Katja Schuurman in Grand Theatre

Ik had nog nooit zoveel mannen tegelijk in een boekhandel gezien als de middag dat Katja Schuurman in Breda geinterviewd werd. Vooraf op het terras zaten de mannen al wat nerveus rond te kijken of ze haar zagen.
Ze streken wat vaker door het haar, lachten wat meer en probeerden grappen te maken. Nou ja, ze maakten ze maar of ze echt grappog waren?!
Katja komt vrolijk lachend binnen en loopt het podium op. Gelijk stelt ze voor om wat lager tussen het publiek te komen zitten.
Maar een mevrouw die zover mogelijk achterin de ruimte staat, roept dat ze het dan niet kan horen. Waarop ik denk van kom dan meer naar voren?!

Wie de interviewer is? Geen idee. Iemand die bij BN De Stem werkt, graag over zich zelf vertelt en tien keer benoemd dat hij vaak naar Nepal ging en veel om zich zelf lacht , kortom zich aanstelt.

Katja was er trouwens omdat ze een reisboek heeft gemaakt.
Waarom dit boek?
Iedereen bekend of niet wil wel een boek schrijven zegt katja. Jij niet, gooit ze de vraag terug. De meneer had al boeken geschreven zei hij.

Katja verhaalt over hoe lekker het Vroeger was zonder mobiel te reizen. Ze is gek op stedentrips als naar Barcelona, maar ze wordt gelukkig van natuur.
Het boek is verdeeld in stukken waar je het beste  met kinderen, alleen of met vrienden of je liefje heen kan gaan.
Het is heerlijk vol in het leven te staan,maar om niet gek te worden soms de  rust op zoeken.

Reizen is een state of mind. In eigen stad loopt je van ene locatie naar andere zonder rond te kijken. Terwijl er toch ook daar veel moois kan zijn.
Reizen is ook iets wat je moet leren.
Katja vindt dat je nooit te veel moet voorbereiden. Daar zijn is juist het reisgevoel
Je moet je hart open zetten en de tijd hebben om met mensen te praten
Ze vertelt uitgebreid over het fair tradeproject  wat ze 12 jaar geleden begonnen is. Ze werd positief verrast door de veerkracht van de mensen daar iets van hun leven te willen maken.

De journalistenmeneer probeert regelmatig zich zelf als wereldreiziger voor te doen en doet wat neerbuigend te doen over mensen die graag een weekje Centerparcs willen. Katja antwoordt daarop dat het prima als mensen daar blij van worden, ze dat gewoon lekker moeten doen. Ze houdt zelf van andere vakanties. Maar je moet je wat aanpassen aan met wie je gaat. Zo ging ze pas met haar dochter van 8 jaar naar Toscane met een vriendinnetje.  Ze gingen naar Florence. Maar dat was paarlen voor de zwijnen gooien. Die wilden alleen ijssalons ipv dingen bezichtigen.


Heeft ze spijt van bestemmingen?
Tsjernobyl noemt ze op. Voor geestige tv voor BNN deden ze vroeger stomme dingen. Met een meter bleek er veel.straling nog te zijn. In de omgeving lagen mensen met vervormingen door die straling
Er.is niet snel.een plek de.moeite niet waard. Misschien de hele.toeristische plekken. Ze ergert zich niet zo snel aan herkend worden, maar als je net met heel veel moeite een berg op bent  en je hoort dan heel hard : He Katjaaaa...

Als er verschillende vragen vanuit de zaal gekomen zijn, oppert de krantenmeneer dat hij nog wat vragen heeft. Katja is hem net zo zat als ik vermoed ik en stelt.voor nog 1 vraag te doen.

Na die laatste vraag volgt nog een 50 liter plaatsvervangende schaamte als de journalist zegt een kadootje voor haar te hebben.  Leuk denk je dan nog het eerste moment. Maar waar komt hij mee aan? Een boekje van zich zelf! Met daarbij weeeeeer dat hij vaak in Nepal komt en dat de verkoop van zijn boekje ten goede komt aan het goede doel. Nou hartstikke goed jongen.

Katja loopt de zaal in en ik vraag nog wat over haar voorkeur voor boeken. Ze zegt gek te zijn op de boeken van Ilja Pfeifder. Vooral de nieuwste Brieven uit Genua. 

Leest ze wel eens thrillers? Nee, niet echt, zegt ze. Leest wel ook nog graag poëzie. Als ik vertel over het blog, zegt ze lachend zo graag thrillers te lezen. Als ze even later wegloopt, zegt ze: had ik al gezegd hek te zijn op thrillers.
Het is een leuk mens. Niks gemaakts aan! Echt persoon.
En mooi. Echt heel mooi...

Thomas Olde Heuvelt in Breda

Op een mooie zaterdag had de ene boekhandel Guus Meeuwis op bezoek voor het signeren van een kookboek en de andere Thomas Olde Heuvelt. De keuze is dan al snel gemaakt. Het scheelde misschien ook al dat ik niet van Guus Meeuwis houd.

Enkele teamleden zijn helemaal wild van het ‘snoepje’ Thomas, zoals ze de jonge schrijver noemen, maar hadden dringendere afspraken (wat kan er dan dringender zijn?). Dus liep ik op deze dag de lange winkelstraat uit zo de mooie boekhandel Grand Theatre in.
Wat doe je dan als eerste? Juist, snuffelen tussen alle boeken. En natuurlijk had ik er wel weer een paar die ik graag wilde gaan lezen. Maar aangezien de vraag al snel opkwam wanneer ik die boeken wilde gaan lezen, heb ik alles braaf laten liggen.

Al snel komt Thomas het pand inlopen waar niet veel later het interview begint door plaats te nemen met de interviewer op twee koningsstoelen op het podium. De interviewer van de dag is Linda Bertens, die ik eerder leerde kennen toen ze de pr deed bij Uitgeverij De Geus. Intussen werkt Linda bij Lemniscaat, waar in 2017 een jeugdthriller verschijnt (daarover binnenkort meer!).

Relaxed beantwoordt Thomas een reeks vragen, zoals waarom Hex in de nieuwe versie een andere afloop heeft gekregen?

Achteraf vindt hij dat de eerste versie met het einde wat uit de bocht liep. In de Amerikaanse versie loopt het verhaal goed af en blijkt de hex niet zo slecht te zijn als men dacht. De Amerikaanse versie speelt ook echt af daar in plaats van in Beek. Alle anderstalige, zoals de Turkse, spelen ook gewoon allemaal af in Amerika. De keuze voor de andere setting is gedaan, omdat iets pas creepy is als je je kan verplaatsen. De Amerikanen kunnen zich slecht verplaatsen in een dorpje ergens in Nederland. Men denkt toch al dat Nederland de hoofdstad is van Zweden.

Komt hij nog tot schrijven met al zijn reizen rondom de wereld de afgelopen tijd?

'Nee, eigenlijk niet!’, is zijn antwoord. Onlangs was hij zeven weken in Amerika. De uitgeverij heeft inmiddels het opgegeven om deadlines te geven aan Thomas. Het heeft namelijk toch geen enkele zin. De verwachting is dat in het voorjaar van 2017 dan toch eindelijk een nieuw boek zal gaan verschijnen.

Linda stelt opeens de vraag hoe het met Knurft gaat? Eerlijk gezegd sta ik te kijken alsof ik het in Keulen hoor donderen. Maar Knurft bleek zijn hagedis te zijn. Helaas is hij inmiddels wel dood. Maar Thomas lijkt er niet mee te zitten. Blij vertelt hij over zijn nieuwe beest, die echter bij een ander woont daar hij nauwelijks twee maanden in Nederland was dit jaar.

Waarom is hij met vloggen gestopt?
Op social media vindt hij Instagram en Facebook heel leuk en dat onderhoudt hij goed. Vloggen kostte eigenlijk veel meer energie dan dat het hem wat opleverde. Het zou te geforceerd worden en dan kan je het beter niet doen.

Linda geeft aan halverwege het boek niet verder te hebben willen lezen Ze zegt het dan al te eng te vinden. Thomas moet er hard om lachen en roept dat het daar nog geen eens eng is. 'Daar zijn de meningen dan echt over verdeeld’, antwoordt Linda. een reden om door te lezen is dat je van alle kanten voelt dat er iets gaat gebeuren, maar wat vraag je je steeds af.

De schrijver koos bij het schrijven bewust de moderne tijd. Dat er mensen waren die afraadden de tijd met mobieltjes, camera’s etc te gebruiken legde hij naast zich neer. Hij vond het gaaf de nieuwe mogelijkheden te kunnen gebruiken iets ook creepy te maken bijzonder.

Het gegeven hoe een maatschappij reageert als er iets vreemds van buitenaf binnendringt in een vaste groep intrigeerde hem. Kijk maar eens hoe de maatschappij reageerde op de enorme vluchtelingenstroom. Wat zou er dan wel niet gebeuren als er iets bovennatuurlijks zou gebeuren? We weten gewoon niet hoe we echt zouden gaan reageren. Je kan je er iets bij proberen voor te stellen. Maar hoe we werkelijk zullen doen…
Kijk naar de mensen in oorlogsgebieden? De vreselijkste dingen voeren ze uit, zoals bijvoorbeeld martelingen. Vantevoren zullen ze dat ook niet verwacht hebben van zichzelf.

Heeft hij eigenlijk nu spijt van de eerste editie, vraag ik hem. Nee, het heeft hem gebracht waar hij nu is. Zonder die Hex was hij nu niet in Amerika bijvoorbeeld geweest en was zijn boek niet gelezen door Stephen King.
Wel is hij blij dat zijn eerdere boeken niet meer verkrijgbaar zijn. Je ontwikkelt je als schrijver- als het goed is tenminste vult hij lachend aan- en dan zou hij die verhalen nu anders geschreven hebben.
Hij is nu nog steeds trots dat hij ooit een elevatorpitch had over zijn boek, terwijl het nog geeneens uit was. Hij zat met twee belangrijke mensen uit het boekenvak aan de lijn. De ene zat in Canada, de ander in een ander deel van de wereld en hij zelf in Nederland. Ieder in een ander dagdeel. Ze zeiden hem na die pitch spoedig terug te bellen. Na vijf minuten werd hij echter al teruggebeld en kreeg hij een contrcat aangeboden.

In Nederland is er eventueel sprake voor een tv serie rond Hex. Thomas weet niet hoe het precies met de rechten zit. Maar een verfilming door de Amerikaanse Warner Bros zou wel fantastisch zijn. Hij heeft zelf geen enkele invloed op het scenario, maar zou graag een Hitchcockscene willen hebben. Hitchcock verscheen in al zijn films even kort in beeld. Of vreselijk vermoord worden wil hij ook wel.

Na het interview neemt Thomas als de altijd even vriendelijke als charmante schrijver plaats tussen zijn fans aan een lange tafel en gaat daar zitten kletsen met de bezoekers.

Ik vertelde na het weekend op mijn nieuwe werk over wat ik gedaan had zaterdags en over Hex zelf. Iemand zo enthousiast makend dat ze gelijk in het boek begonnen is en er tijdens het lezen heel enthousiast over werd. Dus spreid het woord. Hex is heerlijk creepy en niet voor watjes.

Hieronder een linkje waar Thomas wat over zijn boek vertelt in de Bredase boekhandel.

https://youtu.be/eKP9cgUexIo

Boekpresentatie Zonder jou van de zusjes Van Gastel

22 september is het eindelijk zover: ik ga voor het eerst naar een boekpresentatie. Heb er enorm veel zin in!
Dit betekent dan voor mij ook gelijk mijn eerste kennismaking met Ink, 2 vliegen in 1 klap zullen we maar zeggen.

Vanuit Tholen ben ik binnen veertig minuten op mijn plaats van bestemming, de miniboekenhandel van Ink, ik kijk eerst eens even mijn ogen uit.

Onder het genot van een bakje koffie beginnen we te kletsen en al snel blijkt dat we op moeten schieten om op tijd in het centrum van Breda te zijn, genoeg gespreksstof dus.

De presentatie vindt plaats in de Grand Theatre boekhandel, een mega splinternieuwe boekhandel die menig boekhandelaar jaloers zal maken. Een theater omgebouwd tot boekhandel, echt geweldig! We worden ontvangen op het bijbehorende terras waar Flemming de sfeer erin brengt met zijn zangtalent.

Ink en ik gebruiken de inlooptijd om de boekhandel eens even heel goed te bekijken, ik heb nog nooit zoiets gezien, er is veel sfeer, uitstraling, drank en vooral heeeeel veel boeken.

Daarna worden we met zijn allen naar boven geleid waar de presentatie in een gezellig sfeervol zaaltje plaats gaat vinden. Ik heb nog geen vergelijkingsmateriaal maar blijkbaar is de opkomst goed, er zijn ook een paar leuke collega auteurs van de familie van Gastel aanwezig waaronder Ingrid Ooninckx en Thomas Olde Heuvelt.

De inleiding wordt natuurlijk verzorgd door Harper Collins en daarna mag Grietje (bekend van het boekenpanel van DWDD) als eigenaresse van de boekhandel het interview doen met de dames.

Voor Priscilla van Gastel is Zonder jou haar allereerste boek en Chantal is bij de meesten van ons al bekend als fantastische feelgood schrijfster (is mijn mening). Ik heb al haar eerdere boeken met enorm veel plezier gelezen en Chantal heeft met haar schrijfstijl keer op keer mijn gevoelige, maar zeker ook humoristische snaar weten te raken.

Ik ben dan ook zeer benieuwd of haar dit met deze thriller ook gaat lukken, ik vermoed dat er nu een mooie combi van spanning, romantiek en psychologie is geboren.

Voor beide zussen een spannend moment maar er werd al voorzichtig kenbaar gemaakt dat er een grote kans is dat dit schrijversduo een vervolg krijgt. De vriendschap tussen de zussen heeft er met het schrijven van dit boek niet onder geleden, de hechte band is er nog steeds. Priscilla heeft de start van Zonder jou gemaakt en Chantal is er iets later ingesprongen. Het plot was er overigens eerder dan het boek, dat heeft al een tijdje zitten broeden. Buiten dit nieuwe project is Chantal ook vast van plan om door te gaan met feelgoods schrijven, gelukkig maar!

Zonder jou heeft een mooie pakkende kaft die er zeker uit zal springen ten opzichte van andere thrillers, omdat hij juist zo licht is.

Over het verhaal werd natuurlijk niet al te veel losgelaten omdat iedereen het boek gewoon moet lezen, maar diegenen die dit al hadden gedaan waren het er in ieder geval over eens dat het een beklemmend verhaal is dat onder je huid gaat zitten.

Wat me erg is bijgebleven van dit interview is dat de dames de openingszin van het boek pas op het eind hebben geschreven, ik zal hem dus zeker drie keer lezen.

Ik hoop van harte dat Chantal er samen met haar zus Priscilla in geslaagd is om de grote schare feelgood lezers die ze heeft opgebouwd over de streep te trekken om nu ook een thriller te lezen. Volgens mij zal dat het leesplezier van velen een enorme eye opener geven, die zal gaan smaken naar meer.

Na de presentatie nemen de dames beneden alle tijd om onze boeken te signeren, op de foto te gaan en vragen te beantwoorden daar waar die er zijn.

Ink en ik drinken samen nog gezellig een heerlijke latte macchiato en een cappuccino op het terras vlak in de buurt, want laten we wel wezen, het is dan wel 22 september maar het is nog heerlijk terrasweer en we gaan daarna zo blij als een kind weer op huis aan.

Ik weet in ieder geval wat ik de komende dagen ga doen en jullie horen zeker heel snel wat ik van het boek vond.

Groetjes Bianca