Jij bent het licht van Marion Pauw

Mia haar wereld staat op zijn kop wanneer haar broer Max, waar zij bijna geen contact meer mee heeft, een boek uitbrengt over zijn jeugd in Tasmanië. Over hun gezamenlijke jeugd welteverstaan...

 

Mia en Max groeien op in Tasmanië bij hun twee niet bepaald stabiele ouders. Elk van hen heeft zo zijn eigen mechanisme ontwikkeld om te ‘overleven’ in die situatie. Max verzet zich en Mia voegt zich naar de dagelijkse grillen. Dan, heel plotseling, besluit de vader dat de 'lastige' Max maar naar een internaat moet om hem wat discipline bij te brengen. Jaren later, en al lang en breed weer terug op Nederlandse bodem, schrijft Max er zijn biografie over: Kutkind, waarin hij onomwonden de waarheid vertelt. Een waarheid waar niet elk familielid even blij mee…

 

Ik heb dit boek geluisterd en ik moest even wennen aan de stem van Mia, maar eenmaal gewend aan klank en intonatie bleek hij perfect in het verhaal te passen. De stem van Max is direct prettig en zodra je een stukje op weg bent in het verhaal, raak je alsmaar meer geboeid. De sfeer wordt beklemmender, tegen het claustrofobische aan, en wegleggen blijkt simpelweg geen optie meer.

 

Marion heeft verschillende verhaallijnen gecreëerd die prachtig samenkomen. Beeldende beschrijvingen van de Tasmaanse natuur en de Aboriginals worden afgewisseld met toxische familieverhoudingen en de duistere sfeer die rondom het beruchte St. Bartholomew’s hangt, het jongensinternaat waar broer Max door zijn vader heen werd gestuurd.

Mia vertrekt naar Tasmanië om daar haar rust weer terug te vinden nadat het uitbrengen van het boek van haar broer haar te veel reuring gaf, maar al snel raakt ze er betrokken bij een aantal zaken waar ze liever geen weet van had.

Richting het einde volgt er dan een rete spannende climax, waarna het boek je ook niet één, twee, drie meer loslaat.

 

Wat is dit een ontzettend goed!

Marion Pauw heeft een pareltje geschreven, woorden die mij al eens eerder over haar vorige boek ter ore kwamen en die heb ik nog niet gelezen dus ik heb nog wat te doen.

 

5 kraaien voor Jij bent het licht.

Karin K

Net uit...

 

Het geordende leven van Mia wordt bruut verstoord als haar broer Max een onthullend boek publiceert over hun jeugd. Max was het lastige kind dat altijd alle aandacht opeiste en het gezinsleven ontwrichtte. Voor Mia voelde het als een bevrijding toen hun ouders hem naar een internaat stuurden, het beruchte St. Bartholomew’s. Ze had geen idee welk wreed regime haar broer daar te wachten stond, en eigenlijk wil ze dat nog steeds niet weten.

Om aan het boek – en de waarheid – te ontsnappen reist Mia naar haar geboortegrond, Tasmanië. Daar stuit ze op de duistere erfenis van St. Bartholomew’s, dat opnieuw in de belangstelling staat. Terwijl ze op onderzoek uitgaat, raakt Mia verstrikt in een web van manipulatie en leugens. Een duister geheim dringt zich met geweld naar de oppervlakte.

De Gouden Strop 2022

 

Ietwat laat nu pas op deze zaterdag. Er waren tijden dat ik gespannen zat te wachten op de uitslag van de Gouden strop, maar gelukkig deed ons Karin dat wel en zette die avond gelijk mooie platen online. 

Voor nu komt deze spuit 11 nog even op het blog met de vermeldingen, omdat ook bekend is dat het vele lezers ontgaan zal zijn wie won of dat de prijs uberhaupt bestaat. Laat ik eerst eens vertellen wat de Gouden strop eigenlijk is:

De Gouden Strop is de prijs voor het beste (oorspronkelijk) Nederlandstalige spannende boek. De prijs is in 1986 in het leven geroepen door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs, en genoemd naar het gelijknamige boek van Joop van den Broek. Aan deze prijs is een geldprijs en een sculptuur verbonden. De prijs werd sinds 1986 door onderstaande titels gewonnen.

Dit jaar won Marion Pauw met Vogeleiland. Ik kan het dit jaar alleen maar eens zijn met de winnaar. Wat een goed boek vond ik het.

De Winnaars sinds 1986:

2022 Marion Pauw - Vogeleiland

2021 Bernice Berkleef - Bloedsteen

2020 Dominique Biebau - Russisch voor beginners

2019 - Samantha Stroombergen - De witte kamer

2018 - Willem Asman - Enter

2017 - Felix Weber - Tot stof

2016 - Esther Verhoef - Lieve mama

2015 - Jo Claes - De mythe van Methusalem

2014 - Donald Nolet - Versleuteld

2013 - Michael Berg - Nacht in Parijs

2012 - Bram Dehouck - Een zomer zonder slaap

2011 - Gauke Andriesse - De handen van Kalman Teller

2010 - Bram Dehouck - De minzame moordenaar

2009 - Marion Pauw - Daglicht

2008 - Charles den Tex - CEL

2007 - Roel Janssen - De tiende vrouw

 

2006 - Charles den Tex - De macht van meneer Miller

2005 - Johanna Spaey - Dood van een soldaat

2004 - Elvin Post - Groene vrijdag

2003 - Tomas Ross - De zesde mei

2002 - Charles den Tex - Schijn van kans

2001 - René Appel - Zinloos geweld

2000 - Peter de Zwaan - Het alibibureau

1999 - Felix Thijssen - Cleopatra

1998 - Jac. Toes - Fotofinish

1997 - Bob Mendes - De kracht van het vuur

1996 - Tomas Ross - Koerier voor Sarajevo

1995 - Tim Krabbé - Vertraging

1994 - Maarten 't Hart - Het woeden der gehele wereld

1993 - Bob Mendes - Vergelding

1992 - Chris Rippen - Playback

1991 - René Appel - De derde persoon

1989 - Gerben Hellinga - De terugkeer van Sid Stefan

1987 - Tomas Ross - Bèta

1986 - Jef Geerearts - De zaak Alzheimer

Win Vogeleiland van Marion Pauw GESLOTEN

 

Wat is er gebeurd met Marianne? Op haar vijftiende liep ze van huis weg om nooit meer iets van zich te laten horen. Jaren later kampt haar zusje Nicole nog steeds met het trauma van haar verdwijning. Ze besluit om alles achter zich te laten en naar Spanje te verhuizen. Maar ook daar kan ze niet aan het verleden ontsnappen. Een bijzondere verschijning doet de hoop dat haar zus nog leeft oplaaien en leidt haar naar het onbewoonde Vogeleiland.

Verteld vanuit verschillende perspectieven, leer je als lezer het verhaal van Marianne kennen. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, liefde en wreedheid, sympathie en antipathie. Het enige wat je nog wilt is dat de waarheid boven water komt.

Met welk boek won Marion Pauw de Gouden strop? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Vogeleiland.

Marion Pauw ondervraagd

 

Marion Pauw is een bezige bij.  Als schrijfster werd ze meermaals genomineerd voor meerdere prijzen.  Met ‘Daglicht’, dat ondertussen ook werd verfilmd, won ze de Gouden strop (2009) en de Icepick Award (2016).  Daarnaast is ze ook actief als scenariste.  ‘Vogeleiland’ ligt sinds mei in de boekenwinkel.  Thrillerlezers! mocht ‘op bezoek’ komen.

• Marion, voor de Thrillerlezers die jou nog niet zouden kennen, hoe zou jij jezelf vatten in 4 goed gekozen woorden?

Creatief, avontuurlijk, lief, leergierig.

• Hoe is het idee voor ‘Vogeleiland’ ontstaan?  Is het gebaseerd op waargebeurde feiten?

Toen Ruinerwold in het nieuws kwam, was ik echt verbaasd over dat mensen in zo’n dichtbevolkt land onder de radar kunnen leven. Dat er zelfs kinderen zijn die niet aangegeven zijn bij de Burgerlijke Stand. En ik zag er natuurlijk meteen ook een thriller in.

• Vogeleiland bestaat echt?  Waarom koos je voor deze plek voor het boek?

Voor het televisieprogramma ‘Wie overleeft Nederland’ overnachtte ik ooit drie dagen op de Ramspolplaat, dat is een van de andere eilanden (naast Vogeleiland) in de IJsseldelta. Ik was overdonderd door de schoonheid van de eilanden, maar ook van het feit dat er werkelijk niemand was. Dit is dus een plek waar je zomaar stiekem zou kunnen gaan wonen. Er is genoeg eten te vinden en de eilanden zelf zijn beschermd, dus er komen geen toeristen.

• Ben je op prospectie geweest op het eiland?

Toen ik had besloten om mijn boek zich op Vogeleiland zich te laten afspelen, ben ik enkele malen terug geweest met een rattenvanger die dat gebied onder zijn beheer had. Hij wist vreselijk veel te vertellen over de natuur en historie. Daardoor kwam ik ook op het idee om Berend een rattenvanger te maken. Het is altijd verrassend op welke dingen je stuit tijdens je research.

• Je draagt reeds de naam van een vogel in jouw naam. Pauwen komen niet voor op ‘Vogeleiland’.  In ‘De Vogel’ van Tim Visterin (ken je het liedje?) verzucht een jongetje ‘Ach meneer, een mooie vogel wil ik zijn’.  Welke vogel op ‘Vogeleiland’ zou jij willen zijn en waarom?

De zeearend natuurlijk! Een prachtige, spectaculaire vogel die pas sinds een paar jaar in ons land broedt.

• Vogels, planten en kruiden krijgen nogal wat aandacht.  Ben je daarin thuis?  Of heb je onder het schrijven van dit boek net veel bijgeleerd?

Daar heb ik me heel erg in verdiept. Ik vind het zelf altijd heel mooi als de natuur bijna een personage op zich wordt. En door die natuur heel specifiek te omschrijvend, krijgt de lezer nog meer het gevoel dat iets waar gebeurd is.

• Pup is heel bedreven in het vissen en jagen.  Zij redt zich prima.  Zou jij kunnen overleven op een eiland?

Ja, dat denk ik wel. Er zwemmen veel vissen en rivierkreeftjes en ook qua planten is er heel veel te vinden. Alleen in de winter wordt het wat lastiger. Koud ook!

• Wat zou jij missen uit de buitenwereld?

Netflix! Ik vind het heerlijk om serietjes te kijken. Maar als ik echt eerlijk ben, ben ik vooral verslaafd aan realityprogramma’s zoals Expeditie Robinson en onlangs heb ik gesmuld van B&B vol Liefde en The Bachelor. Dat intermenselijke gedoe! De miscommunicatie, onzekerheden, compensatiegedrag. Heerlijk om naar te kijken.

• Wat zou jij absoluut meenemen naar jouw eiland?

Mijn ereader, zodat ik heel veel kan lezen. Lezen is mijn allergrootste hobby. Eigenlijk lees ik liever papier, maar sinds ik in Spanje woon, lukt het me niet meer om zoveel boeken aan te slepen, dus nu ben ik overgestapt op elektronisch.

• Nicole maakt in Finca la Soledad een hele persoonlijke evolutie door.  Waarom moet ze daarvoor naar Spanje?  Is er een link met jou persoonlijk?

Ik ben zelf onlangs naar Spanje verhuisd en in het begin bracht ik er heel veel tijd alleen door. Dat vond ik erg spannend, en tegelijkertijd heel helend en leerzaam. Het heeft me echt een sterker en tevredener mens gemaakt.

• ‘Vogeleiland’ is opgebouwd op de perspectieven van Berend, Nicole en Pup.  De verhaallijnen situeren zich in verschillende tijdszones.  Was het evident om die tijdszones steeds van elkaar te onderscheiden en te respecteren?

Het was een hele puzzel om deze lijnen goed op elkaar aan te laten sluiten. Het allerleukste is natuurlijk als je over dezelfde gebeurtenis leest, maar dan net vanuit een ander perspectief, waardoor de hele zaak weer verandert. Tegelijkertijd wil je niet te veel overlap. Het ‘spelletje’ tussen de drie personages met ieder hun eigen beleving was ontzettend leuk en uitdagend om te schrijven. Ik heb overwogen om eerst letterlijk de tijd boven de hoofdstukken te zetten, maar daar heb ik toch van afgezien. Het maakte je eerder te bewust van iets wat je onbewust toch echt wel begrijpt. Ook vind ik dat de lezer zelf iets te puzzelen moet hebben.

• Hoe verliep het schrijven concreet?  Schreef je de passages in de volgorde waarin ze voorkomen in het boek of werkte je eerst elk perspectief apart uit?

Ik schrijf altijd graag vanuit meerdere personages, omdat als je de één een beetje zat bent, je altijd weer verder kunt met de ander! Het duurde het langste voordat ik Pup in mijn hoofd had. Zij heeft een hele specifieke vertelstem en die had ik niet meteen te pakken. Het klinkt een beetje gek, maar ik wacht altijd tot een personage tegen me begint te praten en dan weet ik dat het tijd is om hem of haar aan het woord te laten.

• Je besteedt veel aandacht aan de psychologie van jouw personages.  Begrijp je hen allemaal?

Jazeker. Die psychologie vind ik het allerinteressants. Ik vind het ook belangrijk dat je je kunt inleven in de dader. Daarom zal ik niet snel over een psychopaat schrijven. Die wil gewoon een kick en voelt verder niet veel. Dat boeit mij niet. Ik vind het juist interessant om uit te zoeken waarom ogenschijnlijk normale mensen tot bijzondere daden komen.

•  Zijn ze geïnspireerd op mensen die je kent?  Hoe begin je aan de creatie van een personage?

Ik heb een vaag idee over een personage en naarmate de tijd vordert beginnen ze steeds duidelijker voor me te worden. En op een gegeven moment begin ik met schrijven en leer ik ze op die manier kennen. In de eerste versie probeer ik niet te veel over ze na te denken. Ik laat het een beetje gebeuren. Pas bij de tweede versie ga ik ze uitpluizen en kijken hoe ik hun specifieke karaktereigenschappen het beste neer kan zetten.

• Bepaal jij helemaal zelf hoe zij evolueren of neemt het plot het op een bepaald moment van jou over?

Uiteindelijk bepaal ik het plot, ik bepaal alles, haha. Dat vind ik ook zo heerlijk aan schrijven! Maar het is wel zo dat het een magisch proces is waarin je dingen tot je moet laten komen of moet laten gebeuren en kijken waar het schip strandt. Is een boek een entiteit op zich waar ik op intap? Of is het mijn onderbewustzijn? Ik weet het niet.

• Dader of slachtoffer.  Vooral Berend brengt argumenten aan die stof tot discussie geven.  Niet alles is zwart-wit, wil je dat zeggen?

Dat wil ik altijd zeggen in al mijn boeken. Ik heb een vlotte schrijfstijl waardoor mijn boeken makkelijk weglezen. Ik vind dat ook belangrijk. Lezen hoeft geen worsteling te zijn. Je doet het om te ontspannen, niet waar? Maar ik probeer wel altijd mensen aan het denken te zetten. En inzichtelijk te maken waarom mensen de dingen doen die ze doen. Uiteindelijk zijn we allemaal puzzeltjes die gelegd kunnen worden als je de puzzelstukken kent. Niemand is toevallig zoals die is.

• Wie is jouw favoriete personage in ‘Vogeleiland’?  Waarom?

Puppie! Ik vind haar zo wild en rauw. Te gek!

• ‘Vogeleiland’ bevat nogal wat heftige passages.  Hoe beleef je zelf het schrijven ervan (agressie, eitje met begin van een kuiken erin, Dora, …)?  Doe je dat met in achtneming van de nodige afstand?

Mijn eigen hond was net overleden, dus ik heb de passages over Dora brullend geschreven. En als ik ze herlees, moet ik weer huilen. Wat betreft de andere scenes, daar beleef ik een soort satanisch genoegen aan, haha. Al ben ik nooit uit op effectbejag.

• Krijg je reacties van de lezer op die schokkende passages?

Ook. Al denk ik dat er in de meeste andere thrillers veel schokkendere dingen gebeuren. Ik zal nooit iemand laten verkrachten in een buikwond of zo á la Slaughter. Het gaat mij niet om het geweld op zich. Ik denk niet: hoe kan ik iets zo gruwelijk en ranzig mogelijk bedenken? Het gaat me om de psychologie erachter.

• Je hebt uiteraard na het schrijven het boek in zijn geheel gelezen.  Wat was jouw eerste gedachte na het omslaan van de laatste bladzijde?

Ik ben echt heel trots op Vogeleiland. Het is helemaal geworden wat ik wilde.

• Heb je zelf tijd om boeken van andere (collega)auteurs te lezen?  Wie staat er hoog genoteerd in jouw lijst van favoriete schrijvers?  Welk boek dat je laatst las heeft indruk op jou gemaakt?

Ik lees ontzettend veel. Wat ik een prachtig boek vond was ‘Ik ben er niet’ van Lize Spit. Ik was echt een week van de leg na het lezen ervan. Ook De heks van Limbricht van mijn vriendin en collega Susan Smit vind ik een must-read. Opeens begrijp je hoe vrouwen al eeuwenlang worden onderdrukt en dat moet echt eens afgelopen zijn.

• Tot slot.  Staat er al een nieuw boek op stapel?  Wordt het een thriller?  Kan je ons, nieuwsgierige aagjes, al iets meer vertellen?

Oei, dat is een moeilijke. Er spelen wat gedachten in mijn hoofd, maar ik heb nog niet echt een concreet idee. Eerst ga ik samen met drie collega-schrijfsters een boek maken dat ‘Vier wandelaars en een Siciliaan’ heet. We gaan tien dagen wandelen over Sicilië en daarover schrijven, ieder vanuit een ander personage. Ik ben benieuwd hoe dat uitpakt!

Hartelijk dank, Marion, dat je tijd wou vrijmaken voor Thrillerlezers!.  Hopelijk komt jouw volgende boek er vlug aan!

Anita

 

Vogeleiland van Marion Pauw

 

Gebroken in de knop

‘Vogeleiland’ is de allernieuwste thriller van Gouden Strop-winnares (Daglicht - 2009) Marion Pauw.

‘Vogeleiland’ start met nieuw leven.  Marianne bevalt van een meisje en de zeearenden lijken een periode vol geluk aan te kondigen. Toch verliest het ‘magische sprookjesland’ alle magie. 

Eerder sloeg het recalcitrante tienermeisje Marianne de deur van haar thuis achter zich dicht met achterlating van een niet mis te verstane boodschap: ze haat haar familie.  Op Vogeleiland, weg van de bewoonde wereld en aan de zijde van de oudere Berend lonkte de vrijheid.  Maar, het o zo grote verlangen naar vrijheid resulteert in een realiteit die mijlenver verwijderd blijkt van haar droombeeld. In Kampen blijven vader, moeder en zus Nicole de zoektocht naar de verdwenen Marianne onverminderd verderzetten.

‘Vogeleiland’ speelt zoals de naam laat vermoeden op een eiland bevolkt door allerlei soorten vogels.  Het is een idyllische plek waar Berend en Marianne in harmonie met de natuur hun eigen paradijsje startten.  Maar dan is Marianne zwanger.  Terugkeren naar de ‘buitenwereld’ betekent gevangenisstraf voor Berend.  En dus wordt Marianne zijn gevangene.

Berend, Nicole en later Pup geven hun perspectief op de gebeurtenissen.  Aanvankelijk speelt Marianne de eerste viool en zuigt ze alle aandacht naar zich toe.  Het brave zusje Nicole die iedereen wil ‘pleasen’ is een vat vol angsten en onzekerheden en wordt nauwelijks opgemerkt.  Berend is de toevallige behulpzame passant die een ingrijpende rol zal spelen en de levens van Marianne, Nicole, Pup en diegenen die van dichtbij betrokken zijn bij de verdwijningszaak richting zal geven.

Het boek leest als een bevreemdend, bizar, weerzinwekkend en intriest verhaal.  De primitieve hut, niet meer dan een uitgegraven hol in de grond en het eiland dat geïsoleerd in het Ketelmeer ligt en waar nooit iemand voet aan wal zet, creëren een desolate sfeer die enkel wordt verstoord door vogelgeluiden.  De personages leven er op het ritme van de natuur.  Wie niet opgewassen is tegen de omstandigheden delft het onderspit.  Vitaliteit versus apathie; survival of the fittest in woord, geur en beeld. 

‘Vogeleiland’ belicht wat een vermissing doet met de mensen die het van dichtbij meemaken. Moeder, vader, zus van de vermiste zijn heel herkenbaar en realistisch uitgewerkt in hun manier van dealen met het verlies. 

Terwijl in de buitenwereld heel wat actie wordt ondernomen om Marianne te vinden, wordt er op het eiland alles aan gedaan om haar zo veel als mogelijk uit te wissen.  De vermiste verdwijnt nog een keer.  Het verlies aan Marianne wordt heel goed in beeld gebracht al is het afgrijselijk om te lezen.  Het leven op het eiland zowel als het leven in de buitenwereld hebben één gemene deler: een alles overheersend gevoel van eenzaamheid.   

Beelden, geuren en geluiden vullen elkaar aan.  De hoofdstukken zijn kort; de perspectiefwissels verlopen heel vlot.  Over de opbouw van het plot is goed nagedacht.  Nicole vertelt nu vanuit haar Finca la Soledad in Spanje.  Door middel van flashbacks belicht ze haar leven met Marianne, hoe de gezinsleden omgingen met de vermissing van de oudste dochter jaren geleden en hoe ze de Nicole is geworden die ze nu is.  De verhaallijn met Marianne en Berend verloopt chronologisch, maar in het verleden.  Later in het plot, komen door een sprong in de tijd de twee verhaallijnen samen.

‘Vogeleiland’ is geen spannende actiethriller.  Wel groeit gestaag het gevoel van beklemming en de weerzin voor het personage dat verantwoordelijk is voor alle gruwel. Het is Marion Pauw gelukt om door te dringen in de psyche van haar personages: het zijn hun gedachten – of we het er nu mee eens zijn of niet – en daaruit voortvloeiend, hun acties.  Hoewel ik me vragen stel bij de teloorgang van Marianne (hoeveel en hoe lang kan een mens verdragen?), Pups acties en reacties in de buitenwereld en haar ongelofelijke reis – wereldvreemd als ze is raakt ze zomaar van Nederland naar Spanje! - me verbazen, geloof ik best dat het zomaar echt kan gebeuren dat iemand voor altijd verdwijnt.

‘Vogeleiland’ is eerder dan een thriller een roman waarin met aandacht voor de psychologie van de personages een verdwijningszaak wordt in beeld gebracht in een sfeer die steeds beklemmender en grimmiger wordt. Marion Pauw laat haar personages helemaal zichzelf zijn en geeft hen het verhaal in handen.  Het resultaat is een ontluisterend, triest, bizar en bij wijlen weerzinwekkend maar pakkend boek. Een verfilming waardig!

Anita

4 kraaien

 

Vogeleiland van Marion Pauw

 

Op een dag vertrekt Marianne vanuit huis en komt niet meer terug. Ze gaat samen met de oudere Berend op een onbewoond eiland in een zeer primitieve hut wonen. Een hut die grotendeels onder de grond zit, door een gasstelletje wat verwarmd wordt en de muren zijn met Perzische tapijten bekleed om het toch warmer te hebben. Ze wonen niet alleen primitief maar Berend en Marianne leven ook primitief.

Al heel snel heb je door dat er iets niet klopt, want bijvoorbeeld vuur mag niet gemaakt worden, want anders zien mensen het….

 

Marianne bevalt van Pup maar wil totaal niets met de baby, haar dochter te maken hebben. Volkomen apathisch ligt ze in het bed. Berend wil haar niet laten gaan uit angst dat hijzelf opgepakt zal gaan worden. Dus legt hij haar aan ketting vast aan een muur.

 

Het verhaal kroop onder mijn huid. De benauwende eenzame sfeer die Pauw oproept door de gesprekken die Berend met Marianne voert. De kou en viezigheid bekruipt ze en ik kreeg diep medelijden met zowel Pup. Al hoewel zij lang niet beter wist dan het leven wat ze leidden, haar moeder vastgeketend in de ondergrondse hut. Jaar na jaar.

 

Tussendoor loopt het verhaal van zus Nicol vanaf het moment dat zij van een tante een huisje erft in Spanje. Vanuit haar hoor je hoe het bij hun thuis er aan toe ging toen Marianne er nog woonde en vanaf het moment dat ze verdween en ze er nooit achter zijn gekomen wat er was gebeurd. Ook Pup komt aan het woord.

 

Ik heb het boek in zeer korte tijd uitgelezen. Vogeleiland is een verhaal waarvan je wil weten hoe het zich verder ontwikkelt. En het is wat cliché om te zeggen, maar je hebt tijdens het lezen echt het gevoel dat je meekijkt. En daardoor leef je helemaal mee met de verschillende personages. En de gevoelens ten opzichte van de verschillende personages kunnen erg wisselen.

 

Marion Pauw wat heb ik je gemist qua thrillers. Kom je nu gewoon weer alsjeblieft snel met een volgende thriller?

Voor Vogeleiland 4,5 kraaien!

Vandaag

 

Vandaag verschijnt eindelijk weer een thriller van Marion Pauw! En wat voor een! Hij is echt goed. Ik las hem al en binnenkort komt de recensie

Wat is er gebeurd met Marianne? Op haar vijftiende liep ze van huis weg om nooit meer iets van zich te laten horen. Jaren later kampt haar zusje Nicole nog steeds met het trauma van haar verdwijning. Ze besluit om alles achter zich te laten en naar Spanje te verhuizen. Maar ook daar kan ze niet aan het verleden ontsnappen. Een bijzondere verschijning doet de hoop dat haar zus nog leeft oplaaien en leidt haar naar het onbewoonde Vogeleiland.

Verteld vanuit verschillende perspectieven, leer je als lezer het verhaal van Marianne kennen. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, liefde en wreedheid, sympathie en antipathie. Het enige wat je nog wilt is dat de waarheid boven water komt.

Verwacht in september, deel 3

Op 20 september

De vijftienjarige Kiki woont bij haar moeder, Sigrid. Haar ­ouders zijn twee jaar geleden gescheiden en haar vader heeft inmiddels een nieuwe vriendin en een baby. Haar moeder heeft de breuk nog niet verwerkt. Kiki doet er alles aan om haar op te vrolijken. Als ze iets leuks met vriendinnen gaat doen, houdt ze zelfs dat geheim om haar moeder niet te kwetsen. Ook met haar vader heeft ze om die reden weinig contact. Als haar moeder een nieuwe vriend krijgt, wordt het weer gezellig in huis. Johan is altijd vrolijk en verwent Kiki en haar moeder met cadeautjes en leuke uitstapjes. ­Johan zegt dat hij in auto's ­handelt, maar Kiki komt er per toeval achter dat hij niet de waarheid spreekt. Wat moet ze met deze informatie, nu haar moeder eindelijk weer gelukkig is? 









Op 23 september

Edward van Vrijberghe de Koning is fotograaf. Zijn familie is rijk en succesvol en woont in 't Gooi. Edward is altijd het zwarte schaap geweest, maar daar lijkt verandering in te komen als hij wordt genomineerd voor de World Press Photo. Zakenman en advocaat Robert Ambrosius is onder de indruk van Edwards foto's en heeft een bijzondere opdracht voor hem. Is dit puur vanwege de kwaliteit van zijn werk, of spelen er andere belangen? En wat heeft de bloedmooie echtgenote van Ambrosius hiermee te maken?
Liselotte Stavorinus (1967) schreef haar debuut in 2013. Het Reservaat gaat over Jessica die in een chique villawijk gaat wonen en geïntroduceerd wordt in een vriendengroep waarbinnen de relaties gecompliceerd zijn en niets is wat het lijkt.








Op 23 september

Edward van Vrijberghe de Koning is fotograaf. Zijn familie is rijk en succesvol en woont in 't Gooi. Edward is altijd het zwarte schaap geweest, maar daar lijkt verandering in te komen als hij wordt genomineerd voor de World Press Photo. Zakenman en advocaat Robert Ambrosius is onder de indruk van Edwards foto's en heeft een bijzondere opdracht voor hem. Is dit puur vanwege de kwaliteit van zijn werk, of spelen er andere belangen? En wat heeft de bloedmooie echtgenote van Ambrosius hiermee te maken?
Liselotte Stavorinus (1967) schreef haar debuut in 2013. Het Reservaat gaat over Jessica die in een chique villawijk gaat wonen en geïntroduceerd wordt in een vriendengroep waarbinnen de relaties gecompliceerd zijn en niets is wat het lijkt.








Op 24 september  


Je zou er een moord voor doen om bij ze te horen... Een weergaloze literaire thriller voor liefhebbers van De verborgen geschiedenis en The Craft.


Engeland, 1998. Een zestienjarig meisje wordt dood gevonden op het terrein van een Britse meisjesschool. Ze is volledig in het wit gekleed en zit op een schommel. Haar doodsoorzaak is onbekend.


Vier meisjes weten wat er gebeurd is. Ze hebben altijd gezwegen. Tot nu.


Heden. Na een ongeluk waarbij haar vader en zus omkwamen, krijgt Violet een studiebeurs voor Elm Hollow Academy, een prestigieuze particuliere meisjesschool. De school ligt in een stil kustplaatsje met een zwarte geschiedenis – in de zeventiende eeuw vonden er heksenprocessen plaats.
Violet sluit vriendschap met drie meisjes en wordt meegesleept door hun fascinatie voor hekserij en occultisme. Maar wanneer negen maanden na haar vermissing het lichaam van een voormalig lid van het vriendinnengroepje wordt gevonden, begint Violet te twijfelen aan haar vrienden, haar docenten en zelfs aan haar eigen beoordelingsvermogen.

Op 30 september

Een ontvoerd meisje zit opgesloten in het busje van een vreemde. De dichtstbijzijnde hulp is kilometers ver verwijderd. Wat zou jij doen? Geen uitweg van Taylor Adams kun je niet wegleggen.

Geen uitweg van Taylor Adams heeft alles wat een thriller nodig heeft: een ingenieus geplot, adembenemend en schaamteloos onheilspellend. Een bloedspannende thriller vol onverwachte wendingen.


Studente Darby Thorne is onderweg naar haar zieke moeder wanneer ze vast komt te zitten in een sneeuwstorm. Noodgedwongen moet ze de storm uitzitten bij een afgelegen wegrestaurant, samen met enkele andere reizigers.


Dan doet ze een schokkende ontdekking: in een busje op de parkeerplaats zit een meisje opgesloten. Darby heeft geen idee van wie het voertuig is. Ze weet dat ze met het meisje moet zien te ontsnappen, maar wie kan ze vertrouwen…?

De experimenten van Marion Pauw

Titel:De experimenten 
Auteur:Marion Pauw
Uitgeverij: Lebowski
Publicatiedatum:januari 2019
Recensie door Astrid
Waardering: **** kraaien

De experimenten van Marion Pauw is gebaseerd op waargebeurde feiten, zo lezen we in het dankwoord. Het is het verhaal van een moeder en stiefoma. Erg indrukwekkend.

Korte inhoud:

Charlene (Charlie), gaat een weekend oppassen op haar stiefmoeder die ze een halve eeuw niet gezien of gehoord heeft. Alma, de stiefmoeder is inmiddels in de negentig en hulpbehoevend. Maartje, haar vaste verzorgster kan dit weekend niet en ze hebben Charlie gevraagd om haar stiefmoeder te helpen. Voor Charlie is dit een hele opgave die ze niet graag doet.

Mijn mening:

Jee wat een verhaal zeg. De experimenten is een grote emotionele rollercoaster.

Charlie gaat een weekend oppassen bij haar stiefmoeder Alma die ze een heel leven niet gezien of gesproken heeft. Langzaam vertelt het verhaal waarom Charlie een hekel heeft aan Alma en het wordt Charlie langzaam duidelijk waarom Alma zich zo gedragen heeft. Alma heeft tijdens de oorlog in het experimenten blok in Auschwitz gezeten en de meest vreselijke dingen meegemaakt.

Ik ben helemaal niet van de boeken die in de ‘ik’ vorm zijn geschreven, mits ik me met de hoofdpersoon kan identificeren en dat kon ik. Charlie is een vrouw van middelbare leeftijd met een verstoord emotioneel beeld. Dit komt door een traumatische ervaringen in haar jeugd. Alma heeft Charlie namelijk zwaar emotioneel mishandeld.
Charlie haar personage zit direct in je hart.

Alma keerde terug uit de oorlog, trouwde iets later met de vader van Charlie. Haar echte moeder was overleden. Alma kon geen kinderen krijgen en was ‘over the Moon’ met Charlie, Charlene.

Bij Alma moest alles groots, en nog grootser. Haar kleding was altijd stijlvol. Ook Charlie liep altijd in nette jurkjes, waardoor ze op school de “freule” werd genoemd.

Langzaam lezen we het verhaal van de jeugd van Charlene, zoals ze toen nog werd genoemd. Haar verhaal over haar jeugd is echt verschrikkelijk.

Maar we lezen ook het verhaal van Alma over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog.

Twee levens, totaal verwoest door het verleden. Dan hebben we nog Sofia, de dochter van Charlie. Zij is sinds kort therapeut en probeert –naar het idee van Charlie- alles goed te praten. Dat het zo erg was wat Alma had meegemaakt in de oorlog en dat Charlie daar toch wel begrip voor kon hebben. Charlie mist het stukje gevoel hierin naar haar dochter toe, door wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar jeugd en voelt zich onbegrepen door haar dochter.

De schrijfstijl is erg prettig waardoor het verhaal makkelijk weg leest. Je leest het verhaal uit twee perspectieven, uit die van Alma en die van Charlie.

Er staan best heftige stukken in waarbij ik echt wel even moest slikken.
 

Een voorbeeld uit het verhaal van Alma;

‘Nicht gut?’ vroeg ze? ‘Nicht gut fur die Prinzesin?’

‘Het is prima’, zei ik snel. Margit rukte het bord uit mijn handen en kieperde de inhoud over mijn hoofd leeg. Ze keek me weer aan met dat gemene lachje. ‘Eet smakelijk.’

In het verhaal van Charlie staan ook een hoop verschrikkelijke stukken, maar het gaat net even te ver om het hele boek te citeren.

Het boek is niet erg dik, een kleine 200 bladzijdes op de e-reader. Daardoor was ik vrij snel door het verhaal heen en dat vind ik best jammer. Ik had graag geweten hoe het verder ging met Charlie en Alma.

Het is desalniettemin een indrukwekkend verhaal dat ik graag heb gelezen. De vaart zit er goed in zodat je steeds wilt verder lezen. Je wilt weten wat er gebeurd in beide levens.

Vier vette kraaien voor Marion Pauw!

De favoriete boeken van Anja Feliers

Anja Feliers bracht zelf onlangs Femme Fatale uit.Femme fatale is het zevende deel in de reeks rond psychologe Kathleen Verlinden. Maar wat las ze zelf vroeger graag en wat zijn haar huidige favoriete boeken?






Mijn favoriete boeken van toen.

Oh boy, daar moet ik echt even over nadenken want ik heb als kind en als tiener ontzettend veel gelezen.

Het eerste boek dat ik zelf kocht was Puk van de Petteflet van Annie M. G Smidt. Naast het feit dat ik ontzettend trots was dat ik dit boek zelf bij elkaar gespaard had, vond ik het geweldig dat het een dik boek was. Jongens, hoe vaak ik dat boek gelezen heb. 

Mijn eerste herinneringen gaan terug naar Pinkeltje. Ik ben de schrijver even moeten gaan Googelen maar toen ik Dick Laans naam zag, herinnerde ik het mij weer. Ook de kleurige covers hadden toen al een aantrekkingskracht op me. Ik denk dat ik echt de hele reeks meerdere keren verslonden heb. Zalige boeken waren dat.

Ook Pietje Puk van Henri Arnoldus was toen een vaste waarde in mijn kindertijd. Ik hield van de eenvoud van het hoofdpersonage en hoe hij de dingen zag. 


In mijn tienerjaren heb ik zowat alle schrijvers van Vlaamse en Nederlandse bodem gelezen. Als ik mij het goed herinner, waren dat altijd boeken met een gele kaft en steeds onder de noemer Top-boeken. Thea Beckman vond ik ook geweldig maar ook de boeken van Evert Hartman las ik ontzettend graag. Zo is Gegijzeld mij altijd bijgebleven. Het valt me nu op dat ik wel erg veel jeugdboeken las van Nederlandse schrijvers. Misschien hebben zij wel de fundamenten gelegd van wie ik nu ben als schrijfster :-D

Mijn favoriete boeken van nu.

Als ik mijn boekenkast uitpluis en er mijn all time favoriete boeken uithaal, valt het me op dat ik heel vaak teruggrijp naar boeken door vrouwen geschreven. 
Ik verkies hierbij onder andere Zondaarskind van Marion Pauw. Dit boek heb ik minstens al tien keer gelezen maar toch word ik steeds weer gecharmeerd door de tachtigjarige Trui die op een sublieme manier wraak neemt voor het onrecht dat haar vroeger is aangedaan. Prachtige karaktertekening van Marion Pauw. 

Ook Lieve mama van Esther Verhoef is een thriller die lang onder mijn huid bleef zitten. De manier waarop Esther Verhoef een lijk doet verdwijnen tart de verbeelding en doet je op een andere manier naar winkeltassen kijken. Een juweeltje hoor, dit boek! 


Andere boeken waar ik steeds naar teruggrijp en die ik graag herlees zijn de thrillers van Karin Fossum. Er zit iets tragisch in haar boeken waar ik van hou. Onder andere De waarschuwer is een van mijn favorieten. Hoe een zieke geest door zijn daden in je hoofd gaat zitten en je als lezer bang maakt voor die gekken die er inderdaad wel ergens rondlopen.

Voor de boeken van Griet Op De Beeck neem ik altijd mijn tijd. De manier waarop zij schrijft is zo intens dat ik over haar boeken altijd langer doe dan wanneer ik een ander boek lees. De sfeer die zij telkens oproept zit tussen nostalgie en tragiek

in. Haar boeken grijpen je aan, daar is geen ontkomen aan.

En kijk, als ik dan toch een man onder mijn favorieten kan rekenen dan heeft hij tegelijkertijd een sterke vrouw naast zich. Nicci French. Er zijn maar weinig thrillers van hen die ik minder goed vind. Zowel met hun stand alones als met de reeks rond psychologe Frieda Klein vind ik hen fantastisch. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn hart wel even stilstond toen de reeks rond deze psychologe uitkwam want op hetzelfde moment kwam ook mijn reeks rond psychologe Kathleen Verlinden uit. Een toevalligheid waar ik niet op gerekend had. Gelukkig liggen de verhaallijnen rond beide psychologes ver uit elkaar. Wanneer er een nieuw boek van Nicci French uitkomt, koop ik dat blindelings en ik ben naar mijn gevoel nog nooit bedrogen uitgekomen.

Dit lijstje met boeken mag nooit ontbreken in mijn boekenkast. Als ik zelf eens een leesdip heb, neem ik altijd een boek van een van deze schrijvers vast. Dan besef ik weer waarom lezen zo zalig is én waarom ik zelf zo graag schrijf.