Nieuw boek Jacob Vis

Jacob Vis heeft weer een nieuw boek uit. De man wiens boeken zeer regelmatig genomineerd worden voor een Gouden Strop of Diamanten Kogel maakt mij altijd nieuwsgierig naar zijn volgende boek.

Waar gaat Madame H. over?
Lynn Vos, de mooie molenaarsdochter uit Noordwest Overijssel die na een succesvolle tv-serie een beroemde filmster werd in Engeland, keert terug naar haar geboortestreek om haar vader te helpen die door een val van de trap is uitgeschakeld. Tegelijkertijd wil ze het contact herstellen met commissaris Ben van Arkel met wie ze vroeger een gepassioneerde relatie heeft gehad en die ze, ondanks de glamour van haar huidige status en talloze huwelijksaanzoeken van haar aanbidders, maar niet kan vergeten. 

Helga van Beuningen, een voormalige society-beauty uit IJsselmonde heeft een gevangenisstraf van vijftien jaar uitgezeten voor een crime passionele: de dubbele moord op haar man en zijn minnares. Ben van Arkel, destijds inspecteur in dezelfde stad, was in 1995 verantwoordelijk voor haar arrestatie. Na haar vrijlating woont ze in Frankrijk samen met Rob Baan, een gepensioneerd geneticus die al sinds hun jeugd verliefd op haar is, maar een rustige levensavond is hem niet gegeven. Helga wordt verteerd door wraak op de man die haar van haar vrijheid beroofde: een obsessie die haar leven en dat van haar minnaar dreigt te beheersen. Ben van Arkel weet niets van Helga's wraakgevoelens. Hij koestert de hernieuwde relatie met Lynn die echter opnieuw onder druk komt te staan als ze betrokken raken bij de jihad, de heilige oorlog, die via de Marokkaanse broers Ahmed en Hassan al-Rachid beangstigend dichtbij komt..

Schrijver Jacob Vis reageert op De Diamanten Kogel

Naar aanleiding van het winnen van de Diamanten Kogel door het boek Smeergeld van Nausicaa Marbe maakte ik de opmerking op ons blog of we de jury van deze prijs nog wel serieus moeten nemen als zij een roman verkiezen tot beste spannende boek. Los van het feit of Smeergeld een goed boek is. Een roman die een thrillerprijs wint, riep bij ons de vraag op of een thriller ooit een literatuurprijs zou winnen.
De schrijver Jacob Vis reageerde maandag 29 februari op het desbetreffende artikel. Het was hem niet gelukt om het stuk wat hij kwijt wilde op het blog te krijgen en aan zijn verzoek om het te plaatsen voldoe ik graag.


Even ter introductie wie Jacob Vis is:

Jacob Vis toen hij de Diamanten Kogel won

Jacob Vis is schrijver sinds 1987. Hij werd bekend als auteur van misdaadromans met een actueel en controversieel maatschappelijk thema. Hij kreeg vijf nominaties voor de Gouden Strop, twee voor de Diamanten Kogel en vorig jaar won hij de prijs voor zijn boek De zwarte duivel .

Hieronder de reactie van de heer Vis, die vorig jaar de prijs won, op ons artikel:

Geachte Redactie, beste Inkie Kroon,
Ik kom nog even terug op jullie reactie op de uitslag van de Diamanten Kogel van dit jaar. Kort gezegd zijn jullie het er absoluut niet mee eens dat een gewone roman, in plaats van een thriller de prijs won, hoewel de jury, zoals altijd, relevante argumenten geeft voor haar keuze. Net zoals de jury het recht en de plicht heeft naar eer en geweten de winnaar te kiezen, zo hebben jullie, als liefhebbers van het genre het recht het niet met die keuze eens te zijn en qualitate qua de plicht daarover te rapporteren.
Welnu, dat gebeurde. Jullie zijn het niet met de keus van de jury eens omdat een gewone roman niet in aanmerking behoort te komen voor een prijs in het thrillergenre. Daar zit iets in.
Met de Gouden Strop hebben we in 1994 en 1995 hetzelfde meegemaakt. Ik was in beide jaren een van de vijf genomineerden en ik had er danig de pest in dat mijn thrillers werden gepasseerd door de romans van Maarten ’t Hart (in 1994) en Tim Krabbe (in 1995) Beide winnaars vonden het eigenlijk maar niks dat ze deze prijs gewonnen hadden en Krabbe schreef me later dat hij voor ‘geen prijs’ geafficheerd wilde zijn als misdaadauteur.
De protesten in thrillerland waren niet van de lucht en van schrik is het bij de Gouden Strop later ook nooit meer gebeurd, als was het met het boek van Johanna Spaey (in 2006) op het nippertje. Maar in 2011, toen de literaire debuutroman van Peter Buwalda genomineerd werd en mijn boek (De Imker) eveneens leek het er even op dat hij door de pers op het schild werd geheven, al schreef de NRC als enige van de landelijke dagbladen keurig dat zijn boek bij alle kwaliteiten niet op deze lijst hoorde en mijn boek hoorde te winnen. (dat gebeurde niet)

Niettemin is het gevolg van de strenge scheidslijn tussen thrillers en literaire romans dat die ook in de prijzen doorwerkt. Het is ondenkbaar dat een thriller in een van de lage landen de ECI, de Libris of de Gouden Uil gaat winnen. Het is zelfs zo, dat een gewone roman van een thrillerauteur ‘besmet’ is, zoals ik merkte toen mijn historische roman Tandem bij de jury van de Libris-prijs belandde. De jury schreef dat ze het boek met ‘geweldig plezier’ gelezen hadden, maar ja, een nominatie zat er niet in, want de auteur is bekend als thrillerschrijver, een verdachte diersoort in het land van de hoge literatuur.
Een van de mooie dingen van de Diamanten Kogel is dat daar het kunstmatige onderscheid tussen thrillers en andere romans niet bestaat. Elke goed geschreven, spannende roman met een sterke plot komt in aanmerking voor de prijs. Laten we dus blij zijn met een jury die dat taboe doorbrak. En neem van mij aan dat de jury uitermate competent is. Ik schrijf dat niet omdat ik vorig jaar zelf die prijs won, maar omdat ik weet hoe serieus en vakkundig er naar alle ingezonden boeken wordt gekeken. Bij de Gouden Strop wisselt de jury elk jaar van samenstelling. De voorzitter is een coryfee die geen bal verstand hoeft te hebben van thrillers, maar wel in staat is een mooi praatje te houden bij de uitreiking. De jury van de Diamanten Kogel bestaat sinds jaar en dag uit dezelfde vakmensen en de voorzitter is een veellezer die bijvoorbeeld vorig jaar 85 van de 117 inzendingen had gelezen. Hij is ook hoofdredacteur van het enige Nederlandstalige literaire tijdschrift dat poëzie, literaire romans en misdaadromans gelijke kansen en evenveel aandacht geeft. Kom daar eens om bij de Nederlandse literaire tijdschriften. Ze zien je aankomen met je ‘detectiefje’!
Kortom, ik wil graag jullie mening nuanceren en ik hoop van harte dat jullie de Diamanten Kogel de waardering geven die de prijs verdient. Wie ook de winna(a)r(es) ook moge zijn.

De Diamanten Kogel: the day after

De Nederlandse Nausicaa Marbe kreeg gisteravond in het stadhuis van Antwerpen de Diamanten Kogel 2015. Dit is een prijs van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs die men uitreikt voor de beste thriller of misdaadroman van het jaar in het Nederlandse taalgebied. 

Marbe kreeg de prijs voor haar boek Smeergeld.  Mijn eigen spelletje is dan om te kijken of men de winnaar van vorig jaar nog weet......  Bij rondvraag onder een select gezelschap van liefhebbers van thrillers kwamen we tot 1 persoon die het wist: ik zelf. Nee, ik verdien geen staand applaus. Het is mij in het geheugen gebleven , omdat de schrijver Jacob Vis mijn sympathie heeft.

Vorig jaar bespraken wij al de totale stilte in Nederland rondom deze prijs. Ook vandaag kon ik op weinig plekken in de Nederlandse pers iets vinden over de winnaar van De Diamanten Kogel. Wat maakt het deze prijs dan? Een aardigheidje dat je op de schoorsteenmantel of in de vensterbank kan zetten? Rent er iemand naar de winkel om Smeergeld aan te schaffen? 

Misschien kan ik je overhalen met twee stukjes uit het juryrapport:

 "Het is eerder een zedenroman dan een thriller, die zonder gebruik te maken van de - soms ietwat versleten - conventies van de crimi in een sappige taal naar een climax stroomt"

"De twee grote verhaallijnen van het boek worden door elkaar geweven tot een onweerstaanbare pageturner: soms grappig en cassant, soms wervend geëngageerd, soms lichtvoetig en spits."

Mijn mening over wat ik er van vind dat dit boek de Kogel won, schreef ik gisteren al. Ik vind het vreemd dat een boek wat uitgegeven wordt als roman en wat de jury zelf ook eerder een zedenroman dan een thriller vindt wordt verkozen tot winnaar.  Moet een boek winnen dat zo min mogelijk lijkt op een thriller?

Natuurlijk hoeft een boek dat wint niet super goed verkocht te hebben, dat mag geen argument zijn. 

Ach....Nausicaa Marbe gefeliciteerd met je thrillerprijs: zet je hem op een mooi plekje of win je liever een andere prijs? Ik weet niet of de vier diamanten nog op de beugel zitten of die verdwenen zijn na de criminele sponsor van voorheen en het een sobere uitvoering is geworden?

Zes kanshebbers waren er voor deze prijs:

Rudi Soetewey met Bekijk het maar

Jos Dewit met Weg

Broertjes Heerma de Vos met Ultimatum

Kim Moelands met De vrouw in de spiegel

Michael Berg met Het meisje op de weg

Nausicaa Marbe met Smeergeld

Waarvan ik Michael Berg een hoge winkans toeschreef. En ook echt eerlijk dacht ´ie roman maakt gewoon geen kans´ want dat zou toch erg raar zijn als die er met de thrillerprijs vandoor gaat. Hum..misschien dat ik bij de Gouden strop ook moet omdenken, Ik ga een weddenschap aan met een groot kenner van thrillers wie de top 5 kan voorspellen. Ik heb er al vier vast in mijn lijstje staan en denk nog over nummer vijf. Maar de Gouden Strop heeft mij ook vaak verrast, dus ik kan de prijs van de weddenschap net zo goed vast gaan toesturen. Maar mijn hoop is dat de ander het dan nog slechter voorspelde.

Kim, Michael en Jos (de drie die ik het allen zo gunde)
 

Ik gok weer op Michael Berg in die shortlist...

 

Kim Moelands en Jos Dewit zijn volgens mij van voor de vorige Gouden Strop, dus die zullen er niet bij zitten. Maar goed als ik naar de foto van de genomineerden kijk dat de broertjes Heerma de Vos niet wonnen, want die waren er niet bij?!

Kim Moelands gaf aan in ieder geval trots te zijn op haar nominatie, die pakte niemand meer af. Bovendien had ze een mooi juryrapport gekregen. Daar boven op had ze ook een hele leuke avond gehad , want er hing een hele leuke sfeer vond zij.

Op naar de Gouden Strop!

 

Met dank aan Kim voor de onderste drie foto's!

De zwarte Duivel - Jacob Vis

Het boek de Zwarte Duivel is onlangs in België bekroond met de Diamanten Kogel. Het stond al heel lang op mijn nog te lezen lijst, maar die bekroning zorgde ervoor om het nu eindelijk maar eens te gaan lezen.

Het boek "De zwarte duivel" speelt zich vooral af in de omgeving van Nunspeet bij de plaats waar ooit het ronde huis stond. In het boek wisselen twee verhaallijnen zich af. Eentje van rond 1913 en eentje van het nabije verleden, 2013.
In 1913 was landheer Frank van Vliet, de Zwarte duivel, eigenaar van het ronde huis. In die tijd vonden er in het huis taferelen plaats op seksueel gebied die het daglicht niet konden verdragen. Hierbij waren ook mensen als de Prins der Nederlanden, Frederik (Prins Hendrik) betrokken. De broers Gerrit, Benjamin en hun jongste zusje Geertje raken hierbij ongewild ook in verzeild.
In 2013 vindt een jong stel een lichaam van een jonge vrouw die onthoofd is nabij de resten van het Ronde Huis. Een onderzoek door commissaris Ben van Arkel en inspecteur Jan Huisman brengt ze zelfs tot in de Oekraïne. Heden en verleden blijken veel met elkaar te maken hebben.

De Zwarte Duivel is een boek wat heerlijk weg leest. Het afwisselen van het heden en verleden zorgt er voor dat de spanning er in blijft. De hoofdstukken die zich afspelen in 1913 nemen je mee naar een leven van 100 jaar geleden en wat zo anders is dan het tegenwoordige leven. Naar een leven van macht, onderdrukking en seksuele uitbuiting. Deze hoofdstukken vond ik heerlijk om te lezen.
De hoofdstukken uit 2013 gaan vooral over het politieonderzoek naar de moord. In de 2e helft van het boek vond ik deze hoofdstukken even minder prettig, omdat ik het gevoel had dat ik iets gemist had. Het gaat dan over een imker en een ontvoering Ben van Arkel en zijn kleinzoon. Ben krijgt dan hulp van zijn eerdere ontvoerster. Hier zal ongetwijfeld iets over gestaan hebben in een eerder boek, maar maakt dit verder prima los te lezen boek iets vager. Het slot is bovendien nu en dan ook wat vaag. Erg jammer.
Jacob Vis heeft een aantrekkelijke manier van schrijven die de spanning er in houdt.

Ik heb het boek met heel veel plezier gelezen. Vond het erg interessant. Ik las het boek op hemelsbreed een 15 kilometer afstand van de resten van het Ronde Huis en zal zeker eens proberen de resten op te zoeken. Het deel uit 1913 sprak mij het meest aan. Vond het verschrikkelijk dat mensen, die destijds hoog op de maatschappelijke ladder waren, lager geplaatsten dit door hun macht aan konden doen.
Ik wil ook zeker meer boeken van Jacob Vis gaan lezen.

Ik geef het boek 4 sterren.

Renée Snijder

Wie kent de prijswinnaars in thrillerland?

Op 23 juni dit jaar werd de Diamanten Kogel uitgereikt. De Diamanten Kogel is de jaarlijkse prijs die in Vlaanderen wordt uitgereikt voor het beste spannende en oorspronkelijke Nederlandstalige boek. Nooit eerder was er zoveel gedoe rondom een prijs. In november 2014 werden de  vijf nominaties al bekend gemaakt en die zet ik nog even op een rijtje:

Toni Coppers - Dood Water
Een pijp langs de Antwerpse Scheldekade: het enige aanknopingspunt bij de verdwijning van Albrecht Stuyt, een missiepriester aan wie een geurtje van pedofilie kleeft. Bizar genoeg vinden duikers bij het dreggen niet het lijk van de geestelijke, maar wel dat van Pina Gonzalez, een voormalig hoertje uit het Schipperskwartier. Commissaris Liese Meerhout van de Antwerpse moordbrigade krijgt kop noch staart aan het verhaal. Het parket beschouwt de zaak van de verdrinkingsdood van de prostituee als afgedaan, maar Liese zoekt koppig verder. Wanneer uiteindelijk ook het verminkte lijk van de gewurgde missionaris aanspoelt, stapelen de vragen zich op. Want wie zit achter de moord? 

Roel Janssen - Fout goud
Een erfenis van vijfien gouden munten zet Elmer van der Breggen op het spoor van het goud dat de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog uit Nederland roofden. Met de hulp van een excentrieke financieel adviseur en een charmante Duitse professor ontdekt Elmer hoe het goud uit Amsterdam naar Duitsland verdween en vandaar naar Zwitserland werd gebracht. Op zoek naar antwoorden stuit Elmer op de verzwegen geschiedenis van zijn eigen familie, nazivolgelingen van zwarte weduwe Florrie Rost van Tonningen, en de verborgen macht van Zwitserse banken.




Wim Menheer - In het oog van de lens
Wat gebeurt er wanneer een jong koppel (Linda Ceusters en Eddie Spelmans), een 100 jaar oude boerderij koopt in een verlaten uithoek rond de taalgrens en er in een bouwvallig schuurtje een koffer met een Leica III D fototoestel uit de tweede wereldoorlog vindt? Al snel blijkt dat ze een zeer zeldzaam toestel in handen hebben waarvan de opbrengst hen flink zal helpen om de zware kosten van de verbouwingen aan hun “droomhuis” te lenigen. Maar het avontuur neemt een onverwachte wending nadat ze, samen met een vriend, sensationele ontdekkingen doen en de Leica hen als het ware uitnodigt om een zoektocht in de tijd te beginnen.

Jonathan Sonnst - Heden rood morgen dood

Ze zeggen dat ik Erica Steen heet. Mijn echtgenoot en ik werkten als expats in Afrika. Hij werd vermoord door piraten. Allemaal leugens. Ik ben Erica Steen niet. Ik heb haar wel gekend. Ik was erbij toen ze doodging...
Jonathan Sonnst is de jongste winnaar ooit van de Hercule Poirotprijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. Met zijn Erica Steen misdaadromans gooit hij hoge ogen in de wereld van de misdaadliteratuur.

Jacob Vis - De zwarte duivel

In 1913 raken de houtskoolbranders Gerrit en Benjamin Jonker en hun jongste zus Geertje ongewild betrokken bij de gebeurtenissen in het Ronde Huis op de hei bij Nunspeet, eigendom van landheer Frank van Vliet, alias De Zwarte Duivel, die buitensporige orgieën regelt voor hoge, adellijke gasten. Honderd jaar later vinden wandelaars bij de resten van het Ronde Huis het onthoofde lijk van een jonge vrouw. Het moordonderzoek brengt commissaris Ben van Arkel en inspecteur Jan Huisman in de gesloten kringen van de Oekraïense maffia waar de geschiedenis van het Ronde Huis een even onverwacht als gruwelijk vervolg krijgt.


Terwijl aangekondigd was dat de winnaar voor half februari bekend zou worden gemaakt, bleef het erg stil. Dit kwam door dat onverwacht de belangrijke sponsor van de prijs Serge Muller, een Antwerpse diamantair besloot de prijs niet meer te financieren. Om deze Serge Muller hing al een wolkje daar hij opgepakt werd voor handel in drugs. Intussen begonnen de genomineerden zich te roeren en riepen o.a Roel Jansen en Jacob Vis op dat hoe dan ook de prijs dan toch uitgereikt moest gaan worden. Desnoods zonder het prijzengeld. Zonder de beroemde boksbeugel die bij de prijs hoort. Het leek een grote klucht te gaan worden. Maar op 23 juni 2015 was het dan toch echt opeens zo ver! Wethouder (in België Schepen genaamd) sprak de volgende woorden uit tijdens zijn speech:

 ‘We hebben vandaag een winnaar. Een kanjer! Een auteur die verschillende verhalen vertelt. Een schrijver in topvorm. Ruim 420 pagina’s lang zakken beide verhalen niet in en de spanning blijft, net als de psychologische tekening van de personages. Een ding is zeker: de winnaar van de Diamanten Kogel 2014 is naar het unanieme oordeel van de jury De zwarte Duivel van Jacob Vis.’

Jacob Vis geeft aan volkomen beduusd naar voren te zijn gelopen en alleen maar de woorden 'dank je wel' uit te kunnen spreken.
Vanuit de handen van Laura de Coninck kreeg hij een schilderij in plaats van de beroemde boksbeugel.  
Vis had helemaal niks voorbereid, omdat hij al een aantal keren genomineerd was voor zowel de Gouden strop als voor de Kogel en steeds met lege handen naar huis afreisde. Dus nu moest hij spontaan iets gaan zeggen.
Hij zei totaal beduusd en overdonderd te zijn en bedankte de jury.

Foto afkomstig van website Jacob Vis

Na 28 jaar schrijven en 7 keer genomineerd te zijn geweest, kon Jacob Vis trots terug naar huis vanuit het Antwerpse.
Sinds 2005 is de prijs van ons buurland ook beschikbaar voor Nederlanders. Net als bij de Strop kunnen zowel Belgen als Nederlanders inzenden, zolang het om Nederlandstalig werk gaat. Al eerder wonnen vijf Nederlanders de prijs, vorig jaar nog Esther Verhoef, maar ook Elvin Post, Simon de Waal, Felix Thijssen en Almar Otten. Opvallend van het rijtje namen is trouwens dat, behalve natuurlijk Esther Verhoef, het allen schrijvers zijn die geen groot lezerspubliek lijken te trekken. Als we de boeken van Baantjer even opzij zetten en kijken naar de soloboeken van De Waal, zal ook bijna niemand een titel kunnen opnoemen. Ik heb Pentito en Cop vs killer gelezen en zelfs hier in de boekenkast staan.

Hoeveel lezers van de groep zullen me dat na zeggen? Ik probeer altijd zo veel mogelijk de Nederlandse thrillers allemaal te lezen (van de gewone uitgeverijen dan). Een verslaving die ik al sinds half de jaren 90 heb. Zo ken ik ook alle boeken van Jacob Vis (behalve de nieuwste) en van Felix Thijssen. 
Zijn de prijzen die uitgedeeld worden aan de beste thrillers dan zogenaamd elitair te noemen of zou het juist een goede raadgever moeten zijn welke boeken men zou moeten gaan kopen? Jacob Vis wordt het beste thrillergeheim van Nederland genoemd. Heel leuk, maar de beste man zou denk ik liever eens een gigantische verkoop hebben. Hoe leuk de prijs dan ook is na 7 nominaties. De echte kenners weten van het bestaan van een flink aantal erg toffe boeken. Vorig jaar was het tegelijk uitkomen van 'Het ronde Huis' van Almar Otten en 'De zwarte duivel' van Jacob Vis die hetzelfde onderwerp bleken te hebben. Los van elkaar kwamen deze boeken bijna tegelijk uit. Zelfs had het ene boek de titel van het andere boek. Maar die werd snel aangepast. Ik had toen goede hoop dat Vis eindelijk bekender ging worden.

Prijzen helpen niet is het teleurstellende nieuws. Als een literair werk een belangrijke prijs wint, zien de boekwinkels dat aan de verkoop. Is het in Nederland erg bekend dat Jo Claes de Strop won dit jaar? Uit een onderzoek op Hebban blijkt het grootste deel daar geen kennis van te hebben genomen. Hoe hadden ze het kunnen opmerken als ze er niet zelf flink wat moeite voor deden? Het stond in weinig bladen of kranten. En waar is de uitreiking van de Diamanten kogel genoemd hier in Nederland? Een Nederlander wint een belangrijke Vlaamse thrillerprijs en in plaats dat we trots zijn en het van de daken roepen...stilte.
De schrijver Jacob Vis sprak mij gisteren terecht aan op het feit dat ook wij geen aandacht aan de Kogel hadden gegeven.
Jo Claes sprak bij de uitreiking van de Strop over de enorme muur tussen Vlaanderen en Nederland. Elkaars boeken zijn nauwelijks te koop in de boekwinkels. Die muur is er zeker. Veel mensen hier kunnen nauwelijks vijf Vlaamse auteurs op noemen. Andersom weet ik niet. Maar het feit dat we amper onze eigen goede prijswinnende auteurs kennen, is nog veel beschamender.

Hoe zorg je er voor dat je boek op valt in het grote geweld van boeken die er allemaal uitkomen? Een prijs lijkt duidelijk niet te helpen. In een programma als De Wereld Draait Door komen, schijnt het summum te zijn voor je boekverkoop. Toen daar 'De IJstweeling' genoemd werd, werd het boek opeens veelvuldig benoemd ook bij ons in de thrillerlezersgroep. Maar hoe kom je daar? Hoe beslist de redactie? Als je al niet uitgenodigd wordt als je een prijs wint?
Ik heb de wijsheid ook niet in pacht wat dit onderwerp betreft. Ik zie het gebeuren, ik betreur het, maar weet geen oplossing.
Behalve dat ik kan vertellen dat Jacob Vis net weer een nieuw boek uit heeft, 'De professor' genaamd en dat ook dit boek vast weer genomineerd gaat worden, zoals bijna jaarlijks gebeurd. Wat let u, lezer van dit stuk, om eens zijn nieuwe boek te pakken of alsnog 'De Zwarte Duivel', het boek wat de Diamanten Kogel won, te lezen?

Dit is een roman over een waar gebeurde rechtszaak die Jacob Vis al in 2007 beschreef in de true crime story Het Rijk van de Bok. Dat boek was de opmaat om de moordzaak opnieuw te onderzoeken: een proces dat bij het uitkomen van dit nieuwe boek nog steeds loopt. In 2002 krijgt Max Spaan twintig jaar cel voor de moord op Ron Verkeek, zijn jonge rivaal, die hij volgens de aanklager op een duivels geraffineerde manier in de val heeft gelokt en op een afgelegen plek in het bos levend heeft begraven. Twaalf jaar later schrijft een oud-rechercheur een brief aan Justitie waarin hij zijn twijfels over het onderzoek kenbaar maakt. De brief is zo alarmerend dat de minister van Justitie commissaris Ben van Arkel, advocaat-generaal Lucas Kalsbeek en emeritus hoogleraar strafrecht Jos de Ruiter opdracht geeft het appel te onderzoeken. Het driemanschap, gesteund door de jonge rechercheurs Ellen Kamp en Ton van Soest, ontdekt dat het bewijsmateriaal niet deugt. Overtuigd van hun gelijk en doof voor tegenargumenten hebben de aanklagers de rechters op het verkeerde been gezet. Een schoolvoorbeeld van tunnelvisie dat leidde tot de grootste rechterlijke dwaling uit onze rechtsgeschiedenis die in dit verhaal wordt rechtgezet. De pers over Jacob Vis: "Als een 21-eeuwse historicus iets wil weten over het Nederlandse straatrumoer in de jaren negentig, dan moet hij niet het werk van Mulisch, maar dat van Jacob Vis erop naslaan". (Wilfried Takken in NRC Handelsblad) "De stijl van Vis is verraderlijk subtiel en de opbouw geraffineerd. In zijn boeken gelden eerder literaire wetten dan die van de thriller en dat zal de fijnzinnige lezer bekoren." (Dick Laning in de GPD-dagbladen) "Voor meesterverteller Vis kent de menselijke geest geen geheimen meer" (Els Roes in de Telegraaf) "Hard, geestig, maatschappijkritisch, liefdevol en soms angstig dichtbij" (Juryrapport Gouden Strop) "Schitterend en met veel inleving geschreven....en spannend!" (Rinus Ferdinandusse in Vrij Nederland)