De vakantiekoffer van Ink

Waar ga je heen op vakantie?

Ik hou dus helemaal niet van op vakantie gaan. Raar maar waar. Zo zou ik graag de stad New York willen zien, maar zou dan wel gewoon de volgende dag weer thuis willen zijn. Ik word onrustig van in een nieuwe stad zijn; te veel prikkels aan geluid en aan blikvelden. Aan de zon vind ik ook nog eens helemaal niks aan. Boven de 20 graden heb ik al iets van 'het gaat toch niet nog warmer worden??'. Bij 30 graden ben ik enorm uit mijn hum. Ik hou veel meer van storm, onweer en regen. Dan geniet ik. Ik ga serieus in een plensende regenbui met mijn hoofd omhoog lopen.
Ik hou echt van het Hollandse weer.
Natuurlijk is het lekker om bij het eerste zonnetje en iets hogere temperaturen na de winter op het terras iets te drinken. Maar uren op een vol terras of vol strand? De hel moet leuker zijn.

Toch kijken we regelmatig waar we toch maar dit jaar wel heen zullen gaan, want ik heb een partner die wel van weggaan houdt. Lekker doen met vriendinnen denk ik dan. Maar soms moet je. Dit jaar hoef ik dan in ieder geval niet. Ik heb Murphy, mijn hond en 3 maanden geleden bleek hij DCM te hebben. Zijn linker harthelft was al erg groot, dus de dierenarts gaf hem slechts een paar maanden nog. Mijn lieve trouwe lobbes is er nog, maar begin nu wel duidelijk achteruitgang te merken. Hij is
nog hartstikke blij als we buiten in het bos lopen, maar soms gaat het heel langzaam en ach passen we het tempo aan. Thuis is hij dan doodmoe en slaapt uren. Grappig is dat hij opeens heel ondeugend wordt...snel weglopen en dan omkijken en gauw doorlopen. En hij komt wel terug hoor, want dan zie ik hem opeens weer dichtbij staan om even te controleren waar ik ben. Ik hou zielsveel van het beest en ik ga hem te erg missen als het zover is. Zolang ik hem nog zie genieten, blijft hij lekker bij mij. Gaat het echt veel slechter dan zal ik een besluit in zijn belang moeten gaan nemen. Maar dacht je dat ik dat beest nu bij anderen achterlaat en op vakantie ga? No way, ik ben zo veel mogelijk lekker bij hem. Zodra hij er niet meer is, boek ik een vakantie om de vriendin tevreden te stellen. Een weekje he...

Wat ga ik lezen?

Als de zomervakantie aanbreekt en langzaam aan iedereen met gillende kleine kinderen op vakantie is vertrokken, zit ik heel veel in mijn voortuintje. Door een boom, grote pluimhortensia's zit ik daar heerlijk beschut tegen de zon en tegen wel nog aanwezige bewoners. Ik lees dan heerlijk een stel boeken weg.

Deze zomerweken zijn voor mij de tijden om ietwat te gaan bij lezen. Er komen bij ons gigantisch veel thrillers binnen. Leuk? Ja hartstikke leuk. Maar we moeten tegenwoordig wel echt kiezen welke boeken we voorrang geven (willen geven). De twee zomermaanden komt er een stuk minder uit en we hopen dan wat van de stapel weg te kunnen lezen.
Op mijn lijstje staan de volgende boeken (ook wat anders dan alleen thrillers)

1. Het boek des onheils van Kai Erik
2. Runa van Vera Buck
3. Meisjesboeken van weleer van Kristine Groenhart
4. Test van Hjorth Rosenfeldt
5. Alfred Hitchcock van Peter Ackroyd
6. Pauline Slot met De dood van een thrillerschrijfster
7. Jennefer Mellink met Gevarenzone


Wat raad ik jou aan?

*In de familie van Joyce Spijker (lekker leesbaar boek met spanning en goed geschreven)
*Veenbrand van Karin Fossum (als je van psychologische spannende romans houdt)
*Alle 3 de boeken Van Griet op de Beeck (ik ben fan van deze vrouw. Het zijn geen thrillers, maar zulke mooie boeken)
*Sharon Bolton met Blijf waar je bent (superspannende thriller)
*Claire McGowan (mooi neergezette personen waarmee je echt meeleeft, sterk verhaal en fijne schrijfstijl)
* De nieuwe van Linda Jansma Judaskus. Ik vind het geen groter compliment als een ADHDer een boek moet uitlezen... Dat ik gewoon moest blijven zitten. Pageturner deze Jansma en stata in mijn top drie van haar favoriete boeken. Must read!!!

De stille doden - Claire McGowan

Op de cover van De stille doden ligt een vrouw met een gehavend gezicht in het water met lelie bladeren . De titel en naam van de auteur zijn duidelijk aanwezig, maar niet té. De quote op de cover klinkt goed: “Als je weet wie de daders zijn… mag je dan het recht in eigen hand nemen?” 

Claire McGowan woont tegenwoordig in Londen, maar groeide op in Ierland. Ze heeft Frans en Engels gestudeerd aan Oxford University en debuteerde in 2012 met de thriller The Fall, dat niet naar het Nederlands is vertaald. Dit boek werd goed ontvangen door de media en de lezers. Daarna is zij gestart met de Paula Maguire serie: Verloren en Barre grond. Dit jaar kwam deel drie in de serie uit, De stille doden. De serie is goed onthaald in Nederland en McGowan heeft zelfs vier sterren gekregen in de jaarlijkse detective- en thrillergids van Vrij Nederland.

In De stille doden worden we meegenomen in het leven van forensisch psychologe Paula Maguire. In 2006 is er in een klein stadje in Ierland een bom ontploft waarbij veel slachtoffers gevallen zijn. De bom was geplaatst door de IRA en ging te vroeg af. Hij was bedoeld voor een vredesmars die later die dag plaats zou vinden. De daders van deze bomaanslag, de Mayday Five, zijn bij het proces vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en vormfouten. Voor de families van de slachtoffers onverdraaglijk. Wanneer de daders ineens allemaal verdwenen zijn en het lijk van de eerste wordt gevonden, wordt het korps Vermiste Personen ingeschakeld. Paula Maguire moet gaan praten met de families van de slachtoffers van de bomaanslag. Zij kunnen niet begrijpen dat er een onderzoek wordt ingesteld naar deze mensen omdat zij geen gerechtigheid hebben gekregen voor hun families. Daarnaast heeft Paula nog zo haar eigen sores, ze is hoogzwanger. Het valt niet mee om die zware buik hele dagen mee te sjouwen tijdens het onderzoek.

De stille doden is gebaseerd op een waargebeurd verhaal: bomaanslagen waarbij veel slachtoffers gevallen zijn. McGowan was zelf zestien toen dit gebeurde en heeft haar herinneringen hieraan meegenomen in dit boek. Het verhaal is heel duidelijk en tot in detail uitgewerkt. De pijn en het verdriet van de families van de slachtoffers is voelbaar. Het onderzoek en de gesprekken met de families zijn uitgebreid en geloofwaardig. Ieder persoon gaat op een andere manier om met zijn verdriet en ook dit komt duidelijk naar voren. De personages zijn erg geloofwaardig neergezet en vooral hoe Paula alles ervaart is duidelijk. Het verhaal verloopt grotendeels door de ogen van Paula, waardoor het soms wat eenzijdig overkomt. Daarnaast zijn er, aan het eind van een hoofdstuk, delen die worden beschreven door Kira. Kira is een jong meisje die haar zus verloren is bij de bomaanslag. Dit vormt een mooie aanvulling dankzij de kinderlijke gedachten van het meisje. Ook staan er af en toe stukjes uit een boek in, wat geschreven is door één van de personages omtrent de bomaanslag. Hierdoor wordt de aanslag nog meer geïntegreerd in het verhaal. De plot is goed opgebouwd, het verhaal is grotendeels in de tegenwoordige tijd, op de boekstukken en de gedachten van Kira na. Er zit een logische opbouw in en de spanningsopbouw is duidelijk aanwezig. Naarmate het verhaal vordert wordt de lezer meegezogen in de angst en het verdriet, maar ook in de onzekerheden van de personages. Ook bij de afdeling Vermiste Personen loopt de spanning hoog op, met een erg vervelende ontknoping tot gevolg.

McGowan heeft een prettige, vlotte schrijfstijl. Geen langdradig of moeilijk taalgebruik, waardoor het verhaal leest als een trein. De hoofdstukken zijn goed onderverdeeld, er wordt duidelijk aangegeven wanneer Kira of Paula aan het woord is. Claire McGowan heeft met De stille doden een vlot en spannend boek geschreven, echt een aanrader.

Spanning: 4
Plot: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4,5
Psychologie: 4

Hiermee behaalt McGowan een zeer mooie 4 sterren voor dit derde deel met Paula Maguire.

Amanda

Recensie eerder gepubliceerd op Vrouwenthrillers


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

De stille doden - Claire McGowan

Omslag
Mooi, maar vraag me af hoe deze vredig dode of gewoon liggende vrouw nu precies bedoeld is? Ligt ze net niet helemaal in het water? 

Het verhaal
Vijf jaar geleden vond een bomaanslag plaats met 16 doden en honderden gewonden. De bom was te vroeg afgegaan. De vijf daders worden door procedurefouten vrijgesproken. Maar vlak voor dat er een monument onthuld zal gaan worden verdwijnen de vijf en worden ze 1 voor 1 vermoord gevonden met een briefje in hun mond met een boodschap.

Vanuit drie invalshoeken wordt het verhaal verteld:
Paula Maguire, forensisch psycholoog bij de Unit Vermiste Personen;
Kira, jong meisje wat de aanslag overleefde en haar zusje verloor;
Boek Bloedlijn: De Mayday -bomaanslag en de gevolgen. Geschreven door een oude vriendin van Paula.

Paula is hoogzwanger en het is onbekend wie de vader precies is. Guy, haar baas of Aiden de krantenman en oude vriend.
Tegelijkertijd dat het onderzoek loopt, onderzoekt Paula ook aanwijzingen rondom de verdwijning van haar moeder 17 jaar geleden.

Mijn mening
De schrijfster Claire McGowan lijkt perfect de gevoeligheden die nog steeds leven in het Ierland van hedentendage te beschrijven. Met een verleden van de IRA, Sinn Fein en vele splinterpartijtjes en de vele aanslagen van toen.
Ik geniet van het boek. Het is zo'n boek waar je inkruipt en baalt als het uit is. Waarom is het zo genieten?
Het heeft mooi neergezette personen, waarmee je echt meeleeft. Zowel met het verdriet, de zorgen, de woede, de angst en het gemis. Waar je de spanningen voelt tussen de verschillende personen en een goed sterk verhaal dat in elkaar grijpt plus ook nog eens een fijne schrijfstijl. En dan laat het mij bij de laatste bladzijde achter met een brok in de keel. De uitgever benoemt deze boeken als intelligente thrillers en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Boeken als deze staan zeer hoog op mijn lijstje!

Spanning 5
Plot 5
Psychologie 5
Leesplezier 5
Schrijfstijl 5
Originaliteit 5

Een fantastisch boek dat de volle 5 sterren verdient!

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!