kinderlijke af (wanneer je even het zoutzuur niet mee rekent). Ik noem nu even een paar voorbeelden:

De moordenaar wilde even een angstaanjagende mail sturen om Lenie te laten stoppen met zoeken:

(Bedenk even dat zij voorheen “meesteres” was van Darkweb en smerige dingen heeft gedaan).

“Als je leven je lief is, stop je met wroeten.” Jaja, die komt even hard binnen of niet dan!? Maar het werkt ook nog, want de dames waren doodsbang voor het mailtje...

Net als: Met Moros valt niet te spotten!

De eigenaar van een bruin café, grijs haar in een staart, bruiner dan zijn eigen café, met bruine ogen, donkerbruine kleding en hij heet... Jawel Frits Bruin.

Maar ook de afsluiting van sommige hoofdstukken zijn voor mij tenenkrommend.

Als in: Hij gaf Nyx door wie Spelonk was en zijn adres. Dat had hij beter niet kunnen doen.

Of: Koch voelde zich blijkbaar veilig. Voelde.

Of: opmerkingen als: Maar nu die vervloekte Koch, die moest gewoon dood!

Maar ook een chirurg die na een levensbedreigende operatie naar Koch loopt en zegt: De linkerslagader was ook bijna geraakt, kwestie van een millimeter OFZO.

...en ga zo maar door en ga zo maar door.

Maar sommige dingen klopten ook gewoon niet. De vrouw die ontvoerd werd en achterin een busje vastgebonden lag, wist precies dat ze er een half uur in had gelegen.

Iemand een flinke beker zoutzuur laten drinken en bij autopsie maar een paar gaatjes in de maag hebben. Niet alleen je slokdarm wordt volledig weggebrand maar je maag ook. En de ongelukkige vrouw leefde ook nog volgende dag en werd levend begraven en overgoten met zoutzuur...(en ja, in deze volgorde staat het in het boek!)

Ik kan heel goed beelden denken... maar deze zin heeft mij ongelogen 10 minuten laten schateren van het lachen.

Koch: Neem mij en laat haar gaan!” En terwijl Koch dit zei, was de moordenaar al om haar heen gelopen. Ik zie dus een man staan met een mes, die rustig om iemand heenloopt om het mes aan de keel te zetten... Diegene staat het ook gewoon toe, ondanks dat zij aan gevechtstrainingen doet.

“Hij kon geen vriendinnetjes krijgen, zijn vader lachte erom. Pas toen hij 11 was... Nou sorry hoor maar een jochie van 10 en jonger hebben niet op die manier vriendinnetjes, laat staan dat ze die mee naar huis nemen en voorstellen aan zijn vader!

Maar ook op de middelbare kwam hij in aanraking met verkeerde vrienden die vrouwen zag als hatelijke wezens... SERIEUS??!! Je bent net een jaartje 0f 13- 14 en dan tref je alleen maar zulke jongens? Nee, de ongeloof spat ervan af. Als het nu een opleiding later zou zijn geweest, had het wellicht nog gekund.

Het mooiste vond ik dat de moordenaar €1000 zonder handschoenen had gegeven aan iemand (zonder spoiler haha), vermoord hem en bedenkt tijdens de vlucht dat hij het geld had laten liggen. En je raad het al... Het geld wordt niet meer genoemd. Het is niet gevonden, niet vernietigd.. gewoon POEF foetsie, verdwenen, weg....

De moordenaar mengde het zoutzuur met iets waardoor het nog gevaarlijker werd. Hij had wel opgelet bij scheikunde. Al vraag ik mij nu nog steeds af waarmee hij het mengde.... Volgens de deskundige was het gewoon zoutzuur wat je in de bouwmarkt kon kopen en tegen het einde zat er wel iets in, maar dat had niets met scheikunde te maken! Laat staan ooit ergens genoemd.

Kortom, het verhaal is niet alleen erg voorspelbaar, net als de reden waarom hij is gaan moorden, maar ook gewoon tenenkrommend. Dit nodigt voor mij niet uit om nog een ander boek van hem op te pakken. Het verhaal pakte gewoon niet, zoog mij er niet in en hield mij ook niet vast.

Eigenlijk bij de rechtbank werd het wel interessant, maar ook hier bleef wat open. Waarom de advocaat er niet was en zijn zoon het pleidooi moest voeren. Geef dan ook aan WAAROM hij er niet was! Maar ook waarom hij na 20 jaar ineens weer is gaan moorden. Wat heeft hij in die 20 jaar gedaan? Je gaat me niet vertellen dat hij in die 20 jaar geen vrouw is tegengekomen.

Weet je, je kunt een boek wel “gruwelijk” maken door er zoutzuur aan toe te voegen, maar zorg er dan ook voor dat alles klopt, lekker loopt en goed geschreven is. Anders glipt het weg, als zoutzuur door een slokdarm.

Spanning: 2

Originaliteit: 2

Psychologische ontwikkeling personages: 1

Leesplezier: 2

Schrijfstijl: 2

Plot: 1

Op de thee met Aad Goedhart

Aad  Goedhart  heeft  meer  dan  dertig  jaar  als  jeugdhulpverlener/gezinsvoogd  bij  verschillende  instanties  gewerkt.  Aan  het  eind  van  zijn  carrière  besloot  hij  zijn  twijfels  over  het  gebruik  van  (vervangend)  gezag  binnen  de  justitiële  jeugdhulpverlening  te  gebruiken  voor  een  boek.  Al  schrijvende  evolueerde  het  boek  tot  een  thriller  waarin  fictie  en  feiten  elkaar  (ongemakkelijk)  dicht  naderen.  Ontferm  u  over  ons  is  zijn  debuut.  (bron: Palmslag)

Voor ons beantwoordde hij 5 willekeurig gekozen vragen van de Pickwicklabels


*Met wie zou jij graag 24 uur willen doorbrengen?
Ik ben op een leeftijd dat ik me realiseer dat 24 uur met iemand doorbrengen veel 'ongemakkelijke' momenten met zich zou meebrengen. Welke laat ik graag aan de verbeelding van de lezer over. Mijn antwoord is dus: met mijn huidige partner, want alleen met haar ben ik vertrouwd genoeg. Maar ik moet toegeven dat het me bij een dergelijke vraag moeite kost om mijn fantasie in toom te houden en mijn verlangens te beteugelen.

*Waar ben je het meest trots op?
Op dit moment op mijn boek.

*Waar mag ik je s nachts voor wakker maken?
Nergens voor, ik word ’s nachts al te veel wakker naar mijn zin.


*Wat heb je het laatst gekocht?
Een Mercedes SLS voor mijn kleinzoon, voor zijn derde verjaardag.

*Als je nog naar een serie zou mogen kijken, welke zou je kiezen?
La casa de papel!!! (Money Heist).  Nu te zien op Netflix. De verhaallijn is onvergetelijk.

Nieuw boek Patricia van der Broek op komst

In juni zal Patricia van der Broek eindelijk weer eens met een nieuw boek komen. Ik kijk er naar uit. Waar hij over gaat?

Als de jonge advocaat Ozan Özkan spoorloos verdwijnt tijdens een heiweekend, buigt rechercheur Thiemo Ravenhorst zich in Belast verleden met zijn team over de zaak. Heeft de verdwijning te maken met homofoob geweld of de aanstaande fusie van het kantoor waar Ozan werkt?

Al snel blijkt de verdwijning de opmaat naar meer ellende. In Ravenhorsts zoektocht naar de waarheid vallen er meer slachtoffers en lijkt iedereen iets te verzwijgen. En wanneer ook zijn nieuwe collega minder evenwichtig lijkt dan hij dacht, wordt het zaak om de onderste steen boven te krijgen.

Na haar debuut Dodelijk Bedrog is Belast Verleden weer een spannende psychologische thriller waarin de lezer regelmatig op het verkeerde been wordt gezet.

De vakantiekoffer van Lupko Ellen

Vakantieboeken Lupko Ellen

Tijdens een vakantie lees ik meestal weinig. Mijn vrouw en ik wandelen graag, bergje op, bergje af, vandaar. Maar deze keer hadden we een huisje gehuurd, in Zuid-Frankrijk. Op een berg, dat wel. Het huis had een open haardvuur, wat goed uitkwam omdat het de eerste week zelfs daar stervenskoud was.
Omdat we op een en dezelfde plek zouden blijven namen we deze keer echte boeken mee, uit de kast getrokken bij een kringloopwinkel. Lezen tijdens de vakantie blijkt nadelen te hebben. Als je leest kan je niet wandelen bijvoorbeeld. En als een boek je pakt besta je niet meer voor je omgeving. 

'Zullen we iets gaan doen?'
Stilte.
'Een eindje lopen?'
Stilte.
Na een tijdje:
'Zei je iets?'
'Of je nog koffie wilt.'

Het eerste boek dat ik las was 'De druiven der gramschap' van John Steinbeck. Wilde ik altijd nog een keer lezen, en dat kwam er nu van. Het boek beschrijft de reis van een boerengezin dat vanuit Oklahoma naar Californië reist, in een aftandse kleine vrachtauto. Ze moeten wel, want ze zijn failliet. Het is de tijd van de 'Grote Depressie' in de jaren dertig van de vorige eeuw. Bovendien is er in Oklahoma al jaren geen regen gevallen. Ze zijn niet de enigen: dik een miljoen mensen maken dezelfde duizenden kilometers lange reis langs Route 66 naar het beloofde land: Californië. Want daar is werk, zegt men. Daar vallen de sinaasappelen vanuit de bomen zo in je hand, daar moeten druiven worden geplukt. Als het gezin na veel tegenslag eindelijk aankomt blijkt het met het werk nogal tegen te vallen. En de plaatselijke bevolking ziet ze niet graag komen, om het zacht uit te drukken.
Het boek loopt slecht af. Geen hoop. Hongersnood. Dood.

Wat mij het meest trof waren de grote overeenkomsten van wat er daar en toen gebeurde met de huidige vluchtelingenproblematiek. 
De plaatselijke bevolking die de vluchtelingen uitscheldt voor 'Oki': want afkomstig uit Oklahoma. De plaatselijke bevolking die er niet voor terugdeinst de vluchtelingenkampen in brand te steken, en de doden die daar bij vallen, inclusief kinderen, voor lief neemt. De plaatselijke bevolking die vindt dat de Oki's hun werk inpikken, hun dochters verkrachten. Die vindt dat Oki's niet veel meer zijn dan beesten. 
De uitzichtloosheid. 
De onderliggende oorzaak van alle ellende: een economische crisis die veroorzaakt is door beursspeculanten.
Toen ik het boek uit had merkte ik dat het gevoel van ellende in me was gekropen. De gedachte dat alle problemen die er nu zijn er al -veel- vaker waren. Dat we met zijn allen niets leren. Op naar de volgende crisis, veroorzaakt door de rijken, betaald door de armen.
Gelukkig gingen we de volgende dag wandelen, dan loop je dat soort gedachten eruit.

Ik begon met frisse moed in een volgend boek: 'Alles is verlicht' van Jonathan Safran Foer. Dat boek vertelt het verhaal van een Joodse New Yorkse jongeman die in Oekraïne met behulp van een tolk op zoek gaat naar de vrouw die ooit zijn familie hielp, zodat die aan de nazi's kon ontsnappen. 
Het boek bestaat uit de briefwisseling tussen die tolk en de 'held' zoals de New Yorker wordt genoemd. In het begin is dat boek erg komisch, omdat de tolk nogal gebrekkig Engels schrijft (wat dan weer mooi wordt vertaald in gebrekkig Nederlands): hij neemt veel dingen net iets te letterlijk. En waarom moet je 'African American' schrijven als het om een neger gaat? Ik schoot regelmatig in de lach. Naarmate het boek vordert, en dichter bij de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog komt, neemt de lol af, om het zacht uit te drukken. 
Maar wat een goed boek. Ik geloof dat de schrijver ergens begin twintig was toen hij dit schreef.

Al met al: deze twee boeken hebben mijn vakantie behoorlijk beïnvloed. Ik heb gelachen, ben somber geworden, heb nagedacht. Om door een boek in spanning te worden gehouden hoef je niet per se een thriller te lezen, dat ook. Elk goed boek is spannend. 

Maar ik kan me ook voorstellen dat je tijdens je vakantie lekker onbekommerd een goed geschreven spannend boek wilt lezen. Dus weet wat je meeneemt!  

Uitgeverij Palmslag 10 jaar

Uitgeverij Palmslag bestaat 10 jaar 

In 2016 start eigen crowdfundingsite Slagboom, verjaardagskalender, nieuwe schrijfwedstrijd en allereerste ‘Palmslagdag’

Het begon in 2006 met een voorzichtige start: eerst eens wat redactiewerk, voor misschien zo’n twee tot drie boeken per jaar. Dit jaar bestaat algemene Uitgeverij Palmslag echter alweer tien jaar. Het is in de loop der jaren uitgegroeid tot een uitgeverij met een fonds van meer dan zestig boeken en dichtbundels en ruim vijftig auteurs uit heel Nederland en daarbuiten. Palmslag viert haar tienjarige jubileum met de lancering van een eigen crowdfundingplatform, een verjaardagskalender, een schrijfwedstrijd en de eerste ‘Palmslagdag’.

Tien jaar is voor Palmslag geen reden om achterover te leunen. Stilstaan in het boekenvak is immers geen optie. Daarom doet deze uitgeverij juist een stap naar voren. Zo organiseert ze weer een schrijfwedstrijd, met als thema ‘PS’. (vrij naar postscriptum en de afkorting van Palmslag, P|s). De beste verhalen komen in een bundel, die eind dit jaar tijdens de allereerste ‘Palmslagdag’ wordt gepresenteerd. Daar kunnen lezers de auteurs van Palmslag bovendien zien voordragen, hun boek laten signeren en auteurs het hemd van het lijf vragen.

Ook de verjaardagskalender ‘Lang zullen ze lezen’, die in juli verschijnt, past helemaal in het jubileumjaar. In de kalender staan gedichten van Merel Morre en illustraties van Maaike Hartjes, winnaar Stripschapprijs 2016.

Op innovatief gebied staat Palmslag eveneens stil bij haar tienjarig jubileum. Sinds begin maart kunnen schrijvers en dichters die hun boek bij Palmslag willen uitgeven namelijk crowdfunden via Slagboom (www.slag-boom.nl). Een uitkomst voor auteurs die de publicatie zelf financieren, maar nog even een duwtje in de rug nodig hebben.

Door crowdfunding op Slagboom heeft de auteur direct contact met donateurs en lezers. Zo kunnen lezers naast het steunen van een auteur of een boek hun mening geven over bijvoorbeeld een boektitel of een cover. Een manier om het boek dus nog beter te maken en lezers in te zetten als ambassadeurs. Bovendien krijgt elk boek de aandacht die het verdient door gedegen redactie,  aandacht voor vormgeving, goed drukwerk en creatieve promotie. Vanzelfsprekend krijgt iedereen die de auteur op weg helpt naar de publicatie van een boek een passende tegenprestatie voor zijn of haar donatie.

Inmiddels zijn twee auteurs begonnen met de crowdfunding van hun boek op Slagboom: Ditha Blaauw voor het kookboek ‘Meer dan wortels’ en Rieks Veenker met zijn kinderboek ‘Achter de Poort van Heinde’.

Iedereen die meer wil weten over Uitgeverij Palmslag kan terecht op www.palmslag.nl en op www.facebook.com/palmslag. Schrijvers en dichters die interesse hebben in het crowdfunden van hun publicatie door Palmslag kunnen www.slag-boom.nl bezoeken. Daar staan ook de voordelen van crowdfunden en de antwoorden op de meest gestelde vragen op een rij. 

De beste boeken van 2014 volgens Patricia van der Broek

Patricia van der Broek bracht in 2014 het boek Dodelijk Bedrog uit. In het nieuwe jaar zal zij een exemplaar verloten van haar boek bij ons. Let dus goed op de eerste week straks.

3. De Cirkel van Dave Eggers 

De Cirkel is een sekteachtig bedrijf. Een soort Facebook, Google en Twitter ineen. Onder het mom van verbetering van de wereld levert hoofdpersoon Mae steeds meer van haar privacy in. En zij niet alleen, ook haar geliefden ontkomen er niet aan.Het mooie aan dit boek vind ik dat het de tijdgeest van nu uitstekend blootlegt. Een beangstigend beeld eigenlijk, maar intrigerend geschreven. Vooral als je het 's avonds leest en net weer wat likes op Facebook hebt uitgedeeld;-) Het meest zwakke aan het boek vind ik dat de personages zo plat als een dubbeltje blijven en daardoor ook ongeloofwaardig blijven. Dat is jammer.

2. De Onderkant van sneeuw van Ilse Ruijters

Een spannende psychologische thriller die onder mijn huid ging zitten. Het onderwerp behandelt in vlotte stijl een thema waarvan ik me tijdens het lezen steeds afvroeg: 'Wat als ik? Had ik dan ook?' Aanrader!

1. Stoner van John Williams 
Ik heb een soft spot voor boeken van William Somerset Maugham vanwege zijn prachtige beschrijvingen van mens en omgeving. En ineens was daar de hype John Williams. Ik heb Stoner in het Engels gelezen en het voelde alsof ik een boek van Somerset Maugham las. Zo prachtig worden de zwakheden van de hoofdpersoon beschreven en de drijfveren van zijn vrouw en zijn collega's aan de universiteit. Bij bepaalde stukken werd ik gewoon boos op de hoofdpersoon. Ik vind het prachtig als iemand dit soort emoties met taal kan oproepen! Stoner is absoluut nummer 1 op mijn lijstje.