De tienerjaren voorbij

Afgelopen dinsdag was het 14 februari.

Ja duh, hoor ik je denken.

14 februari was ook Valentijnsdag.

Zo dan, nog meer nutteloze feitjes?

Verwacht niet dat je nu een slijmerig romantisch Valentijnsverhaaltje voorgeschoteld krijgt. Ik kan best romantisch zijn – het is alweer een tijdje geleden, maar daar gaat het nu even niet om. ‘Wij’ geven niets om Valentijnsdag. ‘Dat zeg jij. Je partner zegt wel dat ze er niets om geeft maar als jij met je rug naar haar toe ligt, valt ze huilend in slaap wanneer er weer een Valentijnsdag voorbij gaat zonder een Valentijnskaart of bos bloemen.’

Vroeger, toen deden wij er zo nu en dan wel eens aan. Maar toch meer ook omdat het een soort van verwacht wordt, sociale druk. Nu is het meer een dag die je opgedrongen wordt omdat het zo fijn tussen kerst en Pasen past, zodat de schappen in de winkel maandenlang met chocolade gevuld kunnen blijven.

Dat is niet waar deze column over gaat.

Valentijnsdag is voor ons belangrijk om een andere reden, de dag dat ik een tiener kwijtraakte.

14 februari 2017 is mijn zoon 20 geworden. Ik heb gewoon een twintiger als zoon. Ik kan het zelf ook nog niet geloven. Ik bedoel, heb je mij wel eens gezien? Het lijkt heel wat met zo'n baard, maar eigenlijk ben ik nog steeds 27.

Vorig jaar vierden wij zijn vierde verjaardag nog, althans zo lijkt het. Je knippert een keer met je ogen en je bent 16 jaar verder.

Twin-tig. Mijn zoon is zo oud, dat hij zijn leeftijd moet uitdrukken in tig! Klinkt toch niet meer zo kinderlijk als vijf, schattig als 10 of opstandig als 16. Zijn eerste verjaardag ligt nog vers in mijn geheugen. Een teken aan de wand voor wat ons niet veel later te wachten stond.

Wat is er gebeurd met mijn baby, peuter, kleuter, tiener, puber en volwassene-in-opleiding? Moet ik hem nu zijn certificaat overhandigen: Gefeliciteerd, u bent volwassen of moet ik mezelf een certificaat geven: Gefeliciteerd! U hebt de tienerjaren doorstaan, zet u schrap voor de jaren 20? Gaat hij mij nu opeens bij mijn voornaam noemen, in plaats van u – ja, die van mij zegt u tegen mij en anderen, in ieder geval in mijn bijzijn.

14 februari 1997. Het lijkt zo lang geleden: No Doubt stond met Don't Speak op nummer 1 van de top 40, Hakke & Zage van Gabber Piet op nummer 2. Weet u dat nog, gabbers? Zó jaren negentig. De mobiele telefoon was nog een koelkast die je op een steekwagen moest voortduwen, Facebook moest nog uitgevonden worden. Wat was het leven toen een stuk rustiger.

Historisch gezien misschien niet zo’n belangrijke datum, voor ons natuurlijk een dag om nooit te vergeten. Je eigen kroost van 5kg verwelkomen, na nog eens 3 weken langer te hebben moeten wachten dan gepland, met stimuleringsmiddelen en via de nodige werktuigen. Net als zijn vader doet hij alles in zijn eigen tempo: als het lekker zit, waarom er dan wat aan veranderen. Toch?

1997. De vorige eeuw. Ondertussen al 4 Amerikaanse presidenten meegemaakt, 16 kabinetten. De wereld is flink veranderd.

Zoveel meegemaakt met elkaar, maar helaas ook zonder elkaar. Onze werelden stortte al vroeg na zijn geboorte in elkaar, vanaf zijn 3^e levensjaar moesten wij het grotendeels zonder elkaar doen. We groeiden gescheiden op, zagen elkaar wekelijks maar toch anders. Er gingen ook weken voorbij dat we elkaar helemaal niet zagen, een groot gemis van beide kanten. Angst en depressie maakte het soms onmogelijk. We hebben ons door heel wat moeilijke perioden geworsteld en zagen elkaar veel meer dan die ene keer in de week, waardoor we elkaar steeds vaker zagen. Misschien niet zoveel als hij gehoopt had of durfde uit te spreken en niet zoveel als ik zou willen, maar weten dat er altijd een veilige haven is waar je op kunt terugvallen is vaak al een hele geruststelling.

Het gevoel van falen ligt zo dicht onder de oppervlakte. Het gevoel van vluchten en iemand in de steek laten, er niet meer kunnen zijn voor je kind, is hartverscheurend. Slopend voor lichaam en geest. Momenten dat hij als kleine jongen liever thuis wilde zijn en niet bij mij, alleen maar omdat het niet thuis was. Een keuze maken tussen vader en moeder, het is zo oneerlijk.

Nu, op latere leeftijd, is de tijd die we met elkaar doorbrengen nog belangrijker dan het vroeger al was omdat het minder wordt. Logisch. Een eigen leven, ouders komen over een paar jaar weer op een hogere plaats te staan, wanneer het leven meer gewaardeerd wordt. Voor een ouder is het slikken. Je wilt je kind blijven omarmen, zijn hand vasthouden en waarschuwen voor de valkuilen waar jezelf met open ogen in bent getrapt. Maar het kan niet, loslaten is zo moeilijk.

20 jaar. Het is pas het begin, waar hebben we het eigenlijk over. Er komt nog zoveel moois en zoveel hartzeer aan. Het mooiste in mijn leven, met stip op nummer 1.

Verdorie, is het toch een zoetsappig verhaaltje geworden...

Schrijfster JK Rowling werd verrast door zoon

J.K Rowling werd afgelopen zondag 51 jaar.  Haar 13-jarige zoon heeft zijn moeder verrast met een opmerkelijk cadeau.

J.K Rowling vierde haar verjaardag zaterdagavond uitbundig. Op social media plaatste de bekende schrijfster een paar kiekjes van haar feestje. Zo is onder meer te zien dat ze haar kaarsje mocht uitblazen op een taart in de vorm van het King's Cross station. Daarnaast plaatste ze een foto van een mok waar een uil op afgebeeld staat met de woorden ’Fuck Off’.

Daarbij twitterde de schrijfster het volgende bericht: ”Ik denk dat we het met z’n allen eens zijn dat dit een onacceptabel cadeau is van mijn zoon voor zijn moeder op haar verjaardag”, 

De freule was jarig

Lees- en verjaardagsweek 
Wat heb ik de afgelopen periode ondernomen? Nou, ik ben in ieder geval jarig geweest! Afgelopen zondag, 10 juli mocht ik mijn 29ste verjaardag vieren. Het was super weer, dus iedereen lekker buiten geparkeerd. Het was niet super druk, maar wel gezellig. ’s Avonds met een deel van de visite gezellig Chinees gegeten. Fijne dag gehad.

Natuurlijk heb ik cadeautjes gehad! Van het team van Thrillerlezers heb ik een super leuk cadeau gehad, namelijk een geïllustreerde hardcover van Harry Potter and the Philosopher’s Stone! Helemaal leuk, ben erg fan van de Harry Potter boeken, dus deze mag niet ontbreken natuurlijk! Nogmaals heel erg bedankt, super team! 

Verder heb ik geld, bol.com-bon, bon van de Douglas en 2 kleine hortensia’s gekregen. Goed verwend dus. En natuurlijk heeel veel berichtjes via facebook, iedereen bedankt! Ook voor de kaartjes die ik ontvangen heb. 
Natuurlijk heb ik naast mijn verjaardag vieren nog meer gedaan, afgelopen week ben ik namelijk met een vriendin naar de Harry Potter Exhibition in Brussels Expo geweest. Super leuk! Allemaal rekwisieten uit de film. Mijn verslag en foto’s volgen op het blog uiteraard.
Ook ben ik vorige week nog een dagje wezen relaxen in de sauna samen met Brenda. Af en toe moet je jezelf verwennen toch? ;-) 

Verder heb ik natuurlijk ook nog wel wat gelezen. Ik heb Weg zonder genade van John Hart uitgelezen. Wat een geweldig goed boek vond ik dat zeg. Ik heb genoten. De recensie zal vast binnenkort voorbij komen!
Daarna ben ik begonnen in Virtuele tango van Melissa Skaye voor de speciale leesclub met Melissa. Zelf ben ik hiervan begeleider en deel 2 en 3 heb ik al gelezen, maar deel 1 nog niet. Nou, ik ben blij dat ik hem nu alsnog gelezen heb. Lekker boek, las heerlijk vlot! Ook hiervan zal ter zijner tijd een recensie volgen op het blog. Ik moet wel zeggen dat ik het een goed thriller debuut vond met een verrassend plot.
Toen dat boek uit was ben ik begonnen in Ik zie ik zie van Karen Sander. Daar ben ik nog in bezig, maar deze is ondertussen bijna uit. Het is het derde deel met George Stadler en Elizabeth Montario in de hoofdrol en hij is weer spannend! Deze keer wordt George beschuldigt van moord. Hoe gaat hij zich hieruit redden?! Ik ben benieuwd! Ik hoop hem vandaag nog uitgelezen te hebben.

Wat ik hierna ga lezen weet ik nog niet zeker, maar ik denk dat het Het vervloekte huis van Lydia van Houten gaat worden. Ik heb hier nu al zoveel goede, maar ook een aantal heel slechte recensies van voorbij zien komen en ben toch wel benieuwd in welk “kamp” ik mij ga scharen! Daarnaast heb ik ook nog een Young Adult klaar liggen om te recenseren, tweede deel van de Eilanden-reeks van S.J. Paul, De Geest. Het eerste deel vond ik goed, ik ben benieuwd naar het tweede deel.

Nou, dit was het wel weer! Tot een volgende leesweek!

Groetjes Amanda

Buistje aan het lezen en vertalen

Deze week heb ik een zenuwachtige dochter in huis. Ze heeft deze week de Cito toets van groep 8. De eerste dag zit erop. Vanochtend bij het ontbijt toch maar even lezen even ontspanning. Tja van wie zou ze dat nu hebben? Nog een paar dagen en dan begint de mei vakantie. Wat vliegt de tijd voordat je weet is het zomervakantie.  

Ook zijn de voorbereidingen in volle gang voor haar verjaardag, want ze wordt volgende week al weer twaalf jaar. En dus nog even voor de vakantie trakteren, maar wat zullen we dit jaar nou eens doen. Ze is druk met haar buurmeisje/en vriendin cupcakes aan het versieren. Dus donderdag groot feest op school. 

Ik had vandaag bezoek van een goede vriend. We kennen elkaar alweer vier jaar, vier jaar geleden was ik voor drie maanden opgenomen in het astma kliniek in Heideheuvel.  We kwamen tegelijk voor de opname. Echt bijzonder hoe die vriendschap is ontstaan. Ook was ik afgelopen week een dag zoet in het ziekenhuis, niet voor mezelf maar voor mijn schoonmoeder. Tussen de afspraken door hadden we 1,5 uur even pauze. Moeders aan het puzzelen, ze vroeg of ik een boek bij me had. Nou ik ben op alles voorbereid. Ook met dit boek. Ik heb deze week Ik aanbid je van Donna Leon gelezen . En sorry, als ik mensen voor het hoofd stoot, maar dit boek is niks voor mij. Het boek is vertaald vanuit het Engels naar Nederlands. Ik aanbid je is het vierentwintigste deel met de hoofdpersonage Guido Brunetti. Ik struikelde letterlijk over de Italiaanse woorden, want wat betekent bijvoorbeeld 'questura'?.

Help!!!!!!

Ik de app translate maar op mijn smartphonegezet. Mijn redder in nood: waar zou ik zijn zonder smartphone? Nou, ik zal jullie uit de brand helpen: questura betekent dus politiebureau.  En zo kwam ik tijdens het lezen meer Italiaanse woorden tegen. Het haalde me uit mijn concentratie. Dit boek gaat over een operazangeres die gestalkt wordt. Nu heb ik weleens een boek gelezen over stalken en dat was best spannend, maar in dit boek is de spanning ver te zoeken en het was ook nog voorspelbaar ook. 

Ik was van plan om na de muziekrepetitie lekker te gaan lezen in De obsessie van Nora Roberts. Maar voor het eerst weer sinds jaren bleef ik plakken, ach jullie kennen het wel gezelligheid kent geen tijd. 
Verder heb ik me bezig gehouden met een interview deze week voor de topic Hoe is het met. ... hou het blog maar in de gaten zou ik zeggen. En dan is het alweer 1 uur in de nacht en de hoogste tijd om mijn bed in te gaan. Jaaaaa nog twee nachten op het moment van schrijven en dan is het eindelijk zo ver: de Boekpresentatie van Linda Jansen van Boven water in Breda. Samen met Juul en Ink ga ik er een leuke dag van maken. Maar daarover volgende week meer. 

Nou lieve lezers van mijn stukje 'Wat heb ik gelezen', tot volgende week maar weer. 

Ik wens jullie een fijne leesweek. 

Tjuus de groeten uit Woerden

Lydia .