Magnus Chase & de goden van Asgard, boek 1: Het verdoemde zwaard

Rick Riordan werd geboren op 5 juni 1964. Hij is de auteur van de populaire kinder- en Young Adult series Percy Jackson and the Olympians (Percy Jackson en de Olympiërs), de Kane Chronicles (De Avonturen van de familie Kane) en de Heroes of Olympus (Helden van Olympus). Riordan is ruim vijftien jaar lang Engels- en geschiedenisleraar geweest op meerdere middelbare scholen in zowel Californië als in Texas. Tegenwoordig woont hij met zijn vrouw en twee zoons in Boston. Met zijn boeken voor volwassenen sleepte Riordan de drie grootste Amerikaanse prijzen binnen het mysterie genre in de wacht: de Edgar Allan Poe Award, de Anthony Award en de Shamus Award. Ook zijn andere series doen het goed. Zo zijn alle boeken uit zijn Percy Jackson & The Olympians serie een absolute bestseller geweest. Het vierde deel had bijvoorbeeld een eerste druk van maar liefst één miljoen exemplaren, nadat de eerste drie delen bestellers bleken.
(www.bol.com)

Soms is doodgaan de enige manier om een nieuw leven te beginnen.

Achterflap

Sinds die ene verschrikkelijke nacht twee jaar geleden, zwerft Magnus Chase alleen door de straten van Boston. Hij overleeft door zijn gezonde verstand te gebruiken en weet de politie en leerplichtambtenaren steeds een stapje voor te blijven. Op een dag spoort zijn oom Randolph, voor wie zijn moeder hem altijd heeft gewaarschuwd, Magnus op. Randolph begint te bazelen over noordse geschiedenis en over Magnus' geboorterecht: een wapen dat al duizenden jaren verdwenen is. Hoe meer zijn oom vertelt, hoe meer puzzelstukjes er op hun plek vallen. Verhalen over de goden van Asgard, wolven en Doemdag komen bovendrijven in Magnus' herinneringen. Maar hij heeft geen tijd om erover na te denken, want een vuurgigant valt de stad aan en dwingt hem te kiezen tussen zijn eigen veiligheid en de levens van honderden onschuldige mensen....

Zijn verhaal sijpelde mijn hersenen in – stormen, wolven, goden, Asgard. De woorden klikten op hun plek als stukjes van een puzzel die ik nooit had durven afmaken. Ik begon hem te geloven en dat joeg me de kouwe stuipen op het lijf.

Magnus Chase. Een doodnormale jongen. Voor zover hij weet tenminste. Dat hij al twee jaar dakloos rondzwerft in Boston, ach het is niet anders. Magnus verdringt alle herinneringen aan de avond waarop zijn moeder stierf. Felle blauwe ogen, gegrom en witte slagtanden. Hij wil er niet meer aan denken en dat doet hij dan ook zo min mogelijk. Totdat hij van zijn vrienden Hearth en Blitz hoort dat hij gezocht wordt. Naar blijkt door zijn nichtje Annabeth en haar vader, maar ook door zijn oom Randolph. En laat zijn moeder hem nu altijd gewaarschuwd hebben voor die laatste. Magnus is toch nieuwsgierig en breekt in bij zijn oom, wellicht dat hij er op die manier achter kan komen wat hij van Magnus wil. Magnus wordt betrapt door Randolph, die meteen een verhaal op hem afvuurt en hem vraagt met hem mee te gaan. De waarschuwing van zijn moeder schiet door zijn hoofd, maar Magnus is geïntrigeerd, zeker als Randolph over zijn vader begint, want wie is zijn vader eigenlijk?

'Ik zweer op mijn leven dat het de waarheid is. Magnus: je vader is een noordse god. En nu opschieten. We mogen hier maar twintig minuten parkeren.'

Omdat hij eindelijk zestien jaar geworden is, kan hij eindelijk zijn geboorterecht opeisen: het zwaard van de zomer. Een zwaard dat zijn vader een paar duizend jaar geleden verloren is en Magnus is de enige die het kan opeisen, voordat het in verkeerde handen valt. En laat dat zwaard volgens Randolph nu net op de bodem van de rivier liggen.....in Boston.

Die avond van zijn zestiende verjaardag verandert het leven van Magnus voorgoed: hij gaat dood en komt dankzij de walkure (dienstmaagden van Odin die gesneuvelde helden uitkiezen om ze naar het Walhalla brengen) Samira terecht in het Walhalla...en dan begint het pas.

Samen met zijn vrienden Blitz (die een dwerg blijkt te zijn), Hearth (een elf, aangenaam) en Samira probeert Magnus de Negen Werelden van de ondergang te redden. Maar niets is wat het lijkt en niet iedereen is even betrouwbaar. In de godenwereld is het echt voor wat, hoort wat...

Mijn mening

Dat zijn de eerste zeven hoofdstukken in een notendop en dan heb je nog 65 hoofdstukken te gaan. Dit boek is werkelijk een avontuur om te lezen, geweldig! Magnus is een heerlijke brutale recalcitrante tiener die overal een weerwoord op heeft. De nacht waarin zijn moeder stierf heeft ervoor gezorgd dat hij zich zoveel mogelijk voor alles en iedereen afsluit, maar daar komt verandering in op het moment dat hij zestien wordt. Je hoort niet elke dag dat jij Ragnarok of te wel de Dag des Oordeels kunt tegenhouden en dat er goden zijn die dat zullen proberen tegen te houden.

Rick Riordan neemt je in een sneltreinvaart mee door relatief korte hoofdstukken met een titel waarvan de een is nog maffer dan de ander. Hoofdstuk 1: Goedemorgen! Je gaat zo dood. Hoofdstuk 20: Kom naar de duistere zijde. Wij hebben Pop-Tarts. Hoofdstuk 40: Mijn vriend stamt af van de –. Nee. Ik krijg het mijn strot niet uit. Of hoofdstuk 53: Hoe je een reus beleefd moet doden.

Thor, Odin, Loki, Freya, de Negen Werelden, Vikingen, dwergen, elfen, het Walhalla: de Noorse mythologie in een spannend jasje gegoten, geschreven met een hele vlotte pen, vol humor en sarcasme. Echt genieten! Ik ben al jaren fan van Riordan en ik was heel erg benieuwd naar dit boek. Het heeft aan al mijn verwachtingen voldaan, Magnus Chase is net zo goed als Riordans Percy Jackson-boeken en een geweldig eerste deel in deze nieuwe serie! De epiloog maakt mij zeer ongeduldig, maar helaas...het volgende boek verschijnt pas in het najaar.

Is het al herfst?

Ik heet Magnus Chase. Ik ben zestien jaar. Dit is het relaas van hoe mijn leven bergafwaarts ging nadat ik was gedood.

Schrijfstijl 5

Originaliteit 5

Plot 4,5

Psychologie 4

Spanning 4,5

Leesplezier 5

4,5 sterren voor Magnus Chase en de goden van Asgard: boek 1: Het verdoemde zwaard

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De lees- en doe week van Mir

En weer een week voorbij. Het gaat zo snel soms! Nou ja soms, best wel vaak eigenlijk.

Afgelopen week was relatief rustig. De griep had zijn koffers gepakt en vertrok naar mijn schoonmoeder. Maandagavond weer rustig een stukje hardgelopen. Klein stukje, want hey, een griepje moet je niet onderschatten en dan moet je weer voorzichtig beginnen (kuch). Zondag staat de Circuitrun in Zandvoort op de kalender en dan zou het fijn zijn als ik in één keer de finish haalde. Een erg leuk event vind ik het altijd. Met vier dames gaan we rennen deze keer en Annie is er natuurlijk ook. Waar zou ik zijn zonder Annie :-)

Op woensdag had ik afgesproken met Ann. Het werd hoog tijd om weer eens bij te kletsen (al is dat bij ons een onbegonnen missie, omdat we nooit uitgepraat raken, maar je moet ergens beginnen). De muppet ging mee, want die hoefde in verband met een studiedag niet naar school. 'Kunnen we meteen voor nieuwe schoenen kijken mam'. Tuurlijk. Waarom ook niet.

Er stond niet alleen 'bijkletsen onder het genot van een lunch bij Dudok' op het programma. Er was nog iets anders. James Dashner (schrijver van o.a. De Labyrintrenner) kwam signeren bij Paagman. Ann en ik hadden ons daar allebei voor aangemeld. De man schrijft erg fijne boeken en wij wilden er wel eentje laten signeren. Voordat Lot en ik naar Dudok gingen, liepen we eerst bij Paagman naar binnen zodat ik Cyberbrein kon kopen. Dan had ik die vast in mijn tas.

Na een lekkere (ik mis toch die zelfgemaakte eiersalade) en vooral gezellige lunch gingen we weer naar Paagman. Nu had ik die ochtend op Facebook ergens al gelezen dat er 200 aanmeldingen waren voor de signeersessie....toen we Paagman binnenliepen bleek dat inderdaad ook zo te zijn. Meneer Dashner is mateloos populair! Het signeren zou boven gebeuren, maar 'boven' bij Paagman is klein, heel klein. Zeker als er 200 meiden in de rij staan/zitten/hangen. De roltrap naar boven was stilgezet, zodat je daar ook gewoon kon aansluiten. Het was serieus niet grappig. Voor Pearl Jam liggen we graag in de rij, geen enkel probleem. Maar dit? Nope. De lichte paniek in Lotte's ogen verdween meteen toen we zeiden dat we niet in de rij gingen staan. Jammer, maar helaas.

Een tijdje terug kwam de vraag van een collega of ik weer wilde corrigeren bij het groot Alphens Dictee. Tuurlijk. Erg leuk om te doen vorig jaar, dus ik ging vast op zoek naar mijn rode pen. Het dictee van dit jaar werd geschreven door kinderboekenschrijver Gerard van Gemert. Hij had het leuk bedacht allemaal. En je leert nog eens iets. Earlgreythee bijvoorbeeld, in plaats van Earl Grey thee. En jackrusselterriër is ook een leuke. Het Alphens dictee werd gewonnen door een Vlaming met maar 3 fouten. Gemiddeld werden er 22 fouten gemaakt. Zelf had ik er 19, niet slecht vond ik zelf!

Momenteel ben ik bezig met een vertaalklus voor het blog. De Zuid-Afrikaanse schrijfster Chanette Paul heeft een aantal vragen voor ons beantwoord. Al een tijdje geleden. Maar ze is nogal lang van stof, zes A4'tjes om precies te zijn (leuk!!) en die hele lap Engelse tekst gooien we liever in het Nederlands op het blog. Maar dat kost wat tijd. Ik ben er bijna, nog twee pagina's te gaan :-)

Dan wordt het ook eens tijd dat ik de recensie van Magnus Chase ga maken. Dat boek las ik afgelopen maandag uit. Ik heb toen een ander boek opgepakt dan eigenlijk mijn bedoeling was: De crypte van Amanda Stevens. Nog 50 bladzijden te gaan en dan is die ook uit. Het gaat over Amelia Gray, een vrouw die kerkhoven restaureert. Als er een vermoorde vrouw wordt gevonden op het kerkhof waar zij aan het werk is, wordt haar hulp ingeroepen door rechercheur John Devlin. Samen gaan zij op zoek naar de moordenaar...

Hoog tijd voor mij om hier even in actie te komen (lees: douchen en aankleden), want ik ga de opticiën weer een bezoekje brengen. De nieuwe lenzen zijn niet helemaal je van het....balen!

Fijne week!

Miriam

De leesweek van de snotterchef

De titel geeft het al een beetje weg. De draak was ziek deze week en goed ziek ook. Hangerig, koorts, zieligzielig (manlief maakte de opmerking 'mijn hemel, het lijkt wel of ze de mannengriep heeft'. Ik heb heel wijselijk mijn mond gehouden, maar dat viel niet mee!!). En aangezien ziek zijn in je uppie ook zo sneu is, heeft ze gewoon iedereen aangestoken. Waarom ook niet. 
Dus ondergetekende zit met een hoofd vol snot, een zeer lijf en koorts. Fijn. Heel fijn. 
Dat leest voor geen meter. Ik moet steeds 'terugspoelen'. Dan ben ik de draad kwijt.... 'maar waarom zat Thor nou in die rivier? En was hij nou z'n hamer kwijt of is dat ding gestolen?'. Even teruglezen maar weer. Zo blijf je bezig. Een hoofdstuk gelezen en dan toch ook weer terug naar het hoofdstuk daarvoor. 
Maarrrrrr Magnus Chase is wel bijna uit. 

Vorige week zondag liep ik 10 km hard tijdens de 20 van Alphen en ik had er een hard hoofd in of ik überhaupt die finish zou halen. Zo goed ging het hardlopen de laatste tijd niet. Dit jaar was het parcours anders. Zoals u misschien weet, ging het vorig jaar augustus niet helemaal goed met het terugplaatsen van een bepaalde brug. En dat ding is nog steeds niet teruggeplaatst, dus er moest wat anders verzonnen worden. Het hele parcours werd omgegooid en ik was er niet heel erg kapot van. Liepen we normaal gesproken over het asfalt en brede wegdelen, nu gingen we over fietspaadjes en door smalle straten met ongelijke klinkers. Niet fijn voor de knietjes. Maar dat was nog niet het ergste. 
Nee, het grote drama voltrok zich na vier kilometer: mijn muziek viel uit. Pats. Boem. Klaar. Zit je net middenin een lekker stampend rocknummer, ineens stil. Weg. Neeeeeee! Niet alleen vind ik het een stuk fijner om op muziek te rennen, maar het is vooral om me te kunnen afsluiten. Ik hoef mezelf niet te horen hijgen etc.....maar ik hoef vooral anderen niet te horen hijgen, steunen, pruttelen, rochelen, sloffen en stampen...vre-se-lijk. Ik besloot maar niet aan die mp3-speler te gaan zitten, omdat ik dan helemaal uit mijn ritme zou raken en ik heb stug doorgeploegd en kwam uiteindelijk na 1 uur en 15 seconden (zo jammer die 15 seconden) over de finish. Langzamer dan vorig jaar, maar beter dan ik had verwacht :-)

Qua boeken heb ik niet zo heel veel te melden voor deze week. Magnus is bijna uit en er ligt nog een manuscript van LetterRijn te wachten dat ik dit weekend wil lezen, maar ja, daar kan ik verder niet veel over zeggen wat de inhoud betreft. Na Magnus Chase ga ik beginnen in Seance van Kevin Valgaeren, daar ben ik zeer benieuwd naar. 

Tot volgende week!

Miriam