Posts tonen met het label xander. Alle posts tonen
Posts tonen met het label xander. Alle posts tonen

vrijdag 4 juni 2021

Afdaling van Bernard Minier

 


Titel: Afdaling

Auteur: Bernard Minier

Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: mei 2021

Recensie door: Tamara

Kraaien: 5

 

Hoofdinspecteur Martin Servaz, gevierd rechercheur, is geschorst vanwege zijn optreden in een groot onderzoek het jaar ervoor. Als hij midden in de nacht een telefoontje krijgt van zijn verloren gewaande geliefde, die zegt dat ze ontsnapt is aan haar ontvoerder, vertrekt hij halsoverkop om haar te vinden. Zijn zoektocht leidt hem naar een mysterieus bos in een vallei in de Pyreneeën. Als de vallei door een explosie wordt afgesloten van de buitenwereld en drie mannen worden gevonden die op gruwelijke wijze zijn vermoord, kan Servaz het niet laten zich te bemoeien met het onderzoek. Zeker niet als de dorpsbewoners het heft in eigen handen willen nemen…

 

“Want in de opengereten buik werden de buikspieren uit elkaar gehouden door een vreemd lichaam: Als een absurde en gruwelijke parodie op een zwangerschap was er met kracht een plastic pop tussen de ingewanden gedrukt die hem, Loridan, met haar kristalblauwe ogen dwars door het ijs aanstaarde.”

 

Het zesde deel alweer van de Martin Servaz reeks. In elk boek groeit Servaz als personage maar ook Minier als auteur. Elk boek is een genot om te lezen en dit boek is ook niet anders!

 

In alle boeken staat Marianne centraal, waar is zijn verloren gewaande liefde? Leeft ze nog steeds? Ook in dit boek komt Marianne weer boven water en Servaz onderneemt meteen actie om haar te zoeken, maar zal hij vinden waar hij al die jaren naar op zoek is geweest?

 

Wat de boeken van Minier zo mooi maken, is niet de tergende spanning, maar de rust die hij uitstraalt tijdens het lezen. Alsof je elk woord moet lezen. Dit boek is ook echt geen boek om binnen een dag uit te lezen, maar er echt van te genieten.

Eigenlijk is dit boek (deze reeks) als een doos goede dure bonbons. Die eet je niet in 1x leeg maar neem je steeds eentje om ervan te genieten. Net als dit boek.

Elke personage in zijn boek krijgt de aandacht die hij/ zij verdient. Al had ik wel graag wat meer willen weten over Dragoman. Wat nu echt haar probleem was, wat ze nu echt wilde bereiken.

 

Door dit deel heb ik ook weer zin om voorgaande delen op te pakken. Ook al hangen flarden van de vorige boeken nog in mijn hoofd, toch merk ik dat ik af en toe iets miste.

 

Het plot had ik niet zien aankomen en ergens hoop ik dat zoiets niet bestaat... (Google vertelde mij dat het helaas wel kan voorkomen, wat mij doet beseffen hoe ziek mensen kunnen zijn.) Ik had ook echt even de tijd nodig om het te laten bezinken.

 

Kortom, weer een topboek afgeleverd en ik kan niet wachten tot Servaz weer in de startblokken staat! Want dit smaakt naar meer! Veel meer!!!

 

Spanning: 4

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

donderdag 20 mei 2021

Win Afdaling van Bernard Minier

 


Hoofdinspecteur Martin Servaz, gevierd rechercheur, is geschorst vanwege zijn optreden in een groot onderzoek het jaar ervoor. Als hij midden in de nacht een telefoontje krijgt van zijn verloren gewaande geliefde, die zegt dat ze ontsnapt is aan haar ontvoerder, vertrekt hij halsoverkop om haar te vinden. Zijn zoektocht leidt hem naar een mysterieus bos in een vallei in de Pyreneeën. Als de vallei door een explosie wordt afgesloten van de buitenwereld en drie mannen worden gevonden die op gruwelijke wijze zijn vermoord, kan Servaz het niet laten zich te bemoeien met het onderzoek. Zeker niet als de dorpsbewoners het heft in eigen handen willen nemen…


Noem een prijs die zijn debuut won en stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Afdaling.



woensdag 21 april 2021

Roz Nay ondervraagd

Credits Lisa Seyfried

 De debuutroman van Roz Nay,  Our Little Secret , was een nationale bestseller, won de Douglas Kennedy-prijs voor beste buitenlandse thriller in Frankrijk en werd genomineerd voor de Kobo Emerging Writer Prize for Mystery en de Arthur Ellis Best First Novel Award. Roz heeft gewoond en gewerkt in Afrika, Australië, de VS en het VK. Ze woont nu in British Columbia, Canada, met haar man en twee kinderen.



Zou je jezelf kunnen omschrijven in vijf verschillende termen of woorden?

Avontuurlijk, plezierig, makkelijk in de omgang, druk, moe.


In Mijn allerliefste zusje, je laatste boek, werkt een van de zussen bij de kinderbescherming. Je hebt dat werk zelf gedaan. Waarom had je voor dit beroep gekozen? Wat was het mooie aan dit werk? En wat was het moeilijkste eraan?

 Ik werk nog steeds bij de kinderbescherming, en het is zelden een vrolijk verhaal.  Het was geen specifieke beroepskeuze voor mij - meer dat ik in Canada geen les kon geven op een middelbare school zonder me om te scholen, dus moest ik op zoek naar een andere baan. De beste dagen in mijn werk zijn wanneer je weet dat een kind geliefd en gesteund zal worden in een nieuw adoptiegezin. De slechtste dagen zijn wanneer je weet dat datzelfde kind zo in de war zal zijn omdat het überhaupt verhuisd is. Dus de beste en de slechtste dagen zijn meestal met elkaar verweven. Het is een zeer gecompliceerde baan.


Daarvoor was je een leraar. Wat was je specialiteit? Wat voor soort leraar was je? 

Ik heb acht jaar Engelse les gegeven op een middelbare school in het Verenigd Koninkrijk (waar ik ben opgegroeid) en in Australië (waar ik vijf jaar heb gewoond, ben getrouwd en een zoontje heb gekregen). Ik denk dat ik een leuke lerares was? Ik genoot van het gekheid met de kinderen, en de wetenschap dat elke dag anders zou zijn.



Met je debuut won je de Douglas Kennedy Award. Hoe trots was je en hoe heb je het gevierd?

 Dat was het mooiste ooit! Mijn uitgever in Parijs (Hugo Editions) vloog me daarheen en ik was 7 dagen alleen in Parijs, waar ik als een bijzonder iemand werd behandeld. Ik at het lekkerste eten van mijn leven en hing rond met de meest geweldige mensen. Het was een supercoole manier om een schrijfcarrière te beginnen, en ik voelde me erg gelukkig...


Heeft die prijs extra druk op je gelegd tijdens het schrijven van je tweede boek? 

Ik denk dat tweede boeken sowieso moeilijk zijn. Er is zeker meer druk - mensen wachten, je kunt niet zomaar op je gemak aan het verhaal prutsen, en ik merkte dat het feit dat ik één boek had geschreven niet betekende dat ik wist hoe ik het nog een keer moest doen. HURRY HOME kostte me een lange tijd en veel bloed, zweet en tranen. Ik heb het gevoel dat ik daar als schrijver ben opgegroeid. Mijn derde boek (THE HUNTED, deze zomer uit in Noord-Amerika) kwam veel makkelijker uit de bus.


Wat voor soort schrijver ben jij: werk je het hele verhaal van tevoren uit, zodat je het alleen nog maar hoeft te schrijven? 

Ik was altijd iemand die maar wat deed zonder echt een planning. Maar met THE HUNTED (nieuw boek, binnenkort uit), heb ik het nauwgezet gepland en ontdekte dat het een veel efficiëntere manier was om dingen te doen. 


Of ben jij het type schrijver waarbij het verhaal vorm krijgt tijdens het schrijven?

 Ik denk dat, ook al plot ik nu, er delen van het verhaal zijn die zich aandienen terwijl ik bezig ben en dan heb ik zoiets van 'oh, leuk, ga je gang en doe dat dan' wanneer personages weten wie ze zijn en bewegingen maken die zelfs mij verrassen. Dat is het spannende aan het schrijven van een verhaal: op een gegeven moment vertel je het eigenlijk alleen nog maar aan jezelf.


Bent je een lezer?

 Ja, heel veel zelfs. Ik ben opgegroeid met zoveel mogelijk te lezen, heb daarna Engels gestudeerd en ben daarna Engelse les gaan geven, dus lezen heeft altijd deel uitgemaakt van wie ik ben. Tegenwoordig lees ik meer misdaadgenres dan vroeger, maar ik moet zien wat al die genieën doen :)


Welk boek dat je in het verleden hebt gelezen, zou je anderen aanraden?

 Favoriete boeken ooit zouden zijn ELEANOR OLYPHANT IS COMPLETELY FINE, STATION ELEVEN, NOTES ON A SCANDAL. Recentere hits voor mij waren THEN SHE WAS GONE, THE GIRLS en THE TESTAMENTS.



Je bent Canadees. Iedereen heeft een bepaald beeld van de mensen die in andere landen wonen. Hoe zou jij Canadezen omschrijven?

 Dappere, buitenmensen, super beleefd, behulpzaam tot het punt dat ze op zebrapaden lopen zodat ze het verkeer niet ophouden.


Wat is jouw visie op Nederlanders? (Houd je niet in!) 

Ik ging naar Nederland toen ik 20 was als lid van een varsity basketbalteam. Ik had nog nooit een wedstrijd gespeeld. Ik vond het geweldig daar! De Nederlanders die ik ontmoette waren vriendelijk, openhartig, veerkrachtig, en echt beschaafd. Grote drinkers, hoewel, of misschien was dat gewoon omdat iedereen 20 was... Ik herinner me dat ze bierproeverijen deden in bars voordat dat soort dingen trendy was...


Was je ooit in Nederland? 

Zie vorig antwoord! Ik was in Rotterdam en Amsterdam met mijn universiteitsbasketbalteam, hoewel ik geen idee heb hoe, want ik was een tennisser. Ik zou graag nog eens teruggaan. Ik herinner me dat ik verbaasd was in het Van Gogh museum.



Hoe kwam je aan de naam Willem? 

Ik wilde Pim, en kwam erachter dat het een afkorting was voor Willem. Ik had Van Ness al vanaf de eerste dag als achternaam, hoewel ik niet echt kan zeggen waarom. Het was wel leuk om wat Nederlands erfgoed in de familie te krijgen.


Chase is een behoorlijk (te behoorlijk) egocentrisch model. Hoe lang kun je met zo iemand samenleven? 

Aaaah Chase.

 In het begin was het de bedoeling dat hij gewoon een beetje een leeghoofd zou zijn, geen partij voor de zussen. Maar toen ik begon te schrijven, begon ik van hem te houden. Ik denk dat hij zich ontwikkelt - tegen het einde van de scène in het busdepot, heeft hij zich in mijn hart gewerkt :) Mijn man denkt dat ik zijn uiterlijk en algemene fysieke perfectie op hem gebaseerd heb. Laten we het hem maar niet vertellen.


Heb je een kopie van al je boeken, zoals de Nederlandse versie?

 Ik heb een exemplaar van Niet verder vertellen en ik denk dat ze me Mijn allerliefste zusje zullen sturen. Mijn uitgever, Xander, doet fantastisch werk met covers en heeft me altijd erg gesteund. Zij waren de eerste overzeese uitgever ooit die mij tekenden! Ze zijn momenteel mijn volgende boek aan het lezen (THE HUNTED), dus we zullen zien of dat ook in het Nederlands uitkomt.


Kun je wat meer vertellen over je volgende roman? 

THE HUNTED gaat over een Amerikaans echtpaar dat een overzeese baan aanneemt in Afrika op een afgelegen eiland. Ze ontmoeten en raken bevriend met een ander stel en vormen al snel een viertal - zoals je dat doet als je op reis bent - om er vervolgens achter te komen dat hun nieuwe beste vrienden helemaal niet zijn wie ze zeggen dat ze zijn. Het wordt verteld in twee stemmen, het meisje van koppel A en de jongen


van koppel B. Het is een griezelige reis thriller, met thema's van duistere geheimhouding, obsessieve liefde, en stalking....


zaterdag 3 oktober 2020

De kinderen van het klooster tamara

 


Titel: De kinderen van het klooster

Auteur: Sandrine Destombes

Uitgeverij: Xander Uitgevers. BV

Publicatiedatum: juli 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

 

In het kleine dorpje Crest staat al sinds mensenheugenis een klooster dat alleen door vrouwen wordt bewoond. Als de jonge politieagent Benoit daar vlakbij een slingerende Peugeot aanhoudt, gedraagt de bestuurder zich verdacht. Op de achterbank zit een verward kind, dat roept dat de vrouw achter het stuur niet haar moeder is… Benoit weet op dat moment nog niet dat hij aan het begin staat van de grootste zaak van zijn leven en dat het geheimzinnige klooster er een centrale rol in speelt. De lugubere waarheid over de groep vrouwen komt op akelige wijze naar boven als er een reeks verminkte mannenlichamen wordt opgegraven.
Een verhaal dat zich afspeelt in een duistere maar levensechte wereld, waarin een gevaarlijke vrouwenorganisatie bereid is tot het uiterste te gaan om hun doel te bereiken.

 

“Het lichaam van de verpleegkundige was totaal in stukken gescheurd.”

 

Het verhaal begint wanneer Benoit een auto aanhoudt die enorm zat te slingeren. In deze auto zit een vrouw en achterin een meisje. Op het moment dat het meisje zegt dat zij niet haar moeder is, rijdt de vrouw weg en verongelukt. Het meisje, Léa, overleeft het maar ligt in coma in het ziekenhuis.

Op het moment dat ze erachter komen dat Léa is ontvoerd, begint het grote kat- en muisspel.

Wie en waarom wordt het onderzoek vertraagd en waarom werd Léa ontvoerd? Terwijl Benoit zijn best doet om bij de JENG in een goed blaadje te komen, probeert hij ook uit alle macht te achterhalen wat er nu precies aan de hand is.

 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit een heel bijzonder boek vind! Hij is niet echt super spannend, maar je blijft lezen! Sommige punten in het verhaal is ver gezocht maar het is ook weer niet hinderlijk. Het is voor mij geen topboek, maar toch heb ik hem met plezier gelezen... Dat idee.

 

Ik leefde vooral mee met Benoit. Hij droomt ervan om ooit bij de JENG (speciale eenheid) te mogen werken. Zijn droom komt dus echt uit als hij door JENG wordt gevraagd om deel te nemen met hun aan het onderzoek naar de verdwijning van Léa. In zijn enthousiasme maakt hij soms opmerkingen waarvan je even je adem inhoudt.

Aan het einde van het boek hoop je ook echt dat hij mag blijven of mag solliciteren.

 

Ook wou ik graag weten wat er nu aan de hand was met Léa. Waarom is zij ontvoerd en wat zijn ze van plan met haar? Tot op het einde had ik echt géén idee wat er nu speelde. Wel bekroop mij het gevoel dat het klooster niet zomaar een klooster was en dat je op een gegeven moment niemand meer kan vertrouwen.

 

Het einde is semi- open. Het laat ruimte over om er een vervolg op te schrijven, maar als Destombes het niet doet, is het ook prima. Het plot past prima in de verhaallijn, al had ik het zelf graag ietsje anders gezien. Ik ben alleen nog steeds, een uur na het uitlezen, aan het bedenken wat ik dan iets anders had willen zien. En ik kan het je nu nog steeds niet vertellen (ondertussen ben ik een half uur en een kop thee verder.)

 

Ik denk dat je het boek zelf moet lezen om te oordelen! Haar eerste boek, Het dubbele geheim van de familie Lessage, heb ik met 5 kraaien beoordeeld en ik kon niet wachten op een nieuw boek van haar.

Dit boek is echter in een hele andere stijl geschreven. Ik ben wel benieuwd hoe haar derde boek gaat bevallen! Ik ben in ieder geval erg nieuwsgierig en hou deze dame in de gaten!

 

 

Spanning: 2

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 4

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

zaterdag 25 april 2020

Ilaria Tuti nog een keer ondervraagd

C: Beatice Mancini
Na haar eerste boek Kind 39 met commissaris Teresa Battaglia, kwam zij dit jaar met het boek The sleeping beauty. Het boek ontving al mooie recensies en ook onze recensent is onder de indruk van de mooie poetische zinnen.

 Wij mochten haar wat vragen stellen:

Is De slapende nimf geïnspireerd op een bestaand schilderij?

De slapende nimf heeft het gezicht van twee foto's genomen door een Chinese fotograaf, Zhang Jingna. Toen ik die twee portretten zag, begon ik me een nieuw verhaal in te beelden. 

Zoniet, waarom koos je een schilderij als vertrekpunt van deze thriller?

Ik hou van visuele kunst en schilderen was mijn eerste passie: vanaf het moment dat ik in staat was een borstel in mijn hand te houden, begon ik te schilderen en dat heb ik mijn hele leven gedaan. Later besefte ik dat de portretten en de landschappen die ik aan het schilderen was, een visualisatie waren van de de personages en settings van de verhalen die ik mezelf aan het vertellen was, ze groeiden in mijn gedachten. Visuele kunst was een deel van het pad dat me naar het schrijven heeft geleid. 



Het boek leest als een schilderij.  De levensechte, mooie en  gedetailleerde woordschilderijtjes van de natuur maken dat je als lezer de indruk hebt zelf in het bos aanwezig te zijn.  Ooit de ambitie gehad om woord in beeld om te zetten?

Dankjewel. Ja, ik probeer woorden in verbeelding te brengen en verbeelding in woorden. Ik hou van het mixen van kunstvormen, waarbij ik de gebieden van creativiteit met elkaar besmet. Ik denk dat mijn liefde voor schilderen en fotografie voelbaar is in de manier waarop ik schrijf: licht en schaduwen, transparantie die suggesties creëert, om zo de lezer in mijn wereld te brengen en diepte te brengen aan de illusie.

Onder het lezen gaat de lezer van de ene mooie beschrijving over naar de volgende.  Echt poëzie.  Is poëzie een passie van jou?

Ja, zeker. Ik lees veel poëzie terwijl ik mijn boeken schrijf. Het helpt om mijn gevoelens naar boven te brengen, ik moet geraakt worden door woorden. Ik hou van haku poëzie, (enz)

Schrijf je naar het voorbeeld van een auteur die je bewondert?

Ik respecteer en hou van veel auteurs, ze zijn allemaal referenties die ik dag per dag bestudeer, maar degene die me het meest heeft beïnvloed is Stephen King, door velen onterecht beschouwd als een horror-only auteur. Hij kan een mens en de wereld beschrijven zoals er maar zelden kunnen.
C: Zhang


Bij het schrijven van een boek, heb je dan van meet af aan een goed idee over hoe en waar het verhaal heen gaat of is het zoals Battaglia het omschrijft in De slapende nimf: een draadje dat je op- of afrolt dat je naar de ontknoping leidt, aanwijzing voor aanwijzing?

Ik schrijf volgens een hele precieze volgorde. Ik spendeer veel maanden aan het opbouwen van het verhaal: hoofdstuk per hoofdstuk. Ik markeer alle kruispunten, fragmenten van dialoog, suggesties van dingen die ik wil scheppen … Zoals Teresa Battaglia ben ik bang om te vergeten, dus schrijf ik alles neer dat me te binnenschiet. Ik doe dit vanaf de proloog tot de epiloog en dan check ik dat alles werkt, voor ik aan het schrijven van het boek begin.

In Kind 39 gebeurt een gruwelijke moord in een Italiaans bergdorpje in de Alpen.  In De slapende nimf speelt alweer een afgelegen bergdorp Val Resia een rol. Bovendien is Slovenië ook niet veraf.  Is deze keuze beïnvloed door ankerpunten in jouw eigen leven?


Mijn land – Friuli – is erg belangrijk voor me, het gevoel van daar te horen is erg sterk. Mijn bergen, de natuur zijn belangrijke symbolen die ik gebruik om tot de lezer te spreken. Het bos was de eerste vorm van menselijkheid en bewaarde veel geschiedenis van onze voorouders. Ik probeer dit allemaal te beschrijven met dat gevoel van bewondering dat ik als kind voelde.

Waarom kies je met Battaglia voor een commissaris op leeftijd die bovendien kampt met gezondheids- en geheugenproblemen?

Ik wilde een stem geven aan het type van vrouw die gewoonlijk geen krijgt. Teresa Battaglia is duizenden vrouwen in één. Ze vertegenwoordigt de schoonheid van normaal-zijn, de kracht dat het vergt om het leven onder ogen te komen wanneer er zaken niet goed lopen. Ze komt niet overeen met de standaard esthetische waarden die onze maatschappij op ons legt en worstelt elke dag met de realiteit van een maatschappij die nog altijd niet aan gelijkheid van geslachten doet. Ze vecht tegen ziekte, eenzaamheid, veroudering, net als miljoenen anderen. Maar ze heeft het innerlijke vuur om er elke dag weer te staan.



c: Zhang

Had je iemand voor ogen bij het uittekenen van haar personage?

Voor haar gezicht, voor de drang naar vrijheid en voor de magnetische aantrekking van een leider werd ik geïnspireerd door Letizia Battaglia, een van de belangrijkste fotografes ter wereld. Letizia Battaglia was de eerste vrouw in Italië die fotojournaliste werd in het Palermo van de jaren zeventig, een stad die verwoest werd door maffia criminaliteit. Maar ze is ook een uitzonderlijk en uiterst verfijnd fotografe, een artieste die de wereld vat in haar zwart-witte shots.


Terwijl ze door haar slecht werkende geheugen allerlei trucjes moet gebruiken om haar greep op haar heden en verleden niet te verliezen, speelt het verleden en de geschiedenis van een volk in De slapende nimf een belangrijke rol.  Geschiedenis, nog een passie van jou die je in je boeken verwerkt?

Geschiedenis is een grote passie van me. Ik investeer er veel in door de herinneringen van mensen: persoonlijke herinneringen die samen één grote vormen, en uiteindelijk historisch worden. Het omvat mysterie, het suggereert emotioneel onderzoek. Geschiedenis vertelt ons waar we vandaan komen.


zondag 9 februari 2020

De zigeunerbruid van Carmen Mola

Titel: De zigeunerbruid
Auteur: Carmen Mola
Uitgeverij: Xander
Publicatiedatum: september 2019
Recensie door Hilona
Waardering: 5 kraaien

Cover
De cover trekt bij mij de aandacht en ik zou dit boek dan ook direct oppakken in de boekhandel. Op de cover staan drie dikke groene vliegen op een door bloed doordrenkte ondergrond. Ik houd zelf wel van wat gruwelijkheden in een boek, dus op basis van alleen de cover belooft dit nog wat.

De auteur
Ik ken deze auteur niet, op de achterflap staat dat achter het pseudoniem Carmen Mola drie bekende Spaanse thrillerauteurs staan. De zigeunerbruid is het 1e deel van een trilogie dat werd geschreven. Ondanks wat zoekwerk wordt mij niet duidelijk wie deze drie auteurs zijn.

Achterflap
Susana Macaya verdwijnt na haar vrijgezellenfeest. Haar lichaam wordt twee dagen later gevonden, haar tutu doordrenkt met bloed. Even wordt gedacht dat de aanstaande bruid nog leeft, tot blijkt dat het een made is die uit haar oogkas kruipt…
De even kleurrijke als ervaren inspecteur Elena Blanco ontdekt dat Susana's zus Lara zeven jaar geleden op dezelfde vreselijke wijze aan haar einde kwam, ook op de vooravond van haar huwelijk. De moordenaar van Lara zit momenteel echter zijn straf uit.

Twee gruwelijk vermoorde bruiden, een veroordeelde dader die mogelijk niet de juiste is en een inspecteur die achtervolgd wordt door een diep persoonlijk trauma. De zigeunerbruid is een macabere, bijzonder scherp en snel geschreven literaire thriller van een van de belangrijkste Spaanse thrillerauteurs van dit moment.

Mijn leeservaring
Al vanaf de eerste bladzijde word ik vrijwel direct in het verhaal gezogen. Het boek bestaat uit 5 delen en elk deel wordt ingeleid door een stukje songtekst van de zangeres Mina Mazzini. Deze delen worden weer onderverdeeld in korte hoofdstukken die boeiend geschreven zijn. Elk deel wordt begonnen met een hoofdstuk dat gaat over een kleine jongen die opgesloten zit in een schuur. Het volgende hoofdstuk brengt je vervolgens naar het heden. Hoe verleden en heden uiteindelijk samenkomen, is werkelijk briljant geschreven.
We lezen het verhaal over Susana Macaya die aan de vooravond van haar huwelijk op gruwelijke wijze wordt vermoord. De moord vertoont grote gelijkenis met de moord op haar zusje Lara Macaya, zeven jaar daarvoor. De moordenaar van Lara zit vast, dus hij kan nooit Susana hebben vermoord. Er kan ook geen sprake zijn van een copycat omdat belangrijke details van de moord op Lara nooit zijn vrijgegeven.

Inspecteur Elena Blanco, teamleider van de BAC, een eenheid voor moeilijk oplosbare zaken, leidt het onderzoek. Een zeer interessante vrouw die je tijdens het lezen steeds beter leert kennen. Haar personage is goed uitgediept en al lezende ontstaat er sympathie voor deze bijzondere vrouw. Elena: een stoere vrouw met veel verschillende gezichten. Een uitmuntende rechercheur, met een voorliefde voor bijzondere auto’s, Grappa en karaoke. Ze heeft ook een kwetsbare kant, een kant welke ze liever niet laat zien. Want een groot geheim uit het verleden bepaalt iedere dag weer haar leven.
Elena wordt tijdens het onderzoek bijgestaan door aspirant-inspecteur Angel Zarate. Angel, die er aanvankelijk flink de pest over in heeft dat het BAC de zaak krijgt toegewezen, mag uiteindelijk het team van de BAC meehelpen. Angel werd opgeleid door de rechercheur die het onderzoek leidde ten tijde van de moord op Lara Macaya.

Je wordt meegenomen tijdens de zoektocht naar de moordenaar en als lezer werd ik net als het onderzoeksteam regelmatig op het verkeerde been gezet door onverwachte plots en draaiingen in het verhaal. Dat maakt het verhaal boeiend en daardoor had ik erg veel moeite om het boek neer te leggen. Lastige dilemma’s, wat is de juiste keuze? Het wordt het de hoofdpersonen niet makkelijk gemaakt en dat maakt het voor de lezer steeds boeiender. Het zet me ook tot denken, hoe zou ik zelf reageren bij zulke zware dilemma’s?
Verrassend vind ik hoe er ook plaats is voor historische feiten, geloof, muziek, kunst (leuk feitje is dat ikzelf groot fan ben van de kunstenares Tamara de Lempicka, waar bijna niemand ooit van gehoord heeft maar die hier o.a. in het boek wordt vermeld) en na het lezen van dit boek voel ik me bijna een kenner van Grappa, het lievelingsdrankje van Elena.

Conclusie
De zigeunerbruid is een uitmuntende start van een trilogie, waarvan ik hoop dat ook de 2 andere delen vertaald gaan worden in het Nederlands, want het smaakt absoluut naar meer. Het is een boek dat niet geschikt is voor mensen met een zwakke maag, want het bevat best wel de nodige lugubere details, maar kun je daar tegen? Dan beveel ik dit boek vol spanning en verrassende wendingen van harte aan.

Ik geef dit boek dan ook 5 dik verdiende kraaien/sterren.

maandag 23 september 2019

Het dubbele geheim van de familie Lessage

Titel: Het dubbele geheim van de familie Lessage.
Auteur: Sandrine Destombes
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum: Juni 2019
Recensie door: Tamara
Kraaien: 5 (!!!)

Augustus, 1989. In het kleine dorp Piolenc, in de Franse Vaucluse, verdwijnen Solène en Raphaël, de elfjarige tweeling van de familie Lessage. Drie maanden later wordt een van de twee gevonden. Dood.
Juni, 2018. Opnieuw verdwijnen kinderen in Piolenc. Als een macabere echo van dertig jaar geleden begint de nachtmerrie opnieuw, wat het dorp in een angstige shocktoestand brengt. Alle aanknopingspunten verwijzen naar de oude zaak en alle betrokkenen lijken hun onschuld te verliezen.
'Het dubbele geheim van de familie Lessage' is een fenomenale psychologische thriller met een einde dat je in verbijstering achterlaat.

“Soléne zat op haar knieën voor me. En ze was spiernaakt.”

Ik moet bekennen dat ik vol verwachting begon aan dit boek. De koptekst: “De nieuwe koningin van de thriller” en de tekst op de achterflap gaven mij de indruk dat dit nog wel eens goed boek kon zijn. En ik kan je eerlijk zeggen dat dit boek mij niet teleurgesteld heeft!

Het verhaal begint met een paar krantenknipsels/radio-uitzendingen over de verdwijning van de tweeling uit Piolenc. Het is makkelijk geschreven waardoor je eigenlijk meteen in het boek zit. De prettige schrijfstijl houdt zich het hele boek staande.

De uitwerking van de personages zijn zeer goed gedaan. Al mocht oud inspecteur Fabregas wel iets minder gefrustreerd zijn haha. Het mooie aan dit boek is, is dat niets is wat je denkt dat het is. Tegen het einde kom je er achter hoe de tweeling precies in elkaar zitten. De ontknoping was alles wat ik NIET had verwacht. Er ontsnapte mij zelfs een mompelende “wow” tegen het einde (Manlief houdt dan wijselijk zijn mond, want anders ga ik het hele boek uitleggen in één adem haha).

Sandrine gooit in het begin een aantal lijnen uit en tijdens het lezen, gooit zij er nog een paar bij. Sommige lijnen haalt zij weer binnen, maar pas aan het einde komen alle lijnen samen en vormen een prachtig geheel. Ook al is het einde gesloten, maarwanneer je tussen de regels doorleest, kan het volgende verhaal best een opvolging worden over hoe één bepaald persoon zich ontwikkeld. (Lastig uitleggen, maar ik wil niets verklappen... Alhoewel, ik wil heel graag het verklappen, maar dan om uit te leggen hoe mooi bedacht het geheel is).

Om haar nu “koningin” te noemen, vind ik zelf iets te snel. Maar een opkomende prinses is zij zeker. Hopelijk weet ze deze lijn vast te houden in haar nieuwe boek, want deze auteur kan nog eens een hele grote gaan worden!
Dit boek krijgt zeker een plaatsje in mijn “pareltjes” boekenkast!

Dit boek schreeuwt om gelezen te worden en ik zal het aan iedereen aanbevelen. Mocht je hem in de kast hebben staan, leg hem bovenop. Staat ie op de E-reader, lees hem na je volgende boek. Je zal niet teleurgesteld worden!


Spanning: 4
Psychologische ontwikkeling personages: 5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 5
Plot: 5

vrijdag 24 mei 2019

Je zal geen kwaad doen van Barbara Baraldi



Titel: Je zal geen kwaad doen.
Auteur: Barbara Baraldi
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum: mei 2018
Recensie door: Tamara
Kraaien: 4,5

Ooit was Aurora Scalviati de beste politieagent van haar team. Maar na een traumatiserend politieonderzoek wordt ze geplaagd door schuldgevoelens en wordt ze overgeplaatst naar het rustige Italiaanse dorpje Sparvara. Die rust blijkt echter schijn. De dag dat Aurora aankomt, wordt er een gruwelijke moord gepleegd. De muren van het huis van het slachtoffer zijn beschreven met bloed, in de onheilspellende woorden "Je zal geen kwaad doen”.
Aurora is ervan overtuigd dat dit slechts het begin is van een reeks gruwelijke moorden en dat de bloederige boodschap een aanwijzing is. Niemand luistert echter naar haar. Al snel begrijpt Aurora dat ze buiten het boekje zal moeten gaan en haar intuïtie zal moeten vertrouwen als ze deze zaak wil oplossen en meer slachtoffers wil voorkomen… 

“De eersten die het raam uitgegooid werden, met de strop strak om de keel, waren de twee kinderen van de boer.”

De achterkant van dit boek verraadde voor mij weinig wat voor soort dit boek zal zijn. Mijn eerste indruk was ook eerlijk gezegd: MWOAH.. Niet dat ik met tegenzin ging lezen, maar echt super enthousiast was ik ook niet. Maar oh, wat heb ik mij daarin vergist! Van begin tot het einde hield het boek mij vast. Alle ingrediënten waar ik zo van hou, zijn in dit boek verwerkt. Hier en daar wat hak- en snijwerk. Lijken die verminkt worden, de moordenaar die elke keer binnen hand bereik is maar toch ook weer heel ver weg. Pas op het laatste lees je wie nu achter deze moorden zit (en ik had het niet geraden!!). Een vleugje liefde (van 1 pagina haha) en een getraumatiseerde agent.
Al moest ik wel even wennen aan Aurora (en haar naam). Ik had een beetje moeite met hoe zij wordt neergezet. Ze is echt heel starrig en ziet overal het negatieve van in. Zij is echt eentje die je mag of niet. Als je haar niet zou mogen, zal je het boek ook niet kunnen uitlezen vrees ik.
Aurora is het gehele verhaal aan het vechten. Vechten met zichzelf, haar demonen maar ook vechten tegen anderen. Gezien haar verleden is het ook wel begrijpelijk, maar het had van mij wel een tandje minder gemogen.

Er komen best veel namen voor in dit boek, ook niet echt alledaagse namen, wat voor mij af en toe ervoor zorgde dat ik de draad even kwijt was. Wie was die persoon nu en zijn functie/ rol in het boek?  Maar wellicht ligt de verwarring meer aan mij haha. Aangezien ik nogal een chaootje ben in mijn hoofd en met dit boek moet je je aandacht er wel bij houden.

Het enige wat ik minder vond, waren de hoofdstukken waarin je terug gaat naar 1349 en je in de tijd van de pest en hekserijen zit. Het was leuk om te lezen, maar voor mij had het totaal geen toegevoegde waarde.

Toch was dit boek voor mij een heerlijk verhaal. Als je, net als ik, van gruwelijkheden houdt maar verpakt in een goed verhaal kan ik je dit boek echt aanbevelen. Hou je er totaal NIET van, laat het dan echt liggen want het bloed zal aardig vergieten in dit boek.
Het einde van het boek belooft een vervolg te worden en ik hoop echt meer van haar te mogen lezen!

“Zijn benen waren losgemaakt van zijn bovenlichaam, zaten alleen nog vast met wat resten van het bindweefsel, dubbelgevouwen en zo tegen zijn buik aangelegd dat het leek of hij op zijn hurken zat.”

Spanning: 4
Psychologische ontwikkeling personages: 5
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Plot: 5


woensdag 22 mei 2019

Nice van Kiki van Dijk


Titel:                           Nice
Auteur:                       Kiki van Dijk
Uitgeverij:                  Xander
Jaar uitgifte:              april 2019
Recensie door:           Jacqueline

Cover:
Ik vind het een prachtige cover! Ik zou deze zeker oppakken in de winkel om de samenvatting te lezen. Dit komt inderdaad door de prachtige kleur blauw die is gebruikt, maar ook het strand, met een sprekend achtergrond en een vrouw zittend op de motorkap die naar de horizon staart. Als ik dat zo zie zou ik graag willen ruilen ware het niet dat de subtitel van dit boek me er toch van
weerhoudt:-)

Achterflap:
Twee totaal verschillende zussen, één trip naar Nice die alles zal veranderen...

Het rustige Delftse leventje van Jacky, een bekende parfumeur, wordt ruw verstoord door het bericht dat haar flamboyante zus Christine na een nare val in coma is geraakt. Halsoverkop vliegt ze naar haar geboorteplaats Nice, waar Christine een makelaarskantoor runt. Wakend bij haar zus beseft Jacky dat ze hun mysterieuze familiegeschiedenis niet langer kan negeren, zeker wanneer blijkt dat er mogelijk opzet in het spel was. Wie zou tot zoiets gruwelijks in staat zijn?

Jacky begint aan een confronterende zoektocht en ontdekt dat haar verleden meer geheimen voor haar verbergt dan ze dacht. Tijdens haar verblijf wordt gedwongen opnieuw te kijken naar de mensen die ze dacht te kennen en laat het zonnige Nice zich van zijn donkerste kant zien...

Mijn mening:
Voor mij is dit een boek dat thuis hoort het onder het genre van lichte thrillers. Het soort thrillers dat ik graag als tussendoortje ter ontspanning lees wanneer ik het druk heb. Waar ik verder niet bij na hoef te denken, mijn fantasie niet me op de loop gaat en het verhaal me niet ‘bezig’ houdt. Ik kan het boek Nice makkelijk aan de kant leggen en ook zo weer oppakken omdat het leuke verhaal makkelijk weg leest, onderhoudend en wel boeiend is. Het verhaal zit goed in elkaar ondanks het feit dat het einde niet echt verrassend is.
Echt superspannend vind ik het ook niet ondanks dat ik in het begin dacht ‘van dat begint goed’ maar helaas zette dit niet door. Af en toe wel een aantal spannende gebeurtenissen en dat was het, het had wat mij betreft allemaal wel wat spannender gemogen!
Die gebeurtenissen wekken wel vragen op zoals wat heeft de Rus Volkov te maken met de val van Jacky’s zus Christine? En zit hij ook achter de gebeurtenissen die Jacky overkomen nadat ze geland is in Nice?
De personages zijn oppervlakkig maar wel goed beschreven, passend bij dit type thriller. Het personage van Jacky vind ik het beste uitgewerkt aangezien deze ietsjes meer de diepte ingaat. Jacky heeft last van migraineaanvallen, waardoor heeft ze deze? Heeft dit te maken met haar slechte relatie vader? Is Nice alleen daarom voor Jacky zo duister? En of het zonnetje uiteindelijk door de duisternis heen kan schijnen?
Om die antwoorden te krijgen stel ik voor om dit leuke en onderhoudende verhaal te lezen want die antwoorden krijg je namelijk niet van mij:-)

Dit boek krijgt van mij:
3,5 kraaien

maandag 14 januari 2019

Huivering van Bernard Minier


Titel: Huivering.
Auteur: Bernard Minier
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum: September 2015
Recensie door Tamara
Waardering: 4 kraaien

“De helft van zijn gezicht is aangevreten, zijn armen en bovenlichaam, zijn op verschillende plaatsen tot op het bot verscheurd, verschillende organen zijn zwaar beschadigd en jij heeft enorm veel bloed verloren.”

Een reeks onverklaarbare moorden zet het Franse universiteitsstadje Marsac op zijn kop. Een dode professor, een verbrande Zweedse kunstenaar en een door honden aangevreten dierenvriend... Wie is het
zieke brein achter deze gruwelijke moorden?
Politiecommandant Servaz wordt op de zaak gezet. Al het bewijsmateriaal duidt in de richting van Julian Hirtmann, de meest gevreesde seriemoordenaar aller tijden. Maar kan de tbs-patiënt, waarvan niemand na zijn ontsnapping uit de psychiatrische kliniek ooit nog iets vernam, daadwerkelijk schuldig zijn?
Samen met zijn team probeert Servaz de duistere praktijken te ontrafelen. Maar als de zaak plotseling een heel persoonlijke dimensie aanneemt, wordt de politiecommandant tot het uiterste gedreven.

Na vol lof over deel 1 te zijn geweest, begon ik met goede moed aan deel 2. Wel bijna 600 tellend zwaar boek werd meteen van de plank gehaald en ik begon met lezen.
Ook dit boek neemt je rustig mee aan de hand, je wandelt rustig over de paden van het verleden van Servaz en zijn grote liefde Marianne. Maar ook over zijn obsessie (en angst) voor Hirtmann, want ook al heeft die niets meer van zich laten horen of zien na zijn ontsnapping, je voelt dat hij niet ver weg is.
Ook dit boek kent vele prachtige beschrijvingen van het landschap en het gevoel van verdriet, obsessie, machteloosheid en angst. Maar ik vond op een gegeven moment wel dat het verhaal mij iets te langzaam ging. Maar daarin tegen past dat ook heel goed in het verhaal. Elk detail wordt beschreven en is noodzakelijk om het verhaal tot 1 groot verhaal te maken. Al had ik wel de neiging om i.p.v. rustig te lopen, wat te gaan rennen.

De cover laat de kop van een hond zien met in het oog een persoon gereflecteerd. De kop van de hond komt later terug in het verhaal . Ook al staat er op de achterkant dat de moord op een dierenvriend werd gepleegd, maar in het echt was het een man die aan hondenvechten deed... dus ik twijfel eraan in hoeverre je dat een “dierenvriend “ kan noemen.

Ook dit verhaal staat Mehler centraal. Ook al ben ik totaal geen fan van dat genre, ik was toch wel benieuwd naar die muziek. Dus via YouTube het opgezocht en na een uur te hebben geluisterd en te lezen, kan ik niets anders zeggen dat zijn muziek erg goed bij het boek past. Het zou bijna het verhaal compleet maken.

Al met al vond ik het een heerlijk ( dik) boek wat vol met plotwendingen zit en je steeds dieper in het verhaal zuigt. Ik raad dit boek echt aan (maar wel eerst deel 1 lezen hoor!)


Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Absoluut!!
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Deel 3 en 4 liggen al klaar...zegt genoeg.
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Zeker! De manier van schrijven is vlot en duidelijk. Dit boek is zeker niet aan te raden als tussendoortje, maar dient elke letter gelezen te worden.