De Nomade van Anya Niewierra

 

‘Hij is opvallend stil, als een vogel die de storm al voelt naderen door een verandering in atmosfeer.’

 

De Nomade gaat van start met een mooi en persoonlijk voorwoord van Anya, waarna het verder gaat met een op ware feiten gebaseerde gebeurtenis. Eentje die toen de wereld wel schokte...

 

De sfeer in het boek is hierdoor meteen beklemmend, je moet echter wel enigszins geïnteresseerd zijn in de problematiek (en politiek) rond het gebied Polen, Litouwen en Belarus (Wit Rusland).

We volgen journaliste Olga Liebke die voor werk onderweg is van Athene naar Vilnius, Litouwen. Ze maakt documentaires en verder draagt ze zorg voor haar dementerende oude vader. Samen leven ze een teruggetrokken leven. Olga is een onderzoekende persoon en de vragen die zij zichzelf en haar vader stelt over hun gezamenlijke verleden stuiten op angst en soms woede van de steeds verder in zijn dementie en wereldje wegzakkende vader. 

Anya weet op perfecte manier de zorgzaamheid enerzijds en de onmacht (soms woede) anderzijds weer te geven. Voor mij was e.e.a. heel herkenbaar, mijn eigen vader is 93 en ver dementerend.

 

Een prachtig boek dat langzaam wordt opgebouwd. De manier van schrijven is beeldend en leest erg snel weg. Het is vanaf blad 1 al meteen boeiend, maar de echte spanning komt pas in de tweede helft. Daarvoor is de sfeer meer broeierig en onderhuids. Meer het gevoel van naderend onheil!

Trouwens ook een boek dat stemt tot nadenken.

In hoeverre kan je immers keuzes maken als je bent opgevoed onder een bepaald bewind, onder erbarmelijke omstandigheden of sinds kinds af bent geïndoctrineerd?

Hier in het westen is het makkelijk je mening klaar te hebben…

 

Ik geef het 4,5 kraai.

Karin K.

Tot op het bot met De Camino

Tot op het bot is een item waar Karin K en Ink tegelijk hetzelfde boek lezen en daar hun mening over geven.

Vandaag de eerste aflevering:

 Anya Niewierra heeft al een aantal literaire thrillers op haar naam staan en bijna iedereen heeft wel eens wat van haar gelezen. Wij, Ink en Karin K., nog steeds niet (behalve Karin haar novelle Witte ballonnen) dus daar moet maar eens verandering in komen. We kozen als duo haar recente spannende roman De Camino. 

Karin: 

Dat ik haar novelle Witte Ballonnen las is alweer ruim een jaar geleden, maar ook die ging over de oorlog in voormalig Joegoslavië. Een nadeel van een novelle vond ik toen wel, omdat die zo kort is, dat het verhaal minder diep gaat. Ik ben benieuwd naar de ontwikkeling van dit verhaal. 

Ink:

De Camino is mij al vele malen aangeraden met de opmerking dat het een geweldig boek zou zijn. Maar iets hield mij constant tegen, waarschijnlijk de aanvulling dat iedereen over dat wandelpad begon en het zo mooi beschreven is. Ik haat wandelen en het leek mij tamelijk saai die route lezend mee te moeten gaan lopen. Maar Karin en ik hebben afgesproken om gezamelijk een aantal boeken te gaan lezen die zijn blijven liggen, Karin mocht kiezen en het werd De Camino

Een man die, ogenschijnlijk gelukkig getrouwd en een toegewijde vader is, pleegt ineens zelfmoord tijdens het lopen van de Pelgrimstocht ‘De Camino’. Lotte, zijn vrouw, besluit dezelfde tocht 1 jaar later te maken als een soort van rouwverwerking en om mogelijk antwoordt te krijgen op haar vragen. Het kan haast niet anders of ze ontdekt één of meerdere vreselijke geheimen… 

 Karin: 

Het begin vond ik toch wat lastig. Lotte zit helemaal met haar hoofd in haar chocolaterie, BonneBon, prima hoor maar ik dacht even ik zit midden in een Feelgood. Ik ben allergisch voor Feelgoods! 

Ink:

Ik ben benieuwd of ik na de laatste bladzijde nog ooit het woord bonbon kan horen en ipv dat ik denk van laat ik er eens wat bij pakken, at ik dagen geen chocoloade.

 Karin:

De opbouw vond ik wel erg mooi. Bekeken vanuit Lotte en geschreven in de ik-vorm. Altijd fijn, die ik-vorm, want dan voel ik mij veel meer betrokken bij het verhaal. Ook de korte cursief gedrukte hoofdstukjes die een deel van de brief van Emil bevatten, de man die zelfmoord pleegde, kwamen flink binnen. Hij schreef ze tijdens zijn Camino-tocht aan Lotte en bevatte zijn belevenissen en overdenkingen. Samen met de lieve appjes die ze elkaar stuurden geven ze het verhaal dat extra persoonlijke tintje. 

Ink:

Vooral de schuingedrukte delen met de brief van haar man intrigeren mij. Deze delen lopen door het gehele boek heen en vertellen zijn levensverhaal en langzaam beginnen dingen zijn plek te krijgen.

Je volgt Lotte in het heden, afgewisseld met delen uit zijn brief welke inzicht geven in het leven in voormalig Joegoslavie en de oorlog. Wat bleek ik weinig te weten over die oorlog! De hele grote lijnen wel, maar duidelijk veel te weinig. Door dit boek kom je te weten hoe het zit onderling tussen de groepen bevolking en waar hun haat vandaan komt.

Karin:

Aha. Het kon ook niet anders met dit gegeven, maar het verhaal wordt een stuk grimmiger. Bij tijd en wijle zo erg dat ik er misselijk van wordt. 

Anya heeft een heel beeldende manier van schrijven, vind ik, ja filmisch haast. Ik heb ook gelezen dat ze in september vorig jaar besloten het tot een TV serie te verwerken. Geen idee hoever ze daar al mee zijn.  

Ink:

Inderdaad komen er scenes voorbij waarbij de rillingen over je heen lopen hoe wreed men in die oorlog met elkaar omging. Erger dan je je gelukkig zou kunnen voorstellen.

Karin:

Het verhaal is echt heel boeiend en met vlagen ook flink spannend. Niet direct een tenenkrommende thriller maar meer een hele mooie roman met spanning. Ik kon het niet wegleggen en bleef maar verder lezen. Ook dat handjevol personages die daardoor flink waren uitgediept, maakte voor mij dat ik helemaal met ze meeleefde. 

Karin:

Ik had echt soms zin om de wandelschoenen te pakken en die tocht te gaan lopen. Ja, ik weet het, kansloos! Toch lijkt het me leuk zoiets, samen met je hond… als je een hond hebt. Oké, laat maar zitten! 

Ink:

Dat gevoel van Karin kreeg ik juist absoluut juist niet, terwijl ik dan weer wel een hond heb. Blaren, stinkende kleding, zweten, slecht slapen enzovoort. Ik moet er niet aan denken om zo vakantie te vieren.

Karin:

Een prachtig boek met ook een paar onverwachte wendingen. Wel weer een stukje geschiedenis dat al begint bij de heerschap van Tito, en dan natuurlijk veel over die vreselijke oorlog die er na kwam. Het geeft nogmaals weer hoe ogenschijnlijk in vrede naast elkaar levende groeperingen, met elk hun verschillende achtergronden, kunnen ontsporen en elkaar naar het leven gaan staan. 

Ik geef het een dikke 4,5, ja vanwege die chocoladebonen en die tuinkruiden anders was het een vette 5 geweest. 

Ink:

Een boek wat ik binnen twee dagen uitlas. Zo goed en beeldend beschreven door Anya Niewarra. Eerlijk is eerlijk: je loopt bijna gewoon mee met het pad wat Lotte loopt en je wil gewoon echt weten hoe dat nu zit met Emil. Wie wat waar.

Ik heb een hoop geleerd over die oorlog, ook over het wandelpad wat ik dan maar weer vergeet en wat er nu precies toe deed dat er zoveel over chocolade gesproken moest worden? Geen idee....

Ik twijfel tussen een 4 en 4,5. Vond het een prachtig geschreven verhaal, maar toch het gezemel over soorten cacaobonen en verliefdheid maken er een 4 van

De Camino van Anya Niewierra

 

Met kerst kreeg ik dit boek van mijn partner. Hij heeft een passie voor het lopen van de Camino en heeft in de zomer van vorig jaar de langeafstandswandeling van Le-Puy-en-Velay tot Conques (de Via Podiensis) gelopen, de achtergrond waartegen dit verhaal zich afspeelt. Hij wil graag dat ik hem een keer vergezel op een étappe, maar of dit boek daar positief aan bijdraag is nog maar de vraag…

 

Het verhaal

Het is een jaar geleden dat de man van Lotte Bonnet, Emil, zelfmoord pleegde tijdens het lopen van een deel van de Camino. Zijn dood kwam voor Lotte totaal onverwacht. Emil was een opgewekte echtgenoot en vader die in de jaren negentig naar Duitsland kwam als Bosnische vluchteling. Samen met haar twee zoons heeft ze zijn as uitgestrooid in zijn geboorteland en heeft ze plekken uit zijn jeugd bezocht op basis van slechts enkele foto’s, maar het geeft niet de innerlijke rust die ze zoekt. Daarop besluit ze om dezelfde route te gaan wandelen als Emil en zodoende meer te ontdekken over wat hem tot zijn zelfgekozen dood dreef.

 

Tijdens de wandeling ontdekt ze dat ze bar weinig heeft geweten van het verleden van haar echtgenoot. Haar focus was vooral op haar vak als chocolatier en haar gezin.

‘Dat inzicht dat je zo intiem samenleeft met een vreemde, met een man die zijn essentie voor je verborgen hield. We babbelden over van alles en nog wat, maar niet over onze ware zielenroerselen. Er was een deel van mij waar híj geen toegang toe had en er was een deel van hem waar ík geen toegang toe had. Zeker, hij was mijn man en de vader van mijn zoons, maar hij was niet met mijn diepste wezen verbonden. Pas tijdens het lopen van de Camino ging ik inzien dat ik me nooit écht voor Emil heb geïnteresseerd.’

 

Lotte ontdekt steeds meer over het verleden van haar man en stuit op zijn link met de oorlog in Bosnië en doet de schokkende ontdekking dat hij alle jaren dat ze elkaar kennen gelogen heeft over zijn identiteit. Dat brengt haar ten slotte bij een dilemma waarin ze een heel zwaar besluit moet nemen.

 

Het verhaal is ingedeeld is relatief korte hoofdstukken waarbij je als lezer de hoofdpersoon Lotte volgt en hoofdstukken in schuin gedrukt die het verhaal van een anonieme schrijver vertelt over zijn jeugd in het voormalige Joegoslavië. Met dit verhaal krijg je zicht hoe de complexe oorlogssituatie kon ontstaan en wat dit met mensen kan doen.

‘Milan was tijdens de oorlog opgeslokt door de zwerm, hij had meegevlogen in een zwart wolk, hij was opgegaan in een nieuwe vorm, in dat nieuw wezen, en hij had zijn eigen stem en zin eigen denken verloren, hij wás de zwerm geworden, en hij moordde binnen de zwerm.’

 

De setting

Het is duidelijk dat Anya Niewierra veel onderzoek heeft gedaan naar de oorlog in Bosnië en het lopen van de Camino. Door de afwisseling van perspectief worden de oorlogsgruwelijkheden langzaam ontvouwd voor de lezer, waardoor het boek leesbaar blijft terwijl langzaam onverbloemd helder wordt hoe de mens kan worden gedreven naar een wereld van haat en wreedheid.

 

Lotte loopt de Camino precies zoals haar man deed. Ze bezoekt alle plaatsen van de foto’s die hij haar onderweg appte en logeert op de adressen waar hij verbleef. Ze spreekt onderweg mensen die hem destijds ontmoet hebben. Langzaam maar zeker kan ze een gruwelijke puzzel leggen.

 

Mijn mening

Ik heb nooit eerder een boek gelezen van deze schrijfster en wat ben ik positief verrast. Ik houd erg van thrillers met een psychologisch karakter en dit is een pareltje. Daarbij beschrijft ze overtuigende karakters en is het plot verrassend. Haar schrijfstijl is kleurrijk, je loopt als het ware echt met Lotte mee.

‘En ik raak al gewend aan mijn eigen stank. Ik sop mijn wandeltenue elke avond met zeep en start dus elke ochtend met frisse kleren, maar al na een paar kilometer meur ik alweer uit elke vezel van mijn lijf. Het boeit me niet meer, ze stinken hier allemaal. Het lijkt wel alsof mijn zintuigen ontwaken uit een lange periode van verdoving.’

 

De originaliteit van het verhaal, het verrassende plot, de diepgang van het boek afgezet tegen de toegankelijkheid maken dat ik het de volle 5 Kraaien geef.

 

PS. Ik begrijp nu iets meer van de passie voor de Camino van mijn partner, maar denk toch dat ik een andere étappe kies dan die Via Podiensis!;-)

Annemarie

Het bloemenmeisje van Anya Niewierra

Titel: Het bloemenmeisje

Auteur: Anya Niewierra

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff

Publicatiedatum: december 2019
Recensie door: Baukje

Kraaien: 5

Achterflap
Nina ontmoet haar tweelingzus voor het eerst op 43-jarige leeftijd. Als die zus vervolgens verdwijnt, komt ze op het spoor dat haar uiteindelijk naar de moordenaar van haar moeder zal brengen.
Het bloemenmeisje van Anya Niewierra is een zinderende psychologische thriller over moederschap, verraad en menselijk onvermogen.
De 43-jarige Franse kruidenarts Nina Fleurie leidt een teruggetrokken bestaan in de Pyreneeën. Haar afgezonderde leven verandert wanneer zij bezoek krijgt van een Nederlandse vrouw. Deze Théa Wanders blijkt haar tweelingzus, van wie zij als baby werd gescheiden.
Théa had een gelukkige jeugd in Maastricht terwijl Nina tot haar veertiende door haar moeder Mia werd verstopt in de desolate Pyreneeën. Hier schiep de gevoelloze Mia een eigen religie en leerde Nina dat mensen Duivels zijn.
Als haar moeder vervolgens wordt vermoord, wordt de verwilderde Nina gevangen en meegenomen naar de bewoonde wereld, waar ze nooit écht aardt. Pas met de komst van haar tweelingzus voelt Nina zich voor het eerst verbonden met een mens. Maar dan verdwijnt Théa. De wanhopige Nina start een zoektocht die leidt naar het bizarre verleden van haar moeder én haar moeders moordenaar…

De cover

Geel met de titel in felrood. Een bij elkaar gebonden bosje kruiden als afbeelding.

Mijn mening

Hoewel ik geen liefhebber ben van rood, past het goed bij het felle geel. De cover valt op tussen de andere boeken en vraagt daardoor om opgepakt te worden.

Het verhaal

De wat sociaalarme Nina groeit op in Frankrijk waar ze faam creëert dankzij haar kennis over kruiden. Wanneer ze een nieuwe natuurwinkel opent, duikt daar plotseling de Nederlandse Théa op die als twee druppels water op Nina lijkt.

Théa blijkt haar tweelingzus te zijn die meer weet over hun beider biologische moeder dan Nina.

Een bezoek naar Nederland kan niet uitblijven maar als Nina daar arriveert is Théa spoorloos verdwenen. De tocht door het verleden van de tweeling begint en legt geheimen bloot die gevaarlijk zijn voor de zussen.

Mijn mening

Niewierra heeft een zeer prettige pen. Personages zijn geloofwaardig en echt. Het perspectief ligt volledig bij Nina waardoor zij het hoofdpersonage is.

Hoewel het boek een thriller is, leest het voor mij meer als een roman. Dit doet echter geen afbreuk aan de spanning omdat deze eerder te vinden is in het psychologische vlak dan in het oplossen van het misdrijf, de moord op de moeder van Nina en Théa en de zoektocht naar de laatste.

Verschillende personages passeren de revue en allemaal hebben ze een aandeel in de verhaallijn maar nergens raak ik als lezer de draad kwijt. Waar het auteurs niet altijd lukt om duidelijkheid te scheppen in de vele namen die ze op laten draven, lukt dat Niewierra wel omdat elk personage ertoe doet en niet slechts uit de pen lijkt te zijn gekomen om de lezer op het verkeerde been te zetten. Toch ontwikkelt het verhaal zich niet voorspelbaar.

Een groot compliment voor de sfeerbeelden. Door de mooie en beeldende manier van schrijven ben ik Nina, ben ik in Frankrijk, in Maastricht, zit ik naast de dode moeder.

Is er dan geen enkel minpunt te ontdekken? Nee, eigenlijk niet.

Schrijfstijl: 5

Leesplezier: 5

Spanning: 5

Plot: 5

Originaliteit: 5

Anders dan anders met Anya Niewierra

Haar website vermeldt het volgende:

Al sinds haar jeugd heeft zij drie passies: reizen, schrijven en schilderen. Van reizen maakte zij haar beroep, schrijven integreerde zij in haar werk en schilderen werd haar hobby.

Zo kwam zij terecht in meerdere werelden met elk een eigen subcultuur. En uit elke wereld haalde zij iets wat ze meenam naar haar twee andere werelden.

Anya kwam onlangs met haar derde boek. Werden haar eerste twee boeken al uitstekend ontvangen, over nummer drie Het bloemenmeisje zijn enkel nog maar lovende berichten te lezen. Ook op Thrillerlezers ontving Het bloemenmeisje vijf kraaien van Astrid.

Vandaag beantwoordt Anya de vragen van Anders dan anders!

*Wat maakt je kwaad?

-          Onrecht

*Geloof jij in toeval?

-          Ja

*Welk nummer doet pijn aan je oren?

-          Mijn zoon heeft soms wel eens bonkende house opstaan. Boem boem boem boem boem boem boem boem. De namen van die nummers ken ik niet. Maar van die boem boem boem boem boem boem word ik KNETTERGEK.

*Welk nummer blère je altijd zo hard mogelijk mee?

-          Zoveel. Afhankelijk van mijn stemming. Ik ben een muzikale veelvraat.

*Met wel bekende persoon zou jij een avondje willen gaan stappen?

-          Kim Jong-Un. Het boeit me wat een mens beweegt die zich als God gedraagt.

*Waarvan word jij super-enthousiast?

-          Dappere mensen

*Waar werd je voor het laatst stil van?

-          De natuur. Ik word bijna elke ochtend stil als ik door de heuvels hard loop.

*Speel je wel eens vals in spelletjes?

-          Als kind wel eens gedaan, de laatste decennia niet meer.

*Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

-          Een beroep waarbij ik gedwongen wordt om mezelf te verloochenen.

*Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

-          Afgelopen weekend: ik dans regelmatig ’s avonds op mijn kamer op disco hits. Is een vorm van sport. Mijn lichaam blijft er soepel van.

*Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

-          Ja. Ik wens me niet aan hen te spiegelen.

*Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

-          Een hond. Die kun je in de ogen kijken.

*Welke film vond je verschrikkelijk?

-          Zoveel. Vooral films met overdreven veel geweld.

*Welke film kan jij wel duizendmaal zien?

-          Intouchables. Die humor… in het verdriet…

*Wat bestel je bij Mc Donalds

-          Salade

*Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop?

-          De Mont Canigou

*Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welk zou je dan nemen?

-          ‘Quellen der Kraft’ van Aselm Grün

*Wat zou je eten als laatste avondmaal?

-          Het ZALIGE gember met groende gerecht van de Vietnam in Prades (F).

*Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

-          Ik heb geen bucketlist. Ik ben gelukkig met mijn huidige leven. Het is goed zo.

*Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

-          Geen idee. Ik vind het moeilijk om het wezen van dieren te duiden. We zien alleen de stereotypen die wij zelf van hen maken.

*Wie zou de hoofdrol in de verfilming van jouw boek mogen spelen?

-          Geen idee. Ik kijk amper tv dus ik ken de acteurs van tegenwoordig niet.

Buiten haar boekje met Anya Niewierra

Anya Niewierra kwam dit jaar uit met haar derde boek Het bloemenmeisje. Het boek krijgt lovende recensies, zoals ook op ons eigen Thrillerlezersblog.

Vandaag vertelt zij, kort maar krachtig, over wat zij zelf leest of juist niet.

*Welk boek heb je niet uitgelezen?

-          Teveel om op te noemen. Als ik na de eerste 30 pagina’s niet gevangen ben, leg ik het boek weg. Komt regelmatig voor. Ik geef die boeken vervolgens door.



*Welk boek geef je graag cadeau?
-          Sapiens


*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?

-          Sapiens, omdat ik dan oneindig veel had geleerd over ‘de mens’.


*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu?

-          De Negerhut van Oom Tom



*Welk boek las je vroeger stuk?

-          Gone with the Wind van Margaret Mitchell







Wat is jouw guilty pleasure op leesgebied?

-          Heb ik niet.

Welk boek las je i.v.m. een hype en vond je tegenvallen?

-          Maestra van L.S. Hilton

Boekenfeestje met Koukleum

In blogland is het nooit saai. Bij Thrillerlezers willen wij nieuwe iniatieven liever toejuichen, dus maakte Jaimy Smeets voor ons een verslag van afgelopen meeting van Koukleum.


Koukleum meets auteurs 26/01/2020


Afgelopen zondag vond weer een editie van Koukleum meets auteurs plaats.

Een event georganiseerd door boekbloggers Bryan en Veronique van Koukleum, waar iedereen gratis welkom is om verschillende schrijvers te ontmoeten. Zij vertellen natuurlijk over hun boeken, hun schrijfproces en hebben daarnaast tijd voor een praatje, een foto en natuurlijk om boeken te signeren.


Dit maal waren te gast: Klaas Wilting, Anya Niewierra, Sandra J. Paul en Nathalie Pagie.


Klaas Wilting nam de aftrap:

Klaas kennen we natuurlijk als politiewoordvoerder.
Tegenwoordig is hij met pensioen en heeft nu een boek heeft geschreven:

De roerige jaren van een politiewoordvoerder.

*Waarom besloot hij een boek te schrijven en waar gaat het over?

Er is hem meerdere malen gevraagd om een boek te schrijven omdat hij natuurlijk heel wat roerige jaren gehad heeft bij de politie met onder andere de rellen in Amsterdam en natuurlijk de Heineken ontvoering.

Uiteindelijk heeft hij dus besloten een boek te schrijven en hij heeft dit eigenlijk gedaan voor zijn vrouw en kinderen. Zij hebben meegemaakt hoe het is om vrouw en kind te zijn van een politiewoordvoerder die vaak dag en nacht weg is.
Daarnaast hebben zij vaak te maken gehad met bedreigingen, bommeldingen aan hun adres en waren ze bang voor een ontvoering van Klaas.

Niet alleen zijn jaren bij de politie worden verteld in het boek, er staat ook een stuk in over Klaas zijn jeugd en hoe hij opgegroeid is. Hij hoopt vooral zijn kinderen een goed beeld te geven van wie hij was en waarom hij zo nauw betrokken bleef bij de politie.

Klaas heeft ons ook verteld over zijn jaren als straatagent. Het gebouw waar de politie in gevestigd zat, wordt op het moment bewoond door een coffeeshop.
Over de rol van drugs in de samenleving verteld Klaas dan ook in zijn boek.
Drugs kwam net in opkomst in zijn jaren als straatagent en er werd laconiek mee omgegaan door de regering.
Het gevolg daarvan kennen wij allemaal wel.

Ook staat de politie tegenwoordig veel minder in de samenleving door oa. bezuinigingen. Er is minder blauw op straat en mensen zijn veel mondiger geworden waardoor de hele balans tussen gezaghebber en burger verstoord is.
Er is dus veel contrast met de politie van toen en nu.

Ook wordt de Heineken ontvoering besproken, wat uiteindelijk de vuurdoop voor Klaas betekende. Wetende dat dit internationaal nieuws zou worden werd straatagent Klaas opgeroepen en deed diezelfde dag nog 2 persconferenties.
Bij het verdere verloop en de uiteindelijke bevrijding van Heineken en Doderer is Klaas nauw betrokken geweest.

We hebben zulke interessante verhalen en anekdotes gehoord,dat mijn nieuwsgierigheid voor zijn boek alleen maar meer opgewekt is.


Dan is Sandra J. Paul aan de beurt. Naast auteur ook uitgever, vrouw, moeder, kattenvrouwtje, werkzaam als informaticacoach, heeft een bedrijfje in LEGO samen met haar partner, is een theewebshop op aan het zetten en laten we niet vergeten dat Joanne Carlton zich daar ook nog bevind.

Een veelzijdig talent dus!

Meteen onstond daar natuurlijk de eerste vraag: waarom schrijf je onder 2 namen?

Sandra schrijft naast Nederlandse ook Engelse boeken, haar Engels is haar zelfs natuurlijker dan Nederlands. De Engelse boeken, ook die wat later in het Nederlands uitgebracht, komen uit onder Joanne Carlton omdat Sandra natuurlijk niet Amerikaans klinkt en wat meteen een achterstand oplevert op de Amerikaanse markt. Joanne Carlton is een combinatie van Sandra’s doopnaam en de achternaam van haar partner.

De twee verschillende persoonlijkheden schrijven ook elk hun eigen genres.

Heeft Sandra een favoriet genre?
Deze heeft ze niet. Als ze schrijft komen er allerlei ideeën in haar hoofd die automatisch worden ingedeeld als Joanne-idee of Sandra-idee.

Ze schrijft dan ook verschillende boeken tegelijk, omdat ze naar eigen zeggen schizofreen is als ze schrijft dus ze kan heel makkelijk het goede boek bij het goede alter-ego plaatsen.

Ook vertelt Sandra over haar stap om haar eigen uitgeverij te beginnen.
Het was al even een gekoesterde droom en toen de uitgeverij waar ze bij zat niet op haar golflengte kwam, besloot ze de sprong te wagen.
Hamley books werd geboren, vernoemd naar haar zwarte kat Hamley die tevens de mascotte is voor de uitgeverij.
En wat een succes! Naast haar eigen boeken heeft Sandra ook al een heel scala aan schrijvers gecontracteerd en groeit Hamley Books enorm.

Dan wordt de vraag gesteld of het anders schrijven is voor Vlaamse lezers of Nederlandse lezers.
Hoewel ze dacht dat er geen verschil zou zijn, want Vlaams is toch Nederlands, blijkt het toch dat ze veel Vlaamse woorden gebruikte die door de Nederlanders niet opgepikt werden. Een corrector werd aangenomen en tegenwoordig is ze al aardig vernederlandst. Een snelle quiz wordt nog even gedaan om te kijken welke Vlaamse woorden wij kennen, en dat blijken er niet zo veel te zijn.


Na een korte pauze is Anya Niewierra aan de beurt.

Uiteraard komt haar nieuwe boek Het bloemenmeisje aan bod.

Haar familie blijkt op nummer 1 te staan, haar man, kinderen, moeder, zusje en verdere familie komen allemaal voor haar werk en hobby’s, iets wat Anya heel erg siert en ook echt van haar afstraalt als ze het over hen heeft. Ze vertelt over hun huisje in Frankrijk waar ze verliefd op werd, nadat ze al over haar oren gek was op Frankrijk. Het geluk en genot wat van haar afstraalt werkt aanstekelijk en is heerlijk om te zien.

Ook zij werkt nog naast het schrijven en kan dan ook pas echt genieten van haar vrije tijd als ze deze doorbrengt in Frankrijk.

Na ons meegenomen te hebben naar haar huisje in Frankrijk komen we bij Het bloemenmeisje wat ons meteen weer op reis stuurt naar de Pyreneeën.
Ze vertelt ons in haar eigen woorden over het verhaal en doet dit ook weer met veel enthousiasme.
Op Het bloemenmeisje is een vervolg mogelijk, de prangende vraag is dan: komt dit er ook?
Een resoluut “misschien” van Anya is het antwoord.
Ze is op het moment met een nieuw boek bezig en zeilt maar in 1 bootje tegelijk. Ook hierover heeft ze wat verteld, waarin ze ons weer meeneemt in een persoonlijk verhaal.

Anya kan heerlijk vertellen en ik ben dan ook heel benieuwd of ze ook zo’n fijne schrijfstijl heeft.

Het interview is helaas wat ingekort omdat er nog een afspraak wacht, maar ik heb snel mijn boek laten signeren en kan niet wachten na deze mooie verhalen om te zien wat Het bloemenmeisje in petto heeft.


Last but not least is Nathalie Pagie aan de beurt.

We kennen haar natuurlijk van haar serie met Tara & Diego maar heeft ook standalones geschreven. Haar nieuwste Noordkaap is er zo eentje en wordt natuurlijk ook hier besproken.
Ik heb hem al mogen lezen en raad hem ook zeker aan!

Nathalie is een echte thrillerschrijver. Ze houdt zelf van thrillers, niet alleen in boeken, maar ook series en films en voelt zich dan ook helemaal thuis in dit genre.

Zou ze ook een andere genre willen schrijven, iets romantisch of grappigs?
Nee is het antwoord, spanning is haar ding.

Nathalie haar boeken spelen zich allemaal af in een ander land, zij vindt dit leuk en wil zo de lezer ook meeslepen in een avontuur. Zij kan dit beter als zich dit afspeelt in een ander land.
Natuurlijk is het ook een mooi excuus om naar al deze landen af te reizen onder het mom van research.

Zou ze zelf willen immigreren naar een ander land? En wat zou dit dan zijn.
Zij en haar man zijn reislustig, dus wie weet zit dat er nog wel eens in, maar zolang de kinderen nog naar school gaan zal dit echter niet gebeuren.
Een weekje zon is welkom, maar daarna is ze het ook weer snel moe. Ze houdt van tochten en uitstapjes maken dus dat is in een koeler klimaat beter te doen.

Wat staat er op schrijfgebied nog te gebeuren?
Tara & Diego gaan weer op avontuur: in deel 5 wordt Suriname aangedaan.
Maar eerst volgt er nog een standalone, omdat Ijsengel en Noordkaap zo goed zijn ontvangen. Dit verhaal zal zich afspelen in Finland.

Voor de mensen die nog niks van Nathalie hebben gelezen, welk boek zou zijn hen aanraden om mee te beginnen en waarom?
Een moeilijke vraag, want het is natuurlijk altijd heel persoonlijk.
Ze zou vragen wat men meer aantrekt, de sneeuw of de zon? En van daaruit de tip geven voor de serie met Tara & Diego of haar standalones.

Wat is haar favoriete boek?
Haar laatste boek is altijd haar favoriet.
Een schrijver evalueert altijd naarmate er meer boeken geschreven worden en Nathalie probeert er ook nog uitdagingen voor zichzelf in te verwerken.
Zo was het bij Noordkaap de uitdaging om meer dan 10.000 woorden te schrijven. Zo houdt ze het ook voor zichzelf interessant.

Wat dat voor het volgende boek wordt weet ze nog niet, maar ik ben alvast benieuwd.

Nog even al mijn boeken laten signeren, een fotootje en een praatje en mijn boekenhart is blij.

Bryan en Veronique nogmaals bedankt en ook een mega dank aan de auteurs die de moeite hebben genomen om naar het zuiden af te reizen en hun verhalen met ons te delen.

Het bloemenmeisje van Anya Niewierra

Titel: Het Bloemenmeisje
Auteur: Anya Niewierra
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
Publicatiedatum: december 2019
Recensie door: Astrid
Kraaien: *****

De achterflap

Hoog in de Franse Pyreneeën vindt de politie een verwilderde tiener bij het lijk van haar moeder. Het meisje krijgt de naam Nina Fleuri, het bloemenmeisje. De moord op haar moeder wordt nooit opgelost.

Dertig jaar later ontwikkelt Nina geneesmiddelen op basis van kruiden. Zakelijk heeft ze succes, maar privé is ze een zonderling.

Dan komt Nina erachter dat ze een tweelingzus heeft. Samen duiken ze in het bizarre verleden van hun moeder. Als haar zus verdwijnt, raakt de zoektocht in een stroomversnelling.

Mijn mening

FAN-TAS-TISCH!!!!

Wauw, wat voor een geweldig boek heeft Anya weer voor boek geschreven! Toen het boek op de mat viel dacht ik even een klein stukje te lezen maar ik zat er gelijk in en dit even werden uren.

Het boek begint met drie bladzijden vol personages. Wie is wie, en wie hoort bij wat.

Voor mij hoeft dat niet, want je raakt gelijk ondergesneeuwd in de personages. Ik leer ze liever kennen in het verhaal.

Het Bloemenmeisje heeft veel personages, maar dat vond ik niet storend. Gedurende het verhaal leer je iedereen uitgebreid kennen. Maar ik kan me voorstellen dat lezers het prettig vinden om even terug te bladeren, maar voor mij was het niet nodig.

Het is een bizar verhaal, het leven van Nina, Thea en hun moeder.

De moeder is dood, maar niemand weet van het hoe en wat.

Nina en Thea gaan samen op onderzoek uit naar wat er gebeurd is.

Nina is tot haar veertiende opgegroeid bij haar moeder. Er werd bijna niet tegen haar gesproken en als er gesproken werd was dat in de Limburgse dialect. Daar komt ze trouwens pas achter als ze Thea leert kennen. Nina wist niet dat het een Limburgs dialect was. Samen met haar moeder woonde Nina afgelegen in de natuur, er woonden geen andere mensen in de buurt. Om eten te hebben moest Nina dan ook vaak dieren slachten.

Nina is een zonderling en leeft in een afgelegen huis met zo min mogelijk prikkels. Ze heeft een neus die boven gemiddeld ruikt, dat merken we veelvuldig in het verhaal. Bijvoorbeeld dat iemand ruikt naar “varens na een zomerse bui.” Ze kan iemand herkennen door het ruiken van haar / zijn lichaamsgeur, ze hoeft de persoon daarvoor niet eerst te zien.

Nina ontwikkelt geneesmiddelen op basis van kruiden en haar goede neus komt hierbij zeker van pas.

Het Bloemenmeisje is ook een heel gedetailleerd verhaal. Alles wordt uitgelegd en uitgezocht, en dat wordt uitgebreid beschreven. Ik hou van dit soort verhalen, want ik weet graag alles over de personages in het boek. De spanning in het boek is vanaf het begin voelbaar. Het is echt  psychologische spanning. Langzaam loopt de spanning op tot het plot. Steeds komen we een stukje dichterbij het best ingewikkelde plot en jee, wat een verassing. Maar is het een open einde?? Dat zullen we pas weten als het volgende boek uitkomt. Ik kan niet wachten!

Jee, wat heb ik genoten van dit boek.

Het eerste boek van Anya, “Vrij Uitzicht” speelt zich af in de Franse Pyreneeën, “Het Bloemenmeisje” onder andere ook. Je kunt dus wel vaststellen dat dit voor Anya een favoriete plek is. Tenminste, dat stel ik me zo voor.

Dit boek is een fantastisch boek waar ik echt van genoten heb. De personages komen tot leven maar ook de omgevingen komen tot leven. Dat vind ik het fijne aan een gedetailleerd verhaal. Maar daar moet je wel van houden natuurlijk. Als je daar niet van houdt moet je dit boek links laten liggen.

Als je van een boek houdt met inhoud waarin je als lezer wordt meegezogen in een verhaal dat je niet meer loslaat, dan moet je dit boek zeker lezen.

Het was mijn eerste boek van het jaar en het staat voorlopig op nummer een!

Het dossier van Anya Niewerra

Titel: Het Dossier

Auteur: Anya Niewierra   

Uitgeverij: B For Books B.V.

Publicatiedatum eerste druk: april 2016

Recensie door: Astrid

Waardering: vijf kraaien

 Anya Niewerra (1964) is algemeen directeur van de VVV Zuid-Limburg en bestuurslid van de   Europese organisatie Necstour. Ze debuteerde in 2013 met de thriller Vrij Uitzicht en werd genomineerd voor de Debutantenprijs, de  Schaduwprijs en voor de Beste Thriller.

Korte inhoud:

Josta Bresse wordt slachtoffer van orgaanroof, haar nier wordt gestolen. Ze heeft  geen idee waarom. Ze doet aangifte en de recherche stuit op haar DDR verleden. Haar duistere DDR verleden…

Josta keert terug naar Oost Berlijn, waar ze vroeger, voor de val van de Muur, deel uitmaakte van de kunstversalsersgroep de Koningstein Gruppe.  Ze werkte in opdracht van het Stasiregime en werd later afgevoerd naar de gevangenis Hohoenschonhausen.

De reden was Het Dossier. 25 jaar later is dit nog steeds de reden waarom Josta wordt opgejaagd als een wild dier.

Recensie:

Dit boek stond hoog op mijn verlanglijstje om te lezen. Ik kreeg het aangeraden na het lezen van Ster van het Noorden van D.B. John.

Mede daarom wilde ik - later in het jaar - toch nog dit boek recenseren en jullie dit superspannende en intrigerende verhaal niet onthouden.

Het boek is grotendeels geschreven in de “ik” vorm. Even schrok ik hiervan, omdat ik hier niet echt van houd, maar Josta Bresse zat al snel in mijn hart en vergat ik dat het in de “ik” vorm was geschreven.

Josta is Duitse van geboorte en is opgegroeid in de DDR. Ze heeft een verschrikkelijke jeugd gehad en is opgegroeid in eenzaamheid. Ze had talenten en werd hierdoor door de Stasi in de gaten gehouden. Ze moest haar talenten ontwikkelen en muntte uit in schilderen. Al snel werkte ze als meestervervastser voor de Koningstein Gruppe. De groep vervalste meesterwerken van beroemde schilders zoals bijvoorbeeld Paul Klee. Daar is een dossier van bijgehouden.

Later werd ze gevangen gehouden in Hohenschonhausen, een Stasi gevangenis. Josta werd gemarteld en degelijks verkracht door haar ondervrager. Dit met als reden om er achter te komen waar Het Dossier is gebleven, en wat er mee is gebeurd.

Josta komt er al snel achter dat er mensen achterhaar aanzitten en roept de hulp in van Tom Adler, journalist.

“ De personen die in Hohenschonhausen binnen kwamen hadden in principe maar drie uitgangen. De gevangenis, de dood of Ausburgerung, wat betekende dat je aan het Westen werd verkocht en je familie of vrienden nooit meer terug zag”

Dit geeft een beetje aan wat Hohenschonhausen voor gevangenis was.

Het verhaal van Josta is erg heftig, en soms moest ik even stoppen met lezen om na de tenken over wat ik net gelezen had. Schokkend! Zolang is het Stasi bewind nog niet geleden tenslotte.

Je kan jezelf goed met Josta iditenfiseren en sluit haar dan ook in je hart, wat ze ook gedaan heeft.

In cursief wordt er nog een verhaal geschreven en wat later in het boek kom je er pas achter wie dit vertelt. Het verhaal van deze persoon is stuitend en tragisch tegelijk. Op een verwrongen manier kan je nog begrip voor hem opbrengen ook.

Ook het karakter Tom Adler wordt goed uitgewerkt, en je zit echt in het leven van Josta en Tom.

Soms heb ik wat feiten gegoogeld om wat meer achtergrond informatie te krijgen. Dat gaf het verhaal nog meer diepgang.

Langzaam maar zeker wordt het Josta duidelijk wat er aan de hand is en komen alle draadjes op een sublime manier samen. De puzzelstukje vallen naadloos in elkaar. Je stevent af op een verbijsterend plot.

Dit boek is met stip het op twee na beste boek wat ik in 2018 gelezen heb! Het Dossier moet je echt lezen. Een razendsterke thriller waarvan je ook nog wat opsteekt over de DDR.