Runa van Vera Buck

Titel: Runa

Auteur: Vera Buck

Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: mei 2016

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2,5

Parijs, 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpetrière-kliniek, voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Op een dag wordt het jonge meisje Runa bij de kliniek afgeleverd: een meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden, of binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt dit diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van een patiënte snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilspellende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in.

“Ze waren volkomen leeg, op de vliegen na die erin nestelden.”

Dit boek heb ik al een tijdje in mijn kast staan en was er erg benieuwd naar. Niet alleen de dikte van het boek (608 pagina's), maar ook de cover intrigeerde mij. En aangezien ik toch even moest wachten op een nieuw recensieboek, ben ik ( ein-de-lijk) aan dit boek begonnen.

Voor de mensen die hier een heerlijk dikke thriller boek verwachten, kan ik meteen al teleurstellen. Behalve het mensonterende onderzoeken, is er weinig trillerigs aan. Op dat gebied vond ik het boek al een tegenvaller.

Ondanks de titel, draait het verhaal helemaal niet erg om Runa.  Je leest voornamelijk over Jori. Jori is een student geneeskunde en wil heel graag een remedie ontdekken voor zijn vriendin Pauline. Op het moment dat Runa haar intrede doet, blijft ze eigenlijk het hele boek een beetje in de luwte staan. Af en toe krijgt ze de kans om wat te doen, te vertellen maar de auteur had grotere plannen met Jori, dr. Charcot, monsieur Lecoq en dr. Luys.

Er zijn veel spelers toegevoegd aan dit verhaal, die allemaal (in)direct te maken hebben met Runa. Al moet ik zeggen dat ik persoonlijk vind, dat er echt téveel mensen aan toe zijn gevoegd. Ook zijn de toevalligheden mij net iets te aanwezig. Het papiertje van een zangboek, aan het bord geprikt bij het station waar Jori net moet uitstappen, het papiertje ziet, om hem vervolgens in de prullenbak te gooien, waar Lecoq hem weer uitvist. De auteur heeft geprobeerd alle karakters met elkaar te verbinden, maar voor mij heeft ze daarmee ook gelijk heel wat glamour uit het verhaal gehaald. Te vaak switch je van Jori, naar het jongetje op zolder, naar Lecoq en terug naar Jori. Dan ineens komen Frederic en zijn zusje in beeld.

Ook het gebruik van sommige woorden haalde, voor mij, de vaart uit het verhaal. Denk aan: corpus ossis metacarpalis of fysiognomie.

Maar toch was er iets aan het verhaal wat mij bleef doen lezen. Was het Runa, waarvan ik hoopte meer te mogen lezen? Of toch de hoop op wat gruwelijkers? Geen idee, maar ik heb het boek toch echt uitgelezen.

Het plot kan ik ook heel kort over zijn. Waardeloos! Het was een slecht uitgewerkt stukje. Het verhaal eindigt wanneer Jori op de trein wordt gezet. Dan ga je ineens 15 jaar later in het verhaal (epiloog) en lees je hoe het met iedereen vergaan is. Alleen niet hoe het gekomen is! Hoe is het zover met monsieur Lecoq gekomen? En Runa? en.en.en.en.en.en.en.en..waarom.waarom.waarom.waarom... dat speelde vooral in mijn gedachte toen ik de laatste bladzijde omsloeg en het boek gefrustreerd aan de kant legde.

Ik denk dat een romanliefhebber (die tegen een beetje gruwelijkheid kan) dit nog wel eens een mooi boek kan vinden. Voor mij was dat het vooral niet!

Spanning: 1

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 3

Plot: 1

De vakantiekoffer van Ink

Waar ga je heen op vakantie?

Ik hou dus helemaal niet van op vakantie gaan. Raar maar waar. Zo zou ik graag de stad New York willen zien, maar zou dan wel gewoon de volgende dag weer thuis willen zijn. Ik word onrustig van in een nieuwe stad zijn; te veel prikkels aan geluid en aan blikvelden. Aan de zon vind ik ook nog eens helemaal niks aan. Boven de 20 graden heb ik al iets van 'het gaat toch niet nog warmer worden??'. Bij 30 graden ben ik enorm uit mijn hum. Ik hou veel meer van storm, onweer en regen. Dan geniet ik. Ik ga serieus in een plensende regenbui met mijn hoofd omhoog lopen.
Ik hou echt van het Hollandse weer.
Natuurlijk is het lekker om bij het eerste zonnetje en iets hogere temperaturen na de winter op het terras iets te drinken. Maar uren op een vol terras of vol strand? De hel moet leuker zijn.

Toch kijken we regelmatig waar we toch maar dit jaar wel heen zullen gaan, want ik heb een partner die wel van weggaan houdt. Lekker doen met vriendinnen denk ik dan. Maar soms moet je. Dit jaar hoef ik dan in ieder geval niet. Ik heb Murphy, mijn hond en 3 maanden geleden bleek hij DCM te hebben. Zijn linker harthelft was al erg groot, dus de dierenarts gaf hem slechts een paar maanden nog. Mijn lieve trouwe lobbes is er nog, maar begin nu wel duidelijk achteruitgang te merken. Hij is
nog hartstikke blij als we buiten in het bos lopen, maar soms gaat het heel langzaam en ach passen we het tempo aan. Thuis is hij dan doodmoe en slaapt uren. Grappig is dat hij opeens heel ondeugend wordt...snel weglopen en dan omkijken en gauw doorlopen. En hij komt wel terug hoor, want dan zie ik hem opeens weer dichtbij staan om even te controleren waar ik ben. Ik hou zielsveel van het beest en ik ga hem te erg missen als het zover is. Zolang ik hem nog zie genieten, blijft hij lekker bij mij. Gaat het echt veel slechter dan zal ik een besluit in zijn belang moeten gaan nemen. Maar dacht je dat ik dat beest nu bij anderen achterlaat en op vakantie ga? No way, ik ben zo veel mogelijk lekker bij hem. Zodra hij er niet meer is, boek ik een vakantie om de vriendin tevreden te stellen. Een weekje he...

Wat ga ik lezen?

Als de zomervakantie aanbreekt en langzaam aan iedereen met gillende kleine kinderen op vakantie is vertrokken, zit ik heel veel in mijn voortuintje. Door een boom, grote pluimhortensia's zit ik daar heerlijk beschut tegen de zon en tegen wel nog aanwezige bewoners. Ik lees dan heerlijk een stel boeken weg.

Deze zomerweken zijn voor mij de tijden om ietwat te gaan bij lezen. Er komen bij ons gigantisch veel thrillers binnen. Leuk? Ja hartstikke leuk. Maar we moeten tegenwoordig wel echt kiezen welke boeken we voorrang geven (willen geven). De twee zomermaanden komt er een stuk minder uit en we hopen dan wat van de stapel weg te kunnen lezen.
Op mijn lijstje staan de volgende boeken (ook wat anders dan alleen thrillers)

1. Het boek des onheils van Kai Erik
2. Runa van Vera Buck
3. Meisjesboeken van weleer van Kristine Groenhart
4. Test van Hjorth Rosenfeldt
5. Alfred Hitchcock van Peter Ackroyd
6. Pauline Slot met De dood van een thrillerschrijfster
7. Jennefer Mellink met Gevarenzone


Wat raad ik jou aan?

*In de familie van Joyce Spijker (lekker leesbaar boek met spanning en goed geschreven)
*Veenbrand van Karin Fossum (als je van psychologische spannende romans houdt)
*Alle 3 de boeken Van Griet op de Beeck (ik ben fan van deze vrouw. Het zijn geen thrillers, maar zulke mooie boeken)
*Sharon Bolton met Blijf waar je bent (superspannende thriller)
*Claire McGowan (mooi neergezette personen waarmee je echt meeleeft, sterk verhaal en fijne schrijfstijl)
* De nieuwe van Linda Jansma Judaskus. Ik vind het geen groter compliment als een ADHDer een boek moet uitlezen... Dat ik gewoon moest blijven zitten. Pageturner deze Jansma en stata in mijn top drie van haar favoriete boeken. Must read!!!