Stikdonker, geschreven door Kim Faber & Janni Pedersen

 

Stikdonker is het 3^e boek uit de Scandinavische serie over Martin Juncker en Signe Kristianson.De eerdere delen zijn Winterland en Hoogzomer. Je kunt ze apart van elkaar lezen maar dan mis je wel de rode draad door het leven van Juncker en Signe. Daarom raad ik aan om ze op volgorde te lezen.

Het is wel zo dat ik het lastig vond om het eerste boek te volgen door moeilijke namen en plaatsnamen, maar dat maakte deel 2 en deel 3 helemaal goed.
Je kent dan ook de hoofdpersonen beter, hun karakters, wat ze denken en hoe ze reageren.
De schrijfstijl van Winterland vond ik ook vrij stijf en bot, maar dit boek Stikdonker, is veel soepeler en losser geschreven waardoor het makkelijker te volgen is.
En je leert na een tijdje de schrijfstijl van de auteur kennen, dat helpt ook mee.

 Na zijn tijd in Sandstek, waar hij heen was verbannen, gaat inspecteur Martin Juncker terug naar Kopenhagen. Hij krijgt een nieuwe moordzaak waarbij er jonge vrouwen worden gewurgd.  Zijn collega Signe Kristianson doet onderzoek naar een neonazi tijdens een politieke actie. Als blijkt dat de zaken een link hebben met elkaar gaan ze samenwerken om de moorden op te lossen.

Stikdonker leest erg gemakkelijk, ondanks de soms wat moeilijk te onthouden namen.
Het is een spannend, goed opgebouwd verhaal met een goed onderbouwde ontknoping. De auteur werkt echt naar de ontknoping toe, want het duurde vrij lang voor ik doorhad hoe het zat.
Knap dat de auteur mij zo op het verkeerde been zette. Ik dacht de hele tijd dat iemand anders verantwoordelijk was voor de moorden.
De personages zijn goed uitgewerkt en goed beschreven zodat je ze goed leert kennen.

Er zijn in dit boek ook veel onderwerpen  die tegenwoordig aan de orde zijn: 

Het filmen van moorden met een mobiele telefoon.

Het onderwerp eerwraak.
In dit boek wordt ook duidelijk beschreven wat eerwraak inhoudt.
Ikzelf snap niet dat ze een kind of zus kunnen vermoorden alleen omdat ze niet met de man die haar familie heeft uitgekozen wil trouwen. Ik ben niet in zo’n cultuur opgegroeid dus misschien snap ik het daardoor niet. Het lijkt me vreselijk voor zo’n meisje om op de vlucht te moeten voor je familie.
Ik had medelijden met Jamila/Eva en voelde haar angst toen ze moest vluchten voor haar familie.

In het boek komt nog een onderwerp aan de orde waar je tegenwoordig veel over hoort.
Aanrandingen en verkrachtingen al dan niet in de werkomgeving.
Ik begrijp waarom Signe Troels niet aangegeven heeft. Het is zijn woord tegen het hare.
Als zij geweten had dat er meer vrouwen het slachtoffer van hem waren stonden ze sterker.
Nu had ze kans dat ze haar niet zouden geloven. Ik vind het knap dat ze nog met hem werkte. Ik weet niet of ik dat had gekund.
Dit verhaal hoorde echt thuis in de tegenwoordige me-too categorie.

Het is een goed geschreven politiethriller, en ik vond het een goed vervolg op ‘Winterland’ en ‘Hoogzomer’.
Ik heb echt genoten van het boek Stikdonker.
Het was moeilijk om het aan de kant te leggen wanneer ik wat anders moest doen, want ik wilde doorlezen.

Omdat de onderwerpen zo indrukwekkend modern waren en het verhaal me bleef boeien, en niet te vergeten de verrassende ontknoping  geef ik het 4,5 kraaien.

 

Jantsje

Thrillerdate 61

 

Winterland van Kim Faber en Janni Pedersen

Titel: Winterland

Auteurs: Kim Faber en Janni Pedersen

Uitgeverij: Harper Collins

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door Karin

Waardering: vier kraaien

Wat vond ik van de cover ?

Een grote zwarte Dobermann rent door een sneeuwstorm. Er gaat iets dreigends uit van de cover. Het is echt zo eens iets anders in de reeks van thrillercovers die ik de laatste tijd gezien heb, mooi !

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik mag opnieuw een boek lezen dat ik – nog – niet kende, maar volgens de cover geven 2 Scandinavische dagbladen het boek 5 sterren, maar ja, als je niks van Scandinavische dagbladen kent, zegt dat eigenlijk ook niet veel hé. 

Verder zou Jesper Stein het boek betitelen als ‘de origineelste Deense thriller die ik in jaren heb gelezen’, dat trekt natuurlijk wel de aandacht. Als ik het boek google, valt me in de beschrijvingen op dat men spreekt over een bom in Kopenhagen, neonazi’s en een moord in een provinciestad, het valt niet zo direct binnen mijn interesseveld, maar ik zie andere opmerkingen als ‘briljant’, ‘indringend’ en ‘goed geschreven thriller’, dus dat klinkt dan weer zeer veelbelovend. De epub telt op mijn ereader 447 pagina’s, dat is voor mij iets meer dan wat ik gemiddeld lees, maar ik ben er klaar voor !

   Hij voelt zich dankbaar en opgelucht, omdat alles is zoals het moet zijn. Of liever gezegd, omdat er geen ramp heeft plaatsgevonden.

Mijn recensie :

De proloog begint heel even lief en bijna idyllisch, maar merk vooral ‘even’ op; heel erg snel kantelt zelfs de proloog al naar ruw en hard, een stevig begin.

Heel vlug maak je kennis met een aantal sleutelpersonages, ik werd direct opgenomen in het boek.

Hoofdpersonages en vertelperspectieen zijn ex-collega’s Signe Kristiaensen, rechercheur in Kopenhagen, en Martin Junckers, na een professionele uitschuiver overgeplaats naar het rustige Sandsted. Signe wordt geconfronteerd met een gruwelijke aanslag op de kerstmarkt in Kopenhagen, terwijl Martin, omwille van een aantal problemen met het asielcentrum in Sandsted, ter plaatse een nieuw politiekantoor opstart, en tegelijkertijd zijn dementerende vader verzorgt, en dan plots met een gruwelijke moord wordt geconfronteerd. Houden beide feiten verband met elkaar ?

Het verhaal wordt in een behoorlijk hoog tempo vertelt, ondanks de relatief lange hoofdstukken en het regelmatig wisselen tussen de verhalen in Kopenhagen en Sandsted, en bovendien nog eens de verdieping van de personages Signe en Martin. Het verhaal verveelt geen moment. Bovendien zijn sommige passages over Martin en zijn dementerende vader bijna ontroerend te noemen.

    Maar natuurlijk is dat een illusie. De werkelijkheid is dat ze op een gruwelijke manier is vermoord, in een orkaan van pijn, en zo eenzaam en verlaten als een mens maar kan zijn.

Gaat het boek nu over terrorisme, is het een thriller ? uiteraard een mix van beide. De gruwelijke actualiteit van extremisme en een spannend politieverhaal. Het boek is goed geschreven, leest bijzonder vlot, maar toch, op één of andere manier verslapt op bepaalde punten mijn aandacht, alhoewel ik niet echt kan aangeven waarom. ’t Is een dom excuus, ik weet het maar ik kan er niet echt de vinger opleggen. 

Toch vind ik Winterland een behoorlijk goed boek, voor de liefhebbers van wat meer politieke insteek of interesse in terrorisme (en dat is uiteraard helemaal goed bedoeld) zal het ongetwijfeld een topper zijn.  Van mij krijgt het boek alleszin 4 kraaien, vooral ook omdat ik vind dat de hoofdpersonages en hun eigen problemen mooi werden uitgewerkt, op een serene manier en mooi geintegreerd in het gruwelijke verhaal van terreur en moord en haat.