Vier Hollanders lazen Lafaard van de Vlaamse Sterre Carron. Wat is hun mening?
Wendy:
Een nieuwe Thrillerlezers leesclub met fijne mensen én
Lafaard, het nieuwste boek van Sterre Carron Betere ingrediënten kan ik me niet
wensen.
De ochtend na het vieren van haar verjaardag word Zoë met een
black out wakker. Om goed wakker te worden besluit ze een duik in haar zwembad
te nemen. Daar doet ze een gruwelijke ontdekking. Vastgebonden op de bodem vind
ze een levenloos lichaam. Wie heeft dit op zijn geweten? En waarom is het
lichaam in Zoë’s zwembad achtergelaten? Vragen waarop Rani samen met haar team de antwoorden moet
vinden. Dan verdwijnt er een 15 jarig meisje. Al snel blijkt de link tussen
beide zaken gelegd en telt iedere minuut om de moordenaar op te sporen voordat
er nog meer slachtoffers vallen.

Zoals we gewend zijn van Sterre leest ook Lafaard weer als
een trein. Vanaf de eerste bladzijde werd ik steeds verder meegezogen in het
verhaal. De personages worden dusdanig goed beschreven dat ik niet anders kon
dan doorlezen en meeleven met personages en nabestaanden die een verlies te
verwerken kregen. Maar ook personages waar ik mezelf bijzonder kwaad om heb
kunnen maken. De titel Lafaard is dan ook zeker goed gekozen!
De
spanning loopt goed op en is duidelijk voelbaar. Ondanks het ietwat voorspelbare
einde maakt de manier waarop het puzzeltje in elkaar valt Lafaard tot een
heerlijk lezend boek wat ik met veel plezier heb mogen lezen.
Lafaard krijgt van mij 4 dikke Kraaien
Jantsje:
Dit is het 20 ste boek wat Sterre Carron over Rani Diaz
heeft geschreven en het verveelt me nog lang niet. Het is wederom een heerlijk boek om te lezen.
Al vanaf hoofdstuk 1 greep het boek me. Ik zat er echt
helemaal in. Het is zo beeldend geschreven dat ik het idee heb dat ik naar een politieserie zit te
kijken. Ik zie alles zo voor me. Op de helft van het boek heb ik nog geen idee
hoe het zit en dat is meestal in een serie wel anders. Er waren wel veel
verdachten.
Sterre heeft een vlotte manier van schrijven waardoor je het
boek eigenlijk niet aan de kant wil leggen. Het is dus eigenlijk niet leuk dat er ook andere
verplichtingen zijn. Ik kon alleen maar aan het boek denken en wilde verder lezen.
Tijdens het verhaal gingen mijn emoties alle kanten op. Zo
maakte ik me kwaad over wat de dader deed met de onschuldige meisjes, om
vervolgens ook medelijden met de dader te krijgen. De dader heeft een trauma
opgelopen door alles wat er is gebeurd in het verleden. En eigenlijk is degene
die voor de daders trauma heeft gezorgd, de Lafaard, de verantwoordelijke voor
alles wat daarna gebeurde. De lafaard was de oorzaak van wat de dader de
meisjes aan deed.
Ik houd van de manier van schrijven van Sterre Carron. Veel
zinnen, en woorden zijn in België net even anders geformuleerd dan in
Nederland. Ik moest regelmatig even grinniken om sommige stukjes.
Ik heb me dus weer heerlijk vermaakt met dit boek en geef
het daarom 5 kraaien.
Ink:
Eigenlijk kan ik bijna bij elk boek van Sterre hetzelfde stukje zetten. Betekent dat dan dat het een saai boek is? Integendeel: het leest altijd als een tierelier. Er vindt een heftige gebeurtenis plaats, dan volgen een aantal goede plotwendingen, waardoor je weer op het verkeerde been gezet bent en het toch anders in elkaar zit dan je eerder dacht.
Het team van Rani Diaz voelt als een vertrouwd clubje waarvan je de karakters uit eerdere avonturen kent, met al hun eigenaardigheden. De schrijfstijl van Sterre leest lekker weg en je roetsjt naar het einde, want in wegleggen heb je geen zin. Je moet en zal weten hoe Rani en haar team ook deze case oplossen.
Ik kijk weer gewoon uit naar nummer 21 in de reeks die ergens in 2023 weer zal verschijnen.
Karin:
Lafaard! is de 20e Rani Diaz thriller maar voor
mij persoonlijk is het pas de 4e omdat ik later pas ben ingestapt in
deze reeks. Iets wat overigens heel goed kan!
Sterre heeft een lekkere en vlot weg lezende manier van schrijven
met boeiende personages. Rani Diaz en haar teamgenoten voelen weer als
vertrouwd, en zijn voor mij onder de hand oude bekenden geworden. Het is leuk
om met ze mee te lopen op de werkvloer. De sfeer onderling en de praatjes bij
de koffiemachine zijn erg herkenbaar.
De proloog schetst een heftige situatie waarna je een sprong
in tijd maakt van zo’n 9 jaar.
In het verhaal dat volgt is niets wat het lijkt. Geregeld
wordt je als lezer op het verkeerde been gezet. Je probeert de puzzel te leggen
aan de hand van steeds wat nieuwe informatie, maar de geheimen, wraak, trauma’s
en leugens maken het er niet makkelijker op. Bovendien is het voor Rani dit
keer ook nog eens persoonlijk geworden, zij en haar zusje kenden namelijk het
slachtoffer.
Helemaal aan het eind komen alle lijntjes bij elkaar. Dan
weet je ook wie de Lafaard was, wie het echte slachtoffer, en wie de echte
dader, en ik heb weer genoten, zoal vanouds!
Ik geef het 4 Kraaien.