30 messteken van Rob Stoker

Boek: 30 messteken
Auteur: Rob Stoker
Uitgeverij: Kleine Uil
publicatiedatum: maart 2016

Achterflap
Het is de nachtmerrie van alle ouders: je kind verliezen. Het overkwam Rob Stoker in werkelijkheid. Zijn dochter Kim werd door haar vriend Arjan op gruwelijke wijze vermoord. In een niets verhullend verhaal beschrijft hij de hel waar hij en zijn gezin doorheen zijn gegaan in de drie jaar volgend op de moord. In het openhartige boek 30 messteken beschrijft Rob Stoker de verwarring, het verdriet en de woede na de moord en de toenemende frustratie tijdens de rechtsgang. 'Tijdens de zitting zou ik als enige in de zaal zitten, terwijl mijn familie achter het glas moest plaatsnemen. Op de publieke tribune, waar dus ook de familie en vrienden van Arjan zouden zitten. Ik vond het een afschuwelijke gedachte dat ik tijdens de verhoren waar de meest gruwelijke details aan bod zouden komen, niet naast mijn vrouw en kinderen kon zitten. Ik zou dus zelf geen steun kunnen krijgen, maar wat ik nog erger vond, ik zou ook niet mijn dochter of zoon even kunnen vasthouden als het zwaar zou worden. En dat het zwaar zou worden, hadden we inmiddels wel in de smiezen.' In hoeverre overschaduwt de rouw over zijn dochter zijn eigen relatie, hoe functioneer je nog als docent? Hoe blijf je overeind als vader van je andere twee kinderen? Het zijn deze grote vragen waar Rob Stoker op een eerlijke manier over schrijft.

Het boek geschreven door de vader van Kim Stoker komt binnen. Al zijn boosheid, verdriet, teleurstelling ten opzichte van alles wat er gebeurt nadat zijn dochter doodgestoken in de flat is gevonden. Ook ik heb na jaren werken met criminele jongeren geen al te hoge pet op van ons rechtssysteem en na dit boek gelezen te hebben is alle vertrouwen helemaal weg. Wat moet deze man allemaal doormaken naast al zijn pijn om de dood van zijn dochter, ook nog eens hoe justitie handelt en fouten maakt. De hulpverlening die de daad van de moordenaar (de vriend van zijn dochter) proberen te verklaren met PDD NOS (hij kon er niets aan doen), de moordenaar die opeens zich niets meer herinnert van die avond, het zwartmaken van zijn dochter (ze ging allang vreemd), het wel of niet bij elkaar mogen zitten in de rechtszaal van Rob en zijn familie, het aankondigen van de rechercheurs dat ze iets komen vertellen en de ouders 1,5 in de stress zitten en de politie het vertellen gewoon even een week uitstelt. Het is afgrijselijk wat deze man en zijn dierbaren hebben moeten meemaken.
Achterop staat dat het rauw, schokkend en liefdevol is en daar kan je bijna geen woord verder aan toe voegen.

Beoordelen met hoe je dat normaal bij een boek doet, wil of kan ik niet.
Lees het en verbijster je.

Ink

De chef leest lekker door

Ik had een verveelweekend. en wat ga je doen als je je verveelt? Televisie kijken...en aan het eind denk ik dan weer goed te weten waarom ik maar zelden kijk. Ik heb weer even genoeg Gordon, Angela Groothuizen en Chantal Janzen gezien. In al die zangprogramma's zitten gewoon dezelfde mensen steeds weer. Alleen de ene keer presenteert iemand het die de volgende dag in de jury zit. Mensen die zich zelf net een tikje belangrijker vinden dan degene die zijn kunnen laat zien, in plaats van het zelfde kunstje wat de juryleden steeds opnieuw laten zien. Het enige wat mij deed lachen was Waylon die altijd lekker zich zelf is; boos, blij, enthousiast, sikkeneurig. dingen doet waar van anderen vinden dat die niet kunnen. Maar he we hebben al genoeg grijze muisjes die allemaal in hetzelfde rijtje lopen. Laat Waylon maar lekker het ratje zijn. Een mooi ratje trouwens.
Wat me doet denken aan een bericht op iemands tijdlijn. De desbetreffende man begon zijn betoog dat hij hartstikke hetero is, maar de muziek van George Michael goed vindt. Lees de vorige tekst nog eens een keer...
Dus omdat George Michael homo is, zou je zelf ook homo moeten zijn om die muziek te moeten waarderen? Eigenlijk is het namelijk een beetje raar om als hetero een homo goed te vinden? Dus benoem je vooral heel duidelijk als eerste dat je hartstikke hetero bent...????
Ehmmmm...ik ben hartstikke lesbisch, maar vind Waylon een lekker ding...is er nog hoop??? Dat ik lesbisch blijf, niet dat ik alsnog gered word he.

Ondanks al die mooie tv programma's las ik lekker door deze week. Ik sloeg Echte barkeepers heten Henk dicht van Marja West over een mand die een andermans identiteit over kan nemen na een bomaanslag en in van alles belandt. Hilarisch geschreven, maar met een duidelijke boodschap.
Ook las ik het verhaal van Xandra Brood over haar Herman. Ze wilde graag de totale Herman laten zien en niet alleen de junk. Herman werd er voor mij na het lezen van het boek alleen maar onsympathieker door: wat een egoïstische man. En waarom doet een vrouw het zich aan om met iemand te zijn die amper thuis is, je bedondert, liegt en liever seks heeft met meisjes die tientallen jaren jonger zijn dan jij? "Hij had zoveel charisma"...Dank je de koekoek. 

Ik heb nu dit jaar 36 boeken uit en in mijn lijstje van de Reading challenge komt wat schot.
Ik kan het boek afstrepen waarin geen rechercheduo zit, want namelijk Relikwie van Bart Debbaut gaat over een seriemoordenaar en zijn slachtoffers. Wat een keigoed boek vond ik dat zeg! 4,5 ster gaf ik het.
Alecto van Xena Kasper is door een bekende Nederlander geschreven, dus streep door die. Henk van Marja west is door een schrijfster uit een van noordelijke provincies geschreven dus streep.

Verder las ik 30 messteken, een boek waarin een vader vertelt over de moord op zijn dochter. Een waargebeurd verhaal en waarvan je achterover valt hoe de politie handelt en behandelt. Ook sloeg ik zondag het nieuwe boek van Vlaming Christian de Coninck dicht. IJverig begon ik diezelfde dag ook nog eens aan een sloot recensies. Ik ben weer bij.

De komende dagen ga ik met Miriam lekker naar de Dag van de Jonge Jury in Utrecht. Vooral om de heerlijke Mel Wallis de Vries weer eens te gaan treffen.
De dag erna naar de boekpresentatie van Linda Janssen. Met Juul en Lydia ga ik daar eens rondkijken. .. Ik ga als gewone bezoeker heb ik besloten. Eens geen aantekeningen of foto's maken, maar gewoon eens lekker rond kijken. Lydia en/of Juul maakt/maken een verslag. Dan weten ze dat vast haha. 
En dan even een pauze met boekafloopdingen. Anders word ik zelf nog moe van al die boekenfeestjes cq uitjes. Soms ook nog eens een normaal leven leiden met gewone dagelijkse dingen, zoals...ehm wassen, schoonmaken. Blergh: in mijn volgende leven kom ik terug als vent. Een heterokerel, die hoeven niet zoveel te doen thuis. En dan draai ik George Michael......