De stille patiënt van Alex Michaelides

Titel: De stille patiënt

Auteur: Alex Michaelides

Uitgeverij: Cargo

Publicatiedatum: februari 2019

Waardering: vijf kraaien

De Stille Patiënt – of hoe een debuut je niet snel meer los kan laten.

Het boek De Stille Patiënt dook voor mij plots op. Mensen begonnen erover te praten, de stille trom werd een luidere trom, en die trom begon alsmaar luider te klinken. Uiteraard gebruiken uitgeverijen graag de termen ‘Debuut van het jaar’ en is dit zelden waar, maar in het geval van Michaelides zou dit wel eens kunnen kloppen.

Zelden heb ik een boek gelezen dat ik kost wat kost op één dag uit wilde. Ik begon eraan op een rustige zondagochtend en heb doorgelezen tot een stuk in de avond, want het moest uit. En het fijne was ook dat mijn theorie over het plot deels klopte, en deels ook niet, waardoor ik aangename verrassingen te verwerken kreeg op het einde van het verhaal. Maar daarover later meer.

De officiële tekst:

Zij is de enige die weet wat er gebeurd is.
Ik ben de enige die haar kan laten praten.'

Alicia Berenson lijkt een perfect leven te leiden; ze is kunstenaar, gelukkig getrouwd en woont in een prachtig huis in een goede buurt in Londen. Maar als haar man op een avond thuiskomt doet ze iets verschrikkelijks: ze schiet hem vijf keer in het gezicht. Sindsdien zwijgt ze.

Alicia's weigering om te praten, of een verklaring te geven voor haar daad, maakt de moord op haar man tot een mysterie dat tot de verbeelding spreekt van media en publiek. Haar kunst wordt onbetaalbaar, terwijl Alicia zelf ver van alle media in een psychiatrische inrichting is opgenomen.

Psychotherapeut Theo Faber heeft lang moeten wachten voor hij de kans krijgt om Alicia te behandelen. Hij is vastbesloten Alicia aan het praten te krijgen en het motief voor haar daad te achterhalen. Maar met zijn vastberaden zoektocht naar de waarheid brengt hij ook zichzelf in gevaar.

Dit is de omschrijving van het boek en het past wel zeer goed bij de uiteindelijke inhoud. Het boek vertelt een paar verschillende verhaallijnen die vakkundig door elkaar heen weven, tot je ontdekt wat er echt gebeurd is die nacht dat Alicia Berenson haar man in het gezicht schoot. Je voelt vanaf de eerste letter aan dat er veel meer aan de hand is dan dat, dat Alicia voor talrijke redenen zwijgt. Het bijzondere aan dit verhaal is dat je het grotendeels door de ogen van Theo Faber, het hoofdpersonage, meemaakt. Het verhaal wordt namelijk vanuit zijn standpunt verteld, met regelmatige referenties naar het dagboek van Alicia, waarin ze neerschreef wat er gebeurd is die fatale nacht.

Die bijzondere vertelstijl vraagt gewoon dat je blijft doorlezen, omdat je mee wil puzzelen aan een ingewikkelde puzzel die langzaamaan in elkaar gestoken wordt.

Verwacht geen bloed en gruwelijke dingen, maar een verhaal over relaties, verdriet en passie, op een mooie manier verteld, met de nodige spanningen en raadsels om je het hele boek bezig te houden. Verteld in een stijl die je meesleept, waardoor je écht wel zo snel mogelijk wil weten wat er nu écht die nacht is gebeurd.

De Stille Patiënt staat in mijn huidige top drie van het jaar, met stip op 1. Het is een boek dat vele soorten publiek zal aanspreken, in de stijl van psychologische thrillers die je even van je af moet schudden na het lezen.

Een zeer sterk, zoniet ‘het debuut van het jaar’-debuut. Maar het jaar is nog jong. 😊

5 kraaien, zonder enige twijfel.

De krijtman van C.J. Tudor

Titel: De krijtman
Auteur: C.J. Tudor
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiedatum: januari 2018

Achterflap:

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette. 

Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje. 

Het grootste deel ervan, althans.

Dat was dertig jaar geleden en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje. 

De geschiedenis herhaalt zich, en Eddie realiseert zich dat het spel nooit echt voorbij is geweest…

Omslag
Wat een prachtig uitgevoerde omslag heeft dit boek. Zwart met een galgjemannetje met krijtvegen. Zo goed gedaan dat je bijna je boek schoon wil vegen als je het voor het eerst pakt.

Mening
2018 wordt een jaar vol met uitstekende boeken lijkt het als ik De krijtman dichtsla en alweer omver geblazen ben en nu door de kwaliteit van deze thriller.
Dat er mensen zijn die debuten kunnen neerzetten waarvan je denkt wat moet hierna dan wel niet gaan komen. C.J Tudor heeft een boek geschreven waarin ik dus niet kon stoppen met lezen. Het ging mee naar bed s'avonds laat, want het moest uit. Het kruipt vanaf het begin onder je huid. 
De krijtman heeft lekkere spanning en veel onverwachte wendingen. Zoals een goede thriller betaamt zetten die wendigen jou als lezer op het verkeerde been.

Eddie is 12 jaar oud als het verhaal begint en heeft een vriendengroepje met Fat Gav, Mickey, Hoppo en Nicky, een meisje. Met krijt schrijven ze geheime boodschappen voor elkaar zoals bijvoorbeeld waar ze elkaar zullen treffen. Op een dag leiden de tekeningen echter naar het dode lichaam van een meisje in het bos.
Dertig jaar later als hij van Eddie inmiddels  een Ed geworden is, krijgt hij een envelop met daarin een wit krijtje en het krijtmannetje en begint alles weer te herleven.

Het boek behelst twee periodes en wel die in 1986 en in 2016. Om en om ga je terug naar de tijd als weer in de huidige. De Ed van nu is een ietwat sneue alleenstaande man die zich zelf niet goed verzorgt. Hij geeft les op een school en ook dat brengt niet heel veel plezier. Alleen zijn veel jongere huisgenoot Chloe brengt wat plezier in zijn leven. Door de terugblikken krijg je langzaam te weten wat zich allemaal afspeelde in 1986.

Alle personages, ook die naast de hoofdpersonen, worden uitstekend geschetst. Maar vooral Ed en Chloe zie ik zo voor mij lopen, waar deze laatste wel wat dingen van de auteur zelf mee lijkt te hebben gekregen. 

Ik ben verscheidene keren op het verkeerde been gezet en kon alleen nog maar verlangen naar het einde om te weten hoe het toch in elkaar zat. Wie is degene die de krijtjes stuurt? Wie pleegt de moorden?
Toen het einde daar was, was ik verbaasd, want deze had ik toch niet helemaal zien aankomen. En toen? Toen wilde ik eigenlijk gewoon nog veel en veel meer gaan lezen. Wat baalde ik dat het uit was!
Wat een genot om een goed boek op de leuning te hebben liggen. Een boek waarin je zo snel mogelijk naar het einde wilt, maar dan zo gigantisch baalt dat het juist uit is. Dat zijn de pareltjes onder de boeken.

Het zal dus geen verrassing zijn dat het vijf dikke kraaien zijn voor De krijtman

To publish or not to publish

Ik ben de afgelopen weken gigantisch aan het lezen. Zoveel dat er nu een stapel boeken ligt waar ik nog allemaal recensies van moet maken. De stapel begint een berg te worden. Het is niet dat die hele stapel gelezen boeken heel hard zorg dat de Mount Everest in Huize Kroon smelt. Integendeel: er valt deze week niet tegen op te lezen met wat er allemaal door mijn mattie de postbode gebracht wordt. Steeds breder lachend klopt hij dagelijks op mijn raam. Elke keer meldend dat hij er best wat zou willen hebben. Lieve jongen, dan moet ik ze toch eerst lezen en daarna mogen ze best met hem weer weg.
Ik hoor mezelf zeuren hoor...en denk ook: waar zeur je eigenlijk over? Heel simpel: ik vind het zo lullig dat ik die boeken niet allemaal snel kan lezen en er een recensie van kan maken. Vaak zitten mensen echt te wachten op mijn mening. Hartstikke goed voor je boekenego natuurlijk. Maar dat ego zit mij eigenlijk momenteel dwars. Misschien kunnen jullie mij advies geven? Graag zelfs. Hier volgt de kwestie.

In boekenland zijn inmiddels tientallen of misschien honderden boekenblogs met de een wat meer bezoekers dan de andere. Toen ik begon werd ik al snel bekend als de helleveeg die, als een boek niet goed was, dat uitgebreid met voorbeelden opschreef. Dus nooit van dit boek was ruk, maar met uitleg waarom. Maar...nu is het voor veel schrijvers hun kindje wat ze de wereld in werpen. Er zijn nu nog steeds mensen woest om recensies van toendertijd.  Die liever roepen dat ik om prive redenen hun boek afkraak. Want, zeggen ze dan: op Bol.com staan allemaal vijf sterrenrecensies. Nemen jullie die Bolrecensies trouwens serieus? Bijna iedereen weet toch wel dat het grotendeels vrienden, famlie en fans zijn die plaatsen? Ook als je een klein blog hebt en gratis boeken wil, is het lastig echt kritisch te zijn. Krijg je nog wel gratis boeken als je je kritisch uitlaat? En 'die ene schrijfster reageert altijd zo leuk op mijn facebookberichten'. Ik volg maar heel weinig blogs. Minimaal vier sterren bij elk boek en ook nog vaak vijf heeft geen waarde. Die bewijzen mij enkel dat er andere argumenten zijn voor recensies online te zetten. Prima ook! Ik heb makkelijk kletsen he met al die boeken die binnenvallen. Maar voor mij geldt dat vijf sterren enkel voor een boek is wat je graag nog eens zal lezen en in jouw top tien van allerbeste boeken hoort. Je kan geen top 100 van allerbeste boeken voor jezelf hebben. In een jaar tijd dan niet.

Maar nu las ik een boek en naast dat het niet het soort thriller is waar mijn voorkeur naar uitgaat, kwam ik de eerste 25 bladzijden vreemde dingen tegen. Dat je denkt wat lees ik nu? Nog een keer de bladzijde overnieuw. Iemand opbellen en het voorlezen. Iemand appen en het vragen. In de ijdele hoop dat ik mij vergiste. In de gesprekken kijkend hoe het eventueel bedoeld zou kunnen worden, zodat het alsnog past. Ik snap die dingen gewoon nooit. Je leest je manuscript zelf toch, maar oke op een gegeven moment kijk je daar over heen, dat stuk snap ik. Dan laat je een kundig iemand kijken en dan gaat het naar je uitgever, waar een proffesioneel  redacteur het gaat bekijken. Hoop ik.
Vaak gaat het dan ook nog naar proeflezers. Wat verwacht men van proeflezers? Ik sprak wat schrijvers en de een hoopt dat diegene fouten er uit haalt. De ander enkel of het verhaal lekker leest, want het is de redacteur zijn vak fouten uit het manuscript te halen. In het geval van dit boek weet ik dat 20 mensen het lazen voor het gedrukt werd? HOE?
Ik heb drie recensies gemaakt: een hele kritische, een grappige met een aantal voorbeelden uit het verhaal waar je om kan lachen en eentje waar ik begin met alle positieve dingen uit het boek (5 zinnen) en dan voorzichtig de punten benoemend die ik minder goed vond (35 zinnen). Die laatste zou het beste zijn, maar niet erg in evenwicht met wat goed en minder goed (gewoon slecht) is.
Wat doe je dan? Publiceer je? Wetend dat de schrijver niet tegen kritische geluiden kan en woest zal zijn. Maar in tegenstelling tot veel boekenwurmen hoef ik niet zo nodig "bevriend" te raken met schrijvers. Door de jaren heen ontdek je een klik en raak je wel met een enkeling bevriend, maar dat het beroep schrijver is, is dan meer toeval. Veel mensen zijn aardig en sommige wat minder. Voor mij staat het altijd los van het boek en de recensie. Ik heb de leeftijd dat mijn uitgangspunt als vrouw niet meer is dat mensen mij aardig moeten vinden. Maar iemand kwetsen is een ander punt. 

To publish or not to publish?

We gaan het zien!

Fijne week voor iedereen