De vakantiekoffer van Walter Lucius

1: waar ga ik heen op vakantie?

Dit jaar ben ik al een maand op vakantie geweest. Vakantie is eigenlijk niet een juiste benaming.

Het was een researchreis naar Vietnam. Op de fiets. Het is fantastisch om door een land te reizen per fiets omdat je dan zoveel meer meemaakt, ziet en onderweg mensen ontmoet.

Deze zomer moet ik hard doorwerken aan de opvolger voor Schaduwvechters. Dat doe ik voor een belangrijk deel in een oude Noord Limburgse hoeve dat officieel mijn schrijfatelier is. Daar heb ik ook een grote tuin. Elke keer als ik daar ben, voelt het alsof ik 'op vakantie' ben. Op werkvakantie dan ;)

2: welke boeken gaan er in de vakantiekoffer?

Ik ben voortdurend mijn thrillerkennis aan het bijschaven, dus of ik nu wel of niet op vakantie ben: ik lees voornamelijk thrillers. Ik ben nu begonnen aan 'Weg zonder genade' van John Hart. Een fenomenaal boek van een begenadigd schrijver. Rijk van taal, verrassende verhaallijnen en intrigerende karakters.

En welke boeken er mee gingen in mijn laatste koffer, dat waren research boeken: 'The cat from Hue' van John laurence en 'Marines in Hue City' van Eric Hammel.

3: welk boek raad ik jullie aan om in de vakantie te lezen?

Een absolute 'vakantiekoffer' aanrader is wat mij betreft "Als je het licht niet kunt zien" van Anthony Doerr.

Het is geen thriller, maar een grens overschrijdende roman die je ook als thriller kunt lezen. Wat ik zo mooi aan het boek vindt is behalve de prachtige taal, het gegeven: in WO II komt een jonge Duitse soldaat uiteindelijk 'oog in oog' te staan met een blind Frans meisje in een totaal verwoest Frans kustdorp. Een confrontatie waarin de hele oorlog is samengebald. Prachtig!

Schaduwvechters - Walter Lucius

Titel: Schaduwvechters

Auteur: Walter Lucius

Uitgeverij L.S

413 pagina's

Walter Lucius is het schrijverspseudoniem van scenarist en producent Walter Goverde. Walter werkte als scenarist, regieassistent en regisseur voor theatergroep Affect, het Zuidelijk Toneel en de Blauwe Maandag Compagnie. Als televisieregisseur maakte hij dramaproducties, documentaires en items. Bijna tien jaar lang was hij ook regisseur van Het Klokhuis. Met zijn eigen audiovisueel bedrijf Odyssee Producties realiseerde hij voor een aantal ministeries projecten zoals de inburgeringsfilm Naar Nederland.
Schaduwvechters is het tweede deel van de Hartland-trilogie.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap

Journaliste Farah Hafez wordt gezocht door internationale veiligheidsdiensten vanwege haar vermeende aandeel in een gijzelingsactie in Moskou. Ze vlucht naar Jakarta om haar onderzoek naar de criminele praktijken van een Russische oligarch door te zetten. Gesteund door haar collega en vertrouwelijk Paul Chapelle, legt zij op verrassende wijze het internationale netwerk van de Rus bloot.

Toen ze opstegen wist ze het zeker. Ze ging de enige weg die ze kon gaan. Het was de weg van de aanval, en hij lag wijd voor haar open.

Schaduwvechters sluit naadloos aan op De vlinder en de storm. Als je dat boek nog niet gelezen hebt, dan moet je eigenlijk stoppen met het lezen van deze recensie en het eerste deel van deze trilogie gaan lezen. Je mist best wat informatie als je het eerste deel niet leest. Er wordt wel wat teruggegrepen naar het eerste deel, maar je mist net de details.

Haar onderzoek naar de hit-and-run in het Amsterdamse Bos leidde Farah Hafez naar de Rus Lavrov, waardoor ze uiteindelijk in Moskou belandde. In Moskou gaat het mis en Farah moet op de vlucht, omdat ze wordt gezien als terroriste. Paul Chapelle schakelt de hulp in van een oude bekende, journaliste Anya Kozlova en samen doen ze er alles aan om Farah van alle blaam te zuiveren en om het criminele netwerk van Lavrov bloot te leggen. Farah slaat op de vlucht en Indonesië ligt voor de hand als er aanwijzingen zijn dat Lavrov plannen heeft om ook daar koste wat het kost zijn imperium uit te breiden.

Het voelde als een leeg en zinloos verlangen om haar heil in de handen van een ander te leggen. Ze moest in beweging blijven, haar eigen koers bepalen. Nooit stilstaan, nooit een stap achteruit.

In Nederland ligt de focus van Radjen Tomasoa, hoofdinspecteur recherche, op het oplossen van de hit-and-run op het Afghaanse jongetje Sekandar. Samen met rechercheur Esther van Noordt bijt hij zich vast in het onderzoek dat steeds maar vast lijkt te lopen, vooral als blijkt van de betrokkenheid van een Nederlandse minister.

‘Wij gaan dit samen doen, Van Noordt. Jij en ik. Ik zie je op het bureau.’ Hij draaide zich om en liep naar zijn auto. Hij hoefde niet op haar antwoord te wachten. Hij had zelf al te veel onbeantwoorde vragen.

Had Tomasoa in De vlinder en de storm nog maar een klein rolletje, in Schaduwvechters is zijn rol gelukkig een heel stuk groter. Een erg sympathiek personage, rechtdoorzee, een man met een groot rechtvaardigheidsgevoel en hij laat zich niet tegenhouden door wie dan ook of door welke regel dan ook om het recht te laten zegevieren. Hij werkt samen met Esther van Noordt, jong en veelbelovend. Zij is niet voor één gat te vangen en bovendien niet op haar mondje gevallen, ongeacht wie zij voor zich heeft.

Duidelijke verhaallijnen: aan de ene kant het ontmantelen van het imperium van oligarch Lavrov en aan de andere kant de hit-and-run in het Amsterdamse Bos en het sneeuwbaleffect dat dat teweeg heeft gebracht. De hoofdstukken zijn relatief kort, wisselen af tussen de verschillende personages en de verschillende landen waarin zij zich bevinden. De afwisseling zorgt ervoor dat je als lezer alert blijft en dat is wel nodig, de intriges en complotten vliegen je om de oren.

De hoofdstukken over Farah in Indonesië boeiden me het minste. Ja ze waren bij vlagen heel spannend (Mission Impossible was er op een gegeven moment niets bij), maar ik vind Farah niet zo heel interessant, ze blijft erg ‘hangen’. Paul Chapelle kwam helemaal niet uit de verf, hij is nog steeds een behoorlijk gesloten boek en bleef vlak, wat ik erg jammer vond, want het lijkt me juist iemand met een heel pittig verhaal. Er komt wel iets van boven, maar te weinig om je als lezer echt te binden aan het personage. Radjen Tomasoa daarentegen is een heel fijn personage en erg goed neergezet. Collega Van Noordt is een goede match en samen vormen ze een meer dan prima duo. Ik heb genoten van de stukken die zich in Nederland afspelen en ik hoop dat ze beiden in het volgende deel terugkomen.

Schaduwvechters is minder fijn dan De vlinder in de storm, maar desalniettemin een goed boek dat voor een aantal zeer vermakelijke uren zorgt. Losse eindjes worden aan elkaar geknoopt, waardoor ik op een gegeven moment zoiets had van ‘...maar waar moet dat derde deel dan over gaan?’ en als antwoord daarop wordt er op het laatst door Lucius een deurtje geopend. Ik hoop dat we niet al te lang hoeven te wachten op het slotstuk!

Als een schaduw sluipt het verleden achter ons aan.

Plot 3,5

Originaliteit 3,5

Spanning 3,5

Schrijfstijl 4

Psychologie 3

Leesplezier 4

3,5 sterren voor Schaduwvechters

Miriam

De leesweek van Mir

Af en toe heb ik zo'n moment dat ik heel erg moe word van mezelf. Kent u dat? Vast wel. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit soort momenten. Gisteren was het weer zover. 

Ik was een dagje naar Utrecht, daar had ik afgesproken met twee vriendinnen. Samen lunchen en dan lekker shoppen. Een hele gezellige dag gehad en om een uur of vier gingen we weer richting huis. Toen ik uit de trein gestapt was, ging ik al zoekend naar mijn autosleutels naar de parkeerplaats. Zonder resultaat. Geen autosleutels in mijn tas. @#$!$!!! Allerlei scenario's staken de kop op. 'Als die bos maar niet uit mijn tas is gevallen toen ik mijn portemonnee eruit haalde...maar ja, dat zou ik wel gehoord hebben. Of iemand zou dat wel gezien hebben. Toch?'. 

En op het moment dat ik bij mijn auto kwam, wist ik het eigenlijk al. 

Het is niet de eerste keer namelijk dat het gebeurt (zucht). 

Als ik door het raampje naar binnenkijk, zie ik ze gewoon in het contact zitten. Ik heb namelijk nog een prehistorische auto, zo eentje bouwjaar eind jaren '90 en ik heb geen sleutel nodig om het kreng op slot te doen. Dat kan gewoon heel makkelijk, knoppie naar beneden, klink ingedrukt houden en dichtgooien die hap. Hatseflats. Alleen niet zo handig als je dat dan doet terwijl je sleutels nog in het contact zitten. Is wel eens eerder gebeurd. Stond ik bijvoorbeeld met kinderen en al ergens op het dak van een parkeergarage en dan zaten die sleutels er weer eens in. Manlief bellen (die heeft namelijk de reservesleutel) en die kwam dan vanuit Den Haag...of Zoetermeer.

Nu zat er niks anders op dan naar huis lopen (manlief niet thuis namelijk in verband met bbq waar hij met het draakje alvast naar toe was gegaan), andere auto halen met sleutelbos waar de reservesleutel aanhangt, mijn sleutelbos uit mijn auto halen en de auto normaal op slot doen en dan auto daar laten staan, oudste dochter ophalen zodat wij ook richting bbq konden. Je zou er het heen en weer van krijgen. Vanmorgen een wandelingetje richting station, auto staat weer voor de deur. 

Het zal ongetwijfeld nog wel een keer gaan gebeuren. 

Het draakje wordt binnenkort vier jaar en dan mag ze ein-de-lijk naar school. Al een jaar roept ze dat ze naar 'gool' wil net als haar grote zus en nu mag ze vast een aantal keer komen wennen. Afgelopen dinsdag was haar eerste wenmiddag. Je zou denken dat zo'n kind het een beetje spannend vindt, een lokaal met bijna dertig van die onbekende kleuters, maar nee hoor. Madam stampt gewoon naar binnen, hop op haar stoeltje en ze is er helemaal klaar voor. 'Ehm, misschien even je jas uitdoen en ophangen aan de kapstok?'. Oh ja. 

Ze vond het 'heeel leuk mama'. Maar ik mocht in het vervolg de 'paplu' niet meer mee naar huis nemen, want 'die hoort in de gang eigenlijk'.
Dat ik dat even weet. 

Qua lezen heb ik niet heel veel te melden. Ik heb Schaduwvechters gelezen en de recensie is inmiddels klaar. Vanmorgen heb ik Handschrift van de duivel van Donald Nolet opengeslagen, die viel letterlijk van de stapel (voorteken?) en ik ben gaan lezen. Ik moet nog 100 bladzijden (van de 334). Lekker opgeschoten dus. Het is een goed geschreven boek, dat zeker, maar het kabbelt een beetje voort, er gebeurt niet heel erg veel. Het is me niet helemaal duidelijk waar het nu allemaal heen gaat. Nog 100 bladzijden te gaan en dan weet ik het. Hopelijk. En dan eindelijk Baldacci! (update: boek inmiddels uit en volop bezig in De laatste mijl, tot nu toe: genieten!)

Fijne leesweek!

Miriam