Posts tonen met het label de wolf van Colombes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label de wolf van Colombes. Alle posts tonen

dinsdag 9 oktober 2018

Op de thee... met Koen Strobbe

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Hij schreef samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues, welk bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien kwam. Met zijn De wolf van Colombes pakte hij mij in als auteur om in de gaten te gaan houden en dat was terecht bleek uit zijn laatste boek De tragische eindes van Boris Basarache. Deze verscheen in april 2018. 



1. Als je onsterfelijk zou zijn voor 1 dag, wat zou je dan doen?

Dat hangt er van af wat ‘onsterfelijk’ op dat ogenblik inhoudt: gewoon ‘niet dood kunnen gaan’ of ook ‘onoverwinnelijk zijn enz.’. In het laatste geval denk ik dat ik even orde op zaken zou gaan stellen bij een aantal mondiale brandhaarden en plekken waar malafide politici aan het roer staan. In het eerste geval zou ik gewoon doen wat ik sowieso al doe.

2. Hoe denk je dat een schrijver jou zou beschrijven in een roman? 

 ‘Hij was half werkmier, half chocolate factory. Het getik van zijn vingers was nauwelijks te volgen en door het glazen deksel in zijn hoofd zag je paarse, blauwe, gele en rode ideeënwolken die elkaar verdrongen als in een magische lavalamp uit de jaren zeventig.’

3. Noem één raar ding aan jezelf?

Dat ik een boek dat ik aan het schrijven ben wel eens wil laten liggen omdat ik liever aan een ander wil beginnen.

4. Waar heb je om gelachen vandaag?

Om m’n zoon die vanochtend met een van walging vertrokken gezicht uitriep: ‘Die hufters van Orange sturen me een sms om me te feliciteren met het nieuwe schooljaar!’ Nvdr: het interview vond plaats op de eerste schooldag in Frankrijk.

5. Wat is het meest afgespeelde nummer in jouw playlist?

Romeo & Juliet van Dire Straits.

zaterdag 15 september 2018

Buiten zijn boekje met Koen Strobbe

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Hij schreef samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues, welk bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien kwam. Met zijn De wolf van Colombes pakte hij mij in als auteur om in de gaten te gaan houden en dat was terecht bleek uit zijn laatste boek De tragische eindes van Boris Basarache. Deze verscheen in april 2018. Wij vroegen de auteur wat hij zelf graag leest.



*Wat lees je momenteel?
La disparition de Stephanie Mailer, van Joël Dicker en München 1938 van Robert Harris.


*Welk boek heb je niet uitgelezen?
The Golden House van Salman Rushdie
Rushdie’s taalgebruik is zo rijk, maar tegelijk ook zo overdadig, dat ik het in de helft ‘enkele dagen’ terzijde legde en er niet opnieuw aan begon. Ik was daarenboven ook nog eens zo vermetel om het werk in het Engels te kopen... Maar in de winter begin ik er opnieuw aan!

*Welk boek geef je graag kado?
Rilke’s gedichten. Vooral ‘Der Panther’, vind ik fenomenaal ontroerend.

*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?
Harry Potter voor het geld, Kluun DJ voor de beleving.


*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu?
De brief voor de koning, van Tonke Dragt

*Welk boek las je vroeger stuk?
Ik heb Das Parfum van Süskind wel tien keer opnieuw gelezen. Het was voor mij, toen, een openbaring dat een spannend boek ook literair kan en mag zijn.

*Wat is jouw guilty pleasure op leesgebied?
Trash-magazines. Vanity Fair, dat soort dingen.

*Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen?
Ik heb nog nooit een boek omwille van een hype gelezen. Tegelijk heb ik ook nog nooit een boek écht tegenvallend gevonden.

donderdag 11 januari 2018

Winnaars boeken Koen Strobbe

Welke drie mensen wonnen een boek van mijn favoriete schrijvers van 2017?
 Kruis en munt is gewonnen door Diana Broer
Blankenberge blues doro Sandra Raino
De wolf van Colombes door Erna Bolink

Gefeliciteerd dames!

woensdag 20 december 2017

Win boeken van Koen Strobbe GESLOTEN

Ik was erg enthousiast over het boek De wolf van Colombes. De auteur Koen Strobbe heeft mij met alleen dit boek al overtuigd dat hij in mijn rijtje favoriete auteurs staat. En zijn boek staat in mijn favoriete 5 boeken van dit jaar.

Graag wil ik dan altijd dat veel meer mensen zo'n goede auteur leren kennen. Naast een mooie recensie helpt dan vaak een interview op het blog en een winactie. Het interview staat online en dit is de winactie. Koen schreef tot nu toe drie boeken:
Kruis en munt, Blankenberg blues samen met Aspe en De wolf van Colombes. Van elk boek mogen wij een exemplaar weggeven. Geef dus heel goed aan, als je meedoet, naar welk boek jouw voorkeur uitgaat of geef aan als het niets uitmaakt.

Wat te doen?
1. Word lid van de facebookgroep Thrillerlezers! Dat kan hier.

2. Geef antwoord op de volgende twee vragen:
* Wat snoept Koen graag? Zie het interview met hem
Interview Koen
* Hoeveel sterren kreeg De wolf van Colombes?
Recensie De wolf van Colombes

Stuur jouw antwoorden naar Thrillerlezersblog@gmail.com. En geef aan naar welk boek jouw voorkeur gaat!

3.Voor een extra kans schrijf onder dit bericht op het blog waarom jij graag een boek van Koen zou willen lezen
Een extra kans houdt in dat je naam twee keer voorkomt op de lijst waar de computer kiest.


Koen Strobbe ondervraagd

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller Kruis en munt schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn nieuwe Provence-thriller De wolf van Colombes keert Strobbe terug naar zijn roots.




*Wil je jezelf voorstellen aan de hand van 5 kenmerken?

Humor, smaak, liefde, vrijheid, consequentie

*Je kent zowel Frankrijk, Duitsland en België goed. Waarin verschillen de landen en waarin komen ze overeen?
welke eigenschap van de bewoners van elk land waardeer je zeer en welke minder?

Fransen en Duitsers lijken veel meer op elkaar dan ze zelf graag zouden toegeven. Dat ‘formele’ bijvoorbeeld: zowel Fransen als Duitsers houden ervan om elkaar enorm lang met ‘u’ aan te spreken en zitten graag vastgeroest in starre omgangsvormen. En dan zijn de Duitsers (zeker die in het zuiden) vaak nog ‘losser’ dan de Fransen :-)
Fransen zijn ook de kampioenen van het chauvinisme. Iets is fabuleus omdat het Frans is, los van de objectieve kwaliteit. Daar zijn zelfs de Duitsers realistischer in. En Belgen, tja, die zijn daar zelfs meer-dan-realist: die staan in de regel het eerst in de rij om het eigen land met de grond gelijk te maken ;-)

Bij de Belg (of althans de Vlaming, want tussen Franstalige Belgen en Fransen zijn er niet zo veel verschillen), waardeer ik de zin voor relativeren en de zelfspot. Wat ik minder waardeer is de neiging om veel te snel tevreden te zijn, ook met een tweede plaats. (Daarin onderscheiden Vlamingen zich van Nederlanders, die er wel steeds voor gaan).
De Duitser waardeer ik om zijn historisch relativisme. Dit volk heeft echt wel geleerd uit zijn geschiedenis.
De Fransen hebben een zekere flair om ‘los te laten’, al hebben ze die, sinds Sarkozy en Hollande, deels wel vervangen door een iets te sterk defaitisme.



*Je deed mee aan de verhalenwedstrijd voor de Aspe award vorig jaar en dat was de reden om eindelijk eens te schrijven. Waarom waagde je nooit eerder de sprong?


Ik heb altijd al een ‘verschrikkelijke’ drang gevoeld om verhalen te verzinnen en op te schrijven. Ik denk dat ik voor het eerst wist dat ik ‘schrijver wilde worden’ toen mijn leraar Nederlands mijn dertienjarige klasgenootjes vertelde dat “die Strobbe een keigoed verhaal had gebracht bij het ‘opstel-proefwerk’”. Mijzelf is hij dat nooit komen vertellen hé, ik moest het stellen met mijn 10/10 :-)
De drang om te schrijven heeft zich dan, na de middelbare school, allereerst vertaald in mijn studies Germaanse Filologie. Ook tijdens mijn studententijd schreef ik veel: literaire wedstrijdjes, stukken voor het studententijdschrift, dat soort dingen.
Zelfs mijn eerste job was nog right up my alley: copywriter in een topcreatief reclamebureau. Maar dan ben ik, om voor mij onverklaarbare redenen :-), afgegleden naar de verkoop en de marketing en werd het een hele tijd tekststil in mijn hoofd.
Pas nadat mijn vrouw en ik besloten hadden om in Frankrijk wijn te gaan maken, kwam met dát creatieve proces ook de drang om te schrijven terug.
Dan kwam uitgever Manteau met zijn kortverhaalwedstrijd en was ik plots terug aan het schrijven.

*Je vertelde me  dat je nieuwste boek De wolf van Colombes nogal verschilt van
je eerste boek. Je noemt Kruis of munt Tarantino achtig. Houd je van die Tarantinosfeer?
Waarom wilde je je nieuwewe boek op een andere manier schrijven?
Eerlijk gezegd vind ik het nog steeds a la Tarantino. Hoe een gewoon lijkend verhaal langzaam hand horrorkanten krijgt nl. Dus is je poging mislukt?

Ik houd enorm van Tarantino en vooral van zijn unieke gave om intelligent filmisch vertellen te combineren met bruut geweld.
In die zin is het een groot compliment dat je dat Tarantineske ook in De wolf van Colombes terugvindt. Je bent trouwens niet de eerste die het me zegt ;-)


*Ik zie veel positieve kritieken? Wat vind je van de kritieken? 
Wat doe je als je wel wat negatiefs zou horen?

Kritieken zijn vooral leuk als ze positief zijn, of als je écht iets leert uit een negatieve kritiek.
Schrijvers die zeggen dat ze boven de kritieken staan, liegen. (Daarom lezen heel veel schrijvers geen kritieken meer over hun boeken).
Als je een negatieve kritiek leest, is het de kunst om daaruit een positieve boodschap voor je zelf te filtreren. Je kan altijd en van iedereen nog iets leren. Het enige wat je niet mag doen is er je schrijfstijl door laten beïnvloeden.

*Hoe schrijf je letterlijk? Trek je je helemaal terug? Heb je muziek aan? Weet je al helemaal wat je gaat schrijven of laat je je leiden door het verhaal?

Ik schrijf in een soort ivoren torentje, boven het huis, vanwaar ik een uniek zicht heb op de wijngaarden rondom en de Cévennen in de verte.
Als het perfect stil is in huis, dan schrijf ik zonder muziek. Van zodra er iets is dat me stoort, luister ik altijd naar dezelfde 28 pianostukken, die zich, boek na boek, eindeloos herhalen.
Mijn verhalen bereid ik maandenlang voor in mijn hoofd, zonder iets op te schrijven. Dan, als het verhaal klaar is, schrijf ik de hoofstukken kort uit in ‘fiches’, die ik nadien tot hoofdstukken uitwerk. Tijdens het schrijven verander je natuurlijk nog dingen, soms zelfs heel essentiële.

*In je nieuwste boek speelt een truffelboer 1 van de hoofdrollen. Hoe kwam je op deze persoon.
Zelf ben je wijnbouwer  in de Provence.  Niet iets wat je als klein jongentje bedenk dat je dat wil worden als je groot bent. Wat was dat wel? En hoe kwam je tot wijnbouwer?

De streek waar ik woon is niet enkel een wijnstreek, maar ook een belangrijke truffelstreek. Ik ken een aantal truffelaars, die ook op onze grond wilde truffels komen zoeken met hun hond.
Eigenlijk wilde ik net wel als klein jongetje al ‘boer worden’. Dat het wijnboer geworden is, heeft te maken met een grote liefde voor de natuur, het landschap en de culinaire kwaliteiten van Zuid-Frankrijk. Mijn vrouw en ik besloten vijftien jaar geleden om van niets een wijndomein op te bouwen. Nu, vijftien jaar (en heel veel pijnlijke spieren) later, hebben we het domein verkocht. Voor alles is er een tijd.

*Hoe ziet een normale doordeweekse dag er bij jou uit?


Om 7 uur opstaan, douchen en ontbijten met de familie. Van zodra mijn zoontje naar school vertrekt, zo tegen 8 uur, beklim ik de trap naar boven en schrijf tot ongeveer 13 uur. Als ik in de namiddag nog zin heb, schrijf ik nog meer, anders houd ik me bezig met allerlei ‘huiselijke taken’.

*Ben je een liefhebber van bijzonder eten? Eet je graag truffels?
Wat is jouw lievelingskostje

Ik ben een pasta-fanaat. Heel langzaam en lang gesudderde sauzen en handgemaakte pasta.
De Franse keuken ligt me ook wel, als hobby-kok. En truffels, in het juiste seizoen, zijn natuurlijk het nec plus ultra.

*De mix of boeken ook voor de buren, in dit geval Nederland, geschikt zijn blíjft altijd een lastige kwestie. Waarom is jouw boek geschikt voor de Hollanders?

Mijn verhalen spelen zich af in de Provence, met Franse of internationale hoofdpersonages. Dat is anders dan bij de gemiddelde Vlaamse of Nederlandse thrillerauteur.
Of je nu Nederlander, Belg, Duitser of Engelsman bent: de Provence heeft een magische aantrekkingskracht. In die zin zijn mijn boeken internationaal.
Ik geloof dat ik, door het feit dat ik nu al vijftien jaar in Zuid-Frankrijk woon, een unieke kans krijg om het concept ‘thriller’ te combineren met de lokale psyche die ik ervaar en de even authentieke belevenissen die me hier te beurt vallen. Ik heb ondertussen, tussen en met de boeren, vijftien jaar keihard gewerkt en lief en leed met de ‘plaatselijke bevolking’, zoals dat zo mooi heet, gedeeld. Wat ik schrijf komt dus niet zomaar van achter een schrijftafeltje op een of andere zolder in Antwerpen of Amsterdam tot bij mijn lezers, maar ademt authenticiteit uit. En dat is wat ik wil brengen: diepgaande, spannende, soms lichtjes gruwelijke, verhalen die de mensen ook meteen terugbrengen naar het magische vakantiegevoel dat ze aan een verblijf in het zuiden overhouden. De droom en de nachtmerrie samen, als het ware.



*Lees je zelf veel? 
Met wie zou je jezelf eigenlijk willen vergelijken qua schrijfstijl?

Ik lees heel graag thrillers, maar wel met een minimum aan literaire kwaliteit. Dan Brown is voor mij het instapniveau, al zit zijn laatste boek er nu toch onder. Auteurs als Harris, Tartt of Dicker kan ik wel smaken. Daarnaast lees ik ook graag Cabré, Zafón, Rushdie en Irving.
Vergelijken met andere auteurs is moeilijk. Ik denk dat mijn vertelstijl heel filmisch is, dus als ik me al met andere creatievelingen wil vergelijken, dan liever met het filmvak, zonder namen te noemen.


*Met welke auteur zou je wel eens een avondje willen bomen ( langdurig spreken) over het schrijfvak?

Ik ben op dit ogenblik Golden House van Rushdie aan het lezen. Met hem zou ik heel graag praten. Die man heeft zoveel gegeven voor zijn schrijverschap. Heel weinig mensen hebben nog een echte roeping; bij Rushdie lijkt me dat wel het geval.

*Als ze jou voor een jaar op een onbewoond eiland welke drie dingen neem je dan mee?

Vuur, een pan en een jachtgeweer.

*Wat is jouw guilty pleasure op snoepgebied?

Hier in Uzès staat een Haribo-fabriek. Zegt dat genoeg? ;-)

*Bij welke bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis had je graag bij geweest?

Parijs tijdens de bevrijding na WOII. Die euforie moet fantastisch geweest zijn.

*Met welk bekend iemand zou jij wel eens in gesprek willen gaan?

Donald Trump. Het lijkt me voor elk normaal denkend mens een uitdaging om het brein van die man proberen te doorgronden.

ps: check de toffe winactie deze week

vrijdag 24 november 2017

De Wolf van Colombes van Koen Strobbe

Titel: De wolf van Colombes

Auteur: Koen Strobbe

Uitgeverij: WPG

Publicatiedatum: 5 september 2017


Auteur

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller 'Kruis en munt' schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle 'Blankenberge Blues'. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn nieuwe Provence-thriller 'De wolf van Colombes' keert Strobbe terug naar zijn roots.


Achterflap
Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking. Het hele dorp aast op het landgoed van een rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand. Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.

Omslag
Op zich een mooie omslag qua fotobeeld. Het komt wat dreigend over, maar een connectie met de inhoud heb ik niet geheel kunnen vinden.

Koen Strobbe vertelde mij, toen hij hoorde dat ik zijn boek las, dat zijn eerste boek Kruis en munt erg Quentin Tarantino was. Nu is de regisseur een van mijn favoriete, maar de boodschap dat het geweldigdadig zou zijn was duidelijk. De wolf van Colombes zou meer psychologischer zijn en dus minder Tarantino. Ik moet nog eens ook zijn eerste boek gaan lezen, want zijn eerste boek moet dan nog bizardere situaties hebben dan dit boek.

Mijn mening
Het boek begint relaxed en is, zoals de Vlamingen zelf, bijna charmant te noemen. Zijn spottende beschrijvingen van onderlinge verhoudingen laten je glimlachen en vaak ook hardop grinniken. Regelmatig lees ik stukjes voor aan mijn huisgenoot.
De beschrijvingen van de unieke personages in zijn verhaal zijn bijna briljant maar vooral orgineel te noemen. Je vormt je de figuren in je hoofd en bijna is het jammer dat  het geen speelfilm is, want wat had ik achterover geleund deze karakters willen aanschouwen. Maar advies voor producenten...dit is perfect materiaal om tot een scenario uit te gaan werken.
Je voelt steeds meer de sfeer in het boek veranderen tot je op het puntje van je stoel gaat zitten en bij sommige scènes niet anders kan concluderen dat dit een echte thriller , bijna horror is. Mijn god; met op mijn netvlies hoe het de herder in het verhaal vergaat, bedenk je welke geest dit kan verzinnen. Strobbe dus!


Wat een boek! Wat een auteur! Een rustig opgebouwd charmantlijkend verhaal met geweldige uitgediepte personages, goede dialogen, bizarre situaties in een zeer mooi geschetst landschap. Dat ook nog in een schrijfstijl om te zoenen maakt het boek tot een stapel papier wat je razendsnel omslaat om maar verder te willen lezen.


Een mooie ontdekking zo tegen het einde van het jaar en hij komt op mijn lijstje met auteurs die ik in de gaten wil houden.

Mooie vette 4,5 kraaien voor deze Wolf






Plot 5
Psychologie 4,5
Spanning 4
Originaliteit 5
Leesplezier 5

Koop bij bol.com