Een thrillerlezerslunch met Olga, Jennefer en Diana

Op zaterdag 21 mei hadden we met een groot gedeelte van het team niet zomaar een boekenuitje, maar een boekenlunch met drie auteurs van (young/new adult) thrillers; Olga Hoekstra, Diana van Hal en Jennefer Mellink. Lekker eten en praten over boeken in de Winkel van Sinkel; beter wordt het eigenlijk niet, toch?

Mààr. Utrecht – je moet er eerst zien te komen. De NS houdt het altijd spannend; zo word je in Woerden door de NS naar de bus gestuurd en door de buschauffeur weer naar de NS, omdat niemand echt weet wat er aan de hand is. Gelukkig hebben Alex en ik niet alleen veel geduld, maar ook een Miriam - en Miriam heeft een NS-app. Uiteindelijk komen we dus wel gewoon aan in Utrecht, niet eens zo veel later dan gepland.

Tja, en dan moet je de anderen nog vinden. Bij het trefpunt (Starbucks) zien we niemand en na een sms van het opperhoofd (“Waar zijn jullie??”) die vervolgens de telefoon niet opneemt, gaan we maar gauw op weg naar de Winkel van Sinkel.

We blijken er de eersten te zijn; aan de lange, voor ons gereserveerde tafel achterin het restaurant zit nog niemand. Dus. We hoeven gelukkig niet lang te wachten; een minuut of tien later komt de rest van de club binnen: Inki, Jennefer, Diana, Olga, Ann en Lydia.

Er wordt volop geknuffeld, gegroet en gevraagd waarom we in vredesnaam niet gewacht hebben. Maar als we eenmaal zitten, zijn de meesten het misverstand al snel vergeten. Het is een warm weerzien; Ink informeert hoe het met Olga’s kersverse, vierde kind gaat en natuurlijk met haar oudste zoon; ze heeft drie dochters, maar het gaat om het idee. Olga vindt het waarschijnlijk allang best; dit is haar eerste uitstapje ‘sans la bébé’.

Bij een thrillerlezerslunch horen cadeautjes. Alle drie de dames krijgen een boekje met “999 Vragen Aan Jezelf” en Olga krijgt omdat ze ‘geworpen heeft’ een mooie, door Miriam gehaakte babydeken en een speciaal thrillerlezersslabbetje (ook voor de baby). Jennefer heeft voor Miriam een Chevy Stevens meegenomen (Vermist), omdat ze allebei van gruwelijke thrillers houden; Inki krijgt een mooi Inkie-kleurboek.

Na de uitwisseling van cadeaus barsten de gesprekken los en lukt het nog net om thee, koffie, bier en wijn te bestellen. Daarna is de orde zoek en uiteindelijk moet onze serveerder overspannen naar huis gestuurd worden als we drie uur later nog niks te eten besteld hebben.

Geintje natuurlijk, maar hij moest wel een paar keer terugkomen – één keer is dat zijn eigen schuld omdat hij alleen Alex vraagt of die nog iets te drinken wil bestellen en de rest van ons vergeet (of zoiets).

Allerlei onderwerpen komen voorbij: dat er nog steeds een spelletjesavond moet komen bij Olga thuis; dat je als schrijver hard aan de boek moet, ook wanneer je boek al uit is en dat je eigen uitgeverij beginnen ook heel goed kan werken; over Tintelingen en succes met je boeken over de grens; en natuurlijk praten we over de nieuwe boeken die eraan zitten te komen.
Olga zit zich al verlekkerd te bedenken wie ze in haar volgende boek zal omleggen. Ondertussen komt het nieuwe boek van Jennefer al binnen twee weken uit en dat van Diana verschijnt in het najaar. Ook komt het concept ‘moorddiner’ ter sprake, dat moeten we echt eens doen. Olga ziet het al helemaal voor zich: “Dan kunnen wij het scenario wel schrijven!”

Na een paar uur gezellig praten, eten, drinken en nog meer drinken, maken de eersten zich los van ons groepje om voor de avondklok thuis te zijn. De Lush lonkt en er zijn dochters om over de finish te juichen, dus worden er foto’s gemaakt voor het blog en afscheidszoenen uitgewisseld.

Inki, Miriam, Ann, Alex, Diana en ik verplaatsen ons naar het terras van Sinkel voor een laatste drankje. Lang duurt dat niet, want tegenover de Winkel van Sinkel bevindt zich boekhandel Broese en de boeken roepen. Als de rest van de groep mijn onrust niet langer kan negeren, rekenen we af om daar te gaan kijken. Ik ga meteen op jacht naar een boek van Carrie Brownstein op de muziekafdeling, waardoor ik het vertrek van Diana mis. Het boek vind ik trouwens niet - wel tien boeken over Herman Brood... Dubbele teleurstelling.

Uiteindelijk weet de rest me met lichte dwang uit de boekwinkel te verwijderen: tijd voor tapas. We schuiven aan een tafeltje in La Cubanita en daarna wordt alles wat wazig; de sangria was overigens het idee van Inki. Ik weet wel dat ik heel lekker geslapen heb die nacht.

En dat het een enorm leuke dag was met drie ontzettend aardige, prettig gestoorde auteurs en het thrillerlezersteam. Bedankt allemaal, ik had het niet willen missen!

Yfke Brandhout

Nevel - Olga Hoekstra

Toen ‘Dodenweg’ uit kwam waren wij er als Bende van Ellende bij in Zoetermeer en we kregen een mooi gesigneerd exemplaar van Olga, niet met de vaste zinnen ‘Veel leesplezier’ en dat vonden we sowieso al erg leuk. Olga en haar schoenen zaten vanaf dat moment in ons hart, en als we een boekenfeestje hebben altijd even naar beneden kijken welke schoenen ze aan heeft. De Avond van het Spannende boek doen we even over want die waren eigenlijk vrij braaf.

En toen kwam ‘Nevel’, we telden de dagen stiekem al af en waren mega benieuwd of ook dit boek net zo fijn was als ‘Dodenweg’.

Zijn jullie ook benieuwd, lees dan mee wat Juul, Miriam en Moon vonden van ‘Nevel’!

Het verhaal:

Rechercheur Thomas DeLohr wordt opgeroepen na zijn schorsing als op de vuilstort In Saksenburcht een dode jonge vrouw wordt gevonden. De jonge vrouw wordt aangetroffen met littekens, is mishandeld en heeft een grote brandwond in haar nek. Al gauw wijzen de sporen in de richting van een pooier, zou het zo makkelijk zijn? Ook Fleur Benedictus wordt op de zaak gezet. Zij werkt als medewerker bij het OM. Sinds de schorsing van Thomas wordt Bureau Saksenburcht in de gaten gehouden.

Thomas en Fleur hebben een verleden en weer komen de gevoelens omhoog maar de relatie lijkt onmogelijk. Wanneer er weer een jonge vrouw vermoord wordt gevonden komen Fleur en Thomas onder flinke druk te staan. Kunnen ze deze druk aan of winnen de demonen uit het verleden?

De cover:

Juul: Vage afbeelding van een soort blokhut in de verte. Naam van de auteur groot. De cover vind ik niet heel bijzonder. Als ik hem in de winkel zou zien liggen zou ik hem alleen oppakken vanwege de schrijfster.

Moon: Nevel, een mooie gekleurde cover met een vage uitstraling, je wilt al gauw weten wat staat er precies op. Het is een beetje wazig, maar ik ontwaar door de druppels heen groot gebouw, een schuur, in het schijnsel van een lantaarnpaal. Mmmmmm, dit is dus een omslag die opvalt, dit boek pak je op als hij je aankijkt vanaf de tafel in de boekhandel. Een cover waar je over na gaat denken, eentje die je pakt omdat hij zo mysterieus is. Ik ga gauw beginnen, ben erg benieuwd hoe het nu is met Fleur Benedictus de journaliste en met rechercheur Thomas DeLohr……

Onze mening:

Moon: Vorig jaar oktober mocht ik van Olga een gesigneerd exemplaar van haar ‘Dodenweg’ ontvangen. Mijn eerste ervaring met een boekenfeestje. En ik heb daarna genoten van ‘Dodenweg’, nu dus ‘Nevel’ de tweede thriller van Olga, hoge verwachtingen na ‘Dodenweg’. Ik hoop dat ik kan zeggen na het lezen van het boek ‘Olga, you di dit again!!’.

‘Dodenweg’ was het eerste deel en ik raad je aan om als je ‘Nevel’ gaat lezen dan wel eerst ook ‘Dodenweg’ te lezen, vaak word je terug gestuurd naar de verwikkelingen die plaatsvonden in ‘Dodenweg’.

Algauw zit je weer midden in het leven van Fleur en Thomas, allebei hebben ze moeite om het verleden een plek te geven en proef je tussen de regels door dat ze eigenlijk gewoon bij elkaar horen.

Tussendoor lees je verhalen van de dader en het leven van hoertjes, dit is zo goed beschreven dat je gewoon de griebels over je rug voelt bij wat die meisjes moeten doorstaan, de angst en het degenererende van die gasten.

Zodra je in ‘Nevel’ begint zit je in een flow, een heerlijke snelle schrijfstijl en je wordt echt niet teleurgesteld door Olga. De hoofdstukken zijn kort en pakkend geschreven en de spanning is tot op het laatste opgebouwd waardoor je door blijft lezen. Het plot had ik niet aan zien komen, al gingen mijn gedachten wel verschillende kanten op. En dan de laatste bladzijde een open einde….komt er nog meer van Fleur en Thomas? Ik hoop het…De tijd zal het leren!!

Juul: Na Dodenweg keek ik enorm uit naar het vervolg. En het was het wachten waard. Olga heeft een heerlijk schrijfstijl, toegankelijk en vlot.

Haar personages zijn intrigerend. En dan niet alleen Thomas en Fleur, maar ook bijvoorbeeld Raoul en Rodi. Ze weet er 3-dimensionele personen van te maken. Je ziet niet alleen de "slechte" laag, maar ook hoe ze zo gekomen zijn, om maar iets te noemen.

De plot blijft voor mij lang verborgen, maar als die zich ontvouwt ben ik toch niet verbaasd en had ik het gevoel dat ik het eerder had kunnen doorzien. Dat vind ik knap, het zo vanzelfsprekend laten zijn, zonder dat het al eerder echt duidelijk was.

Thomas DeLohr is een ingewikkeld persoon. Een moeilijke man. Prototype foute man. Maar ook zo onweerstaanbaar. Ik zou ook zo voor hem kunnen vallen, denk ik. De combinatie met Fleur is explosief, maar toch kunnen ze elkaar niet loslaten. En ik als lezer wil dat ook helemaal niet! Al weet je dat het "an accident waiting to happen" is...

Ik kijk nu al uit naar het vervolg!

Miriam: Ik had ‘Dodenweg’ al even liggen en die heb ik pas geleden uitgelezen en wat was ik blij dat ik meteen ‘Nevel’ kon oppakken. Hoe zou het aflopen met Thomas en Fleur? Gaat hun liefde een kans krijgen of lijkt die nog steeds onmogelijk?

Thomas verdwijnt dieper in de duisternis. Nog dieper dan hij al deed in ‘Dodenweg’. Hij wordt vader, krijgt een kind met een vrouw waar hij niet van houdt. Een vrouw die hij alleen maar buitensluit. Angst om te lijken op de man die hij verafschuwt en die ineens weer contact zoekt: zijn vader.

‘…hij stond strak van de adrenaline, van de wetenschap dat alles om hem heen afbrokkelde en hijzelf de sloopkogel bediende.’

En dan Fleur. Fleur die gebukt gaat onder een enorm schuldgevoel ten opzichte van haar zus Roos. Haar vader laat Fleur duidelijk voelen dat in zijn ogen dat schuldgevoel terecht is. Zij had het moeten zijn. Niet Roos. Nog altijd kan Fleur het in de ogen van haar vader niet goed doen. Nog altijd probeert hij haar koers te bepalen, alleen Fleur biedt hem het hoofd en vaart haar eigen koers zo goed en zo kwaad als het kan. Thomas oefent nog steeds een enorme aantrekkingskracht op haar uit en dat gevoel is geheel wederzijds. Zij begrijpt hem, zij is voor hem meer dan alleen een ontlading. ‘Thomas zweeg en zij zweeg ook en in die stilte hoorde ze dat hij begreep wat ze probeerde te zeggen.’

‘Dodenweg’ was erg goed, ‘Nevel’ is meer dan erg goed. ‘Nevel’ gaat een stap verder en wordt door Olga naar een hoger niveau getild. Is het verhaal origineel? Nee. Er worden lijken gevonden en er start een politieonderzoek. Man en vrouw vinden elkaar meer dan aantrekkelijk. Daar zijn meer boeken over geschreven. Maakt het wat uit? Nee absoluut niet. De manier waarop dit boek geschreven is, is er eentje die ver boven het gemiddelde uitsteekt.

Een duistere sfeer en een onderhuidse spanning worden door Olga subliem neergezet. Je begint met lezen en dan is wegleggen eigenlijk gewoon geen optie meer. Met prachtige zinnen weet Olga het verhaal enorm goed neer te zetten. Rauw, puur, echt en kwetsbaar zijn enkele woorden om de twee hoofdpersonages te omschrijven. Twee mensen die worstelen met hun gevoelens, vechten tegen onbegrip en angst, elkaar nodig hebben maar daar niet aan toe durven geven. Niet enkel Fleur en Thomas komen tot leven, alle bijfiguren doen dat ook. Hoe klein de rol van iemand ook is in het verhaal, Olga weet hem of haar met haar schrijfstijl heel erg goed tot leven te wekken.

Een zorgvuldig opgebouwd verhaal, verteld vanuit een wisselend perspectief: Thomas, Fleur en een derde persoon. Een verhaal waarin de spanningsboog continue gespannen blijft, nergens minder wordt of inzakt. Wel raad ik aan om eerst ‘Dodenweg’ te lezen, dan begrijp je beter hoe Fleur en Thomas op dit punt zijn aanbeland.

Dank je wel Olga, voor de late uurtjes en de kringen/wallen onder mijn ogen: ik had het er graag voor over!

Bepaalde stukken die ons bij bleven:

Miriam: ‘De oudere man wreef over zijn wangen en keek Thomas strak aan. ‘Hoe gaat het met je?’ Een vraag waarop ontelbare antwoorden mogelijk waren. Welk pad hij ook koos, alles leidde naar het onvermijdelijke. Dat hij het verleden niet kon laten rusten, was niet iets dat hij graag deelde. Zijn geschiedenis bleef zich aan hem opdringen. Thomas kon geen eerlijk antwoord geven, daarom hield hij zijn mond.’

Moon: ‘Vlak voordat ze stierf wist ze het. Wist ze wie hij was.’

Zoals jullie al kunnen lezen Olga is met ‘Nevel’ boven de lat gaan zitten en mocht je nog niet weten wat je moet lezen deze vakantie? De Bende zegt: neem Olga mee in je koffer… Eerst ‘Dodenweg’ en dan gelijk ‘Nevel’ er achter aan dan heb je gegarandeerd een paar spannende momenten op vakantie.

4,5 sterren voor Nevel

Dodenweg - Olga Hoekstra

Titel: Dodenweg

Auteur: Olga Hoekstra

Pagina’s: 320

Uitgever: Xander

ISBN: 978 94 0160 251 8

Jaar van uitgave: 2014

Olga Hoekstra (1980) studeerde Strafrecht en Journalistiek. Ze heeft zich ontwikkeld tot allround journalist, heeft een eigen tekstbureau en is sinds 2012 fulltime schrijfster. Haar thrillerdebuut Dodenweg bracht ze in eigen beheer uit. Met dat boek deed ze mee aan de CoffeeCompany Book Award 2014. Ze won de award en daarmee een auteurscontract bij Xander Uitgevers. Met de begeleiding van de uitgeverij werkte Hoekstra aan het polijsten van de thriller, die in oktober 2014 in hernieuwde vorm uitkwam. Dodenweg speelt zich af in het fictieve stadje Saksenburcht en is het eerste deel in de Saksenburcht-trilogie.  Het vervolg, Nevel, komt begin 2015 uit.

De aanblik van een meisje in de sneeuw. Naakt. Sneeuwvlokken op haar grauwwitte huid. Haar ijzige, dode ogen staren rechercheur Thomas DeLohr aan. Haar lichaam is bedekt met bloeduitstortingen en schaafwonden.

Rechercheur Thomas DeLohr is een rechercheur met een verleden dat regelmatig om de hoek komt kijken. Terwijl hij zijn demonen uit het verleden bevecht, stort hij zich op een zaak die in eerste instantie niet eens een zaak lijkt. Twee auto-ongelukken op één beruchte plek op de Dodenweg. Toeval? Of opzet? De gebeurtenissen blijven zeker niet onopgemerkt. De jonge journaliste Fleur Benedictus ziet er haar kans in zich te bewijzen als volwaardig journalist. Wat ze niet beseft, is dat ze met het frontpage-verhaal haar eigen leven en dat van haar dierbare op het spel zet. Naast Thomas en Fleur volgen we ook de moordenaar. Diegene lijkt geobsedeerd door schoonheid, door perfectie. Een dodelijke combinatie.  Ze was mooi. Hij had haar nog mooier gemaakt. Perfecter.

Naast de wisseling in perspectief maakt de schrijfster tevens uitstapjes naar het verleden. Gedrag van personages wordt onderbouwd door vertellingen over huidige situaties en herinneringen, zodat de personages bijna leven. Dodenweg is op het eerste gezicht een typisch Nederlandse thriller, maar een die pas écht tot zijn recht komt als je met oog voor details het verhaal tot je neemt. Hoekstra heeft niet alleen de personages goed uitgewerkt, ook heeft zij een grote woordenschat en wisselt ze vaak af in haar gebruik van zinsconstructies en gezegdes.

Dodenweg is een steengoed boek. Olga Hoekstra heeft een aangename schrijfstijl met een ironische ondertoon en weet humor te combineren met gruweldaden en de nodige spanning. Ze weet de lezer te verrassen, te schokken, maar vooral te boeien.

4,5 ster

Plot                    4

Leesplezier        5

Spanning           4

Schrijfstijl           5

Originaliteit        4

Psychologie       4,5

Column Olga Hoekstra

Als muziek in de oren

Afgelopen Manuscripta vroeg Alex van Thrillerlezersblog of ik zin had om eens een column te schrijven voor deze leuke en actieve blog. Dat had ik zeker. Alleen zat ik midden in de afronding van de heruitgave van Dodenweg, mijn thriller die op 26 oktober verschijnt bij Xander Uitgevers. *Einde schaamteloze reclame*.

Nu ik Dodenweg heb uitgezwaaid naar de drukker, had ik dan eindelijk even tijd om een column te schrijven.

Maar waarover?

Schaamteloze zelfpromotie leek me niet het meest opwekkende leesvoer. Alhoewel ik natuurlijk graag benadruk dat ik zeer druk aan het werk ben aan het vervolg op Dodenweg, mijn tweede thriller die in het voorjaar van 2015 uitkomt.

Nee.

Deze column is er eentje die je met je oren moet lezen. Als het mogelijk was, zou ik zeggen: 'sluit je ogen', maar dat leest zo verdomde moeilijk. Dus houd je ogen open, maar ook je oren. En je hart.
Deze column gaat over muziek.

Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar het album Fire Within van Birdy. Het liedje Words as Weapons zou zo maar in een van mijn toekomstige boeken kunnen opduiken...

Al mijn verhalen zijn verbonden met de muziek die ik luister. Ik weet dat ik daar niet uniek in ben. Er zijn genoeg schrijvers die een soundtrack maken terwijl ze werken aan een nieuw boek of een nieuw idee verder plotten. Ik ken zelfs een schrijfster die haar eigen liedjes maakt, die ook weer terugkomen in haar werk.

Zo getalenteerd ben ik niet. Ik jat gewoon schaamteloos de woorden en melodie van een ander.

In Dodenweg speelt Johnny Cash' Hurt bijvoorbeeld een belangrijke rol. Dit nummer is een cover van de meesterlijke Man in Black. Als ik het goed heb is het origineel van Hurt van Alice in Chains, die ik dan persoonlijk weer liever hoor met Rooster, maar dat terzijde. Met name de tekst 'I hurt myself today, to see if I still bleed' uit Hurt was een van de triggers om Dodenweg te schrijven.

Als ik denk aan de hoofdpersonages uit het boek, journaliste Fleur en rechercheur Thomas, dan denk ik aan het nummer When we collide, dat eigenlijk Many of Horror heet, van de Schotse rockers van Biffy Clyro. Dit nummer heb ik dan ook grijs gedraaid onder het schrijven van zowel Dodenweg als het vervolg.

Voor degenen die Dodenweg inmiddels hebben gelezen, moeten bovenstaande nummers wel een soort herkenning teweeg brengen. Hoop ik, althans.

Over het vervolg op Dodenweg kan ik nog niet veel zeggen. Wel kan ik een tipje van de muzikale sluier oplichten.

In het vervolg komt  Leonard Cohen's Hallelujah terug, specifiek de uitvoering door Jeff Buckley. Er komt een nummer van John Mayer voorbij. En Birdy's Words as Weapons hoort er ook bij, net als Metallica's Sanitarium / Welcome Home.

Dus, beste lezer, ga eens op zoek in je cd-kast of doe een youtubeje. Doe je ogen dicht en  luister.

Shhh...

Luister naar het boek...

But you don't really care for music, do you?

Hallelujah.