De stille doden - Claire McGowan

Op de cover van De stille doden ligt een vrouw met een gehavend gezicht in het water met lelie bladeren . De titel en naam van de auteur zijn duidelijk aanwezig, maar niet té. De quote op de cover klinkt goed: “Als je weet wie de daders zijn… mag je dan het recht in eigen hand nemen?” 

Claire McGowan woont tegenwoordig in Londen, maar groeide op in Ierland. Ze heeft Frans en Engels gestudeerd aan Oxford University en debuteerde in 2012 met de thriller The Fall, dat niet naar het Nederlands is vertaald. Dit boek werd goed ontvangen door de media en de lezers. Daarna is zij gestart met de Paula Maguire serie: Verloren en Barre grond. Dit jaar kwam deel drie in de serie uit, De stille doden. De serie is goed onthaald in Nederland en McGowan heeft zelfs vier sterren gekregen in de jaarlijkse detective- en thrillergids van Vrij Nederland.

In De stille doden worden we meegenomen in het leven van forensisch psychologe Paula Maguire. In 2006 is er in een klein stadje in Ierland een bom ontploft waarbij veel slachtoffers gevallen zijn. De bom was geplaatst door de IRA en ging te vroeg af. Hij was bedoeld voor een vredesmars die later die dag plaats zou vinden. De daders van deze bomaanslag, de Mayday Five, zijn bij het proces vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs en vormfouten. Voor de families van de slachtoffers onverdraaglijk. Wanneer de daders ineens allemaal verdwenen zijn en het lijk van de eerste wordt gevonden, wordt het korps Vermiste Personen ingeschakeld. Paula Maguire moet gaan praten met de families van de slachtoffers van de bomaanslag. Zij kunnen niet begrijpen dat er een onderzoek wordt ingesteld naar deze mensen omdat zij geen gerechtigheid hebben gekregen voor hun families. Daarnaast heeft Paula nog zo haar eigen sores, ze is hoogzwanger. Het valt niet mee om die zware buik hele dagen mee te sjouwen tijdens het onderzoek.

De stille doden is gebaseerd op een waargebeurd verhaal: bomaanslagen waarbij veel slachtoffers gevallen zijn. McGowan was zelf zestien toen dit gebeurde en heeft haar herinneringen hieraan meegenomen in dit boek. Het verhaal is heel duidelijk en tot in detail uitgewerkt. De pijn en het verdriet van de families van de slachtoffers is voelbaar. Het onderzoek en de gesprekken met de families zijn uitgebreid en geloofwaardig. Ieder persoon gaat op een andere manier om met zijn verdriet en ook dit komt duidelijk naar voren. De personages zijn erg geloofwaardig neergezet en vooral hoe Paula alles ervaart is duidelijk. Het verhaal verloopt grotendeels door de ogen van Paula, waardoor het soms wat eenzijdig overkomt. Daarnaast zijn er, aan het eind van een hoofdstuk, delen die worden beschreven door Kira. Kira is een jong meisje die haar zus verloren is bij de bomaanslag. Dit vormt een mooie aanvulling dankzij de kinderlijke gedachten van het meisje. Ook staan er af en toe stukjes uit een boek in, wat geschreven is door één van de personages omtrent de bomaanslag. Hierdoor wordt de aanslag nog meer geïntegreerd in het verhaal. De plot is goed opgebouwd, het verhaal is grotendeels in de tegenwoordige tijd, op de boekstukken en de gedachten van Kira na. Er zit een logische opbouw in en de spanningsopbouw is duidelijk aanwezig. Naarmate het verhaal vordert wordt de lezer meegezogen in de angst en het verdriet, maar ook in de onzekerheden van de personages. Ook bij de afdeling Vermiste Personen loopt de spanning hoog op, met een erg vervelende ontknoping tot gevolg.

McGowan heeft een prettige, vlotte schrijfstijl. Geen langdradig of moeilijk taalgebruik, waardoor het verhaal leest als een trein. De hoofdstukken zijn goed onderverdeeld, er wordt duidelijk aangegeven wanneer Kira of Paula aan het woord is. Claire McGowan heeft met De stille doden een vlot en spannend boek geschreven, echt een aanrader.

Spanning: 4
Plot: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4,5
Psychologie: 4

Hiermee behaalt McGowan een zeer mooie 4 sterren voor dit derde deel met Paula Maguire.

Amanda

Recensie eerder gepubliceerd op Vrouwenthrillers


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Leesweek van Ink

Het ene na het andere leuke boek komt momenteel binnen. Doorlezen betekent dat. Maar soms moet je zoveel om het lezen heen doen. Jammer is dat.
Ik was bezig in De stille doden van Claire McGowan. Ik genoot van dit boek. Interessant verhaal over oud zeer van de partijen in Ierland. In de jaren '80 volgde ik het uitgebreid en zag ook vele speelfilms met dit onderwerp, zoals In the name of the father of The Crying game.

In In the name of the father speelde Daniel Day Lewis. Dat vond Ik nou eens een mooie man. Maar ik heb er weinig verstand van he, geef ik ook eerlijk toe.
Maar het boek: mooie hoofdpersoon in de vorm van een forensisch psycholoog die hoogzwanger op de plaats delict rond waggelt.
Ik ben echt heel enthousiast over dit boek en het gaat de volle pond krijgen. Recensie is ook al af en ligt bij Chef Rode kwast. Deze chef zorgt dat recensies foutloos en in normale bewoordingen op dit blog verschijnen. Ik hoorde haar in het verleden nog wel eens hard zuchten dat ze soms een uur bezig was om een recensie toonbaar te maken. De grap is echter dat tot nu niemand dat wist en dus ook niet meer naar de eigen recensie ging. Terwijl er soms op dit blog een totale herziene versie staat dan diegene die ergens anders vol met taalfouten en niet lopende zinnen geplaatst wordt.
Zo hebben we allemaal een mooie taak in onze Thrillerbendeteam.
Maar De stille doden is weer eens een boek waarom ik van lezen houd. Een boek wat mij met bepaalde passages erg raakte.

Dan werd deze week de nominaties bekend gemaakt voor Diamanten Kogel. Ik gunde het Linda Jansma zo.... Nu heeft ze wel al bereikt dat haar boek verfilmd gaat worden. Is dat op zich niet gaver dan een prijs? In ieder geval zijn o.a Kim Moelands en Michael Berg genomineerd en maken dus kans om op 16 februari die kogel te winnen. Wie ook tot de zes genomineerden hoort is Jos Dewit met zijn Weg, een thriller die ver voor de huidige vluchtelingenproblematiek geschreven is maar nu opeens erg actueel. Zijn boek was ook al voor de Hercule Poirotprijs genomineerd, maar Patrick Conrad ging er met de hoofdprijs vandoor. Ik ontmoette hem op de dag van de uitreiking en heb lang zitten kletsen met deze sympathieke Vlaming. 
Van de genomineerden las ik enkel Rudy Soetewey zijn Bewijs het maar niet. Soms heb ik vreemde principes en een van mijn principes is de reden om het ook niet te gaan lezen. Terwijl zijn Getuigen echt een goed boek was.

Het probleem na een heel goed boek te hebben gelezen, is een nieuw boek uit te kiezen. Ken je dat probleem?
Nu heb ik een klein stapeltje met boeken die binnen korte termijn gelezen moeten worden, dus wordt het 1 uit die stapel:

Lisa Gardner met Tot op de bodem (moet voor 3 maart uit zijn)
Marloes Kemming met Het kleine leven van Norbert Jones
Rob Bakker met De dood wandelt mee

Ik pak nu lekker de krant van vanochtend. Ik heb (WAAROM?) twee dagbladen en merk dat ik tijd te kort kom om ze beiden goed te lezen. Dus ik wissel af welke intensief gelezen wordt en welke die dag doorgebladerd wordt.
Morgen de keuze voor een nieuw boek.

Lees veel en met plezier!

Ink