Nathalie Pagie haar nieuwe boek Camping Oosthoek kwam in de afgelopen week uit. Wij mogen en een exemplaar verloten (zie winactie) en hadden een interview met de auteur.
Ja. Mijn vorige boek,
Helsinki, heb ik vanwege Corona moeten schrijven op basis van papieren en
digitale research. Ik kon er niet naar toe, heb mijn vliegtickets moeten
annuleren. Erg jammer, want ik ga het liefst ter plekke, om de sfeer van een
land of stad op te snuiven. Ik denk dat dat het schrijfproces en het
uiteindelijke verhaal ten goede komt. Om te voorkomen dat het virus opnieuw
roet in het eten zou gooien en ik weer een reisje zou moeten cancellen, koos ik
dit keer voor Brabant als decor. Hier ben ik geboren en getogen, de sfeer hoef
ik niet meer op te snuiven, die zit al 46 jaar in mijn neus 😉
Er wordt veel Brabants in
Camping Oosthoek gesproken. Heb je tijdens het schrijven hardop zitten oefenen?
Klopt! Dat was af en toe erg
grappig. Ik praat zelf niet ‘plat’, maar versta het goed. Mijn ouders, opa en
oma vroeger spraken wel in Waalwijks dialect. Voor mij voelt het vertrouwd, als
thuiskomen. Om dat taaltje op papier te krijgen was best lastig. Ik wilde toch
dat iedereen het zou begrijpen, ook mensen die niet uit Brabant komen. Toen
mijn Amsterdamse redacteur zei dat ze het prima kon lezen, en de persklaarmaker
ook, vertrouwde ik erop dat het goed zat.
Na het schrijven kwam ik
op het idee het luisterboek zelf in te spreken. Een zachte g was een must, en daarnaast
praten sommige personages in het boek in dialect. Ik ben geen stemacteur, dus
wilde eerst een stemtest doen. Die ging goed, half september duik ik de studio
in. Een nieuwe ervaring waar ik veel zin in heb.
Welke reacties verwacht
je op het Brabants?
Dat is afwachten, ik hoop natuurlijk dat het boek in de smaak valt. Het
Brabantse sausje maakt dit verhaal wel heel eigen en anders dan mijn vorige
boeken. Ik weet dat bijvoorbeeld Kluun in zijn boeken ook gebruik maakt van Brabants
dialect, al is dat Tilburgs, toch net weer anders, en dat daar goed op is
gereageerd. Dat hoop ik voor Camping Oosthoek ook.
Ben je zelf een
kampeerder?
Niet meer. Vroeger heb ik het wel veel gedaan, met mijn ouders en mijn zus
Sabine naar campings in Nederland of Spanje. Eerst nog met een vouwwagen, later
met de caravan en een tentje ernaast. Daar heb ik goede herinneringen aan, maar
toch geeft ik nu de voorkeur aan een kleinschalig hotelletje of een b&b,
zoals deze zomer in de Piemonte, Italië. Lekker rustig.
Kampeer je dan met een tent of een caravan?
Als ik echt moet kiezen, dan een caravan. Die waait niet zo snel weg in een
storm. (Ik herinner me een gigantisch onweer op een camping in Trier, het was
doodeng. Ik was een jaar of twaalf. Steeds als we dachten dat het slechte weer
wegtrok, kwam het terug. Mijn vader hing aan de tentstokken omdat we bang waren
dat de voortent het niet zou houden. Dat hoef ik echt niet nog een keer mee te
maken).
Welk gerecht kook je het liefste op de camping?
Een visje op de bbq, salade, stokbrood, wijntje. Zon erbij, niks meer aan
doen 😊
Welk gerecht maak je zelf nooit en eet je liever in een restaurant?
Mag een frietkot ook? Daar rij ik de grens graag voor over. Vlaamse frieten
met echte Belgische mayo, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken.
Het verhaal lijkt gebaseerd op een beruchte camping in de buurt van
Breda. Is dat zo en heb je een bezoekje gebracht aan die camping?
Je bedoelt Fort Oranje. Met die camping heb ik te maken gehad toen ik bij
de gemeente Zundert werkte als communicatieadviseur. Ik ben er meerdere keren
geweest, ook tijdens een grootse handhavingsactie met de politie erbij. Camping
Oosthoek is niet dezelfde camping, maar de indrukken die ik er destijds heb
opgedaan heb ik bij het schrijven zeker gebruikt; enerzijds het criminele
aspect, maar anderzijds ook de warme contacten, het zorgen voor elkaar.
Welk land gaat nog voorkomen in een volgend thrilleravontuur?
Er staan er nog best wat op mijn lijstje. Landen waar ik al geweest ben
en/of waar ik nog graag een keer heen ga. IJsland lijkt me een mooi decor voor
weer een ‘koud’ verhaal, Suriname was ook inspirerend. Maar de VS zou ook
kunnen, Schotland, Ierland, Nieuw Zeeland… Elk nieuw boek begint voor mij met
het kiezen van de locatie. Ik volg daarbij mijn gevoel, als ik enthousiast word
en de ideeën binnenstromen, is het raak.
Kunnen we al uit kijken naar de nieuwe Tara en Diego of laat dit nog
even op zich wachten?
Ze komen echt nog een keer terug! Na Paradijsvogels, Casa Familia, Rio
Grande en De Trip, moeten ze hoognodig weer op avontuur. Ik heb het al vaker
beloofd, dat weet ik, en steeds dringen andere personages en verhalen voor.
Helaas kan ik maar één boek tegelijk schrijven. Tara is inmiddels pislink, dat
begrijp je. Ik hoop volgend jaar weer met ze aan de slag te gaan.
