De terugblik van Ann

Hoe was mijn leesjaar van 2016?

Hm, nou de eerste paar maanden begonnen goed, daarna heb ik maanden nauwelijks een boek aangeraakt, laat staan gelezen. Nou ja wel aangeraakt want ik bleef wel gewoon boeken kopen/krijgen…totaal dit jaar zijn er iets meer dan 80 boeken bij gekomen (ongeveer de helft daarvan zijn thrillers…en dat zijn dan alleen nog maar de papieren boeken, ik kocht ook nog de nodige e-books. Dat ik een aantal maanden zo goed als niks las kwam mede omdat ik mijn lieve, ruim 18 jaar oude kat Gekkenhuis in maart heb moeten laten inslapen. Ik had daarna niet echt de concentratie meer om een boek uit te lezen, al probeerde ik het toch wel regelmatig, verder dan een paar bladzijdes kwam ik bijna nooit.

Gelukkig las ik nog wel iets in die eerste 3 maanden. Ik las Het kleine meisje van meneer Linh van Philippe Claudel, een ontroerend mooi boekje, De verwarde cavia van Paulien Cornelisse. Samen met Yfke ging ik nog naar de signeersessie/interview bij Paagman. Ook las ik The perfect husband (Bloedbruiloft) van Lisa Gardner (aanrader). Met een deel van het team genoten we van een high tea met Lisa op het hoofdkantoor van Bol. De wraak van Vondel van Frank van Pamelen las ik ook en won een wandeling in Amsterdam langs de plaatsen in het boek samen met de schrijver en nog 2 gelukkige winnaressen.. Ik las Engelse chicklits van Lindsey Kelk en ik las dus vooral ook maanden niet. Van sommige boeken zag ik dit jaar ook de film, The girl on the train van Paula Hawkins (goed verfilmd) en Bridget Jones’s Baby van Helen Fielding (hilarisch).


Eind augustus kwam er verandering in mijn leesdip, ik kreeg er een kat bij, een turbokitten...een kleine tornado met de naam Flea, roepnaam Vlootje (hij zat onder de vlooien toen ik hem kreeg en de naam die ik eerder had verzonnen was voor een meisjespoes en Flea bleek een jongetje). Omdat die wervelwind opgevoed moest worden en ik daardoor wat vaker thuis was, begonnen de leesgenen weer te kriebelen. Ik las Judaskus van Linda Jansma, Linda's boeken koop ik blindelings, die zijn altijd goed/geweldig. Haar volgende boek Schaduwkinderen ligt al te wachten, maar ik ben nu nog bezig in de Midnight Breed serie van Lara Adrian, een newadultfantasyactiethrillerachtige serie over The Breed, vampierachtige wezens en hun avonturen. Ik ben inmiddels bij deel 12 van de 14 dus het schiet lekker op. Tussen de vampieren door las ik de hype van dit moment, Judas van Astrid Holleeder, ook dat boek maakte indruk...in de zin van je ergste nachtmerrie wordt werkelijkheid, je eigen broer stuurt een huurmoordenaar op je af...bizar.

Eindigde ik vorig jaar met Ritueel van Isa Maron, dit jaar is de kans groot dat ik met Eindspel het jaar afsluit en daarmee ook gelijk de geweldige serie De Noordzeemoorden. Ook ligt Zwart bloed van Shirley-Ann van Wingerden op me te wachten en staat Bloeden zal je van Diana van Hal, het tweede deel van de Bennet en Rowley serie, hoog op mijn lijstje van nog te kopen/lezen boeken. Deel één De verzamelaar (hé die las ik dit jaar ook) is ook absoluut een aanrader.

Zo al met al las ik toch wel een boek of 30 á 35, nog niet schokkend veel, maar ik had halverwege het jaar echt niet gedacht dat ik boven de 10 uit zou komen. Welk boek heeft het meest indruk op me gemaakt? Ik vind dat lastig
te zeggen. Judas heeft absoluut indruk gemaakt...ik las het in twee dagen uit en dat is voor mij best snel, een ander boek dat indruk op mijn maakte, maar dan om een hele andere reden, is het boek Rijks van Marcel Wanders. Een prachtig loodzwaar koffietafelboek, met de mooiste selectie schilderijen uit het Rijksmuseum...echt schitterend. Ik kan dit jaar niet echt een favoriet boek noemen, ik heb niet één boek gelezen dat ik echt slecht vond…ik heb van allemaal genoten. De Midnight Breedserie gaf me de lol van het lezen weer terug…en Judas liet me zien dat het altijd nog erger kan...terwijl De verwarde cavia me weer liet lachen. Ik kan dus niet kiezen, maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik zou zeggen lees ze gewoon allemaal 😉


Ik wens jullie een heel mooi nieuw leesjaar toe, met nog meer steengoeie boeken en natuurlijk heel veel fijne tips van Thrillerlezers!


Ann

Drie bendeleden een dagje op stap..... in Amsterdam

Sommige mensen hebben parachutespringen zonder parachute op hun bucketlist staan of een tattoo laten zetten door de Maori's...ik had c'est simple de Nachtwacht eens in het echt zien op mijn bucketlist. Een bescheiden mens (kuch) heeft bescheiden wensjes...

Toen we na het heerlijke weekend begin september in Zwolle met Manuscripta weer dagelijks dikke lol hadden besloten Kattel, Crien en ik al snel weer een datum te prikken om Brabant, Drenthe en Zuidholland weer even samen te laten vloeien. Amsterdam werd het doel en daar ik maar een programma in elkaar moest gaan flansen, werd het Rijksmuseum een onderdeel. Een datum was best snel geprikt en werd nog sneller aangepast toen ik een uitnodiging kreeg voor de boekpresentatie van Inge Ipenburgs Een schitterend ongeluk.

Een van de drie was al 20 jaar niet meer met de trein geweest, dus die printte lijstjes uit en hoopte er op het desbetreffende tijdstip te zijn. de ander ging reizen met Intercity direct, die vaker niet rijdt dan wel. En nummer drie? Die woont onder de rook van Amsterdam....Maar was degene die te laat kwam. Die was de nacht er voor zo hyper van het enthousiasme voor de dag dat ze slecht sliep. S'Ochtends op tijd opgestaan en net zo snel weer op de bank in slaap gekieperd. Toen wij onderweg checkte dat Crien al 8 uur niet online was geweest, begon de twijfel snel te groeien of die niet gewoon nog in bed lag. Uiteindelijk troffen we elkaar amper een half uurtje later al bij het Rijks. Als de Drentenaar zich verslapen had, was het dikke drie uur later geworden.
Het Rijks was zo enorm veel groter dan ik verwacht had, maar wat een mooi gebouw. Je zocht je rot naar alles en zeker de eerste etappe van het scoren van een bak koffie was al een heel gedoe. We stapten in de lift en drukte de gehoopte verdieping in. Gods ,wat een stille lift zeg. Je merkt helemaal niet dat hij omlaag gaat. Staan we niet gewoon stil? Karin druk nog een keer op verdieping 1 en de deuren schuiven open... We zaten bij instappen al op de goede verdieping. Tja...
Toen naar links, rechts, opzij, ondersteboven en weer ene lift en we kwamen zowaar in het koffiegedeelte. De dametjes gingen lekker op een plekkie zitten, maar wat er ook langs kwam: geen bediening...
Damn, je had je vooraan moeten melden en dan werd je een plekje toegewezen (?????). Oke, hopla een half uur later een lekker koffietje met een sinaasappel met pistachemuffin(gewoon appeltaart of een saaie normale muffin kennen ze daar niet). Zoals het altijd op de chat of live gaat: tetter -de -tetter.. Jongens straks zitten we om 17 uur hier nog.
 Zullen we ordinair eerst die Nachtwacht eens

doodstil moest je zijn....

gaan opzoeken? Drie zielen en 1 gedachte. Hop naar de derde verdieping langs prachtige glas-in-lood ramen, bochtje om en daar hing hij in de verte achteraan. Verwachtend zo'n schilderij op grote afstand met een massa mensen er voor te moeten gaan zien, was ik verbaasd om met neus vooraan het prachtdoek zo dichtbij te mogen zien. Heb echt lang het hele ding stukje voor stukje bekeken.

serieus kunst kijken

cameltoe

Echt mooi werk verder ook gezien van mij best bekende namen nog. De andere dames werden wild op de afdeling Waterloo waar napoleon ene cameltoebroek droeg...In een doodstille ruimte drie gierende malloten...
Hoogste tijd om het Rijks maar eens te gaan verlaten.

Nog snel plaatsen we een tag op de Nachtwacht en hup hup weg wezen hier

Lunch ergens buiten en tetter de tetter, want nog vroeg zat. Alleen voor we het wisten waren we een paar uur verder...ohhhhhh oeps..16.15 al...rennuh naar de tram...want we moesten ook nog effekes zoeken he, waar precies die boekpresentatie van Inge Ipenburg zou zijn. Twee van de drie met boeken sjouwend om dat die derde een babyklein rottig handtasje bij zich had waar niks inpaste behalve een tampon.
Ik die bij het eten van een broodje de saus meer op mijn shirt krijg dan in mijn mond. Oeps, wat nu? Vegen en vegen... En de mooie gele kleur vervaagt tot de vreemde kleuren van het shirt. Niemand die het ziet.

 Googlemaps: zo handig
Met de lift naar de 11e verdieping en woaw wat een uitzicht in de Skylounge. Inge komt gedag zeggen en vertelt hoe blij ze met onze recensie is. Ze was namelijk al op de hoogte dat wij zeer kritisch zijn en ook een boek wat we niet goed vinden scherp neer zetten.
Inge vertelt hoe het boek tot stand komt en waarom ze Jan Kooijman het eerste exemplaar uitreikt. Lekkere glaasjes wijn en zeer leuke gesprekken met verschillende aanwezigen. Uitgebreider kan je natuurlijk over de boekpresentatie lezen op ons label Boekenfeestjes. Onverwachts loopt een vriendin van me binnen die ooit lang geleden toen ze puppies waren tegelijk met Inge op het figuurlijke acteertoneel kwam.

Daar de Bendedames nog best een lange reis terug moeten maken, gaan we snel even bij Loetje aan het station een bordje weg eten. Achterlijk druk is het daar op een maandagavond. 
De achterwacht (nee, niet de nacht) zou ons allebei ophalen en moesten beiden de volgende dag zeer vroeg op naar het werk. De Intercity direct vertrok zo waar vanuit Amsterdam. Vlak voor Breda stopten we......geen stroom. De machinist ging proberen stroom van het gewone spoor te krijgen naar het spoor van het Intercity  Directspoor (gooi maar in mijn pet). Half uur later werden er pakken water uitgedeeld: is nooit een goed teken. Gelukkig was er een meisje wat nog al hyper lekker begon te kwekken en aangezien ze erg mooi was, vergoedt dat extra veel.

Ze had die avond haar P opgehaald in Rotterdam en haar moeder had een appeltaart gebakken. Die werd uit de tas gehaald en met sushistokjes in stukken gesneden. Met stukken alumiumfolie als bordje deelde ze uit. Intussen werd omgeroepen dat er  van uit Breda een locomotief zou komen om ons naar Breda te gaan trekken. Na weer een half uur kwamen ze tot de ontdekking dat die nieuwe locomotief natuurlijk ook niet kan komen als er geen stroom op het spoor is. Oke...men ging vergaderen of er een trein of bus zou komen om ons te evacueren. Langzaam zag je de tijd steeds verder weg geslurpt worden. Tot opeens de lampen aansprongen! Stroom! Niet te hard juichen! Heel langzaam gingen we vooruit tot hij opeens weer remde..oh nee he...Rood sein. Uiteindelijk stapte ik over enen binnen en ging de wekker 4,5 uur later alweer . Maar de heerlijke dag pakken ze niet meer af.