Mijn derde alibi......door Miriam

Ken je het nummer ‘Born slippy’ van Underworld? Nee? Zoek het anders even op op Youtube. Zet dan het geluid redelijk hard (niet schrikken) en dan met name bij het stukje dat de beat echt voluit knalt, zo ergens rond de anderhalve minuut zal dat zijn gok ik. Heb je ‘m? 

Mooi….maar niet heus, want zo voelde het afgelopen week zo’n beetje in mijn kaak. Alsof er een enorme beukende, dreunende, stampende houseparty aan de gang was met het volume op volle sterkte. En nee, ik overdrijf echt niet. Vorige week vrijdag een bezoekje aan de tandarts gebracht (want ik had kiespijn en ik was het zat) en toen bleek er onder een kies een kleine ontsteking te zitten. Hij heeft alles schoongemaakt (goeie genade, wat een putlucht) en ik zou er vanaf moeten zijn….maar toen begon de ellende pas goed. Ik zal je de ranzige details besparen, maar het werd uiteindelijk een enorme ontsteking in mijn rechterbovenkaak compleet met hamsterwang (man’lief’: ‘je mag je eten wel doorslikken hoor schat’) en de pijn was werkelijk niet te harden. Geen pijnstiller kon er tegenop. Wat voelde ik me ellendig. Afgelopen maandag kreeg ik een antibioticakuur (had de tandarts maar even gebeld om te melden dat ik ‘niet zo heel blij was’) en die sloeg gelukkig aan. Ik ben weer ‘hamster-af’ (gelukkig maar, want de hamstergrapjes ken ik ondertussen wel) en de pijn is weg, net als de ontsteking. Blij toe.

Er zijn weer een aantal boekenfeestjes geweest natuurlijk, waarover je op het blog al heb kunnen lezen. Het Boekenfestijn (verslagje) (ik had een bescheiden buitje al zeg ik het zelf) en Manuscripta (dat vond ik zó ontzettend leuk, het verslag van Ink lees je hier) en de Meet & Greet met Isa Maron (mijn verslag lees je hier).  

Op 20 september jl. liep ik mee met de 4 Engelse mijl van de Damloop by night in Zaandam. Ontzettend leuke sfeer, heeeeeeeeel veel (hardlopende) mensen in allemaal dezelfde KNALgele shirtjes en overal mensen langs de route om je aan te moedigen.

Nu was mijn voornemen om ergens rond de 39 minuten uit te komen, maar het liefst wel wat sneller. Zo’n eind is 6,4 kilometer nou ook weer niet, dus dat moest zeker kunnen.
Ware het niet dat ik snot- en snotverkouden was. En dan is 6,4 kilometer godvergeten ver kan ik je wel vertellen. Mijn hemel. Na 1 kilometer zweette ik als een otter met mijn tong ergens halverwege mijn knieën, alsof ik al 10 kilometer had gerend. Dat ging ‘m niet worden, dat was wel duidelijk. Mijn uiteindelijke finishtijd was ook werkelijk om te huilen zo slecht. Dat ga ik hier niet eens neerzetten.

In de herkansing op 19 oktober a.s. Dan ga ik naar Amsterdam voor de TCS Amsterdam Marathon en voordat jullie denken dat ik ook daadwerkelijk de marathon ga lopen (as if), nee, ik ga voor de 8 kilometer :-)

Oh en op 17 september waren hier in Alphen de scholen dicht. Ja inderdaad op een woensdag en nee, het was geen studiedag. Eens per jaar is hier in Alphen namelijk de Jaarmarkt. Elke derde woensdag in september. En laat dat nou net een markt zijn waar ik persoonlijk niet dood gevonden wil worden, dus dan ga ik Alphen uit (en met mij vele anderen). Een mooie dag voor bijvoorbeeld de Efteling (waar je dan ook eigenlijk alleen maar Alphenaren tegenkomt), maar aangezien we daar dit jaar al waren geweest, ging ik met Lotte (en vriendin Manon en Lotte’s BFF Margot) naar de Amsterdam Expo naar de tentoonstelling ‘The Art of the Brick’. Kunst gemaakt van Lego. Heel erg leuk was dat. Tot eind oktober is het nog te zien, ik kan het echt aanraden.

Verder was het de afgelopen weken redelijk rustig. Precies zoals ik het graag wil haha ik heb het druk genoeg met werk (lees: water naar de zee dragen), manlief en de kids en het blog, dus een beetje rust qua sociaal leven is dan wel erg prettig. In de afgelopen weken werd bevestigd dat mijn ‘gut feeling’ nog altijd goed werkt (eerder dit jaar heb ik het te lang genegeerd, die fout maak ik niet nog een keer). Ik hou er nooit zo van om keuzes te maken omdat anderen dat van mij verlangen. Dat weiger ik pertinent en ik vertrouw op mijn ‘gut feeling’. Misschien ben ik heel naïef om te denken dat als je met iemand omgaat op welke manier dan ook, dat het dan ook om dié persoon gaat. Dat je hem of haar aardig vindt, leuk of interessant. Misschien heb je een gezamenlijke hobby, hou je van dezelfde muziek of wat dan ook en dat het daarom klikt. En dat je dan dus niet ineens krijgt ‘oh, wacht, je bent ook bevriend met die en die…oh nou, het is niet persoonlijk hoor, maar daar heb ik ruzie mee, dus dan wil ik jou eigenlijk ook niet kennen’. Dat is toch raar? Of ben ik gek? (ik sluit niks uit hoor, ik ken mezelf). Maar ik begrijp dat werkelijk niet. Echt niet. Maar het kwetst best wel.

Zo. Klaar.

Oh en ik heb natuurlijk ook nog wel wat boeken gelezen. ‘Conflict’ van Susan Moonen, ‘Verboden Tranen’ van Melissa Skaye, ‘Dicht bij mij’ van Luana Lewis, ‘Geraakt’ van Margje Woodrow, ‘Verdoofd’ van Cis Meijer en ‘Wreed’ van Mel Wallis de Vries. Er ligt al weer een aardig stapeltje op me te wachten en er komt nog zoveel moois aan! Maar daarvan houden we je hier natuurlijk op de hoogte ;-)