Op de thee... met Astrid Harrewijn

Astrid Harrewijn (1963[1]) is een Nederlandse schrijfster. Zij studeerde rechten en was daarna werkzaam als vertaalster. In het voorjaar van 2006 deed ze mee aan de Jill Mansell-schrijfwedstrijd, georganiseerd door het weekblad Flair en Uitgeverij Sijthoff. Haar manuscript werd uit meer dan honderd inzendingen gekozen als leukste roman. Later in 2006 werd haar winnende inzending gepubliceerd als de roman Ja kun je krijgen. Haar boeken zijn in te delen in het genre chicklit: romantische en grappige feel good-verhalen.
Ik leerde de auteur kennen door de trilogie  Drie vrienden, een huis en een klusjesman , Daar heb je vrienden voor en Vrienden voor het leven. Serieus echt heerlijke boeken. Lekkere feelgood en goed geschreven. 
Voor Thrillerlezers beantwoordde ook zij de vijf Teatopics:

1. Heb je vandaag een leugentje om bestwil verteld?
 Nee, ben je mal. Ik ben echt altijd eerlijk...

1a. Ik geloof dat ik net een leugentje, een heel kleintje...

2. Hoe ziet jouw droomhuis eruit?
Het huis van Pipi Langkous. Dat is mijn droomhuis. Een beetje scheef, vervallen en een veranda!

3. Van welke blunder heb je nog steeds nachtmerries?
Mijn eerste rechtszaak. Ik kwam binnen, struikelde en de inhoud van mijn semi-zakelijke koffertje rolde over de grond. Je wilt niet weten wat er allemaal voor troep in dat koffertje zat. Wel gewonnen!

4. Wat at je het liefst toen je klein was?

Chocoladevla met slagroom. Je kon me niet blijer maken. Het zat hem in die slagroom; niet uit een spuitbus (volgens mij bestond dat nog niet eens) maar met de hand geklopt.

5.Wat is de leukste mop die je ooit hebt gehoord?
Een Groningse mop. Hij is helaas voor jullie niet grappig, want je moet het zien. Mocht je me tegenkomen in het wild, vraag het me dan. Echt, het is de beste mop ever!

Boekenuitje bij Gianotten Tilburg

Ik ga niet veel meer naar boekenpresentaties, lezingen of interviews, maar als je net twee boeken las die je allebei hoog waardeerde en enorm van genoot en de schrijvers van die twee boeken komen toevallig tegelijk vlakbij waar ik woon, is het wel heel leuk even te gaan. Sowieso is het nooit een straf om naar boekhandel Gianotten in Tilburg te gaan, want ik kan daar uren rondsnuffelen. Naast boeken hebben ze namelijk heel veel keuze uit erg mooie notitieboekjes en als ik al een verslaving naast boeken heb...

De twee boeken waar ik het over heb zijn Vrienden voor het leven van Astrid Harrewijn en Broertje van Michael Berg. De twee schrijvers interviewden elkaar en eerst stelde Astrid haar vragen. Ik geef een samenvatting van wat er verteld werd rondom Broertje.
Michael schreef dit boek, omdat hij graag een verhaal over een gehandicapt iemand wilde maken. Astrid merkte op dat er veel overeenkomsten zitten met Michaels eigen leven. Michael heeft zelf een autistische broer en ook zorgde hij, net als inspecteur Fillon in het boek,voor zijn zieke vrouw. Fillon vindt het in het verhaal lastig de anderende dood te bespreken en ook dat is iets wat Michael zelf ervaarde. Zijn vrouw wilde met hem bespreken wat er geregeld moest worden en hij zelf moest gaan doen als zij er niet meer zou zijn. Hij had iets van dat zien we dan wel.

Maar natuurlijk zijn er naast overeenkomsten veel meer verschillen. Elke autist heeft wel 1 of meerdere tics. Michael zag ooit de documentaire van Louis Throux over een Engels gezin met een zeer agressieve zoon die alles tot gort sloeg. Zijn eigen broer heeft die agressiviteit niet. Het broertje van het boek is een mengeling geworden. tegenwoordig heeft hij geduld met zijn broer. 

Vroeger was dat veel minder en was er de irritatie dat alle aandacht altijd naar de broer uitging.
de reden waarom Michael koos voor Lotte als persoon naast Felix ipv een manpersoon is een opvallende: vrouwen lezen graag boeken met een vrouwelijke hoofdpersoon blijkt uit de verkoopcijfers.
Nog opvallender is dat juist de twee boeken warain Michael een mannelijk hoofdpersoon had, wel besproken werden in de zogenaamde serieuze media. De boeken met een vrouwelijk hoofdpersoon dan juist weer niet. En u raadt het al: de meeste personen die recensies in de serieuze media schrijven zijn...man.

Hij heeft nu vier ideetjes voor een volgend boek, maar nog geen idee welke van de 4 het zal gaan worden. Asties was onder de indruk vd reis van main en Mostafa. Hoe mooi beschreven. Zou er bijna een heel boek over willen lezen

Nu gaan we van bloed naar gezelligheid, seks en vriendschap kondigt Michael de overstap al aan.
Astrid Harrewijn won ooit bij toeval een schrijfwedstrijd en wilde toen doorgaan met schrijven.
De boeken van d etrilogie gaan over vriendschap. Zoals Astrid zegt: vrienden kies je en familie krijg je. Vriendschap is bepalend in het leven.
Waarom kies je voor bepaalde vrienden is een interessant gegeven. 
Voorheenwaren het voornamelijk romantische boeken  en deze neiwue insteek vindt ze zelf verfrissend. het was nog wel een strijd om deze boeken uitgegeven te krijgen, want het speelt zich in de kunstwereld. een veel te elitaire omgeving vond de uitgever. Het zou mensen kunnen afstoten. Uiteindelijk wilde uitgeverij Meulenhof de boeken graag uitgeven.
Iemand uit het publiek spreekt ook zijn verbazing uit. Kunst en musea zijn voor ons allemaal. Net als boeken, Pak wat je wilt en geniet.
Moderne kunst moet je je in verdiepen en dan kan je het opeens heel erg waarderen. Ze kende ook de gedachte vroeger van dat iedereen wel wat strepen zou kunnen zetten. Ze is veel galeries gaan bekijken. Of het ons wel eens opgevallen is dat iedreen daar een rare bril draagt? En natuurlijk is een galerie waar enkel een zwrate punt op een wit vlak staat hilarisch, maar ze zal nooit meer zeggen dat iedereen iets kan bedenken en maken.
Harrewijn volgde zelf ooit nog een schildercursus maar dat was niet echt een succes. En een eigen galerie? Daar heeft ze wel eens over gedroomd, maar dan moet je zoveel kennis hebben.
Het gesprek komt op het drugsgebruik in het boek. Waarop Astrid aangeeft dat coke toch wel een wijdverspreid gebruik kent onder artsen, piloten, advocaten en dj's. De hoofdpersoon die gebruikt leidt (en lijdt ook) een hectisch leven. Astrid zegt zelf een slow living leven te waarderen. Verklaart de hoofdpersonen ook met de grens tussen jonge en oude zielen. Kiki is een jonge ziel met altijd haast, hoe oud ze ook zal zijn.

Ze gebruikt in haar boeken korte seksscenes. Iedereen kan toch wel zelf bedenken hoe het verder gaat. Van haar hoeft er geen expliciete seks in. Veel mooier in je hoofd te bedenken dan wat er werkelijk gebeurd.
Het drieluik is nu klaar en al komen er veel berichtjes dat mensen geen afscheid willen nemen, er komt echt geen volgend deel.
Met deze teleurstellende mededeling wordt het dubbelinterview afgerond, na nog de mooie mededeling dat schrijven het beteugelen van nachtmerries is.
 De beide schrijvers staan volkomen relaxed daarna te kletsen/, waarbij de onderwerpen wonen in Het Gooi en honden mooie overeenkomsten vonden in mijn gesprek met Astrid.

Genoten van een mooie boekhandel die gelukkig maar niet in Breda zit, anders zat ik er veel te vaak. Maar wat leuk als een boekhandel zoveel diverse activiteiten organiseert zeg! En ik zou zeggen: pak eens 1 van de 2 boeken Broertje en Vrienden voor het leven, want als je het nu over genieten hebt, dan kan jij dat gaan doen. Ik heb ze helaas al uit.

De vakantiekoffer van Astrid Harrewijn

1. Waar ga je heen op vakantie?

 Ik ben al op vakantie geweest. Een festival in Zürich, door naar de Dolomieten en geëindigd in Wenen. Maar we hebben nog een weekje in het verschiet met de dochters en aanhang; een hoop gezelligheid dus.

2. Welke boeken wil je gaan lezen op vakantie?

 Er gaan elk jaar een hele hoop boeken mee op vakantie. Van biografieën tot romans, van thrillers tot geschiedenisboeken.

3. Wat raad je vakantiegangers aan als leesvoer?

Een absolute must read is Een klein leven van Hanya Yanagihara. Een zeldzaam mooi boek. En als je dan nog plaats hebt in je koffer raad ik je aan om mijn nieuwste boek Daar heb je vrienden voor mee te nemen. Daar word je namelijk vrolijk van.

Leesweek van Ink

Ik zit heel erg hard na te denken hoe ik mijn leesweek wat kan opleuken.
Ik heb geen idee.
Een uitermate saaie week was mijn deel en zodoende heb ik wel heerlijk gelezen en recensies zitten maken.
Als er niet alweer zes boeken door de bus vielen, zou ik gezegd kunnen hebben dat ik een beetje bij zou zijn.

Ik las het tweede dagboek van Hendrik Groen. Geestig als je deel 1 ook al leuk vond. Het is meer van hetzelfde, maar weer enorm grappig, cynisch en triest. Daarnaast begon ik in de roman van Judith Visser In seizoenen. Hoorde vele verhalen van mensen die onder de indruk waren en ook erg hadden moeten huilen. Daar ik al aardig wat boeken die me aan het huilen kregen had gehad, zat ik niet om weer een huilboek te wachten. Ik ben gestopt op blz 30 en pakte Doodsvogel van Samuel Bjork. De opvolger van Ik reis alleen wat vorig jaar tot het rijtje beste thrillers hoorde. Heerlijk de aparte hoofdpersonen in een nieuw verhaal.
By the way: ik zeg dus niet dat In seizoenen een slecht boek is. Maar nadat ik al snel mijn aderen in mijn rechterarm voelde kriebelen en bijna de koude eindfase van een chemobehandeling weer voelde bij de eerste teksten over chemo in het boek, besloot ik dat het nu niet mijn verhaal is. Punt.

Zoals de meesten weten woon ik tijdelijk alleen ivm een huiskamer die vol is met boekenkasten en een jonge kat die iedereen dagelijks bespringt en aanvalt. In plaats van vier zijn het acht weken geworden. Ik tel de dagen af nu we over de helft zitten. Als een muis die danst als de kat van huis is, ga ik diep in de nacht pas slapen. Niks heerlijker dan s'avonds laat muziekjes op Spotify te zoeken of lekker te lezen. 
Maar met alle liefde ga ik straks weer keurig met structuur leven en op tijd naar bed. Samenwonen is toch leuker... Ze kwam als verrassing vorige week een paar uurtjes langs. Na de autorit en een uurtje Barricade spelend was ze al spierwit. Terug op de logeerlocatie dook ze in het ziekenhuisbedje en sliep bijna tot de volgende avond aan 1 stuk door.
Als het uiteindelijk allemaal de goede oplossing blijkt te zijn en ze weer gewoon kan sporten zonder dat de knie 20 keer op een dag uit de kom schiet, is het alle "ontberingen" waard geweest. Toch?!

Tot die tijd ziet zij af van de pijn en misselijkheid door de zware medicatie en ik verveel mij te pletter. Ik duik maar weer eens in een soort van chicklit: Drie vrienden, 1 huis van Astrid Harrewijn. Nooit iets van gelezen, maar tot nu toe is het hilarisch.
Enneh mocht jij je ook vervelen? De koffie staat klaar....


Houdoe, Ink