Thrillerlezersblog: Alibi door Ink

‎Opeens viel internet weg en de tv... Ach die tv...kijk toch amper...

Maar opeens kan je niet even het journaal aanzetten en naar Annechien kijken als je daar zin in hebt. En een van mijn favoriete zomerprogramma's is toch wel De slimste mens. Heerlijk antwoorden roepen en 'Wat ben je doooooom!'...en je zelf even slim voelen haha. Ook de aanwezigheid van Maarten van Rossum, waar velen zich aan ergeren, maakt voor mij de avond goed met zijn heerlijke norsige opmerkingen als enige jurylid.

En.... ik had een blog waaraan gewerkt moest worden. Met de handen in mijn haar wat ik nog nauwelijks heb, nadat ik het een paar weken geleden liet afscheren. Ook een bijzonder moment: paar jaar geleden moest ik het verplicht afscheren in verband met de plukken haar die op mijn kussen verschenen nadat er wat ladingen gif mijn lichaam ingepompt waren. Toen heb ik hard gehuild toen het scheerapparaat gonsde. Nu maakte IK die keuze. Wat een heerlijkheid om door je eigen korte haren te roetsen... Als tegenstelling ben ik wel opeens na 47 jaar mijn teennagels gaan lakken. Wat een verbijsterde gezichten dat dan opleverde: hilarisch!

Maar ik dwaal af! Ik reed naar de Mac: voer daar gesprekken over de mode in jetski's en geniet ik van het enthousiasme van een jonge vent. Drink een koffie die me 1000 procent meevalt en typ me rot om binnen een uur wat stukken af te hebben. Maar wat een tijd je over houdt dan! Ik las een flinke stapel boeken uit, typte recensies, genoot van mijn voorraad yankee candles.... yankee candles ???? Was da dan? Geurkaarsen..ieh bah..ik hou er ook niet van, maar deze: verrukkelijk!

Ik heb wel eens de tuindeuren opengegooid en een stel kaarsen naar buiten gesmeten. Mijn zwarte kat Ollie weigerde namelijk nog binnen te komen. Die had een paar dagen elke keer aan de kaars geroken en rende steeds weg. Maar deze Yankees...ik ben er verliefd op! Subtiele echte geuren voor een prijs die belachelijk is. Belachelijk in de zin van te duur. Nu dus boekkie en kat op schoot als een van de vele yars die ik kocht aangaat.

Weet je, deze maand augustus is een erg bijzondere maand voor mij geworden. Elke dag start ik de rest van mijn leven. Omkijken? Wat is het nut van omkijken? Het is geweest en erin blijven hangen zuigt energie. Natuurlijk op het moment dat iets voorvalt en het je raakt, ben ik ook of verdrietig of boos of teleurgesteld. Ik heb inmiddels geleerd dat mensen liever weglopen dan dingen uitpraten. Dat ze een bepaald verhaal ophangen om mensen aan hun kant te krijgen. Ik heb die fantasieverhaaltjes niet nodig. Mensen vinden je aardig en uit zieligheid hoeft niemand mij gelijk te geven. Deze maand heb ik bijzondere mensen ontdekt en nu weet ik hoe ik mooie pareltjes die oprecht, eerlijk en sociaal zijn moet herkennen. Ik weet hoe ik ze moet herkennen: ze lichten namelijk op in de

duisternis! Hoe? De meeste mensen praten veelvuldig over zichzelf. Zeker over de zwaarheid van het leven wat ze tegenkomen. Maar daar praten ze dan ook 90 procent van de tijd over. Dan nog zo'n procent of 8 over anderen en dan is er een klein beetje ruimte om te vragen hoe het met jou is of hoe jij denkt. Elk antwoord is aanleiding om alsnog weer te vertellen wat ze zelf meemaakten. Af en toe geeft dat niet, maar zodra het altijd gebeurt, moet je wegwezen. Ik kan slecht tegen mensen die in negativiteit blijven hangen en zwelgen in zelfmedelijden. Kom op! Kijk om je heen en geniet dan van wat kleins. En waar ik nog misschien wel het meest geniet (na mijn boeken en Sarah Bettens)

zijn de ontdekkingen van pareltjes. Zo ontmoette ik eind mei in Bitterzoet te Amsterdam zo'n pareltje en in de tijd erna bleek dat iemand te zijn die vraagt, begrijpt en meedenkt. Iemand die mijn creativiteit naar boven haalt. Iemand die mij durft aan te spreken op dingen. Maar bovenal laat merken dat ze jou als persoon mag en daar om moet lachen. Iemand die communiceert in plaats van monologiseert! Miriam beheert samen met mij dit blog.

Onverwachts kwam daar een jonge hond bij van 20 jaar oud , Alex, die nog lekker zoekende is in de wereld om zich heen, maar een enorme passie heeft voor boeken. Dagelijks hebben we gesprekken met zijn drietjes over..alles! Van de smaak van chips (oliebollen) tot Halloweenfeesten. En ook stonden er opeens mensen op die helpen bij het blog en de groep: Ann, die de quotes wekelijks maakt, Lydia en Corina die de jarigen feliciteren, Liesbeth en Renée die stellingen en vragen bedenken. Opeens is het maken van het blog weer gewoon plezier in plaats van een wedstrijd touwtrekken en onder curatele staan...