De krijtman van C.J. Tudor

Titel: De krijtman

Auteur: C.J. Tudor

Uitgeverij: Bruna Uitgevers B.V.

Publicatiedatum: mei 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?
Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette.
Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje.

Het grootste deel ervan, althans.

Dat was dertig jaar geleden en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje.
De geschiedenis herhaalt zich, en Eddie realiseert zich dat het spel nooit echt voorbij is geweest…

“Ze knipperde niet toen er een glimmende zwarte torretjes over de pupillen scharrelden.”

Het verhaal begint goed en heftig en dat is voor mij al een groot pluspunt! Ik hou nu eenmaal van meteen actie, dan door tig bladzijdes heen worstelen voordat er iets gebeurt.

Het verhaal gaat van het verleden (1986) naar het heden (2016). In het begin wist ik niet zo goed wat ik daar nou van moest vinden. Elk hoofdstuk was meteen een andere tijd. Op een gegeven moment was ik bijna geneigd om eerst het 1986 verhaal te lezen en dan pas het 2016 verhaal.

Naarmate het verhaal vorderde, vond ik het ook spannender worden en verliep de tijdsprong wat vloeiender.

Wel vond ik dat sommige gebeurtenissen weinig toevoegden aan het verhaal en soms ook wat ver gezocht. Zoals de begrafenis van Hoppo's moeder. Persoonlijk voegde het voor mij niets toe aan het verhaal en had het gesprek ook thuis, in de kroeg, bij het water etc. etc. kunnen plaatsvinden.

Ik vond ook dat meneer Halloran steeds op een iets vreemde manier werd weggezet, terwijl hij juist Eddie goed geholpen had.

Het grote pluspunt van het verhaal vond ik toch wel de kruimels die Tudor in het boek had achtergelaten. Zodra je bij het plot komt, herinner je ineens kleine details die zij genoemd had, maar op dat moment geen betekenis voor je had.

Het plot zelf vond ik iets wat warrig. Alsof Tudor zelf er nog niet echt over uit was om die persoon die rol te geven.

Het einde daarentegen vond ik apart. Waarom heeft Eddie dat gedaan? Met wat voor doel? En waarom heeft hij het nog?

Eindconclusie: Een boek wat goed begint maar langzaam minder wordt. Te veel dingen wat wordt aangehaald en waar te veel over is nagedacht.

Toch is het absoluut geen slecht boek! Hij leest lekker weg, bijzonder en origineel. Ik geef hem 3 kraaien!

Spanning: 4

Originaliteit: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 2

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 3

Plot: 3

Verwachte boeken voor juni, deel 1

Wat een mooie maand wordt juni, waar ik al heel blij rond keek tussen alles wat nog uit gaat komen voor we op vakantie gaan.


Op 4 juni

De terugkeer is de briljante opvolger van De Krijtman: Tudor is een blijvertje. Zelfs Stephen King is fan! Duister, beklemmend en huiveringwekkend.

Toen Joe Thorne vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.

Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag terug wil, maar omdat hij het geld nodig heeft – hij heeft schulden. Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben.

Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.


Op 4 juni tevens

Een onschuldig winkeluitje loopt uit op een nachtmerrie wanneer Michelle Spivey wordt ontvoerd als ze met haar dochtertje het winkelcentrum verlaat. De politie zet een zoekactie in gang, haar partner doet een emotionele oproep in de media, maar Michelle is en blijft spoorloos. 


Een paar weken later geniet special agent Will Trent van een rustige zondag met zijn vriendin Sara Linton als er opeens luide sirenes afgaan. Sara en Will zijn erop getraind om hulp te verlenen in noodgevallen – ze gaan erop af in plaats van de andere kant op te rennen. Maar vandaag wordt dat instinct ze noodlottig. Binnen enkele uren loopt alles volledig uit de hand: Sara wordt gekidnapt en Will gaat noodgedwongen undercover om haar te redden. De situatie voert hen de bergen in, op weg naar de waarheid over het lot van Michelle, en de confrontatie met een moordzuchtige radicale groepering... 

 Ook op 4 juni
Vier vreemden worden vermist en er is maar één aanwijzing over hun verblijfplaats. Op de plaats waar ze voor het laatst zijn gezien, ligt een verjaardagskaart met een korte tekst: ‘Het spel is je cadeau. Durf je te spelen?’ De politie neemt de zaak in eerste instantie niet serieus: het heeft er alle schijn van dat het om een grap gaat. Maar de families zijn ervan overtuigd dat er iets anders aan de hand is. De dochter van een van de slachtoffers haalt dokter Augusta Bloom, psycholoog en privédetective, over om zich in de verdwijningen te verdiepen. Naarmate Augusta zich steviger in de zaak vastbijt en het gedrag, de beweegredenen en de persoonlijkheden van de vermisten onder de loep neemt, komt ze tot een angstaanjagende ontdekking. Er is één heel duidelijke verbindende factor, een overeenkomende karaktertrek, en die karaktertrek maakt hen heel erg gevaarlijk. Terwijl het spel steeds meer spelers verzamelt en meer families hun geliefden verliezen, bindt dr. Bloom de strijd aan met de tijd om de slachtoffers te vinden. Maar speelt ze op deze manier niet gewoon mee met het spel?

Op 24 juni

Siciliaanse kronieken
De mannen vallen
Een klein dorp op Sicilië. Een val, een klap, een plas bloed. Op het plein voor de dom ligt het levenloze lichaam van een man. Is hij gesprongen? Of is hij gevallen, geduwd? 
Hoog boven het plein wordt een jongetje in het appartement van Herman, de beste vriend van Max, gevonden. Herman zelf is nergens te bekennen, evenals de moeder van het jongetje. 
Het is de zomer van 2016. Het eiland wordt overspoeld door stromen vluchtelingen, maar dit dorp lijken ze over te slaan. Op dat ene kleine meisje na. Een meisje dat niet praat.
Wat is hier in godsnaam aan de hand? 
De eigengereide Max woont al jaren op Sicilië. Tijdens een indrukwekkende zomer, waarin haar verleden haar op de hielen zat, heeft ze de Hollandse inspecteur Wil Heerema beter leren kennen. Samen stuiten ze aan het einde van die lange en warme Italiaanse zomer op de sporen van een gruwelijke waarheid, die ze misschien wel nooit hadden willen kennen.





Op 5 juni

Weet jíj wat er in het huis van je buren aan de hand is?
Een vrouw en een kind worden aangetroffen in een kelder – ze leven nog, maar het scheelt niet veel.
Niemand weet wie ze zijn. De vrouw praat niet en er zijn geen vermiste personen in de database te vinden waarmee hun profielen matchen. De bejaarde bewoner van het huis beweert de vrouw en het kind nog nooit te hebben gezien. De inwoners van de rustige straat in Oxford zijn in shock. Hoe heeft deze tragedie zich recht onder hun neus kunnen voltrekken? Inspecteur Adam Fawley weet echter dat niks onmogelijk is.
En dat de betrokkenen geen van allen zo onschuldig zijn als ze lijken.

C.J. Tudor ondervraagd

C: Mariel Kolmschot

Veruit mijn favoriete boek van de afgelopen maanden is het boek De krijtman van C.J. Tudor. Hoe leuk vond ik het dus zelf al dat ik de leuke schrijfster wat vragen mocht stellen!

Uit de bio van de uitgeverij:

C.J. Tudor werd geboren in Salisbury en groeide op in Nottingham, waar ze nog steeds woont met haar partner en dochtertje. Ze stopte op haar zestiende met school en had daarna diverse baantjes, waaronder winkelbediende, junior-verslaggever, radio-tekstschrijver, copywriter en voiceover. 
Ze gelooft heilig dat er geen heerlijker eten bestaat dan pizza met champagne of patat met currysaus na een avondje stappen.

De Krijtman is haar thrillerdebuut. Het boek was reeds voor verschijnen een internationale sensatie: de vertaalrechten werden binnen een paar weken aan maar liefst 39 landen verkocht.

*Wie is C.J. Tudor ? Welke vijf woorden beschrijven jou het beste en waarom ?

Maf. Eerlijk. Realistisch. Verontrustend vrolijk.

Ik neem mezelf niet serieus. Ik hoop op het beste en plan voor het ergste. Ik haat negativiteit. Als je altijd denkt aan wat je niet hebt stel je nooit op prijs wat je wel hebt. Het belangrijkste in het leven is vriendelijk zijn.

*Hoe kwam je op het plot van je eerste boek ?

Een vriend gaf mijn dochtertje een doosje kleurkrijtjes voor haar tweede verjaardag. Heel de namiddag hebben we stokfiguurtjes zitten tekenen op de oprit. Daarna gingen we binnen en vergaten ze. Later die avond deed ik de achterdeur open en zag die vreemde krijttekeningen overal. In de duisternis zagen ze er ongelooflijk angstaanjagend uit. Ik riep naar mijn partner: “deze krijtmannen zien er echt griezelig uit in het donker…”

*Welk personage in je boek heeft het meeste van jou ? Chloe ?

Eigenlijk, waarschijnlijk Ed. Ik deel zijn donker gevoel voor humor en ik ben zelf een beetje vreemd – hoewel ik meer Chloe’s gevoel voor kleding deel…en muzieksmaak!

*De krijtman is je eerste boek en wordt verkocht in 39 landen : hoe voel je je daarover ? Hoe heb je dat gevierd?

Nog steeds erg verbaasd. Het is een heel surreëel gevoel. We hebben een fles champagne open gedaan toen we het nieuws hoorden. Oh, en we hebben een nieuwe koelkast gekocht ! Heel rock & roll !

*Heb je een schrijfroutine of schrijfrituelen, en zo ja, welke ?

Niet echt. Zo lang ik ergens kan zitten, met iets te drinken en mijn laptop, kan ik verder.

*Wat was de soundtrack terwijl je aan het schrijven was ? Kan je je 3 favoriete nummers van de 80s noemen ? En hedendaagse ?

Ik luister niet naar muziek als ik aan het schrijven ben want dat leidt me teveel af. Mijn favoriete 80s liedjes zijn waarschijnlijk de klassiekers : Love Cats van The Cure(videoclip)  , Tainted Love van Soft Cell en Don’t You want Me van the Human League.

Hedendaags : Mr Brightside van The Killers, Get Better van Frank Turner (  videoclip) en Walk van Foo Fighters.

*Plot je je boek van begin tot eind om het dan op te schrijven of laat je je personages het verhaal leiden en zien waar ze je naartoe brengen?

Dat haat ik – ik zou me vervelen voor ik begon. Ik laat mijn personages graag de weg wijzen, me meenemen op reis. Je vindt op deze manier meer interessante omleidingen!

*Wat kan je afleiden van het schrijven ?

Twitter. Mijn kleine meid.

(Hoe leuk dat de auteur op twitter op de recensie reageerde met een kraai)

*Wanneer heb je ontdekt dat je schrijver wilde worden ?

Ik schreef al verhalen toen ik klein was. Ik was enig kind en leefde in een fantasiewereld. Ik heb altijd willen schrijven maar ik dacht dat mensen zoals ik geen auteurs konden worden. Mijn ouders hebben me aangemoedigd om meer realistische verwachtingen te hebben !

*Een van je leraren voorspelde dat je een bestseller zou schrijven of premier zou worden. Waar waren deze grote verwachtingen op gebaseerd ?

Nu, ik denk dat dat een grap was maar mijn leraar Engels – Mr Webster- moedigde me echt aan om te schrijven. Ik was ook een grote fan van debatteren. Ik hou van een goed argument!

Je ging van school af toen je nog maar 16 was, had je er zo’n grote hekel aan ?

Ik haatte het niet maar ik had ook geen geweldige tijd op school. Ik leed aan een eetstoornis en hoewel ik het heel goed deed bij al mijn examens, was de druk van de schoolomgeving niet goed voor mij.

*Welk genre boeken lees je zelf graag ?

Zowat wat ik schrijf. Donkere, verdraaide thrillers. Alles wat een beetje bovennatuurlijk is en ik ben ook verzot op een beetje sci-fi.

*Kan je een paar boeken opnoemen die we moeten lezen ?

Welnu, van wat ik recent las : Behind Her Eyes (Wat jij niet ziet) van Sarah Pinborough. The Colour of Bee Larkham’s Murder van Sarah J. Harris en The Innocent Wife van Amy Lloyd.

Altijd favoriet : The Shining van Stephen King, Spares van Michael Marshall Smith and Altered Carbon van Richard Morgan. Oh, en alles van Harlan Coben.

*In je biografie staat de grappige tekst : de laatste keer dat ze op de hielen liep, brak ze een tand. Dus geen hielen meer nu ?

Ik heb er sindsdien geen meer gedragen. Ik droeg ze vroeger ook niet vaak – daarom viel ik waarschijnlijk. Wel, dat en de wijn!

C.J. Tudor questioned

C Mariel Kolmschot

C.J. Tudor is one of mine favourite authors at this moment and what a surprise that we may asked some questions. 

She was born in Salisbury and grew up in Nottingham, where she still lives with her partner and young daughter.
She left school at sixteen and has had a variety of jobs over the years, including trainee reporter, radio scriptwriter, shop assistant, ad agency copywriter and voiceover 


While writing the Chalk Man she ran a dog-walking business, walking over twenty dogs a week as well as looking after her little girl. 

*********************************************

*Who is C.J. Tudor? Which five words will described you best and why?

Daft. Honest. Realistic. Disturbingly cheery.

I don’t take myself seriously. I hope for the best and plan for the worst. I hate negativity. If you are always thinking about what you don’t have you’ll never appreciate what you’ve got. The most important thing in life is to be kind.

*How did you come up with the plot of this first book?

A friend gave my little girl a tub of coloured chalks for her second birthday. We spent the afternoon drawing stick figures all over the driveway. Then we went inside and forgot about them. Later that night, I opened the back door and was confronted by these weird chalk drawings everywhere. In the darkness, they looked incredibly sinister. I called out to my partner: ‘These chalk men look really creepy in the dark. . .’

*What character in the book has most of you in it? Chloe?

Actually, probably Ed. I share his dark sense of humour and I’m a little odd myself – although I share more of Chloe’s dress sense . . . and taste in music!

*The Chalkman is your first book and is sold to 39 countries: how are your feelings about that?

How have you celebrate?

Still pretty amazed. It’s a very surreal feeling. We cracked open some champagne when we got the news. Oh, and we bought a new fridge freezer! Very rock and roll!

*Do you have a writing-routine or any writing rituals, and if so, what are they?

Not really. As long as I have somewhere to sit, a drink and my laptop I’m good to go!

*What was the soundtrack while you were writing? Can you name your 3 favourite numbers of the 80s? And contemporary ones?

I don’t listen to music while I write as I find it too distracting. My favourite 80’s songs are probably the classics: Love Cats by The Cure videoclip , Tainted Love by Soft Cell and Don’t You want Me by the Human League.

Now: Mr Brightside by The Killers videoclip , Get Better by Frank Turner and Walk by Foo Fighters.

*Do you plot out your book from start to finish and then write it down or let you your characters lead the story and see where they take you?

I hate plotting – I would be bored before I started. I like to let my characters lead the way, take me on a journey. You find more interesting diversions that way!

*What can distract you from writing?

Twitter. My little girl.

*When did you discover you wanted to be a writer?

I’ve written stories since I was little. I was an only child and lived in a total make-believe world. I always wanted to write but I didn’t think people like me could become authors. My parents encouraged to have more realistic aspirations!

A teacher of yours predicted that you would be writing a bestseller or become prime minister.  What was the base for these great expectations?

Well, I think it was a joke but my English teacher – Mr Webster - really encouraged my writing. I was also a big fan of debating. I love a good argument!

*You left school at the early age of 16, did you hate it that much?

I didn’t hate it but I didn’t have a great time in school either. I suffered from an eating disorder and, although I did very well in all my exams, the pressure of the school environment wasn’t good for me.

*What kind of books do you like to read yourself?

 

Pretty much what I write. Dark, twisted thrillers. Anything a little supernatural and I’m partial to a bit of sci-fi too.

*Can you name some books we have to read?

Well, out of recent reads: Behind Her Eyes by Sarah Pinborough.  The Colour of Bee Larkham’s Murder by Sarah J. Harris and The Innocent Wife by Amy Lloyd.

All time faves: The Shining by Stephen King, Spares by Michael Marshall Smith and Altered Carbon by Richard Morgan. Oh, and anything by Harlan Coben.

*In your biography is the funny text: the last time she ran on heels she broke a tooth. So no more heels now ?

I have never worn heels since. I didn’t wear them much back then – probably why I fell over. Well, that and the wine!

De krijtman van C.J. Tudor

Titel: De krijtman
Auteur: C.J. Tudor
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiedatum: januari 2018

Achterflap:

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette. 

Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje. 

Het grootste deel ervan, althans.

Dat was dertig jaar geleden en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje. 

De geschiedenis herhaalt zich, en Eddie realiseert zich dat het spel nooit echt voorbij is geweest…

Omslag
Wat een prachtig uitgevoerde omslag heeft dit boek. Zwart met een galgjemannetje met krijtvegen. Zo goed gedaan dat je bijna je boek schoon wil vegen als je het voor het eerst pakt.

Mening
2018 wordt een jaar vol met uitstekende boeken lijkt het als ik De krijtman dichtsla en alweer omver geblazen ben en nu door de kwaliteit van deze thriller.
Dat er mensen zijn die debuten kunnen neerzetten waarvan je denkt wat moet hierna dan wel niet gaan komen. C.J Tudor heeft een boek geschreven waarin ik dus niet kon stoppen met lezen. Het ging mee naar bed s'avonds laat, want het moest uit. Het kruipt vanaf het begin onder je huid. 
De krijtman heeft lekkere spanning en veel onverwachte wendingen. Zoals een goede thriller betaamt zetten die wendigen jou als lezer op het verkeerde been.

Eddie is 12 jaar oud als het verhaal begint en heeft een vriendengroepje met Fat Gav, Mickey, Hoppo en Nicky, een meisje. Met krijt schrijven ze geheime boodschappen voor elkaar zoals bijvoorbeeld waar ze elkaar zullen treffen. Op een dag leiden de tekeningen echter naar het dode lichaam van een meisje in het bos.
Dertig jaar later als hij van Eddie inmiddels  een Ed geworden is, krijgt hij een envelop met daarin een wit krijtje en het krijtmannetje en begint alles weer te herleven.

Het boek behelst twee periodes en wel die in 1986 en in 2016. Om en om ga je terug naar de tijd als weer in de huidige. De Ed van nu is een ietwat sneue alleenstaande man die zich zelf niet goed verzorgt. Hij geeft les op een school en ook dat brengt niet heel veel plezier. Alleen zijn veel jongere huisgenoot Chloe brengt wat plezier in zijn leven. Door de terugblikken krijg je langzaam te weten wat zich allemaal afspeelde in 1986.

Alle personages, ook die naast de hoofdpersonen, worden uitstekend geschetst. Maar vooral Ed en Chloe zie ik zo voor mij lopen, waar deze laatste wel wat dingen van de auteur zelf mee lijkt te hebben gekregen. 

Ik ben verscheidene keren op het verkeerde been gezet en kon alleen nog maar verlangen naar het einde om te weten hoe het toch in elkaar zat. Wie is degene die de krijtjes stuurt? Wie pleegt de moorden?
Toen het einde daar was, was ik verbaasd, want deze had ik toch niet helemaal zien aankomen. En toen? Toen wilde ik eigenlijk gewoon nog veel en veel meer gaan lezen. Wat baalde ik dat het uit was!
Wat een genot om een goed boek op de leuning te hebben liggen. Een boek waarin je zo snel mogelijk naar het einde wilt, maar dan zo gigantisch baalt dat het juist uit is. Dat zijn de pareltjes onder de boeken.

Het zal dus geen verrassing zijn dat het vijf dikke kraaien zijn voor De krijtman