Auteur: Nicci French
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Publicatiedatum: april 2020
Recensie door: Anita
Kraaien: 4,5
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Publicatiedatum: april 2020
Recensie door: Anita
Kraaien: 4,5
Tabitha Hardy zit in voorhechtenis in de Crow
Grange gevangenis op verdenking van moord op haar buurman Stuart Rees.
Aanvankelijk maakt ze zich sterk dat ze zo weer op vrije voeten zal zijn. ‘Een
grote vergissing, dat is het!’ Maar haar manier van reageren, haar verwardheid
en haar depressies in het verleden maken dat ze als enige verdachte, veel
langer dan gedacht, vast komt te zitten.
Al met de eerste zin van het boek word je
overvallen door de troosteloze en beklemmende sfeer die uitgaat van de gevangenis.
De kleine cel die Tabitha deelt met Michaela, de koude harde gevangenismuren,
het gebrek aan licht en contact met de natuurelementen, de somberheid,
benadrukken hoezeer de wereld van Tabitha is gekrompen. Het open- en
dichtdraaien van tal van deuren, het gerammel van sleutels is een regelmatig
weerkerend element. Net zoals ze onmogelijk kan ontsnappen uit de gevangenis,
is er ook geen ontsnappen aan de gedachten waar ze mee moet dealen.
Het personage van Tabitha wordt zeer grondig
en met veel diepgang uitgewerkt. Het buitenbeentje, eenzaam tot in het diepste
van haar ziel, koppig en opvliegend, gaat helemaal kopje onder. In Crow Grange
breekt voor haar een zeer moeilijke en donkere periode aan. Haar wanhoop,
verwarring en boosheid worden ook de gevoelens van de lezer. Net als zijzelf
begin je te twijfelen aan haar onschuld. Heeft ze het dan toch gedaan? Ze is in
geen geval een toonbeeld van sociaal aanvaard gedrag, heeft een kort lontje,
maar ik kon niet anders dan sympathie voor haar opbrengen.
Deze thriller moet het niet hebben van de
actie, maar van de grondige observatie van het hoofdpersonage en de gemeenschap
die haar nooit de kans heeft gegeven om er een volwaardig lid van te worden. De
spanning zit hem in de vraag die heel het verhaal door op de achtergrond
aanwezig is. Is Tabitha schuldig en zoniet wie heeft het dan gedaan? Naar het
antwoord op die schuldvraag wordt heel systematisch toegewerkt. Vanuit de
gevangenis bouwt Tabitha haar verdediging op. En ja, de uitkomst heeft mij toch
wel verrast!
Het verhaal gaat traag, wat mooi weergegeven
wordt in de perceptie van de tijd. In de gevangenis lijkt de tijd voor Tabitha
stil te staan. Alle dagen lijken op elkaar. De gevangenen leven op het ritme
van het gevangenisleven, tijd om te eten, te slapen, te douchen.… De
gebeurtenissen op die noodlottige 21ste december worden voortdurend
herkauwd. Dankzij de beelden die Tabitha keer op keer herbekijkt, krijgen ook
de bewoners van Okeham een gezicht en komen de onderlinge verhoudingen tot
leven. Er is de bedrogen en onderdrukte echtgenote, de verstoten zoon, de
hardlopende dorpsdokter, de eigenaresse van de dorpswinkel, de dorpspriester,
de overspelige en grensoverschrijdende echtgenoot, de pedofiele leraar…. En
Stuart Rees had heel wat te stellen met velen onder hen.
Het schrijverspaar geeft Tabitha de ruimte en
de tijd om zich te ontwikkelen tot een compleet en op-en-top menselijk
karakter. Ze moet heel diepgaan, maar vindt uiteindelijk de kracht om voor
zichzelf op te komen en haar doel te bereiken! De waarheid achter de misdaad
ontdekken. Haar personage wordt tegelijkertijd met een zekere afstandelijkheid
alsook met het grootste mededogen uitgewerkt. Ik werd haar grootste supporter.
Met ‘In hechtenis’ bewijst Nicci French nog
maar eens dat ze top is in het creëren van dat typische Engelse kader. De
waarheidsgetrouwe schets van een klein Engels dorpje gelegen aan kliffen en de
zee, de Britse weersomstandigheden en de Engelse gereserveerdheid teleporteren
de lezer rechtstreeks naar Devon. Het taalgebruik ondersteunt perfect de
emoties die Tabitha doormaakt en de sfeer die heerst in de gevangenis en de
rechtszaal. De eenvoud ervan draagt bij aan het hoge realiteitsgehalte van het
proces dat Tabitha door moet en maakt dat de psyche van het personage constant in
de focus zit.
Met ‘In hechtenis’ hebben Nicci Gerard en
Sean French opnieuw een topboek geschreven dat de liefhebbers van de
psychologische thriller een aantal uren aangenaam in zijn ban houdt. Ik geef
het boek 4.5 kraaien.
