Niemand zeggen van M.J. Arlidge

 

Titel: Niemand zeggen
Auteur: M.J. Arlidge
Uitgeverij: Boekerij
Pub. datum: mei 2021
Recensie: Karin
Kraaien: 4 min 

Wat vind ik van de cover?
Een opengeritste vest, vlammen onderaan, rook, de titel in grote, vette gele letters onder de rook. 'Hij was de enige die de moorden kon stoppen’.

Wat verwacht ik van tevoren?
Op een vrijdagmiddag krijg ik plots een berichtje, of ik helemaal mee ben met de reeks rond Helen Grace, en zo ja, of ik misschien geïnteresseerd ben om de nieuwe NU al te lezen, in een vooruitleesexemplaar. Alsof ik daar ook maar over hoef na te denken, ja dus! Ik vind de boeken van Arlidge rond de sterke Helen Grace beter worden met het boek en kijk dus heel erg uit naar dit nummer 10.

Mijn recensie:
Eén van de eerste dingen die opvalt bij het begin van 'Niemand zeggen' is dat er verwezen wordt naar de coronacrisis, voorlopig niet veel details, maar het wordt wel vermeld.

Verder is het even absoluut aanpassen, er komen in het begin heel veel verschillende lopende zaken aan bod, veel namen en gegevens, gelukkig wel telkens in redelijk korte hoofdstukken zodat het best wel duidelijk is dat je overschakelt. Maar toch blijft het naar mijn gevoel heel lang een rommelig geheel, en blijven er maar namen en zaken bij komen, het is niet echt vrijblijvend lezen op deze manier.

Een reeks onopgeloste moorden, een persmuskiet met als levensdoel Helen te gronde te brengen, een ex-minnaar, een staatsgreep binnen het politiedepartement, en dit zonder de onvoorwaardelijke steun van haar secondant Charlie en een gelijkgestemde overste, dit keer krijgt Helen het – opnieuw – heel erg hard te verduren. Ze heeft zich in het verleden al dikwijls bewezen als een sterke vrouw en competente leidinggevend, maar wat als haar steunpilaren wegvallen? Blijft Helen dan stand houden?

Na het lezen van 'Niemand zeggen' zit ik met een dubbel gevoel. Misschien komt het omdat ik toen ik begon te lezen me niet 100% in topconditie voelde, maar ik vond 'Niemand zeggen' minder makkelijk lezen, sommige dingen vond ik verwarrend; bepaalde gebeurtenissen die op een bepaald moment opnieuw werden aangehaald waren mij al totaal ontgaan, of plots is er huisdier dat ik me niet kan herinneren; zoals gezegd, het kan perfect aan mij liggen, maar ik ben dit niet gewoon van Arlidge.
Bovendien ben ik een beetje in de war door de ontknoping, die is voor mij een beetje te verblijvend en niet helemaal uitgewerkt, is dit een open einde of een hint naar een volgend boek? Een laatste bemerking gaat over het aanhalen van de coronacrisis, ik begrijp uiteraard perfect dat dit boek al een hele tijd geleden werd geschreven en dat het dan nog een hele tijd heeft geduurd tot ik dit voorexemplaar in handen kreeg. Maar het lijkt wel of deze pandemie, die ons nu al meer dan een jaar in haar greep heeft maar een fait divers was, het leven in het boek loopt zoals vroeger, en niet zoals wij het nu leven. Dat is natuurlijk het volste recht van de schrijver, maar misschien was de verwijzing dan niet nodig geweest. Waarschijnlijk ben ik nu gewoon aan het zeuren, maar ik wilde het toch even zeggen.

Heb ik alleen maar opmerkingen over 'Niemand zeggen'? Uiteraard niet, het voelt absoluut vertrouwd en prettig om terug in het gezelschap van Helen te vertoeven, me te ergeren aan de persmuskiet en anderen met slechte bedoelingen. Op sommige momenten is het zelfs nagelbijtend spannend en het blijft sowieso een garantie voor een heel aantal uurtjes fijn leesplezier, en uiteraard kijk ik al uit naar een vervolg, want iets zegt me dat dit verhaal nog niet is verteld. Ik hoop dan eerlijk gezegd wel dat de rauwe kant van Helen (zoals in de eerdere boeken) terug iets meer naar boven komt, want dat maakt haar als hoofdpersonage voor mij nog een stuk interessanter.

En dan is er nog de eindscore, wat ga ik daar mee doen? Ik twijfel heel erg, als ik kijk naar de andere boeken die ik dit jaar las en de scores die ik daarvoor gaf, vind ik 3,5 kraaien (voor gewoon een goed boek) te weinig, en voor 4 kraaien (voor sterk fascinerend) wil ik dan precies ook niet voluit gaan, is het misschien een optie om met kwartjes te gaan werken? Of neig ik dan toch meer naar de 4?

Ilse op bezoek bij Arlidge op de Boekenbeurs Antwerpen

Aangezien ik zaterdagavond een reuze interessant gesprek had tijdens het avondeten met mijn kinderen over hoe je de perfecte moord zou kunnen plegen tijdens een Halloween wandeling en nadien ‘fatale keuzes’ van Nina Verheij te hebben uitgelezen kwam er die nacht niet al te veel van slapen,  kwam daarbij nog de stormwind.

Toch kwam ik zondagmorgen met veel plezier maar met kleine oogjes uit mijn bed gekropen, want ik werd om 10 u verwacht op de boekenbeurs. Via Lien Gautiers had ik een kaartje kunnen bemachtigen voor een brunch en exclusief gesprek met M.J. Arlidge.  Deze 45 jarige knappe Britse man, jaja een man, sommige denken dat het een vrouw is , is auteur van thrillers waaronder Iene miene Mutten, Naar bed, naar bed, Piep zei de muis  en nog enkele andere waarbij Inspecteur Helen Grace steeds de hoofdrol speelt.

In 2014 schreef hij zijn eerste novelle, iene miene mutte, na al 15 jaar scenario’s te schrijven voor Britse crimeseries. Het idee van het boek kwam ’s avonds en ’s nachts in zijn hoofd binnen gekropen toen hij zijn jonge kinderen de fles gaf of in bed stopte en zich afvroeg wat andere mensen op dat uur van de nacht zoal aan het doen waren. Het boek had hij eigenlijk geschreven om iemand te verassen, niet echt om uit te geven. Maar toen het dus in handen kwam van de juiste persoon ging het als een lopend vuurtje. Zonder het goed te beseffen speelde Helen Grace steeds een grote rol in zijn denken en nu dus ook in zijn leven. Waarom het juist een vrouw was weet hij eigenlijk niet goed. Opeens was ze daar en hij heeft er nooit aan gedacht een man als hoofdpersonnage te gaan gebruiken. Hij vindt een vrouw als hoofdpersonage veel interessanter, complexer en kan je nog alle kanten mee uit vindt hij zelf.

De series waarbij inspecteur Helen Grace de harde tante speelt die achter seriemoordenaars aan gaat, spelen zich voornamelijk af in zijn thuishaven Southampton. Hij vindt het heel leuk steeds op zoek te gaan naar nieuwe plaatsen waar zich een verhaal kan afspelen. Zijn research voor zijn boeken blijft eerder beperkt omdat hij hierbij dikwijls afgeleid wordt door het gene hij leest en al snel hiermee veel tijd verliest. Meestal werkt hij 3 maanden rond de opbouw van zijn boek en gaat nadien ongeveer 3 maanden aan het schrijven. Hij schrijft liefst het ’s morgens nadat hij zijn kinderen naar school heeft gebracht en het rustig is in huis. Het liefst in korte hoofdstukken en alles chronologisch achter elkaar. Korte hoofdstukken vind hij het prettigst omdat het niet altijd nodig is om er veel tierlantijntjes rond te hangen direct ‘to the point’.

Voor zijn laatste boek “kom je spelen” heeft hij heel wat meer research gedaan. Deze standalone speelt zich af in Chicago en daar is hij wel mee op stap geweest met iemand van de politie in Chicago zelf. Hij vertelde dat zijn ogen daar wel zijn open gegaan bij het zien van de Gangs, de drugs en onderwereld. Hij heeft ervan genoten om dit boek te schrijven en denkt er wel aan om nog meer standalone’s te schrijven maar zijn voorkeur gaat toch het meeste uit naar de series van Helen Grace.

Of er ooit een verfilming komt van zijn boeken? Misschien wel maar dan zou hij toch beginnen met het laatste, kom je spelen. In dit boek heeft hij gaande weg ook veel meer verteld over hoe zijn hoofdpersonage Kassie is. De lezers hebben reeds een beeld van deze 15-jarige. Helen Grace wil hij nog wat mysterieus houden. Nu kunnen de lezers nog zelf fantaseren hoe zij het hoofdpersonage zien, na een film is dit gegeven weg.

In het voorjaar komt zijn nieuwe boek reeds in de winkel te liggen.

Wat hij graag nog zou doen? Hij zou zich ook graag toeleggen op kinderboeken en YA. Zijn kinderen zijn nu nog te klein om zijn boeken te lezen.

Ik had nog wel even kunnen verder luisteren naar deze boeiende man, maar helaas zat het uurtje er alweer op. We kregen nog de kans om onze boeken te laten signeren en een babbeltje met hem te slaan, waarvoor hij nog de nodige tijd nam. Met veel plezier mocht ik ook nog even met hem op de foto.

Ik hoop dat jullie zo ook even hebben kunnen meegenieten, en nu hop verder lezen in jullie boek!!!

Lieve groetjes

Ilse

Kom je spelen? van M.J. Arlidge

Recensie M.J. Arlidge – Kom je Spelen?

Of: hoe Arlidge ook zonder Helen Grace zijn mannetje staat.

Officiële samenvatting:

Chicago wordt opgeschrikt door de moord op twee jonge twintigers, beiden zijn gruwelijk verminkt. Er wordt al snel gedacht aan een seriemoordenaar. De politie heeft grote moeite om erachter te komen wie de dader is. Hij is berekenend en gaat erg zorgvuldig te werk. Het enige verband tussen de twee moorden is een jonge vrouw, Kassie. Zij beweert dat ze voorafgaand aan de moorden al wist wanneer deze zouden plaatsvinden.

Vanaf het moment dat Adam Brandt Kassie op het politiebureau ontmoet, is hij door haar gefascineerd. Alles wat zij hem vertelt, maakt dat hij twijfelt aan zijn deskundigheid. Dan loopt Kassie naar buiten, knoopt een sjaal voor haar ogen en steekt blind de straat over, dwars door het verkeer. Als hij haar na afloop vraagt waarom ze niet bang was te verongelukken, antwoordt ze: ‘Omdat jij mij zal doden.’

MJ Arlidge is een naam die geen introductie meer hoeft. Met zijn debuut maakte hij meteen furore in de thrillerwereld door het personage Helen Grace in het leven te roepen. Net als vele andere speurders in langdurige reeksen maakt Grace steeds wel weer behoorlijk wat mee in de boeken, waarbij haar personage zowel privé als op het werk verwikkeld raakt in de meest complexe situaties. Dat maakt dat zij een zeer geliefd personage is bij de trouwe Arlidge-fans.

Toen Arlidge aankondigde dat hij een standalone schreef, waren de reacties dan ook tweeledig: De uitgesproken Helen-fans waren niet overtuigd dat hij een goeie zet deed door haar uit dit verhaal te houden, terwijl anderen ook weleens wilden zien of Arlidge tot meer in staat was dan enkel zijn Helen-boeken.

Na het lezen van Kom je Spelen? kan ik enkel maar zeggen dat in dit verhaal geen ruimte was voor Helen Grace. Het speurderspersonage, Gabrielle Grey, dat hier aan bod komt, speelt in feite een bijrol, waardoor de hoofdrollen weggelegd zijn voor twee bijzondere personages die elk door hun eigen hel gaan. Adam Brandt is een doorwinterde psycholoog die in aanraking komt met het tienermeisje Kassie, die al vrij snel het vreemdste meisje blijkt te zijn dat ooit Brandts pad is gekruist.

Tot voor die dag was Brandt een vrij gelukkig man. Getrouwd, aanstaande vader en succesvol in zijn carrière: Brandt had het allemaal. Maar zodra Kassie hem vertelt dat zij in staat is de dood van mensen – inclusief haar eigen – te voorspellen door hen aan te kijken, geraakt Brandt in de war. Hij gelooft haar uiteraard niet, maar toch voelt hij zich tot haar aangetrokken omwille van haar vreemde gedrag en de manier waarop zij bewijst dat zij wel degelijk deze gave bezit.

Brandt begint aan zichzelf te twijfelen en geraakt dusdanig steeds meer verwikkeld in Kassies vreemde wereld. Kassie gelooft zonder twijfel dat zij de dood kan voorspellen, er zijn immers meer dan genoeg momenten geweest dat dit bewezen werd. Ze verafschuwt zichzelf en de reeds slechte relatie met haar moeder verslechtert zienderogen.

Brandt en Kassie vormen al snel een vreemd team in een strijd tegen het vinden van een seriemoordenaar die gruwelijk te werk gaat. De politie gelooft Kassie niet, waardoor Brandt degene is die – onwillekeurig weliswaar – met haar op pad gaat. En dat heeft extreme gevolgen voor zijn hele leven.

Mijn mening:

Arlidge is een gedreven auteur die de lezer mee kan slepen in zijn verhalen, maar toch kostte het me enige tijd om in het boek te geraken. Wellicht had dat ook te maken met een hoop vraagtekens over welke richting hij uit zou gaan. Werd het een paranormale thriller, of is er toch een logische verklaring voor Kassies visioenen? De hele tijd volg je zowel Brandt als Kassie en zie je hoe twee tegenpolen steeds weer naar elkaar toegezogen worden, met alle gevolgen vandien.

Kom je Spelen is een volledig ander boek dan de huidige reeks, waardoor het wellicht ook niet voor iedere Helen Grace-fan is weggelegd, maar het is een spannende thriller waarvan je gewoon wilt weten hoe die afloopt. Ik geef wel eerlijk toe dat ik aan het einde licht teleurgesteld was. Ik had nog een paar grote plottwists verwacht, maar die bleven uit. Daar lagen toch nog een paar gemiste kansen, vond ik persoonlijk. Ook hadden de personages nog verder uitgediept mogen worden, zoals Brandts vrouw en schoonmoeder. De emoties ontbraken wat bij de echte emotionele scènes die je normaal gezien naar de keel zouden moeten grijpen. Grey bijvoorbeeld had gerust wat meer ziel mogen krijgen, maar dat maakt hij dan wel weer goed met Brandt en Kassie.

Dat terzijde is Kom je Spelen een zeer degelijke thriller die Arlidges naam weer eens bevestigt. Ik hoop alvast op meer standalones.

4 kraaien

Sandra

In de maneschijn van M.J. Arlidge

Titel: In de maneschijn

Auteur: M.J. Arlidge 

Publicatiedatum: oktober 2018

Recensie door Astrid

Waardering: 4 kraaien

In de Maneschijn is het daverende vervolg op Klein Klein Kleutertje en het achtste deel in de serie van MJ Alrlidge.

Korte inhoud

Melanie Watson en haar vriend Tom Campbell zijn aan het kamperen in het bos New Forrest. Als Tom wakker wordt is Melanie verdwenen. De tent is leeg, de rits open, maar geen teken van Melanie. Hij gaat kijken op de camping, bij de toiletten, maar nergens een spoor, ze is verdwenen..

Later wordt ze hangend, ondersteboven aan een boom, dood, doorboord met pijlen van een kruisboog.

Niet lang daarna wordt er nog een moord gepleegd, dit keer op een jongeman die met zijn vriendin aan het kamperen was. Ook verdwenen uit een tent.

Het team van Helen Grace wordt op deze zaak gezet en zet alles op alles om de zaak op te lossen.

Mening

 Het verhaal komt gelijk goed op gang en de vaart zit erin. Wederom zijn het korte hoofdstukken met elk een kleine cliffhanger.

In de Manenschijn speelt zich hoofdzakelijk in het bos af. Hierdoor is de sfeer grimmig en creepy. Je waant je in New Forrest Hill, en ziet de maan schijnen door de bomen, wat gelijk de titel van het boek verklaart.  De moorden zijn zoals we gewend zijn in de boeken van Arlidge, gruwelijk en levendig beschreven.

 De personages zijn heel verschillend van karakter en lijken ogenschijnlijk geen verband met elkaar te hebben. Maar niets is minder waar.

Helen Grace blijft een beetje stilstaan in dit deel. Haar uitbundige SM leven gaat niet verder, en er lijkt nog geen vervanger te zijn voor SM meester Jake. Het is vrij rustig is het leven van Grace, maar deze seriemoordenaar zet alles op zijn kop en Grace gaat doen waar ze zo goed in is.

Grace en Charlie Brooks zijn nog steeds dikke vriendinnen en proberen samen het een en ander te verwerken. Er gebeurd een hoop in het leven van Brooks en haar karakter krijgt hierdoor nog meer gestalte. Je gaat nog meer van haar houden.

Er verschijnt echter een nieuw personage aan het front, Joseph Hudson. Aantrekkelijk, sportief, en jong.

Hun relatie is professioneel, maar ze lijken zich tot elkaar aangetrokken te voelen. Zit er romantiek in de lucht voor Grace? Ze zou het verdienen.

Ook Emilia Garanita is weer aanwezig in dit boek. Ze is helemaal haar eigenzinnige zelf en gaat weer aardig in de weer als misdaadverslaggeefster. Ze gaat haar eigen gang tot ze uiteindelijk wel moet samenwerken..

De plotwendingen zijn razend spannend en elke keer als je denkt dat je weet hoe het zit, gebeurd er weer iets dat het tegenspreekt. Het is zo filmisch beschreven dat het soms lijkt dat je in je hoofd naar een film zit te kijken in plaats van een boek te lezen.

Je moet verder en verder lezen net zo lang tot het boek uit is. Het is een regelrchte pageturner en In de Maneschijn is wat mij betreft een waardig vervolg op de andere zeven delen.

In April komt Arlidge met een stand-alone en daar ben ik erg benieuw naar.

En verder, kom maar op met deel negen!

Een absolute aanrader voor liefhebbers.

Zin in om te winnen? GESLOTEN

Ja hoor.... hij is er en daar zijn heel wat fans heel blij mee: een nieuwe Arlidge.

Waar gaat dit deel over?

Er waart iets dodelijks rond in het bos. Eerst moesten de wilde paarden eraan geloven. Nu zijn het onschuldige mannen en vrouwen die worden vermoord door een gedaante zonder gezicht. Verdwaald in het donker proberen ze te vluchten, zich te verstoppen. Wanhopig roepen ze om hulp. Maar er is niemand die ze kan horen…



Helen Grace ziet zich geconfronteerd met een nieuwe nachtmerrie. De slachtoffers hangen met pijlen doorboord aan de statige oude eiken in het bos. Waarom worden hulpeloze -vakantiegangers opgejaagd tijdens het campingseizoen? Wat hebben de moorden te betekenen? Is dit soms het werk van een psychopaat? Of is het een teken van een occulte samenzwering en worden de slachtoffers geofferd aan het bos zelf? Helen moet zich in het duister wagen om de waarheid achter deze wel heel macabere zaak te achterhalen.

Zin om dit deel te winnen? Tuurlijk!
Wat moet je doen?
1. Je deelt de actie op je tijdlijn. Openbaar natuurlijk, anders kunnen wij het niet zien. Vanuit het blog kan je onder dit artikel op het facebooksymbooltje klikken of je deelt vanuit: https://www.facebook.com/Thrillerlezers1.0/ of misschien heb je zelf gewoon een nog briljanter idee hoe.

2. Stuur ons eens een leuke titel voor een volgend Arlidgeboek. Naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Arldige

Piep zei de muis van M.J. Arlidge

Achterflap

In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis? De media hebben het over de omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda's. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet is hoe labiel de dader is - of wat haar tijdens het werk aan deze zaak allemaal nog te wachten staat.

De cover

Een vrij donkere cover met glasscherven waartussen de titel in grote witte letters. Boven de titel, in kleine gele letters: Vader was niet thuis.

Onder de titel, in grote gele letters, de naam van de auteur.

Mijn mening

De bekende Arlidge-cover. Zijn Helen Grace serie heeft een duidelijke herkenbare steil. Zowel titel als afbeelding slaan nergens op, kijkende naar de inhoud van  het boek, maar je weet wel meteen dat je een Arlidge op de plank ziet liggen.

Het verhaal

In een verlaten en vervallen pand wordt een lichaam van een dode man gevonden. Voor de moordenaar lijkt het niet voldoende geweest te zijn het slachtoffer te doden. Het hart is uit het lichaam gesneden en wordt na de moord bij de voordeur van het getroffen gezin achtergelaten.

Helen Grace stort zich, met haar team, op deze zaak echter kunnen zij niet voorkomen dat er meer slachtoffers vallen. Wat de mannen gemeen hebben is dat ze allemaal niet vies zijn van de betaalde liefde.

Tijdens het onderzoek worden er voor Grace wat drempels opgeworpen.  Haar baas, haar verleden en enkele teamleden zorgen voor meer uitdaging dan wenselijk is.

Mijn mening

Een spannend en soms gruwelijk boek waar maatschappelijke thema’s de bodem zijn voor dit verhaal. Over het algemeen worden de personages en hun motieven voldoende uitgewerkt. Wat voor mij wat vaag blijft is echter de motivatie van de baas van Helen Grace. Dit doet echter geen afbreuk aan het geheel.

Een paar keer weet Arlidge de lezer op het verkeerde been te zetten en dan nog is het plot een verrassende.

Ondanks dat je de Helen Grace-serie los van elkaar kunt lezen zou ik dit niet aanraden. Sommige karakterontwikkelingen zijn beter te volgen als je de boeken in de juiste volgorde leest.

Een mustread voor de liefhebber van de wat gruwelijkere (vrouwen)thriller.

Schrijfstijl    5

Leesplezier   5

Spanning   4

Plot   5

Originaliteit   4

4.5  kraaien

Baukje

Klein klein kleutertje van M.J. Arlidge

De achterflap

Vroeg in de ochtend wordt het lichaam van een vrouw gevonden. Ze ligt half op de autoweg en het lijkt een tragisch ongeluk. Als Helen Grace op de plaats des onheils arriveert is het voor haar meteen duidelijk dat het om een koelbloedige moord gaat. Maar waarom deze vrouw – een liefhebbende echtgenote en zorgzame moeder – het slachtoffer is, is een raadsel.

Niet veel later wordt er in het winkelcentrum een apotheker gedood, terwijl hij nog klanten in zijn zaak had. Waarom worden er getuigen levend achtergelaten door de moordenaar? Helen moet al haar kennis van het misdadige brein in de strijd gooien, wil ze achter de identiteit van de dader komen voordat er nog een slachtoffer valt. En als ze zelf het volgende doelwit lijkt, wordt de zaak alleen maar persoonlijker…

De cover

Een grijze cover met Margrieten. De titel staat in paarse letters op de cover.

De ondertitel staat in kleinere letters in het zwart onderdaan. ‘De wraak van een gekwetste vrouw zal genadeloos zijn…’

Mijn menig

De cover is zoals we hem kennen in de Helen Grace- serie. Het voordeel daarvan is dat je in de winkel meteen weet waar je mee te maken hebt. Het nadeel is, dat de covers zoveel op elkaar lijken dat het ook wat verwarrend wordt. Leg je ze allemaal naast elkaar dan kom je er waarschijnlijk nog wel uit. Maar los van elkaar wordt het lastiger.

Zowel de cover als ook de titel passen totaal niet bij het verhaal. Sterker nog, in het boek wordt zelfs het kinderrijmpje ‘Iene miene mutte’ gebruikt, maar die titel was al vergeven aan een eerder boek. Ik kan me dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de titel slechts gekozen is voor de herkenbaarheid van de serie in plaats van dat er echt is nagedacht over een titel die bij het verhaal past. De ondertitel past dan weer wel.

Het verhaal

Helen Grace wordt weer voor een zware taak gesteld. In een dag tijd lijken de lijken uit de lucht te vallen en de race tegen de klok, om nog meer bloedvergieten te voorkomen, is al snel begonnen.

Deze keer echter hangt ook het verleden van Helen als een molensteen om haar nek en ze twijfelt regelmatig aan haar vakkundigheid. Haar team lijkt haar dit te vergeven al zorgt Helens gedrag bij Charlie met regelmaat voor opgetrokken wenkbrauwen. Voor brigadier Joanne lijkt de nukkigheid van Grace zelfs een druppel.

Als op een autoweg het lichaam van een vrouw wordt gevonden is dat het begin van een kat en muisspel met de dader. Wanneer dan ook nog een apotheker dood in zijn zaak wordt aangetroffen lijkt het spel in het voordeel van de dader te zijn.

Toch wordt al snel duidelijk wie verantwoordelijk is voor de slachtpartijen maar dit is geenszins de garantie dat de dader ook gepakt wordt. Helen Grace zet alles op alles zetten om de dader een stap voor te zijn maar dit gaat niet zonder slag of stoot.

In 126 korte hoofdstukken leest het verhaal makkelijk weg.

Mijn mening

Opnieuw weet Arlidge een echte “Helen Grace” neer te zetten. Hoewel dit het zevende deel van de serie is kun je het boek goed lezen zonder dat je de andere delen gelezen hebt. Ik heb ze ook nog niet allemaal gelezen. Hier en daar wordt er terugverwezen naar eerdere boeken maar het bevat daarover geen grote spoilers, al vind ik het soms wat irritant dat sommige gebeurtenissen waarnaar terugverwezen wordt, voor mij niet helemaal duidelijk zijn. Prima natuurlijk, anders hoef ik de andere boeken niet meer te lezen, maar voor mij zou dit wel een reden zijn om de goede volgorde aan te houden.

Hoewel je al snel doorhebt wie de dader is, en je dus eigenlijk niets meer hoeft op te lossen, blijf ik wel met spanning lezen. Arlidge lukt het om me deelgenoot te laten zijn van haar team en dat is voelbaar.

Sommige ontwikkelingen zijn wel erg voorspelbaar. Van sommige is dit niet erg en zou het me meer gestoort hebben als ze dan toch niet zouden gebeuren. Het plot echter, had voor mij een stuk verrassender gemogen. Nu zie je het van ver aankomen en is het ook nog eens een dertien in een dozijn einde. Dat is jammer.

Wat ik leuk aan het verhaal vind is dat er, stiekem tussen de regels door, een actueel thema wordt behandeld. Hierdoor is de dader niet alleen een slecht persoon maar kan ik ook empathie voelen.

Is het zevende deel van deze serie een mustread? Dat ligt eraan. Gewoon algemeen gezien niet, het is geen vijf kraaien.

Maar ben je fan van Helen Grace dan zou ik hem zeker lezen.

Spanning 4

Schrijfstijl 3

Originaliteit 4

Plot 2

Jammer van het plot. Daarom helaas maar 3 kraaien. Al is 3 kraaien natuurlijk nog gewoon een prima boek.

Baukje 

Win de nieuwe M.J. Arlidge GESLOTEN

Tadaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa....daar is de winactie waar velen naar uitkeken:

De nieuwe Arlidge is nu te winnen.

Helen Grace was een van de beste rechercheurs van Southampton, maar nu zit ze zelf in de gevangenis, te midden van de moordenaars die ze daar zelf heeft doen belanden. Ze weet dat ze maar op één manier vrij kan komen: overleven totdat haar rechtzaak voorkomt en op de een of andere manier haar onschuld bewijzen.

Maar dan wordt er een verminkt lichaam in de cel naast die van haar gevonden en vreest Helen voor haar eigen leven. Er loopt namelijk een moordenaar rond in de gevangenis en ze moet hem vinden, voordat ze het volgende slachtoffer wordt…

Wat moet je dit keer doen om een kans te maken op?

1. Wordt lid van de facebookgroep Thrillerlezers! 

2. Deel de actie op facebook en/of twitter voor een extra kans. Mocht je niet kunnen delen via de groep, dan kan je via de pagina van Inki Kroon delen. Daar staat het op openbaar.

3. Wat is de Engelse titel van Wie niet weg is.. Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com met in de betreftregel: Arlidge

Hou er rekening mee dat bij de bekende titels tegen de 1000 mensen meedoen. Maar niet geschoten...is altijd mis...

Arlidge stapt af van Helen Grace

Gisteren zette Arlidge het onderstaande bericht op zijn facebookpagina. De reacties van fans waren wisselend. Van dat ze er naar uit keken , maar ook mensen die ontzettend baalden. Ik denk altijd maar dat het iets positiefs zegt over een schrijver als hij eens van de ietwat platgetreden paden durft af te wijken en eens iets geheel nieuws gaat proberen. Niet iedereen vindt Helen Grace de leukste romanfiguur aller tijden, dus een neiuwe schare leifhebbers kan hij alleen maar naar zich toetrekken.

Hier zijn bericht:

So . . . a lot of you have been asking about Helen Grace 8. It's time to come clean and tell you that Helen is going on a little holiday . . .

Don't worry. She will be back - she's just taking a well earned rest. She will return, possibly at the end of next year, for more adventures.

In the meantime, I have something else for you. I'm really excited to tell you that I'm writing my first U.S. set novel. It's called The Last Rites and is a serial killer thriller set in Chicago. All the usual thrills and spills but this time with a supernatural element too.

I'm hugely enjoying writing and can't wait for you to read it. It will be out Sept 2018. So watch this space!