Win Schaduwkant van Sophie Wester

 

Wat start als een onschuldig spel, loopt uit op een dodelijk drama

Sinds de dood van haar man voedt Ellen haar puberzoon Mick alleen op. Als docent en counselor op een middelbare school weet ze in theorie precies hoe ze met tieners moet omgaan, maar haar eigen zoon kan ze steeds slechter bereiken en ze is bang dat hij ontspoort. Wanneer ze als begeleider meegaat op Micks examenreis naar Texel, komt ze erachter dat hij verwikkeld is in een gevaarlijk spel. Als diezelfde week een van de leerlingen dood op een slaapzaal wordt aangetroffen en Mick verdwenen is, lijkt Ellens nachtmerrie compleet.

Kansje maken?

Hoe heette het debuut van Sophie wester?

Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com

Schaduwkant van Sophie Wester

 

Trauma

Sinds vader Dave tijdens een surfongeluk verongelukte staat de relatie tussen Ellen Welling en zoon Mick onder grote spanning. Als docente en counselor verbonden aan het Parkwijk College, staat Ellen leerlingen met problemen met goede raad bij. Thuis, met Mick, lukt dat niet. Het baart haar grote zorgen, bang als ze is dat haar zoon zal ontsporen. Dat Mick en zijn vrienden levensgevaarlijke spelletjes spelen, weet ze niet eens. Op examenreis naar Texel loopt het goed fout.

‘Schaduwkant’ speelt zich grotendeels af op voor de auteurs gekend terrein, te midden van leerlingen van de bovenbouw van een college. Dit is meer dan waarschijnlijk één van de redenen waarom de plot zo soepel leest en realistisch is: het college is als hun habitat, de omgang met leerlingen hun job; zij zijn daar in hun element! Maar niet alleen daar. ‘Schaduwkant’ neemt je mee naar huis en op eindreis en op elk moment waan je jezelf op de plaats van ‘actie’.

De acties en challenges van Mick en zijn vriendengroepje stuwen het plot. Herkenbare personages, problemen en verhoudingen: het spel tussen leiders die de wet dicteren en volgers die zwijgen, gehoorzamen en ondergaan uit schrik om uit het groepje gekegeld te worden. Pubergedrag, haantjesgedrag, uitdaging na uitdaging om iemands diepste angsten te bezweren, grenzen opzoeken en overschrijden. De dynamiek in het vriendengroep kan niet echt gezond genoemd worden en aan alles voel je dat er veel sluimert onder het oppervlak van wat vriendschap genoemd wordt. Het gaat van kwaad naar erger.

Ellen is als ‘ik’-personage van begin tot eind aanwezig: haar niet-weten, machteloosheid, angsten, twijfels, boosheid, ja, zelfs jaloezie, zijn als een rode draad met het plot verweven. In het vriendengroepje manifesteren Dani, Mick, Liv en Wout zich iets meer dan de anderen, maar het was zeker interessant geweest meer te vernemen over het verleden en de beweegredenen van Dani en Liv.

Waarom de thriller als titel ‘Schaduwkant’ meekreeg wordt uiteindelijk ook duidelijk en voor Ellen is het een eyeopener die voor haar en Mick een wereld van verschil kan maken.

‘Schaduwkant’ is na ‘Moordende hitte’ en ‘Een lege plek’ de derde thriller van het schrijversduo Sophie Wester. Een goede over rouwverwerking, grensoverschrijdend gedrag en vooral diepe moederliefde handelende thriller die voor enkele uren de wereld om je heen doet vergeten! Naar mijn mening is hun derde boek meteen ook hun beste van de drie. Dat belooft voor de toekomst!

4 kraaien

Anita 

Wat las Ink

Ik heb inmiddels door gegeven bij de Dela dat ik nog 88 jaar langer blijf op deze aardkloot. Anders moeten er echt te veel boeken mee in mijn kistje die ik nog moet lezen ergens in een volgend verblijf.

Het zal dan wel boekverbranding worden, want de hemel zal het wel niet worden.
Ik moet dus zo veel mogelijk nog lezen voor ik het aardse verwissel met het helse.
Lezen? Wat is dat? Rustig in je leeshoekje op schoot lekker doorgaan in een boek een paar uurtjes?
Een tip voor een ieder: neem geen kitten in huis. Zeker niet als er ook nog een hond rond loopt. Blazen, grommen, spugen...Het was een heerlijke kakofonie van geluiden in Huize Kroon deze week.
Zondag kwam het kleine monster ons gezin vergroten. De dag daarvoor was ik naar de Antwerpse boekenbeurs geweest. Een uitje met mijn medebaas Miriam en Bendelid Caro en het uitje kan in de top vijf van dit jaar. Wat een super leuke dag heb ik gehad.
Leuk overal lopen kletsen en Sterre Carron eindelijk eens ontmoet en die is bijna gekker dan ik ben.

Ik ben begonnen in Souvenir van Marcella Kleine (en terwijl ik type loopt er een monstertje over het toetsenbord en wat hij precies wilde typen is mij onduidelijk, dus heb het weggehaald). Goed boek! Mooi alsof je zelf daar in Indonesië meeloopt en spannend wat er aan de hand is. Goed geschreven Marcella!
Dan komt er ook een dag Eindhoven tussendoor en nee, zowaar eens niks met boeken te doen. Maar
een diploma-uitreiking van mijn inwonende gymdocent. Maanden geleden al geslaagd maar de Fontys dacht dat het handig is dat iedereen dan in november een vrije dag neemt en het papiertje op komt halen. Van tevoren lekker lunchen in het superleuke Genneper paviljoen waar we het slagen een half jaar geleden al hadden gevierd met een luxe uitgebreide high tea (heel vervelend hoor) en dan een langdradig iets met heeeeel veel afgestudeerden met intermezzo's die alleen leuk zijn voor de studenten . Ouders, geliefden en verdere aanhangsels zijn alleen geïnteresseerd in de uitreiking van jouw geliefd persoon. Toch? Zeker als je daar vanaf half 3 bent tot 5. Maar wat was ik trots toen de studenten de zaal in moesten paraderen en daar een kuifje boven alle paardenstaarten uit stak. Trots omdat je weet hoe iemand moest knokken met veel blessureleed om met kapotte knie hoogspringen en hordebotsen moest gaan halen nog. Na een zware tijd van het schrijven van een scriptie; ik mag dan van schrijven houden, zij niet. En lezen is ook een crime: boeken? wat is dat? Nooit meer lezen dan social media. Maar daar stond ze hoor met het speciale scheidsrechtersfluitje met inscriptie. Moest er van huilen zo trots was ik. Jaja, ik lijk zo'n bikkeltje.

Dagje niksen en lezen de dag erna en toen mochten we alweer op pad naar het mooie (kuch) Goirle voor een boekpresentatie. Dit keer van Nico de Beer. Wie? Ja, een debutant

met een boek wat ik mocht proeflezen. En het is een goed boek. Ook Linda Jansma las het en vond hem heel goed. Dus kopen maar dan he. Ik ga toch eens aandelen kopen...
Er schijnen bloggers (nou ja, maar eentje) die beweert te verdienen aan haar recensies. Maar eerlijk is eerlijk, die heeft dan ook 3000-5000 kijkers per dag. Via de chat hebben wij het als bloggers met veel minder bezoekers het al over dat er een nulletje of drie te veel in staat. Jaja, we zijn gewoon kinderachtig jaloers. Iedere blogger wil wel 5000 bezoekers op een dag. Maar die krijg je niet op een boekenblog. En zeker niet met drie berichtjes per week. Daarnaast elk ander blog afzeiken getuigt ook van een mooi karakter. Deze week werd het blog Zon en Maan in het negatief daglicht gezet. De eigenaar Emmy leest debiel veel. Echt niet normaal: rustig 7 boeken in de week! Als je zelf vrij langzaam leest, kun je dat amper bevatten. Emmy's blog is goed! Het is persoonlijk en zeer informatief. Ze heeft er een hele goede naam mee opgebouwd in uitgeversland. Maar in blogland houdt men niet van als een ander succes heeft, dus ging men beweren dat je nooit zo veel kan lezen en dat je dan wel je recensies bij elkaar moest jatten. Zo sneu...maar wij in blogland geloven echt dat diegene echt wel een keer enorm op haar bakkes gaat. Als iemand zo onoprecht en vals is gaan mensen dat op een dag doorhebben... Enneh als je van young adult houdt gericht op veel fantasy: http://zonenmaan.net/. Ik moet het even kwijt. Van mij mag je alles zeggen, vinden en beweren hoor, maar ga niet een positief ingestelde vrouw afzeiken. Wees gewoon open, transparant en vooral EERLIJK!
Tijd voor een nieuw boek: ik heb opnieuw een doosje met boeken naar Moon gestuurd, zodat ik een stel snel-moeten-lezen boeken kwijt ben aan onze snellezer. Ik heb er nu nog drie liggen zelf die snel moeten. Dus hopla hatseflats zoek er vast eentje uit.... Ik ben begonnen in Schaduwkant, een verhalenbundel van Letterrijn
En ik kijk uit naar de nieuwe van Marjolein van der Gaag. Bijna komt die uit...