Posts tonen met het label Sandra Vets. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sandra Vets. Alle posts tonen

dinsdag 9 april 2019

Boekpresentatie De perfecte moeder van Esther Boek

Zondag 7 april was de boekpresentatie van De perfecte moeder.
Het boek hebben we bij thrillerlezers al mogen lezen en is erg goed bevonden. Het boek is trouwens een roman met spannende elementen, dus geen thriller.




Maar deze dag gingen we op weg naar Volkel. Als je geen idee hebt waar het ligt, ik nog steeds niet. Ik zat lui achterover in mijn taxi en was druk aan het praten. En dan zie je niet zoveel buiten. Ik herinner me wel een groot vliegtuig op een rotonde.
In de desbetreffende straat waren we flink aan het rondkijken waar het toch was, maar dat zegt meer over ons, want het was duidelijk aangegeven (zie foto banner).
Het erf op rijdend zitten er al wat mensen lekker te loungen in het zonnetje. Het was namelijk met 21 graden heerlijk zonnige weer.

Het werd gezellig druk en ik heb flink met wat mensen staan kletsen, nieuwe en
Tamara Onos en Janneke Bazelmans
oude bekenden. Ik kwam weer tot de hopeloze ontdekking dat ik de leden van Thrillerlezers niet herken. Door op mijn mobiel te scrollen, zie ik altijd piepkleine plaatjes en plak die dan slecht op diegene die voor me staat. Dan weten jullie dat alvast wanneer jullie mij treffen bij een boekpresentatie of de boekenbeurs Antwerpen. Gewoon op mijn schouders slaan. Ik vind het altijd keileuk jullie te ontmoeten. Maar waar waren we in het verhaal?

De presentatie zelf vond plaats in het atelier van Esther haar moeder, waar sowieso een gaaf koeienschilderij hing (niet gevraagd hoeveel het zou moeten kosten). En ik moet zeggen dat het op een leuke wijze gedaan werd. De

blogger Renneke en uitgever
uitgever Sandra van Hamley Books had wat vragen met betrekking tot het Vlaams en Nederlands. Zoals wat zijn patatten (aardappels en geen patat), hoe heet een vrachtwagen (camion) en hoe een busje (camionetteke). Hilarisch! Het is zo grappig hoeveel verschillende woorden er tussen de twee landen zijn. Later op de middag zocht de uitgever haar handtas. Voor het duidelijk was dat ze handtas bedoelde…want daar was toch een vreemd woord voor ... ik moet nog eens checken wat het was. Weten de Vlaamse lezers wat ik bedoel?
Ook stelde Sandra vragen aan de drie zonen van Esther, wat hun moeder zou kiezen bij bepaalde zaken. Esther mocht natuurlijk de antwoorden niet horen van haar zonen en werd even naar buiten gestuurd. De leukste vraag vond ik of Esther tot 2 of tot 3 wilde uitgaan.

De jongste antwoordde dat het liever tot 2345 zou zijn.

Voor het publiek was er een leuke quiz met als hoofdprijs een lunch met Esther (en die betaalt het dan ook, logischJ)
Daarna een lange rij voor het signeren en De perfecte moeder ging in heel wat tasjes mee naar huis. Ik ging naar huis met de gedachte dat ik de meest lekkere koffie ter wereld had mogen drinken deze middag. De eerste was met limonadesiroop, de tweede was koffiemelk met een drupje koffie, de derde was zo slap als je je maar kan voorstellen en de laatste heb ik simpelweg geweigerd. Bij de eerstvolgende boekpresentatie van esther Boek, ontwijk ik haar jongste zoon. Qua drankjes
Uw verslaggever met uitgever Sandra en auteur Luna van Roosen, die in september met een modern sprookje komt
 .


zaterdag 20 oktober 2018

De echomoorden van C. J. Daugherty

Titel: De echomoorden
Auteur: CJ. Daugherty
Uitgeverij: De Boekerij
Publicatiedatum: September 2018
Recensie door Sandra V.
Waardering: 3,5 kraai

Ik geef grif toe: Ik had absoluut géén idee wie C.J. Daugherty was, dus ben ik even gaan spieken:
Auteur (ja doh), vroegere misdaadverslaggeefster en onderzoeksjournaliste voor kranten zoals The Savannah Morning Post en The Dallas Morning News. Meteen begon mijn hoofd Zuiders Amerikaans te praten, zeker toen New Orleans daar nog bijkwam. Maar, C.J. is volgens haar biografie een Britse, dus beeld ik me een combinatie British English-Southern American in wanneer ik vanaf nu over haar denk.

Meer dan dat, C.J. is eigenlijk een Young Adult-auteur die een immens populaire reeks heeft geschreven die in meer dan twintig landen werd uitgebracht. Geen beginneling dus, en dat merk je ook aan haar schrijfstijl, die gedegen, krachtig en professioneel is. De Echomoorden is haar thrillerdebuut en dat mag er best wel wezen.

Het verhaal gaat over journaliste Harper McClain is een vrouw met ballen aan haar lijf, die duidelijk heel goed weet wat ze wil. Wanneer ze als verslaggeefster op een plaats delict terechtkomt dat identiek is aan de moord op haar eigen moeder, vijftien jaar geleden, gaan alle alarmbellen rinkelen.
De scène is hetzelfde; de manier waarop de vrouw wordt gevonden door haar twaalfjarige dochter, ook. Harper voelt meteen een associatie met haar eigen trauma, wat wel eigen is aan boeken zoals dit, om voeling te krijgen met de situatie. De moord op haar moeder, die onderzocht werd door een man die later een grote rol in Harpers leven gaat spelen, blijkt haar al jaren parten te spelen. Harper weet dat de echte dader nooit gevonden werd, en nu deze moord op exact dezelfde manier gebeurde, weet ze heel zeker dat zij een kans krijgt om die zelf te vinden. Met alle gevolgen van dien. Ze zal dan ook tot het uiterste gaan om de moordenaar eindelijk te ontmaskeren.

Is De Echomoorden een unieke thriller met een plot dat je achteroverslaat? Nee, dat niet. Het gegeven, journaliste die een moord onderzoekt wegens persoonlijk trauma, is niet nieuw. Maar, het is wél een zeer professioneel geschreven thriller die af en toe een beetje klassiek, by the book, aanvoelt, maar de lezer tegelijkertijd meetrekt in Harpers verhaal en de moordzaak die centraal in het boek staat.

Doorspekt met een regelmatige verrassing, maar zonder echt verrassende dader (ik ben benieuwd of jij snel doorhebt wie het was?), lees je vlotjes pagina na pagina. Het boek nam me vooral mee halverwege en naar het einde toe en bevat bovendien een open einde met een zeer interessant gegeven rond een bijzondere samenwerking, waarvoor ik boek twee (2019) zonder twijfel zou lezen, mits goed uitgewerkt.

In Harper zit meer in dan één boek, als de auteur haar kan laten groeien in de volgende boeken en haar geen cliché-personage maakt in haar alleen-tegen-de-wereld gevecht.
Een aanrader voor fans genre Mary Higgins Clark en mensen die houden van boeken rond moordzaken en een goed verhaal dat je mee zal slepen op een koude winteravond.

3,5 kraai

zaterdag 13 oktober 2018

Tubing door K.A. McKeagney


Inhoud: Een donkere, erotische thriller die zich in The London Underground afspeelt.  (Engelse versie)
Ook verkrijgbaar via (online) winkels in de Engelse versie.
Geschonken door The Red Door Publishing, Londen.
Kleine zijdelings anekdote over dit boek: afgelopen april was ik een aantal dagen in Londen voor een boekconventie, waar ik dit boek in handen kreeg geduwd door de uitgeverij als recensie-exemplaar, met de vraag om een openhartige review te schrijven over het boek én de vermelding dat ik daarna nooit meer op dezelfde manier naar The Underground zou kijken.

Ja, dat bleek wel te kloppen.

Ik begon Tubing te lezen in The Tube (heb je hem?), op weg naar de Eurostar en miste prompt mijn stop. Dit, om aan te geven hoe sterk het begin me fascineerde en aantrok, dankzij de zeer realistische schrijfstijl van de auteur en de perfecte beschrijving van mijn favoriete stad. Het feit dat ik een frequent Londen-reiziger ben en dus mijn weg wel ken in The Underground, speelde daar uiteraard ook een rol in. Het verhaal fascineerde me.

Wat betekent Tubing nu? Wel, dat kom je later in deze recensie te weten. Er bestaat namelijk geen Nederlandstalig woord voor (misschien daarmee dat er ook nog geen Nederlandse vertaling gekomen is tot dusver?) Maar eerst wil ik het even hebben over het hoofdpersonage, Polly.
Het is vrij uitzonderlijk om boek te vinden waarin je het hoofdpersonage niet bepaald aantrekkelijk, aangenaam of aardig vindt, maar in Tubing is dat dus wel zo. Polly is kortgezegd, een vreselijk mens. Ze is voortdurend in de war en steekt uitermate complex in elkaar. Ze lijdt aan een eetstoornis, heeft voortdurend ruzie met iedereen, inclusief haar verloofde, en doet er alles om haar privé- en kantoorleven eigenhandig voortduren door elkaar te schudden. Ze heeft nauwelijks vrienden en de weinige waar ze mee optrekt, jaagt ze meestal terug weg door haar akelige gedrag.

Tubing gaat dus niet over het perfect personage waar je van houdt, of waar je zelfs voor gaat stemmen naarmate het boek vordert. Maar, alle krediet naar de auteur: ze is een antiheld en dat maakt haar mogelijk nog veel moeilijker om neer te pennen.

De knoeiboel die Polly van haar leven maakte, bestond al voor de start van het verhaal en wordt er alleen maar erger op. Zij is een van die mensen die erin slaagt om alles wat goed is in haar leven, compleet te verknoeien. (Iets waar ze zelf ook regelmatig over reflecteert).

Op een avond geraakt Polly op een bizarre manier betrokken bij een trend die Tubing heet. Tubing betekent zoveel als seks op de London Underground hebben met complete vreemden, die met elkaar afspreken op een soort van DarkNet-achtig netwerk, inclusief cryptische Tweets. Polly stapt immers op een avond de metro op en wordt meteen betast door een man die haar zonder al te veel scrupules bevredigt.

Compleet overstuur, maar tegelijkertijd ook niet echt, begint ze eenmaal thuis te googelen over dit fenomeen, na een voor de hand liggende hint van een collega die dit toevallig ook kent. Ik kan bevestigen dat het zoekwerk van Polly overeenkomt met wat ik vind online, samen met nog een hoop andere bizarre dingen die je misschien beter niet opzoekt.
Polly geraakt zo geobsedeerd door de vreemde man die haar aanraakte dat ze prompt op zoek gaat naar hem, verloofd of niet. Ze begint over hem te fantaseren tot en met, én ze gaat daarnaast ook op zoek naar anderen die hettzelfde doen. #metoo is niet bepaald aan de orde hier. Dit geheel deed me overigens sterk denken aan het boek Killing Me Softly, een van Nicci French’s eerste boeken. Het is duidelijk waar deze auteur de mosterd ging halen.

Voor ze het goed en wel beseft, geraakt Polly compleet verslaafd aan Tubing, terwijl man na man aan de beurt komen in overvolle metrotreinen. Haar echte leven komt tot een complete stop terwijl ze steeds dieper betrokken geraakt in alles wat een normale mens niet hoort te doen. Natuurlijk loopt het dan ook nog compleet mis, wanneer een van de andere Tubingers (zelf uitgevonden voor deze recensie!) vermoord wordt en Polly beseft dat de man over wie ze zoveel obsedeert, helemaal niet is wie zij dacht dat hij was.

Tubing was een van de vreemdste leeservaringen die ik dit jaar had. De seks is niet opwindend, hoewel erg grafisch, echte erotiek mankeert compleet en als zinnig mens kan ik totaal niet begrijpen hoe Polly ook maar de metro instapt om seks te hebben met mensen, omringd door anderen. Geloof me: dit is een quasi onmogelijk feit, zeker als je weet hoe overvol die metro’s zitten. Dat feit nemen we dan ook met een behoorlijke korrel zout. Naast de erotiek was er nog het thrillereffect. In deel 1 gaat het vooral over seks, in deel 2 komt vooral het thrillergedeelte aan bod, maar ook daar slaat de auteur de bal mis. Als lezer vraag je je voortdurend af of dit nu een thriller of een humoristisch boek is, want ook daar gaat Polly volledig in de mist. Ze probeert mensen te chanteren, ze doet dingen die weer een zinnig mens nooit zou doen en toch lijkt niemand in te zien hoe mis het wel gaat met haar.

De reden waarom ik dit boek toch uitgelezen heb, is de schrijfstijl van de auteur, want schrijven kan ze echt wel. Het concept op zich vond ik interessant, maar het werd slordig uitgewerkt, met een onbevredigend einde (heb je hem ook??). Omdat ze niet wist in welke richting ze uit wilde gaan, blijft het een vreemde combinatie van erotiek en thriller zonder allebei door te drukken.

Bovendien was het thrillergedeelte veel te haastig geschreven en voelde het einde absoluut onrealistisch aan en te eenvoudig. De auteur is een sympathieke persoonlijkheid waarmee je perfect in debat kunt gaan over haar debuut, wat ik ook deed na het lezen van Tubing. Omwille van die sympathie en het feit dat dit haar debuut was, maar waar ze volgens mij haar ware stem nog niet gevonden heeft, geef ik haar 2,5 sterren (met respect voor het neerpoten van de onsympathieke antiheldin Polly.

Sandra Vets

Sandra Vets is fervent lezer die houdt van een variatie die gaat van spannende young adult tot psychologische thrillers, tot spionageboeken.


Zelf pent ze ook onder de pseudoniemen Sandra J. Paul en Joanne Carlton.

donderdag 11 oktober 2018

Nieuwe recensent en interviewer

Enigzins trots, maar vooral heel enthousiast kan ik vertellen dat Sandra Vets recensies voor Thrillerlezers gaat schrijven. En bijna nog leuker: ze gaat met regelmaat een Vlaamse auteur interviewen. Het toeval wil dat ik pas al zat te denken hoe we toch meer aandacht zouden kunnen geven aan de Vlamingen. We lezen namelijk al met regelmaat de boeken, zodat die bij onze lezers verschijnen. Maar iemand die haar collega's gaat ondervragen, is natuurlijk een super mooie aanvulling

Wie is Sandra Vets? Zij is een fervent lezer die houdt van een variatie die gaat van spannende young adult tot psychologische thrillers, tot spionageboeken. Maar he, ik zei dat zij haar collega's gaat ondervragen, dus ze schrijft zelf ook? Ja, zeker! Ze schreef oa het boek Hart-slag, waar ik nogal van ondersteboven was. Dit boek schreef ze onder het pseudoniem Joanne Carlton. Andere titels verschenen onder de naam van Sandra J. Paul.