Het meisje op de foto - Carina Bergfeldt

Titel: Het meisje op de foto

Auteur: Carina Bergfeldt

Uitgeverij A.W. Bruna

Verschenen: juli 2016

Over de auteur

Carina Bergfeldt (1980) is Amerika-correspondent voor de Zweedse tv-zender SVT. Hiervoor werkte ze tien jaar lang als journalist bij Aftonbladet, het grootste dagblad van Zweden. Voor haar reportage over het bloedbad op het Noorse eiland Utøya werd ze bekroond met de belangrijkste journalistieke prijs van Zweden, waarmee ze een van de jongste winnaars ooit werd. Bergfeldts thrillerdebuut De moord op mijn vader verscheen in twaalf landen. In verband met haar werk woont ze afwisselend in Washington D.C. en Stockholm.

Achterflap

Wanneer Viktor Hyldgaard na een avond stappen in het Zweedse Skövde niet thuiskomt, vreest zijn vrouw het ergste. De jonge rechercheur Anna Eiler, die op de zaak wordt gezet, gelooft aanvankelijk niet dat er sprake is van een misdaad, totdat in een klein meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Tussen de waterlelies drijft een lichaam. In de keel van het slachtoffer is een foto van een vrouw gestoken. Het meer, dat onder de lokale bevolking bekendstaat als ‘Valdemars graf’, herbergt echter een nog veel verschrikkelijker geheim.

De gedachte maalt door haar hoofd, telkens weer.

Als hij me weer aanraakt ga ik dood.

Hij raakt haar weer aan.

Jeanette belt met de politie als ze haar man Victor niet kan bereiken. Hij neemt zijn telefoon niet op als hij na een avondje stappen nog steeds niet thuis is gekomen. Rechercheur Anna Eiler neemt de vermissing in behandeling, maar zij is eigenlijk van mening dat Victor vanzelf wel weer komt opdagen.

Dan wordt de verdwijning van Hyldgaard overschaduwd door een gruwelijke vondst in een klein meertje in het park: er wordt een hoofd gevonden. En het blijft niet alleen bij een hoofd. Wie is het slachtoffer? Is het Victor Hyldgaard? En wie is het meisje op de foto dat in de keel van het slachtoffer gevonden wordt?

Journaliste Julia Almliden houdt zich niet alleen bezig met de berichtgeving rondom de vermissing van Victor Hyldgaard, ook de vondst in ‘Valdemars graf’ houdt haar bezig. Haar vader verdween namelijk een jaar geleden en sindsdien ontbreekt elk spoor…wanneer komt er een einde aan haar onzekerheid?

Alle roofdieren doden, maar de enige die voor zijn plezier doodt, uit gemeenheid of wraak, is de mens.

Anna Eiler is een jonge, ambitieuze rechercheur die aanvankelijk de vermissing van Hyldgaard niet heel serieus neemt. Gewoon een man die tijdens een avondje stappen een leuke meid tegenkomt, daarmee een hotelletje is ingedoken en vervolgens niet meer thuis durft te komen bij zijn vrouw. De vondst van het hoofd blijkt het topje van de ijsberg. Hoe meer het onderzoek vordert, hoe dieper de beerput blijkt die opengetrokken wordt.

Net als Eiler is Julia Almliden ambitieus en probeert zij op een integere manier het nieuws te brengen. Tevens is Julia de beste vriendin van Anna.

Haar beste vriendin en tegelijkertijd haar ergste vijand.

De vermissing van Victor en de vondst in ‘Valdemars graf’ brengt de vriendinnen samen op professioneel vlak, maar op persoonlijk vlak lijken ze steeds meer uit elkaar te liggen. Julia worstelt met de verdwijning van haar vader, heeft daar een dubbel gevoel bij. Haar vader heeft haar altijd gezegd dat ze een weerzinwekkend karakter heeft en dat niemand haar ooit zou willen en als je dat als kind te horen krijgt, dan ga je erin geloven en om die reden is ze er niet rouwig om dat haar vader verdwenen is, maar ze voelt zich er ook schuldig over dát ze er zo over denkt.

Anna’s privéleven is rommelig zal ik maar zeggen. Ze is tot over haar over verliefd op haar collega Patrick, waar ze een relatie mee heeft, alleen is zij niet de enige: Patrick is namelijk getrouwd en niet echt van plan bij zijn vrouw weg te gaan.

Bergfeldt heeft een uitermate prettige schrijfstijl waardoor je lekker in het verhaal komt en het boek vlot uitleest. Wat ik erg jammer vond is dat de persoonlijke problemen van Julia en Anna de boventoon gingen voeren en het politieonderzoek naar de verdwijning en de vondst in het meer daardoor meer naar de achtergrond verdwenen. Daarmee verdween ook de spanning die in het begin van het verhaal werd opgebouwd. De ontknoping was wat aan de makkelijke kant en overduidelijk. Zonde, want daardoor krijg je als lezer het gevoel dat het verhaal afgeraffeld werd. En zonde omdat de spanning richting het einde juist wél weer opgebouwd werd. Erg jammer, want met de schrijfstijl van Bergfeldt is wat mij betreft niets mis. Als ze niet ineens haar focus had verlegd van het politieonderzoek naar de persoonlijke beslommeringen van de hoofdpersonages, dan had dit een erg goed boek kunnen zijn. Er blijven aardig wat losse eindjes over, waardoor ik wel nieuwsgierig ben naar een volgend boek.

Het is er altijd, ergens in het leven van een mens. Het moment waarop alles verandert. Als de spelregels veranderen en iemands reis door het leven met een flinke kaakslag ten einde komt. De dag waarop niets meer is zoals het moet zijn.

Spanning 2,5

Originaliteit 2,5

Leesplezier 4

Schrijfstijl 4

Psychologie 3

Plot 3

3 sterren voor Het meisje op de foto.

Miriam

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Chef Rode Pen is weer terug van vakantie...

Het zit er weer op. De vakantie is voorbij en het normale leven (voor zover dat normaal genoemd kan worden) is weer begonnen.

Onze vakantie in Friesland was leuk, alleen jammer dat het weer niet zo mee zat. Ik denk altijd ‘als het maar droog is’. Als het frisjes is, trek ik wel een trui aan of een extra vest ofzo, maar dan kun je tenminste nog wel buiten iets gaan ondernemen. Dat ging nu wat minder. Het was koud (het draakje ging goed voorbereid op vakantie trouwens: ze wilde per se haar warme muts op bij vertrek) en grotendeels nat en dan ga je niet zo snel een lange wandeling maken of eens lekker fietsen. Dagje Schiermonnikoog zat er ook niet in, we waren geheid van het eiland gewaaid.

Tussen de buien door hebben we het een en ander gedaan
hoor, daar niet van. Een landgoed bezocht; zeehondjes gezien in Pieterburen (dat had ik me op een of andere manier toch groter voorgesteld, maar ik had gewoon een soort Ecomare in mijn hoofd); we zijn op bezoek geweest bij de Friese Freek Vonk in de DoeZoo (ontzettend leuk en de kids vonden het geweldig), een middagje Dokkum en toen het wel mooi weer was en we weer naar huis gingen (zul je net zien natuurlijk) zijn we via de Aquazoo in Leeuwarden naar huis gereden.

Het draakje was een echte draak in de vakantie, die wilde ik op een gegeven moment met alle liefde in de Waddenzee gooien. Mag niet natuurlijk, maar het bloed werd onder de nagels vandaan gehaald. Ze had ook wel weer een paar uitspraken die het drakengedrag dan weer enigszins compenseerden. Omi (schoonmoeder) was ook mee op vakantie en die was de klos. Bij alles was het ‘dat moet omi doen ablief!’. Op een avond moest het naar bed (as usual), 'jama' aan, tanden gepoetst en er moest natuurlijk een verhaaltje voorgelezen worden. Omi was het een beetje zat, dus zij zegt: ‘mama leest wel even een verhaaltje voor, omi wil graag een kopje thee drinken’. Mooi niet dus…’dan moet omi maar even wachten…’, was het drakenantwoord.

Na Friesland zijn we een dagje thuis geweest om vervolgens weer voor twee dagen naar Brussel te vertrekken. We gingen met vriendin M. en haar gezin naar de Harry Potter tentoonstelling in de Expo en vervolgens hingen we de toerist uit in de stad. De tentoonstelling vond ik geweldig, mooi opgezet, totaal niet druk, dus we konden ook in alle rust alles goed bekijken. Helemaal leuk. Daarna even naar het hotel om de auto’s te parkeren en de spullen te droppen (over het hotel ga ik verder geen woorden vuilmaken, dat is gewoon geen aanrader, we zijn er de volgende ochtend ook heel vroeg weer weggegaan en hebben de auto’s in het centrum geparkeerd) en we gingen met de metro naar het centrum. Ik was nog nooit in Brussel geweest, maar wat is dat een leuke stad zeg, heerlijk! Mooie gebouwen, lekker gegeten, vergaapt aan mensen, om het over de chocola maar niet te hebben…. Hele leuke twee dagen in Brussel gehad en absoluut voor herhaling vatbaar (maar dan zonder kids ;-)).

Zo’n enigszins verregende vakantie in Friesland was goed voor het lezen. Ik las Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt (leuk boek, niet geweldig; mijn recensie is klaar en zal binnenkort wel op het blog verschijnen), Alone in the dark van Karen Rose (heel goed boek), The house on cold hill van Peter James (had ik meer van verwacht, goed geschreven, maar daar had veel meer in gezeten) en Harry Potter and the cursed child (fijn om weer even terug in de tovenaarswereld te zijn).

Nu ben ik bezig in Orphan X van Gregg Hurwitz. Ink en ik gaan op 30 augustus a.s. naar een bloggersbijeenkomst bij A.W. Bruna in Amsterdam en o.a. Gregg Hurwitz komt over zijn nieuwe boek vertellen. Tot nu toe vind ik het een erg gaaf boek, ben net over de helft (dus ik moet even opschieten).

Orphan X heb ik inmiddels uit, want we zijn ondertussen een aantal dagen verder. Even dit stukje afschrijven en dan kan ik aan het verslag van de bloggersavond van Bruna gaan beginnen. Dat was zó ontzettend leuk, maar dat lezen jullie vanzelf wel :-)

Ik ga ook beginnen in mijn volgende recensieboek: Zij die volgen van Ingar Johnsrud.

Fijne leesweek!

Miriam

Eindelijk vakantie!

Op de achtergrond klinkt het monotone, saaie stemgeluid van Olav Mol, die verslag doet van de kwalificatie van de Formule 1-race in Duitsland. Gooi daar het monotone racegeluid bij en het wordt wat slaapverwekkend als je het mij vraagt. Het draakje denkt daar anders over: 'Max Sestappe, Max Sestappe!'. Echtgenoot had gehoopt in alle rust te kijken. He, jammer joh. 

Hier in huize Bakker is het eindelijk vakantie. Heerlijk en ik was er echt wel aan toe. Wij allemaal trouwens. Het oudste kind heeft al drie weken vakantie en die neemt het er wel van kan ik wel zeggen. Die is bijvoorbeeld de afgelopen week amper thuis geweest. Logeren bij vriendinnetjes, naar het zwembad. Gisteren vertrok ze ook weer met d'r koffertje en morgen komt ze dan weer thuis. Dat doet maar. 

Eerst een weekje lekker rustig thuis, een beetje rommelen hier en daar. Er zijn wat klusjes die al een tijdje vooruit geschoven worden en waar ik misschien maar eens aan moet beginnen, zoals mijn boekenkast. Elk jaar in de vakantie haal ik alles eruit en probeer ik alles er wat efficiënter (ahum) weer in te krijgen. Lastig als er alleen maar boeken bij komen en eigenlijk geen een het huis verlaat. Ik heb drie planken leeggehaald vandaag en weer ingeruimd. Twee boeken gaan naar Ink voor de minibieb en er is zowaar plek voor een aantal boeken die ik inmiddels onder de kast had gelegd wegens gebrek aan ruimte in de kast. Morgen maar weer een plankje of drie doen. 
Tussendoor blog ik wat (inmiddels de 'verwacht in augustus lijstjes' gemaakt, weer een regel aan een recensie getikt en bedacht dat ik nóg een recensie moet schrijven) en ik heb zowaar ook nog gelezen. 

Afgelopen week reisde ik met het draakje af naar Breda, even een taartje eten met de andere chef. Gezellig gekletst terwijl het draakje ondertussen onze handen en voeten tekende. Voeten/handen op het papier en zij maakte de omtrek. Hallo zwemvliezen en bouwhandschoenen. Ze werden daarna vakkundig ingekleurd door de andere chef en het draakje, terwijl ik ondertussen aan de thee zat. Soms moet je gewoon delegeren.


En ik was ook nog eens jarig. Normaal gesproken doe ik niet heel veel bijzonders met mijn verjaardag, koffie, taartje en dat is het dan wel, maar ja, je wordt maar 1x kuch40kuch, dus ik had bedacht dat men ook lekker een hapje kon blijven eten. Daar kreeg ik de dagen ervoor flink spijt van, want 'heb ik wel genoeg', 'wat zal ik maken?', 'oh misschien nog wat meer van dit of dat' en nog meer van dat. 
Gelukkig heb ik een stronteigenwijze moeder (ik heb het niet van een vreemde), die, nadat ze vroeg (zoals altijd) 'wat zal ik maken?', mijn antwoord 'joh, hoeft niet, het lukt wel' compleet negeerde en arriveerde met genoeg eten voor een weeshuis. Er was meeeeer dan genoeg (het was een ander verhaal geweest als mijn jongste broertje wel bleef eten) en we hebben er een dag later nog met z'n achten van gegeten. 
Ik werd goed verwend met boekenbonnen, Ici Paris-bonnen, boeken en nog veel meer, heerlijk! Het kado van het Thrillerlezersteam is een kado waar ik nog even geduld voor moet hebben (oktober), maar waar ik heel erg naar uitkijk: de geïllustreerde uitgave van Harry Potter and the Chamber of Secrets. 

Gelezen heb ik ook nog natuurlijk. Ik heb even gekeken in mijn notitieboekje waarin ik alles bijhoud wat ik gelezen heb en vorig jaar rond deze tijd stond de teller op 29 gelezen boeken, nu staat de teller op 33 :-) Het gaat lekker mag ik wel zeggen. Ik las Gevarenzone van Jennefer Mellink en dat was genieten! Ook las ik al een boek dat ik eigenlijk voor de vakantie had bewaard, Lockwood & Co: the whispering skull van Jonathan Stroud. Geweldig boek :-D
Ook las ik De weg van het water van Trudi Rijks voor de leesclub. Ik had hoge verwachtingen van het boek, maar die zijn helaas wat mij betreft niet uitgekomen. Mooi geschreven, absoluut, maar het heeft mij niet kunnen boeien. De andere deelnemers in de leesclub zijn overigens erg enthousiast!!

Momenteel lees ik Mijn naam is vrijheid van Jax Miller en ik ben tot nu toe erg enthousiast. Freedom Oliver woont in een klein stadje in Oregon en probeert zo min mogelijk op te vallen. Twintig jaar geleden is ze gearresteerd voor de moord op haar man en sloot ze een deal met de FBI waardoor ze werd gedwongen haar kinderen af te staan ter adoptie. Sindsdien leeft ze onder getuigenbescherming. Maar dan hoort ze dat haar dochter wordt vermist....
Nog 80 bladzijden te gaan...en het volgende boek ligt klaar: Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt.


Fijne week allemaal!

Miriam 

In de brievenbus

In de brievenbus viel afgelopen week het boek Het meisje op de foto van Carina Bergfeldt

Wanneer Viktor Hyldegaard na een avond stappen in het Zweedse Skövde niet thuiskomt, vreest zijn vrouw het ergste. De jonge rechercheur Anna Eiler, die op de zaak wordt gezet, gelooft aanvankelijk niet dat er sprake is van een misdaad, totdat in een klein meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Tussen de waterlelies drijft een lichaam. In de keel van het slachtoffer is een foto van een vrouw gestoken. Het meer, dat onder de lokale bevolking bekendstaat als 'Valdemars graf', herbergt echter een nog veel verschrikkelijker geheim.

Auteur en journalist Carina Bergfeldt is terug met een indringende en bij vlagen sinistere psychologische thriller.

Een foto in d ekeel van het slachtoffer lees ik dan?? Dit kan wel eens een echte thriller zijn...

Verwacht in juli - deel 3

Na de brand - Jane Casey (verschijnt 28 juli 2016)
Na een grote brand in een flatgebouw in Londen worden Maeve Kerrigan en haar collega’s opgeroepen. De zaak ligt gevoelig – niet vanwege het feit dat de brand was aangestoken of omdat meerdere bewoners om het leven zijn gekomen, maar vanwege het lichaam dat gevonden is op het parkeerterrein direct naast het gebouw. Het lijkt erop dat politicus Geoff Armstrong werd verrast door de brand en in paniek uit het gebouw is gesprongen. Maar waarom was deze rechtse politicus eigenlijk aanwezig in het verpauperde Maudling Estate? Terwijl Maeve en haar collega Derwent de zwaargehavende flat doorzoeken, stuiten ze op een geheime wereld op de elfde verdieping, waar iedereen wel iets te verbergen had. 
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Nemesis - Simon de Waal (verschijnt 18 juli 2016)

Nadat in haar woning een getuige op gruwelijke wijze is vermoord, en haar man en kinderen in allerijl in veiligheid moeten worden gebracht, blijft de dreiging voor officier van justitie Sylvia van Maele en haar gezin onverminderd voortduren. Als niet lang daarna een rechercheur omkomt tijdens een aanslag, besluit het rechercheteam het recht in eigen hand te nemen en buiten alle regels en wetten om de strijd aan te gaan met de daders. Wanneer die langzaam beseffen dat het team illegaal en op eigen houtje opereert, besluiten ze keihard de confrontatie aan te gaan en is er geen weg meer terug. Is het team te ver gegaan in hun zoektocht naar gerechtigheid en wraak?
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Dood de Engel - Sandrone Dazieri (verschijnt 18 juli 2016)
Vlak voor middernacht komt de hogesnelheidstrein vanuit Milaan aan op spoor zeven. Als de conducteur de laatste coupé opent om te controleren of iedereen de trein verlaten heeft, valt hij dood neer. Rondom hem liggen al veertien lijken.
Colomba, de knappe, vastberaden maar getraumatiseerde politieagente, ontdekt dat het om een gerichte aanval gaat, die meteen door extremisten opgeëist wordt. Dan staat de hoogbegaafde en briljante Dante opeens weer voor haar neus, die beweert dat de verdachten liegen. Maar kan Colomba Dante wel vertrouwen?
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Een stap te ver - Tina Seskis (verschijnt 5 juli 2016)

Een gelukkig huwelijk. Een gezin. Een fijn huis. Waarom loopt Emily Coleman op een ochtend zonder om te kijken weg van dit alles – om onder een andere naam helemaal opnieuw te beginnen? 
Emily heet nu Cat en ze werkt in Londen bij een reclamebureau. Ze deelt een huis met een nieuwe vriendin, Angel. Cat heeft elk spoor naar haar oude leven zo goed gewist dat niemand haar weet te vinden. Maar ze kan het verleden – en haar herinneringen – niet volledig begraven. Dan komt het moment dat Cat onder ogen moet zien wat ze heeft gedaan: een schokkende onthulling die haar uiteindelijk over de rand duwt… 
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!


Het meisje op de foto - Carina Bergfeldt (verschijnt 12 juli 2016)

Wanneer Viktor Hyldegaard na een avond stappen in het Zweedse Skövde niet thuiskomt, vreest zijn vrouw het ergste. De jonge rechercheur Anna Eiler, die op de zaak wordt gezet, gelooft aanvankelijk niet dat er sprake is van een misdaad, totdat in een klein meertje een afschuwelijke vondst wordt gedaan. Tussen de waterlelies drijft een lichaam. In de keel van het slachtoffer is een foto van een vrouw gestoken. Het meer, dat onder de lokale bevolking bekendstaat als 'Valdemars graf', herbergt echter een nog veel verschrikkelijker geheim.
Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!