Titel:
De huizenruil
Auteur:
Rebecca Fleet
Uitgeverij:
Boekerij
Publicatiedatum:
maart 2019
Recensie
door: Tamara
Kraaien:
2,5
Als Caroline en Francis een aanbod
krijgen om voor een week van huis te ruilen – van hun stadsappartement naar een
groot herenhuis in een groene, chique Londense buitenwijk – hoeven ze geen twee
keer na te denken. Ze willen maar wat graag even ontsnappen aan hun huis, hun
drukke jonge zoontje, en de spanningen die hun huwelijk naar het randje van de
afgrond hebben gebracht.
Maar terwijl ze hun relatie proberen te redden toont de buurvrouw wel erg veel interesse in hun activiteiten. Ook ontdekt Caroline steeds meer aanwijzingen in het huis: aanwijzingen dat iemand haar goed kent. De bloemen in de badkamer, haar lievelingsmuziek. Het lijkt erop dat degene met wie ze hebben geruild veel van haar weet, en misschien zelfs de geheimen kent die ze zo wanhopig probeert te vergeten.
Maar terwijl ze hun relatie proberen te redden toont de buurvrouw wel erg veel interesse in hun activiteiten. Ook ontdekt Caroline steeds meer aanwijzingen in het huis: aanwijzingen dat iemand haar goed kent. De bloemen in de badkamer, haar lievelingsmuziek. Het lijkt erop dat degene met wie ze hebben geruild veel van haar weet, en misschien zelfs de geheimen kent die ze zo wanhopig probeert te vergeten.
“De
wildste beelden schieten door mijn hoofd: zakken met verminkte ledematen,
druipend van het bloed.”
Als
je de achterflap leest, klinkt het alsof het om een zeer spannend
boek zal gaan. Zeker als je dan de zin leest die ik eruit gehaald heb. Dan kan het niet anders zijn dan dat het een super spannend verhaal betreft. Maar ik zal je dan hierin moeten
teleurstellen. Het verhaal zelf is leuk neergezet, maar van spanning moet je het niet hebben. Het gehele verhaal
gaat voornamelijk over Caroline die een misstap heeft begaan en over Francis
die worstelt met zijn verslaving. Pas tegen het einde komt er een beetje iets
van spanning in, maar dat is ook niet echt om over naar huis te schrijven. De
dingen die dan gebeuren is, voor mij, nét allemaal iets te toevallig, té
makkelijk.
Eigenlijk
vond ik het meer een roman dan een echte thriller.
De
personages zijn wat oppervlakkig, waardoor
ik niet echt een band heb gekregen met ze.
Maar
toch was er iets aan het verhaal wat je maar doet doorlezen. Het is makkelijk
te lezen, het verhaal is duidelijk en ondanks dat er vrij weinig spannende
dingen gebeuren is het verhaal toch verslavend.
Het
verhaal zit met diverse tijdlijnen in elkaar. Je hebt bijvoorbeeld Caroline en
Francis in 2015 (het heden) die alles eraan proberen te doen om hun huwelijk te
redden. Je leest de strubbelingen en angsten van hun tweeën.
Dan
heb je nog Caroline en Francis in 2013. Daarin ga je terug in de tijd waarin
hun huwelijk van beide kanten zwaar onder druk komt te staan en wat beide eraan
gedaan hebben om het kapot te maken.
Dan
zit er af en toe nog een cursief hoofdstuk in, wat van de persoon is die op dat moment in het huis van Caroline en Francis zit.
Het
enige wat mij een beetje dwars zit aan het hele verhaal is het feit dat
Caroline haar zoontje achterlaat bij haar man, die compleet van de wereld is
door de pillen. Zelfs al is je huwelijk nog zo slecht, je laat je zoontje toch
niet achter bij iemand die zo onberekenbaar is?
Kortom,
het boek leent zich uitstekend voor een leesmoment waarin je geen zin hebt in
zware kost of losgeslagen moordenaars. Ik denk dat dit boek meer in de smaak
zal vallen bij de mensen die niet van het zware geweld houden.
Komt
dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Nee
Hoop
ik meer van deze auteur te lezen?: hmm,
twijfelgevalletje!
Zal ik dit boek
aanraden aan anderen?: Ik denk
het wel, maar nogmaals... meer aan de mensen die van softe thrillers houden.
