Piep zei de muis van M.J. Arlidge

Achterflap

In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis? De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda's. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is - of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.

De cover

Een vrij donkere cover met glasscherven waartussen de titel in grote witte letters. Boven de titel, in kleine gele letters: Vader was niet thuis.

Onder de titel, in grote gele letters, de naam van de auteur.

Mijn mening

De bekende Arlidge-cover. Zijn Helen Grace serie heeft een duidelijke herkenbare steil. Zowel titel als afbeelding slaan nergens op, kijkende naar de inhoud van  het boek, maar je weet wel meteen dat je een Arlidge op de plank ziet liggen.

Het verhaal

In een verlaten en vervallen pand wordt een lichaam van een dode man gevonden. Voor de moordenaar lijkt het niet voldoende geweest te zijn het slachtoffer te doden. Het hart is uit het lichaam gesneden en wordt na de moord bij de voordeur van het getroffen gezin achtergelaten.

Helen Grace stort zich, met haar team, op deze zaak echter kunnen zij niet voorkomen dat er meer slachtoffers vallen. Wat de mannen gemeen hebben is dat ze allemaal niet vies zijn van de betaalde liefde.

Tijdens het onderzoek worden er voor Grace wat drempels opgeworpen.  Haar baas, haar verleden en enkele teamleden zorgen voor meer uitdaging dan wenselijk is.

Mijn mening

Een spannend en soms gruwelijk boek waar maatschappelijke thema’s de bodem zijn voor dit verhaal. Over het algemeen worden de personages en hun motieven voldoende uitgewerkt. Wat voor mij wat vaag blijft is echter de motivatie van de baas van Helen Grace. Dit doet echter geen afbreuk aan het geheel.

Een paar keer weet Arlidge de lezer op het verkeerde been te zetten en dan nog is het plot een verrassende.

Ondanks dat je de Helen Grace-serie los van elkaar kunt lezen zou ik dit niet aanraden. Sommige karakterontwikkelingen zijn beter te volgen als je de boeken in de juiste volgorde leest.

Een mustread voor de liefhebber van de wat gruwelijkere (vrouwen)thriller.

Schrijfstijl    5

Leesplezier   5

Spanning   4

Plot   5

Originaliteit   4

4.5  kraaien

Baukje

Piep zei de muis - M.J. Arlidge

Een vrij eenvoudige, donkere cover met glasscherven en heel groot de titel in beeld met breuklijnen, alsof er een raam is gebroken. Niet perse een mooie cover, maar hij past wel goed bij het eerste deel, Iene miene mutte, ook een eenvoudige cover. De achterflap klinkt spannend en veelbelovend, Jack de Ripper, een seriemoordenaar die niet op hoertjes jaagt maar op mannen met een dubbele agenda.

M.J. Arlidge werkt momenteel aan de nieuwe verfilming van De laatste der Mohikanen voor de BBC. Hij schrijft hierbij mee aan het scenario. Daarnaast schrijft hij voor verschillende Britse crimeseries. Iene miene mutte was zijn debuut, met Helen Grace in de hoofdrol. Piep zei de muis is het tweede deel in de serie en het derde deel komt waarschijnlijk dit jaar uit in Nederland. In Engeland is deel vier ook al gepubliceerd en deel vijf is in de maak en komt dit jaar nog uit daar.

Piep zei de muis is het tweede deel met Helen Grace in de hoofdrol. In Iene miene mutte heeft ze een verschrikkelijk moeilijke keuze moeten maken en hier naar gehandeld. De nasleep van deze keuze voert verder in dit boek. Daarnaast krijgt Helen een nieuwe zaak in handen. Voor het oog zorgzame en trouwe echtgenoten en vaders verdwijnen en de gezinnen krijgen gruwelijke pakketjes thuis. Als haar collega, Charlie, die in het vorige boek haar ongeboren baby is verloren, weer komt werken, verzet Helen zich hier tegen. Maar de nieuwe hoofdinspecteur neemt hier geen nota aan en Helen zal zich moeten aanpassen en zien samen te werken met Charlie. Als Charlie onverhoopt betrokken raakt bij de zaak, zet Helen alles op alles om de moordenaar te pakken te krijgen. Maar de dader komt uit onverwachte hoek.

In dit boek krijgen we weer iets meer te zien van Helen Grace. Een getekende vrouw, met een verschrikkelijk verleden. Helen wordt erg geloofwaardig neergezet, ze worstelt met de vreselijke keuze die ze heeft moeten maken. Maar meer nog worstelt ze met het feit hoe ze in de media wordt afgeschilderd. Daarnaast is ze in haar vrije tijd bezig met het schaduwen van een jonge knul en als hij in de problemen komt, helpt zij he uit de brand. Maar of dit nu zo verstandig is?
Ook Charlie wordt duidelijk uitgewerkt, je leeft mee met de worsteling van het oppakken van haar leven na het verliezen van haar ongeboren baby. De problemen die dit psychisch voor haar oplevert, maar ook wat het voor haar relatie betekent dat ze weer aan het werk gaat.
De spanningsopbouw is duidelijk aanwezig en verloopt gelijkmatig. Het boek begint met een aantal gruwelijke gebeurtenissen, waarvan ik er hier één citeer:

Zijn bovenlichaam was van zijn navel tot aan zijn keel opengereten, waarna zijn inwendige organen, of wat daarvan over was, met kracht waren blootgelegd. Helen slikte iets weg toen ze zag dat minstens één orgaan was verwijderd.

De beleving en gevoelens van de moordenaar worden ook duidelijk beschreven. Je krijgt een goede blik in de verdorven brein van deze persoon. Wie kan er nou toch hiervan genieten?:

Bloed spoot omhoog, haar borst en gezicht bespattend, hen aan elkaar binden. Ze liet zijn warme bloed over zich heen komen tot ze ervan verzadigd was – ze had nog tijd genoeg om schoon te maken.

Mooie en gruwelijke beschrijvingen in dit boek te over. Lekker gruwelen. Het einde was niet geheel onverwacht, maar toch verrassend genoeg. De verduidelijking van de titel is ook pas laat in het boek verwerkt.

De schrijfstijl is fijn en vlot. Arlidge heeft er in dit boek voor gekozen langere en kortere hoofdstukken met elkaar af te wisselen, terwijl in het vorige boek de korte hoofdstukken de overhand hadden. De vaart zit goed in het verhaal. Ondanks dat, had het boek iets ingekort kunnen worden. Tegen het einde van het boek wordt er nog één en ander bijgehaald wat niet direct nodig was geweest voor de verloop van de gebeurtenissen. Kwam meer over als bladvulling. Een erg spannend en goed vervolg en ik kijk uit naar de volgende delen met Helen Grace in de hoofdrol!

Spanning: 4,5
Plot: 4
Leesplezier: 4,5
Schrijfstijl: 4,5
Originaliteit: 4,5
Psychologie: 4,5

Met deze scores krijgt M.J. Arlidge een hele mooie 4,5 sterren voor Piep zei de muis.

Amanda

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Leesweek van Amanda

De nieuwe leesweek van Amanda

Als eerst even het goede nieuws delen: Mijn moeder is sinds afgelopen dinsdag weer lekker thuis, na 4,5 week in het ziekenhuis te hebben gelegen! Afgelopen maandag was DE grote dag, de pacemaker mocht erin. Dit zou om half 10 gebeuren. Helaas, ze hebben de avond ervoor nog een spuitje tegen trombose gezet. Die had ze niet meer mogen hebben.. Shit! Gelukkig mocht het toch maandag nog, eerst om half 3, uiteindelijk werd het natuurlijk half 4. Stel je voor dat ze eens op tijd zijn in het ziekenhuis. Alles is goed gegaan en de nacontroles waren ook prima. Dus afgelopen dinsdag mocht ik haar eindelijk meenemen. Fijn hoor, niet meer dagelijks naar het ziekenhuis op en neer.

De oplevering van ons huis komt steeds dichterbij.. Spannend! A.s. maandag is het zover, dan krijgen wij de sleutel van ons nieuwe stulpje! Dat betekend inpakken, inpakken en rommel weggooien. Jeetje wat verzamelt een mens toch veel in een paar jaar.. De verhuizing betekend wel dat er volgende week waarschijnlijk geen leesweek van mij zal verschijnen. Dat lezen zal ook niet erg opschieten vrees ik!

 

Maar wat las ik de afgelopen week. Ik heb Richting het kwaad van Viveca Sten uitgelezen. Wat een heerlijk boek! Recensie heeft al op het blog gestaan (die Ink is zo snel!), maar ik ben erg benieuwd geworden naar haar vorige boeken en de volgende uiteraard!

Verder mocht ik voor LS Sterrenthrillersleesclub de debuut thriller van Ruth Ware, In een donker donker bos lezen. Wat een super

boek zeg! Heeft alle goed ingrediënten van een heerlijke spannende thriller die je niet weg kan leggen. Boek was in 2,5 dag uit.      Het boek gaat over het vrijgezellenfeest van Clare. Nora kent Clare van de middelbare school, ze was daar haar beste vriendin. Maar na een vervelend voorval is Nora haar geboortestadje ontvlucht en heeft nooit mee contact gehad met Clare. 10 jaar later krijgt ze ineens een uitnodiging voor het vrijgezellenfeest en Nora vraagt zich af of ze in de maling genomen wordt. Ze weet daarom ook niet of ze er nou wel naartoe zal gaan.. Na afgesproken te hebben met een andere jeugdvriendin, besluiten ze toch te gaan. Maar of dit zo’n goed beslissing is?

Lezen! (Wel nog even geduld, hij komt pas in april uit!)

Daarna gelijk begonnen in Piep zei de muis van M.J. Arlidge het vervolg op Iene Miene Mutte met Helen Grace in de hoofdrol. Ben ondertussen alweer over de helft van het boek, leest heerlijk vlot.

Na de verschrikking die Helen in het vorige boek heeft meegemaakt, zijn we nu een jaar verder. Ze is weer aan het werk en krijgt een bizarre, gruwelijke moord als nieuwste zaak. Een man ligt vastgebonden op het, door bloed doorweekte, bed met een kap over zijn hoofd. Een dag later dient zich nog zo’n gruwelijk schouwspel aan.. Helen moet alles op alles zetten om de moordenaar te vinden.

Ik hoop hem vandaag nog uit te kunnen lezen.

Hierna ga ik beginnen in Een vlaag van waanzin van Corine Hartman. Dit zal als trio (jaja!) recensie met da Inkel en Corina verschijnen op het blog. Ik ben super benieuwd naar dit eerste boek na de Jesscia Haider serie. Hier was ik fan van!

 

Nou, ik ga mijn haren nog eens in de verf laten zetten, kan nog net voor de verhuizing! En dan weer verder met dozen inpakken. Joepie.. Een heel fijn weekend en fijne week, tot de volgende ronde!

Liefs,

Amanda